Wild Beasts - Smother

Het Britse Wild Beasts, dat zichzelf uitriep tot het intellectuele antwoord op traditionele arbeidersklassebands, is een band die al op het vorige album, Two Dancers, de weg naar volwassenheid inzette. Het tweetal dat aan de basis staat, Hayden Thorpe en Ben Little, hebben zich vanaf het begin van Wild Beasts laten inspireren door de ‘hogere’ kunsten, hetgeen zelfs terugkomt in hun bandnaam (Wild Beasts is een reïncarnatie van het Franse Fauvisme dat kon worden omschreven als een expressieve vorm van het realisme in impressionisme). Wild Beasts zet met Smother hun interessante combinatie van referenties die velen zullen ontgaan en pakkende indiesongs voort.

De regelmatig terugkerende vergelijking (door hun beider Mercury Prize nominaties) met het ondynamische en ongeïnteresseerde geprevel van The XX is misplaatst. Die band lijkt meer de frustratie van de huidige generatie latente jonge honden weer te geven, vervlakt door de ongemeend betrokken emoties in de sociale media van alledag. Wild Beasts daarentegen maakte van hun debuut een epische exclamatie van een frisse theatrale stijlconventie, die de gedoodverfde oppervlakkigheid van de Britse arbeidersbands moest tegenspreken. De literaire interesse van het duo sprankelde in hun songs en is op dit derde album even sterk aanwezig. Natuurlijk heeft het geen zin de oorspronkelijke schreeuw te herhalen en dus deed Wild Beasts dat ook niet op Two Dancers. Het gebeurt evenmin op Smother.

In plaats van hun huidige succes op de spits te drijven, zochten de mannen mogelijkheden om hun sound onderweg met de creatief uitpakkende beperking van elektronica door te vormen. Het resultaat is een understated versie van hun kenmerkende sound. De classificatie ‘understated’ moet dus niet worden verward met vlak. Zodra de vocalen over de monotone glijden is de captiverende dynamiek van de band volledig terug. De meest toepasselijke relatie met The XX is als tegenpool. Smother moet het niet hebben van de onmiddellijk ademstokkende songs van de voorgaande albums. De aard van deze plaat is meer sinister. De krachtige overreding zit in expressieve schakeringen die slim zijn gedoseerd over de solide, van minimalistische patronen doordrenkte, basislagen. De ambiguïteit van de afwisselend diepe vocalen en falset, wordt hier versterkt door de repetitieve tegenstelling van arrangementen en vocalen. Op deze manier krijgt het dubbele gezicht van het Fauvisme een nieuwe lading.

Wederom maakte Wild Beasts een album dat getekend is door charmant, avant-gardistisch iconoclasme. Met dit album vergroot het de afstand tot theatrale alternatieven als The Irrepressibles en zal wellicht beter de weg vinden tot introspectieve shoegazers. Het is opmerkelijk hoe dichtbij Wild Beasts de twee typen bezweringen laat lijken. Ondanks de omvang van hun prestatie, betwijfel ik de kansen op een nog groter publiekssucces. Muzikaal intellect als gevolg van een kleinere aanpak wordt zelden beloond. Aan de andere kant kan de arm van positieve kritieken sterk genoeg blijken. Hoe het ook uitpakt, Wild Beasts doet juist als gewaardeerde underdog hun kunstzinnig eerbetoon recht.

Read more...

Katalin Varga, van Peter Strickland

Jarenlang probeerde Peter Strickland het via de officiële kanalen, maar het lukte hem maar niet voet aan de grond te krijgen voor het maken van zijn eigen film. Daarom nam hij uiteindelijke het heft in eigen hand met hulp van een erfenis en startte het project Katalin Varga. Daarvoor toog hij naar het voornamelijk door Hongaren bewoonde Transylvanië in Roemenië. In het verhaal wordt Katalin Varga door haar man met haar zoon verstoten als die erachter komt dat zijn zoon niet de zijne is. Órban is verwekt in een verkrachting. Katalin gaat vervolgens met haar onwetende zoon op weg om zich te wreken op de schuldenaars. Wat ze aantreft blijkt echter niet wat ze verwachtte en de onvermijdelijke wraak loopt geheel anders dan gepland.

Hoewel de film een gemoedelijk verloop heeft, zit het venijn in de stiltes die een wrang einde inleiden. Katalin Varga heeft een zeer beklemmende sfeer die veelal puur visueel wordt opgeroepen. Een serie van shots die de diepte van het perspectief veranderen bepalen grotendeels het metrum. Katalin Varga is het bewijs dat een volledig onafhankelijk gemaakte film zeer goed kan uitpakken en is een uitstekend begin voor Peter Strickland.

Read more...

Masangeles, van Beatriz Flores Silva

Masangeles is een raamvertelling die zich concentreert op een gedeelte uit het leven van Masangeles, een buitenechtelijke dochter van een invloedrijk politicus. Na de zelfmoord van haar moeder wordt zij in het uitgebreide en chaotische huishouden van haar vader opgenomen, hetgeen geen warme ontvangst is. Het karakter van Masangeles, dat is gebaseerd op naastenliefde, tekent zich scherp af tegen de vele neurotische vormen van egoïsme die in het huishouden zegevieren. De vertelling vindt plaats tegen een opdringerige achtergrond van de politiek roerige geschiedenis van Uruguay in de jaren ’60-’70. Door het visuele en verbale absurdisme doet de filmstijl denken aan Fellini, maar is minder zwierig en omfloerst. De werkelijkheid is wel doorspekt van vermakelijk magisch realisme en symbolisme dat de maatschappij en politiek van die tijd tegen het licht houdt. Het is duidelijk dat Masangeles in eerste instantie vooral voor het Uruguayaanse publiek is bedoeld. Enige historische kennis van zaken zal het kijkplezier daarom vergroten. Dat neemt niet weg dat Masangeles makkelijk te waarderen is als een ambitieuze film uit een opkomend filmland. Regisseuse Beatriz Flores Silva bezit over kunstzinnige visie en een inspirerende werkwijze.

Read more...

Alina Orlova - Laukinis Suo Dingo

Alina Orlova is voor mij een eerste introductie tot de popmuziek uit Litouwen. Ongetwijfeld alleen door deze afkomst duurde het jaren voordat er een internationale release kwam van haar debuut Laukinis Suo Dingo. Het is een introductie die we nog lang gaan heugen. Singer-songwriter Alina Orlova heeft een uiterst contemporaine stijl, waarin folkelementen samenvloeien tot mooie, excentrieke popsongs. Het feit dat Alina ervoor kiest om vrijwel ieder lied in haar eigen taal te zingen, draagt op bijzondere wijze bij aan de sfeer.

Alina zet ons direct op scherp door in te zetten met dissonante klanken. Van de over het algemeen korte nummers is de eerste in het Engels en bepaald geen Lovesong in de traditionele zin van het woord. Het zijn echter juist de expressieve, urgente songs in haar eigen taal die de aandacht in een ijzeren greep houden. Alina Orlova meet zich een stijl aan die ik bij Julia Marcel excentrisch realisme doopte, hoewel dat hier op basis van de teksten niet te zeggen is. Dat is in navolging van idiosyncratische singer-songwriters als An Pierlé, Regina Spektor en Frida Hyvönen. Ondanks Alina’s emotionele kreten is er ook veel ruimte voor een mooie melodie gedragen door een sobere, fijnzinnige begeleiding. In de combinatie van pianoklanken met accordeon van de opening is bijvoorbeeld de invloed van Yann Tiersen herkenbaar. Alles wordt ten gehore gebracht met agiele charme en een indringende stem. Het iets theatrale Laukinis Suo Dingo is een goed debuut en een uitstekende smaakmaker voor Litouwse muziek.

Read more...

Evelyn Evelyn - Evelyn Evelyn

Evelyn Evelyn is een uitzonderlijk duo. De Siamese tweeling Eva en Lyn Neville (Evelyn en Evelyn) werden in 2007, na een circusloopbaan, op Myspace ontdekt door de welbekende Amanda Palmer (The Dresden Dolls) en ex-straatmuzikant en accordeonist Jason Webley. Sindsdien zijn het de alter ego’s van deze twee muzikanten en vervullen zij de rol van de tweeling op het podium. Zo heeft Amanda Palmer er naast haar solocarrière een nieuwe uitlaatklep bij.

De achtergrond van The Dresden Dolls kennende en wetende dat Jason een mix van folk, gypsy en punk speelt, krijg je een goed idee van de hoek waarin Evelyn Evelyn zich bevindt. Het duo maakt melodramatische liedjes en hun eponieme album luistert dan ook als een avond variété of muzikaal theater. Ze putten inspiratie uit bevreemdende verhalen over de tweeling en bezitten ook een flinke dosis zelfspot, zoals duidelijk wordt in A Campaign of Shock and Awe. De stijlmix van hoorspelen en liedjes appelleert aan de samenwerking tussen Bertolt Brecht en Kurt Weill. Die waren ook niet uit de lucht bij The Dresden Dolls en Jason’s liefde voor de accordeon begon tevens met een opvoering van Brecht. De muzikale invloeden zijn breed. In hun liedjes zweven ze tussen de excentrieke folkpop van Soy Un Caballo en het buitenissige classicisme in de popsongs van Michael Andrews. Daarnaast zijn invloeden uit folky filmmuziek, zoals van Yann Tiersen, terug te horen. Bovendien blijven stijlelementen uit de gypsy en Balkan aanwezig.

Evelyn Evelyn is hun eerste album, dat na een snel uitverkochte EP komt. Gezien het spannende drama dat zich op zeer inventieve, muzikale wijze op dit album ontvouwt, is verder succes te verwachten. Er zou ook een strip van de hand van Cynthia von Buhler over de tweeling in de maak zijn. Dit alles draagt bij aan het groeiende mysterie rondom de tweeling, terwijl de mengvorm performance puur op talent een reputatie opbouwt.

Read more...

Kabuli Kid, van Barmak Akram

Pas geleden besprak ik hier al Laila’s Birthday en zie hier nog een film over een taxichauffeur in een geplaagde stad. Het blijkt een goed vehikel om zware politieke thema’s enigszins te vermijden. Ditmaal gaat het om het kapotgeschoten en opkrabbelende Kabul en is het concept iets anders. In de taxi van chauffeur Khaled wordt een kind te vondeling gelegd door een jonge, gesluierde vrouw. Hij wordt gedwongen zijn goedheid aan te spreken en zich over het kind te ontfermen. Het acteerspel kent enkele stijve momenten voor waar in geforceerde dialogen maatschappelijk commentaar wordt geleverd. Dat niet in dienst van het vloeien van de film alsook het verhaal, maar blijft gelukkig tot schoonheidsfoutjes beperkt. Cinematografisch is Kabuli Kid niet opmerkelijk. Desondanks is het een opsteker een onderhoudend creatief product te zien komen uit een gebroken land. Akram’s Kabuli Kid is een wrang drama dat uiteindelijk verrassend hoopvol eindigt.

Read more...

Laila's Birthday, van Rashid Mashawari

Een Palestijnse film waarin het conflict met Israël eens niet de hoofdmoot, maar slechts de tragikomische achtergrond vormt, stemt nieuwsgierig. Extra belonende is het dan als de kijker niet wordt teleurgesteld, maar regelmatig op een onverhoedse lach kan worden betrapt. Het verhaal concentreert zich rondom de als taxichauffeur werkende, op herintreding hopende, rechter Abu Laila. Als rechter is hij nogal op regels en orde, maar als enkeling in een ontwrichte wereld is het moeilijk functioneren. Op grond van regels en wensen weigert hij menige klant, vaak met woedende reacties tot gevolg. Omdat hij voortdurend als plichtbewuste burger het juiste probeert te doen, komt hij toevalligerwijs van de ene in de andere absurditeit terecht. En dat terwijl hij plechtig heeft beloofd na zijn werk op tijd terug te zijn om zijn dochter’s verjaardag te vieren. Laila’s Birthday is een onverwachts originele tragikomedie die het dagelijks leven op Palestijnse straten toont zonder te stereotyperen.

Read more...

Somers Town, van Shane Meadows

Shane Meadows’ Somers Town is een juweeltje van een film. Vanwege zijn sociaal realistische stijl wordt Shane Meadows wel vergeleken met Britse grootheden als Mike Leigh en Ken Loach. Vaak heeft sociale thematiek de neiging grimmig te worden, zeker als het onderwerp van het verhaal het leven in de lagere millieus betreft. Dat is zeker het geval bij de hoofdpersonen in Somers Town. Marek is de zoon van een Poolse arbeidsmigrant en Tomo komt op de pof naar London, omdat hij nergens een thuis heeft. Tussen de introverte Marek en de charmante druktemaker Tomo ontstaat een onwaarschijnlijke vriendschap. Het verhaal is een smaakvol en gedetailleerd zwart-wit gefilmd tegen de achtergrond van een sociaal woningproject in de Londonse wijk Somers Town. Ondanks de thematiek weet Shane Meadows te verrassen op een verhaal dat je met het gevoel van een luchtige feelgood movie achterlaat.

Read more...

The Man From Earth, van Richard Schenkman

Het kostte de nodige tijd en moeite om dit filmproject naar het laatste verhaal van Jerome Bixby, de auteur van belangrijke delen van Star Strek en The Twilight Zone, te realiseren. Jerome Bixby startte het verhaal al in de jaren ’60, maar maakte het pas tegen zijn dood in 1998 af. Tien jaar later is The Man From Earth eindelijk een feit. Het betreft wederom een sci-fi verhaal, hoewel niet in traditionele zin. Het budget voor de film was merkbaar klein en hield het verhaal zeer puur. The Man From Earth is een echte praatfilm in de geest van Hurly Burly en Tape, maar minder op de spits gedreven. De plot is mager en behoeft weinig woorden. Te midden van een afscheid onder goed bevriende professoren kondigt John Oldman aan dat hij oorspronkelijk een Cro-Magnon mens was en al 14.000 jaar leeft. Dit gegeven maakt de film evengoed magisch realistisch, terwijl de gehele plot zich in conversatie ontvouwt. Daardoor is The Man From Earth ook een echte acteursfilm; één die weet te boeien. De voornaamste kritiek betreft echter de halfbakken neigingen tot dramatisering. Dit begint met een nogal verkeerd ingeschatte soundtrack van typisch b-film effectbejag. Daarnaast ligt het tempo, ondanks de beperkingen, door het kerngegeven erg hoog. Daardoor vindt ook in de voortdurende conversatie een zekere overdramatisering plaats die personages onwaarschijnlijk maakt. Deze inschattingsfouten vervreemden het publiek van de mogelijkheid van geloofwaardigheid. Desalniettemin, voor degenen die houden van nadenken over verstrekkende hypotheses, biedt het gegeven en de presentatie van de film voldoende vertier en ontlokt aan het eind een zweem emotie.

Read more...

Atlantis, van Digna Sinke

Met weinig middelen zet regisseuse Digna Sinke op zeer scherpe en elegante wijze haar eigen script neer. Bekende beelden van Nederlandse landschappen en moderne taferelen worden zodanig vastgelegd dat het geheel een futuristische uistraling krijgt. Dat past bij de sci-fi-achtige plot waarin de overheid van de toekomst de samenleving in een geformaliseerd keurslijf van geluk en positiviteit dwingt en alles van vroeger tot het vergeten verleden behoort. De protagonist betreft een subversief, doch verlegen meisje van 13 dat door haar gedrag steeds meer te weten komt over de kanten van de wereld die inmiddels uit het zicht verdreven zijn. Zo komt ze ook steeds meer te weten over wat haar te doen staat in de toekomst, hetgeen niet strookt met de opgedrongen ordening van het geluk. Het filosofische en metafysische verhaal drijft grotendeels op de fragmentarische opmerkingen die worden gemaakt door de personages. Helaas lijken die maar half in hun woorden te geloven, waardoor de uitspraken vaak blijven steken in cryptische profetieën. De krachtige cinematografische stijl en de prachtige enscenering overstemmen dit minpunt echter vorstelijk, waardoor Atlantis alsnog een plezierige film blijkt.

Read more...

Shrink, van Jonas Pate

Regisseur Jonas Pate gaf Shrink een plezierig moderne snit mee. Daarin blijken de mooie fotografie en de lijzige soundtrack kenmerkend. Deze eigenschappen zorgen voor ondersteuning van de semiklinische sfeer in het on-Amerikaans trage tempo. Aangezien het een mozaïekfilm betreft is dat laatste nauwelijks merkbaar. De plot draait om een psychiater van de rich and famous in Hollywood, hetgeen wordt gebruikt als een vehikel om de schaduwkant van de mensen in de filmindustrie centraal te stellen. De hoofdlijn van het verhaal is eigenlijk niet het meest origineel en zelfs beperkt boeiend. Toch biedt Shrink voldoende kwaliteit om een aangename kijkervaring te vormen. In de eerste plaats laat de film de lethargische acteerstijl van Kevin Spacey als psychiater alle ruimte. Voor de liefhebbers van dergelijke typische Spacey rollen maakt Shrink alle beloftes waar. In de bijrollen komen namen als Robin Williams voorbij, maar deze zijn eigenlijk te kort en onderontwikkeld om veel toe te kunnen voegen. Wel bevat de film enkele niet geheel verwachte subplots die uiteindelijk de voorspelbare kant van het centrale verhaal overschaduwen. Daardoor behoudt Shrink tot het eind een atmosfeer van verwachting en weet het verhaal diverse leuke momenten te creëren.

Read more...

Play, van Alicia Scherson

Het is moeilijk voor te stellen dat Play het debuut is van de Chileense Alicia Scherson. De film is fris, modern en origineel van opzet. Alicia weet met een speelse regie een beperkte verhaallijn bijzonder veel mee te geven. De film speelt zich af in de stad Santiago en omvat twee zeer verschillende levens. De arme, eenzame Christina vindt op een dag de goedgevulde tas van de rijke Tristan. Terwijl Christina als een onwaarschijnlijke beschermengel daarop steeds meer van Tristan’s leven ontdekt en overneemt, raakt hij zelf steeds meer van zijn leven kwijt en worstelt met de zich opdringende leegte. Hoewel dit gegeven zich leent voor een zware, sociale studie, blijft de film lichtvoetig zonder oppervlakkig te zijn. Alicia heeft een complexe visuele stijl, die een vleugje absurdisme en een toefje magisch realisme in een rustig en kleurrijk realisme weet te verwerken. Dit werkt zowel captiverend als voor de geloofwaardigheid. Tegelijkertijd is haar filmstijl ook uitzonderlijk auditief, waarbij de interessante soundtrack en het expliciete gebruik van de in andere shots overvloeiende geluiden veel bijdragen aan de vertelling en de beleving van de film. Bovendien blijft de film opgewekt en innemend door de onderkoelde humor en spannend door fijnzinnig toegepaste, details in thema’s te vergroten. Het neutrale acteerspel van de zonderlinge protagonisten laat de pure regie alle ruimte. Alicia gebruikt in Play de brede mogelijkheden van het medium goed en weet tot een eigen stijl te komen zeker een groot potentieel in zich draagt.

Read more...

The Man Who Loved Yngve, van Stian Kristiansen

Enkele dagen geleden bereikte het nieuws van de val van de muur een school in het Noorse Stavanger. Een groep jonge pubers bevindt zich middenin de verschuivende politieke idealen van de jaran ’80. Meer nog dan op de historische achtergrond focust de film op het turbulente opgroeien van Jarle Klepp. Zijn vriendin is het mooiste meisje van de klas en met zijn beste vrienden vormt hij de Mattias Rust Band. In zijn leven speelt muziek en de daarbij behorende levenstijl een determinerende rol. Zoals de politieke wereld verdeeld is, geldt dat ook voor de muzikale wereld. Als op een dag een nieuwe jongen in de klas komt, Yngve, raakt Jarle danig door hem gebiologeerd. Alles aan hem is anders, hij luistert naar andere muziek, speelt tennis, is netjes, rustig, en bovendien uitzonderlijk knap. Jarle raakt verstrengeld in twijfels over zijn idealen en levensstijl, waardoor hij zich steeds verder van zijn vrienden afzondert. Door de grote rol van muziek en de jaren ’80 lijkt The Man Who Loved Yngve wel wat op de Noorse oscarinzending Reprise. De regie van Stian Kristiansen is echter minder visionair en de idealistische achtergrond speelt slechts een bijrol. Wat overblijft is een heel behoorlijke, licht humoristische coming-out en coming-of-age film met een nostalgische, contrasterende soundtrack.

Read more...

Perfect Life, van Emily Tang

Perfect Life van de Chinese regisseuse Emily Tang bestaat uit twee separate delen: één in documentaire stijl en de ander duidelijk als speelfilm geschoten. Aanvankelijk begint de film met het langzaam opbouwen van de situatie van de jonge Li Yueying, die dromen heeft die ze eigenlijk niet kan verwezenlijken. In het documentaire deel, die halverwege steeds verder door de speelfilm heen gaat lopen, zien we een andere jonge vrouw met twee kinderen die kampt met de gevolgen van een scheiding. De rode draad lijkt zich daarmee te concentreren op een ‘perfect’ leven dat is verloren en een ‘perfect’ leven waarvan wordt gedroomd. In beide delen is amper sprake van een verhaal. De filmstijl in beide delen is weinig intiem, hetgeen iedere toenadering obstrueert. De personages worden voornamelijk in fragmenten van hun dagelijkse zoektocht gevolgd. Echte dialogen ontstaan nauwelijks en zo blijft de verhaallijn dun, omdat ontwikkeling en context blijven ontbreken zelfs na de sprong in tijd aan het eind. Het contrast van de positie en situatie van beide vrouwen leidt tot een bijna volledig indirecte botsing, waarvan het aan de kijken wordt gelaten hoe die te interpreteren. Deze film kijk je vooral voor het aardige idee van contrasten en spiegelingen, hetgeen zich mondjesmaat ook uit in fotografische shots. Uiteindelijk leidt Emily Tang echter film noch kijker ergens naar toe.

Read more...

Parenthetical Girls - The Scottish Play

Bij het vorige album was het onmogelijk Parenthetical Girls te bespreken zonder het woord drama te laten vallen. Met de gekke uitspatting The Scottish Play lijkt deze bevreemdende band uit Portland zijn theatrale aard zeer letterlijk te omarmen in een tribuut aan de Schotse schrijver, poëet, leraar, popartiest, etc. Ivor Cutler. De acht, over het algemeen korte, nummers op The Scottish Play vormen dan ook nauwelijks een echt album. Het is een selectie van korte composities en met samples en field recordings ondersteunde voordrachten van gedichten. Het is over voordat je het weet, hetgeen aangeeft dat Parenthetical Girls wel degelijk weet de boeien met dit enigszins fragmentarische en onduidelijke plaatje. Doordat het geheel nergens zwaar wordt, maar juist met een vleugje humor lijkt te worden gepresenteerd, is The Scottish Play best het beluisteren waard. Het is alleen niet productief om op zoek te gaan naar de over de top gedreven muzikaliteit à la Wild Beasts, The Irrepressibles of Portland bands als Menomena!. De gebruikte (elektronische) hulpmiddelen zijn geselecteerd op basis van sfeer en klank en coherente songs vormen de minderheid. Toch beweegt The Scottish Play zich niet erg ver van hun muzikale bodem.

Read more...

Links, van Froukje Tan

Deze film van Nederlandse regisseuse Froukje Tan ging op het IFFR in première en bezit internationale overtuiging. De soundtrack van de Easy Aloha’s in combinatie met de klinisch, fotografische beelden van Froukje zorgen voor een contrastrijke kijkervaring, zoals in Paul Thomas Anderson’s Punch Drunk Love. De combinatie van achtervolgende camerabewegingen en statische beelden draagt daar grotendeels aan bij, evenals de absurdistische vertelling. Het tragikomische gegeven is ook terug te voeren op de meer klassieke cinema, maar de uitstraling van Links is onmiskenbaar modern. Een mooie hoofdrol is weggelegd voor acteur Jeroen van Koningsbrugge. Ik heb weinig met zijn TV-werk, maar Froukje Tan weet hem perfect in toom te houden en het maximale uit zijn, hier getemperde, spel te halen. Door de prima prestaties in de vele dubbelrollen, van tegenspelers Lotte Verbeek en anderen, levert dit een boeiende spanning op. De wereldvreemde vogel Dexter ontdekt in de film dat veel van zijn scherp gereguleerde wereld het resultaat is van een onopgemerkt gebleven mentale aandoening. Als de zich opstapelende problemen niet langer te ontkennen zijn, gaat hij in behandeling en moet opnieuw leren leven met zijn conditie. De visuele beperking leende zich uitstekend voor de beeldtaal in film. Bovendien laat de schone rust in de regie voldoende ruimte open voor karakterontwikkeling. Dat zorgt voor een minstens zo intense alsook interessante prent.

Read more...

Chop Shop, van Ramin Bahrani

Regisseur Ramin Bahrani wordt al enige tijd getipt als één van de nieuwe, grote regisseurs van de VS. Zijn vorige film, Man Push Cart, kreeg de nodige erkenning. Bahrani bedient zich van een documentaireachtige stijl die goed past bij de desolate onderwerpen in het moderne grootstedelijke leven die hij kiest. Man Push Cart kende een afstandelijke registratie en een mager verhaal, waardoor de film zich voortsleepte bij gebrek aan dynamiek. Desondanks bleef het een indrukwekkende prent. In Chop Shop focust Bahrani op het leven van de twaalfjarige Alejandro op een autokerkhof aan de randen van Queens, New York. Ondanks zijn treurniswekkende bestaan, weet Alejandro met jeugdige, naïeve ambitie zijn leven betekenis te geven en neemt het daarbij ook nog op voor zijn oudere zus. In een wereld waar wetten en regels weinig bepalen, begrenst illegaliteit de mogelijkheden van levensonderhoud niet. Ook Chop Shop is in sobere stijl gefilmd, maar is narratief duidelijker ontwikkeld dan Man Push Cart. Daardoor weet de film de kijker beter aan zich te binden. De uitzichtloze setting krijgt tegenwicht van positieve aspecten. Uiteindelijk blijken deze opklaringen niet opgewassen tegen de eindeloze cirkel van tegenslagen in deze ongekende kant van de gezichtsbepalende wereldstad New York.

Read more...

The Irrepressibles - Mirror Mirror

Hoewel Mirror Mirror een debuut betreft, maakten The Irrepressibles al de muziek voor de film The Forgotten Circus, dat begin dit jaar werd uitgebracht onder de naam From the Circus to the Sea. Niet alleen hadden die composities een perfecte kennismaking geweest met deze al zeven jaar oude groep, de titel en het thema van dat project licht stilistisch een tipje van de sluier op.

The Irrepressibles is hard op weg om de meest onderscheidende ervaring uit de Britse popmuziek te worden. Toch zou een bespreking van Mirror Mirror niet compleet zijn zonder te beginnen bij hun Welsche collegae Wild Beasts. Bovendien hadden ze ook zomaar een product kunnen zijn uit de theatrale, eclectische scene van Portland, met bands als Parenthetical Girls. The Irrepressibles noemen zich een ‘performance orchestra’. Ze zijn tien man sterk en staan onder leiding van vocalist Jamie McDermott, die qua androgyn geluid zeker aansluiting vindt bij Antony Hegarty. In lijn met hun ongeëvenaarde podia spektakels, luistert Mirror Mirror als een opera of theaterstuk. Het is groots, doch voldoende dynamisch en ingetogen in alle fantastische orkestraties. De plaat leidt regelmatig tot nagalmende cathartische momenten. Het laat zich raden dat de ontdekkingstocht voor de luisteraar minstens zo ingrijpend is als voor de bandleden. Dat de gebruikelijke emotieve thema’s worden aangesneden, waarin biografische elementen van voorman McDermott in zijn verwerkt, is snel vergeten. Deze rococobenadering van muziek is daarvoor te overdonderend. Zoals gezegd, beperkt zich dat niet tot de composities en begeesterde performance. The Irrepressibles hebben een weldadige live reputatie en zoeken telkens nieuwe, excentrieke samenwerkingen op met andere kunstvormen, waaronder film, dans en theater. Bovendien steken ze zich regelmatig in overdadige avant-garde kostuums en make-up. Dat, op zich, is niets nieuws, maar in combinatie met de modern klassieke muzikale pracht van deze popoverstijgende groep bereikt het nieuwe hoogtes.

Het mag een klein wonder heten dat hun melodrama niet eens ernstig vermoeid. Daardoor laat het vooral de ruimte aan genot in een muzikale wereld die het best zonder kaart kan worden betreden.

Read more...

Afterwards, van Gilles Bourdos

Afterwards is de kundige verfilming van bestseller van Guillaume Musso. Het zwaarwichtige thema van het accepteren van de dood wordt ingetogen in beeld gebracht. Een ietwat sentimentele, maar fijne rol van Romain Duris als de protagonist Nathan draagt het verhaal op handen. Daarbij steekt de onderhoudende rol van John Malkovich als de mysterieuze Dr. Kay enigszins vlak af. Advocaat Nathan wordt geconfronteerd met Dr. Kay’s gave om te kunnen voorspellen wie op korte termijn de dood vindt. Dit magisch realistische gegeven wordt voldoende agnostisch in beeld gebracht om een constant een reële spanning vast te houden, die slechts bij vlagen zijn in kabbelende dynamiek emotioneel wordt opgeschrikt. Gilles Bourdos beheerst de kunst van dosering; zowel in informatie als visuele confrontatie. Desondanks kan de kijker zich niet ontrekken aan enkele momenten van belerend moralisme. Op die momenten is het de enscenering en het aangrijpende gegeven dat de film redt. Bovendien is de film zonder uitzondering op prachtige locaties geschoten, hetgeen samen met het trage ritme de vertelstructuur schitterend complementeert. De film toont gedurende de hele looptijd het proces dat bij Nathan naar een moment van inkeer toewerkt. Pas op het moment dat Nathan zijn mogelijke dood accepteert en Dr. Kay begint te geloven en vertrouwen, volgt een echte plotwending.

Read more...

Iklimler, van Nuri Bilge Ceylan

De Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan maakte internationaal furore met zijn prachtige film Uzak. In Iklimler neemt hij niet alleen de regie, maar ook een hoofdrol op zich. Zijn vrouw is zijn tegenspeelster. Het liefdesverhaal dat centraal staat, is echter niet autobiografisch, maar Ceylans visie op algemene problemen die mensen in hun relaties tegenkomen en hoe ze ermee omgaan. Isa en Bahar proberen uit alle macht hun relatie in stand te houden, maar kunnen een breuk niet langer uit de weg gaan. Op de vraag of ze ooit nog samen kunnen zijn, komt geen antwoord. Dat is ook niet waar de film om lijkt te gaan. Ceylans films zijn vooral enorm mooi. De titel Iklimler, Klimaten, verwijst naar de voorbijtrekkende seizoenen en omslagen in het menselijk drama. Ceylans shots duren vaak langer dan gebruikelijk. Op die manier schept hij een contemplatieve traagheid in de film die de kijker de ruimte laat om de beperkte actie diep op zich in te laten werken. De toon wordt al direct aan het begin gezet met de schitterende close-up van zijn vrouw die langzaam van glimlach in stil verdriet verzinkt. Vanaf dat moment hebben alle shots een beladenheid waarin het sentiment met de tijd lijkt om te slaan. Ceylan gebruikt daarvoor ingetogen spel en minimale middelen. Hetgeen gebeurt, komt daardoor constant zeer direct aan. De camera registreert precies met erg sporadische, zuiver tactische bewegingen. De regie neemt geen standpunt in, net als de rollen zeer neutraal blijven. Het drama blijft bij de personages zelf, toch is de film aangrijpend. Dat maakt Iklimler een subtiel genot.

Read more...