Jóhann Jóhannson - The Miners' Hymns

Jóhann Jóhannson’s nieuwe werk, The Miners’ Hymns, ontstond uit een opdracht van BRASS: Durham International Festival 2010 en werd gecomponeerd als begeleiding voor de eponieme film van Bill Morrison. Tezamen vormt het werk een ode aan de mijnwerkersregio in het noordoosten van Engeland en de muzikale component daarin.

Bill Morrison is een filmmaker die bekend is van zijn werk met found footage en The Miner’s Hymns is daarop geen uitzondering. Naar verluidt volgt de soundtrack van Jóhann Jóhannson de film op de letter, hetgeen niet door iedereen op waarde wordt geschat. Luisterend naar alleen de soundtrack is het niet moeilijk voor te stellen hoe de dramatiserende en ruimtelijke crescendo’s als ondersteuning van beelden kunnen dienen. Het zijn geen gemakkelijke composities. Het tempo is laag en de sfeer is onplezierig dreigend. Dat levert echter ook de bedoelde fascinerende vergelijking op met het uitzichtloze, risicovolle, ondergrondse werk in de mijnen. De lange muzikale zinnen omringen de luisteraar met een donkere verblinding in een haast verstikkende greep. Dit zijn an sich geen onbekende stijlkenmerken in Jóhann Jóhannson’s werk.

Als eerbetoon aan de kopermuziektraditie van de kolenmijnindustrie bestaat de bezetting van The Miners’ Hymns voornamelijk uit een flink zestiendelig koperensemble. Het spel van dit ensemble kent een expressieve emotie en de motieven en harmonieën vormen een schoon geheel. Daarnaast is een rol voor het orgel van Durham Cathedral weggelegd. The Miners’ Hymns opent met een aantal prachtige, gedecideerd gespatieerde orgelakkoorden, een atmosferisch patroon dat op gezette tijden terugkeert. Verder zijn de compositie waar nodig aangevuld door percussie en elektronica bestuurd door Jóhann Jóhannson zelf. De galm van de kathedraal werkt dynamisch versterkend in de opnames. Het draagt bij aan het gevoel van immersie en overmacht, hoewel de heldere koperklanken soms een sprankje getemperde euforische opluchting vertonen met name voortgedreven door de percussie.

Waar naar verluidt de componist de op het festival vertoonde film soms te letterlijk heeft geïnterpreteerd, heeft het album een interessante verhalende kwaliteit die mooi wordt vertolkt in de coherentie bezetting. Bovendien vormt dit krachtige sfeerstuk een mooi contrast met voorganger And in the Endless Pause there Came the Sound of Bees.

Read more...

Win/Win, van Jaap van Heusden (soundtrack van Minco Eggersman)

Nog niet zo lang geleden was ik bijzonder onder de indruk van Jaap van Heusden’s short Ooit. Win/Win is zijn speelfilmdebuut, wederom treffend van muziek voorzien door Minco Eggersman, die de karakteristiek sferische soundtrack aanvulde tot een album dat dezelfde titel draagt. Het meest opvallende aan de soundtrack is hoe de instrumentale composities en soundscapes een meeslepende doch ondoorgrondelijke verhaallijn lijken te volgen. Dat is niet vreemd, want Win/Win is een uitzonderlijke film.

Het verhaal is ogenschijnlijk eenvoudig. Ivan maakt tegen de achtergrond van de financiële crisis een bliksemcarrière als beurshandelaar. Hij is een rare vogel tussen de snelle jongens en kiest afwijkende vrienden, maar wordt geroemd om zijn onnavolgbare successen op de vloer. De confrontatie vindt op onverwachtse wijze plaats: Ivan kan niet verliezen. Een paradijselijk scenario voor de meeste mensen, maar gevoed door slapeloosheid raakt Ivan de grip op zijn anders zorgeloze leven volkomen kwijt. Wat volgt, is een verwoede en angstige poging weer gevoel te krijgen in het leven en zicht te krijgen op de realiteit door verlies te kennen.

Deze psychologische ontdekking blijkt het belangrijkste onderdeel van de vertelling. Ivan wordt daarbinnen prachtig gespeeld door Oscar van Rompay. Zijn personage staat op diverse wijzen telkens in sterk contrast tot zijn omgeving: de liefde, de zaken, de vriendschap, de stad en de maakbaarheid. Jaap van Heusden vestigt zich met deze film onmiddellijk als één van de meest toonaangevende regisseurs in Nederland. Hij geeft het verhaal met een scherpe stilistische visie vorm en maakt van de Amsterdamse zuidas een even mooi als vijandig decor. De vooruitstrevendheid in beeld wordt versterkt door de dynamisch gebruikte soundtrack. De beeldtaal krijgt bovendien eigenheid door de kunstige sequenties die veelal een prikkelende, ritmische compositie vormen. In het scenario is net als bij Ooit veel aandacht voor observatie van de menselijkheid. In Win/Win zorgen daarnaast opzettelijke stukjes stille mysterie tegen de hectische achtergrond ervoor dat de spanning nooit verslapt.

Aan alle kanten is Win/Win imposante cinema. De film biedt vastberaden een onwerkelijk perspectief op een toch al ongrijpbare werkelijkheid. Vorm, spel en dynamiek komen op aantrekkelijke wijze samen. De kijker wordt telkens uitgedaagd oplettender te kijken, terwijl het verhaal met toegankelijke tred zijn diepere lagen ontbloot. Minco Eggersman verzorgde donkere en nieuwsgierige klanken die de syntax accentueren. De leegte en onmacht van succes dringen daardoor tot diep in ons visuele geheugen door.

Read more...

Karl Jenkins - Gloria, Te Deum

Hedendaagse korale muziek laat zich nog altijd veelvuldig inspireren door oude Christelijke tradities. Karl Jenkins is één van de meest opgevoerde levende componisten en nog velen anderen zullen zijn werk onbewust kennen uit films en dergelijke. De werken op het huidige album zijn evenwel bedoeld als op zichzelf staande klassieke composities.

Opmerkelijk aan deze plaat is dat op 11 juli 2010 de wereldpremière van Gloria plaatsvond in de Royal Albert Hall, uitgevoerd door The Really Big Chorus. Direct daarna was dit album reeds te koop, terwijl het hier de eerste opnames betreft die de National Youth Choir of Great Britain en de London Symphony Orchestra (olv Jenkins zelf) laten horen. Deze ongebruikelijk samenloop maakt dat de Christelijke hymnes die aanzetten tot deze werken in bijzonder moderne vorm worden gepresenteerd. Volstrekt volgens Jenkins aard krijgt Gloria wereldlijke elementen mee door gebruik te maken van teksten uit diverse religieuze en culturele tradities. Ook in de bezetting zelf zijn accenten daarvan terug te vinden. Jenkins klassieke werken zijn zwaar getekend door het plichtmatige cinematografische melodrama dat uit ander werk bekend is. Dat zorgt er in dit geval voor dat de huidige koralen uiterst toegankelijk en meeslepend zijn.

Alle lof die hem ten deel valt, is dan ook volledig terecht, hoewel de vernieuwing misschien slechts kan worden gezocht in zijn idiosyncratische metafysica en de feilloze expressie van emoties. Gloria en Te Deum zijn prachtige, dromerige luistercomposities met onderliggende diepgang en creatieve grootsheid.

Read more...

Katalin Varga, van Peter Strickland

Jarenlang probeerde Peter Strickland het via de officiële kanalen, maar het lukte hem maar niet voet aan de grond te krijgen voor het maken van zijn eigen film. Daarom nam hij uiteindelijke het heft in eigen hand met hulp van een erfenis en startte het project Katalin Varga. Daarvoor toog hij naar het voornamelijk door Hongaren bewoonde Transylvanië in Roemenië. In het verhaal wordt Katalin Varga door haar man met haar zoon verstoten als die erachter komt dat zijn zoon niet de zijne is. Órban is verwekt in een verkrachting. Katalin gaat vervolgens met haar onwetende zoon op weg om zich te wreken op de schuldenaars. Wat ze aantreft blijkt echter niet wat ze verwachtte en de onvermijdelijke wraak loopt geheel anders dan gepland.

Hoewel de film een gemoedelijk verloop heeft, zit het venijn in de stiltes die een wrang einde inleiden. Katalin Varga heeft een zeer beklemmende sfeer die veelal puur visueel wordt opgeroepen. Een serie van shots die de diepte van het perspectief veranderen bepalen grotendeels het metrum. Katalin Varga is het bewijs dat een volledig onafhankelijk gemaakte film zeer goed kan uitpakken en is een uitstekend begin voor Peter Strickland.

Read more...

Taxandria, van Raoul Servais

Taxandria werd gemaakt in 1994 en wordt nu uitgebracht op DVD. Welverdiend, want het is een bijzonder cinematografisch werk. De Belgische regisseur Raoul Servais bedacht het concept en werkte het uit tot een opmerkelijke fantasiefilm. In Taxandria ontvouwen zich twee parallele werelden waarin jonge troonopvolgers de hoofdrol spelen. Prins Jan ontdekt tijdens een clandestiene studiereis de droomwereld Taxandria met hulp van de mysterieuze vuurtoren wachter. Vervolgens ontstaat een subversief sprookje dat duidelijk niet voor de jongsten is bedoeld en volwassenen ook zal boeien. Servais gebruikt naast gebruikelijk speelfilmtechnieken ook uitgebreide decorstukken, tekeningen en animatie (François Schuiten). Het magisch realisme dat hierdoor vorm krijgt, doet qua sfeer denken aan een kruising tussen Mel Stuart’s Charlie and the Chocolate Factory, Monty Pyton en Nuit Noir van landgenoot Olivier Smolders. Een onwaarschijnlijke combinatie die wonderwel werkt, maar meer aandacht heeft voor de symbolische boodschap dan humor. Ondanks de wellicht wat nostalgische uitstraling en het simpele verhaal is Taxandria een interessante kijkervaring.

Read more...

Masangeles, van Beatriz Flores Silva

Masangeles is een raamvertelling die zich concentreert op een gedeelte uit het leven van Masangeles, een buitenechtelijke dochter van een invloedrijk politicus. Na de zelfmoord van haar moeder wordt zij in het uitgebreide en chaotische huishouden van haar vader opgenomen, hetgeen geen warme ontvangst is. Het karakter van Masangeles, dat is gebaseerd op naastenliefde, tekent zich scherp af tegen de vele neurotische vormen van egoïsme die in het huishouden zegevieren. De vertelling vindt plaats tegen een opdringerige achtergrond van de politiek roerige geschiedenis van Uruguay in de jaren ’60-’70. Door het visuele en verbale absurdisme doet de filmstijl denken aan Fellini, maar is minder zwierig en omfloerst. De werkelijkheid is wel doorspekt van vermakelijk magisch realisme en symbolisme dat de maatschappij en politiek van die tijd tegen het licht houdt. Het is duidelijk dat Masangeles in eerste instantie vooral voor het Uruguayaanse publiek is bedoeld. Enige historische kennis van zaken zal het kijkplezier daarom vergroten. Dat neemt niet weg dat Masangeles makkelijk te waarderen is als een ambitieuze film uit een opkomend filmland. Regisseuse Beatriz Flores Silva bezit over kunstzinnige visie en een inspirerende werkwijze.

Read more...

Kabuli Kid, van Barmak Akram

Pas geleden besprak ik hier al Laila’s Birthday en zie hier nog een film over een taxichauffeur in een geplaagde stad. Het blijkt een goed vehikel om zware politieke thema’s enigszins te vermijden. Ditmaal gaat het om het kapotgeschoten en opkrabbelende Kabul en is het concept iets anders. In de taxi van chauffeur Khaled wordt een kind te vondeling gelegd door een jonge, gesluierde vrouw. Hij wordt gedwongen zijn goedheid aan te spreken en zich over het kind te ontfermen. Het acteerspel kent enkele stijve momenten voor waar in geforceerde dialogen maatschappelijk commentaar wordt geleverd. Dat niet in dienst van het vloeien van de film alsook het verhaal, maar blijft gelukkig tot schoonheidsfoutjes beperkt. Cinematografisch is Kabuli Kid niet opmerkelijk. Desondanks is het een opsteker een onderhoudend creatief product te zien komen uit een gebroken land. Akram’s Kabuli Kid is een wrang drama dat uiteindelijk verrassend hoopvol eindigt.

Read more...

Jóhann Jóhannson - And in the Endless Pause there Came the Sound of Bees

De IJslandse componist Jóhann Jóhannson is de bron van één van de meest authentieke geluiden in het hedendaagse muzikale landschap. Bovendien blijkt hij ook behoorlijk productief. Het nieuwe album And in the Endless Pause there Came the Sound of Bees bevat oorspronkelijk de muziek die hij componeerde voor de film Varmints van Marc Craste, maar het werk had zodanige autonome aantrekkingskracht dat de soundtrack nu wordt uitgebracht als een origineel Jóhann Jóhannson album. Wat direct opvalt, naast het verwachte zeer cinematografische karakter, is de relatief romantische klanken waarmee het album opent. Waar zijn vooruitstrevendheid doorgaans ook een graad van ontoegankelijkheid veroorzaakt, is And in the Endless Pause there Came the Sound of Bees vooral een dramaturgisch sfeerstuk. Het album luistert gemakkelijk als één groot aaneengeschakeld stuk, terwijl het eigenlijk bestaat uit 13 voorbestemde delen. De rol voor elektronische geluiden en vervormingen, net als de vocalen en field recordings, maken de muziek weer typisch Jóhann Jóhannson. Tegelijkertijd doet de visuele stijl enigszins aan als Zbigniew Preisner, maar dan ingetogen. Deze gelijkenis is vooral duidelijk op het moment dat de composities een duistere wending nemen. Jóhann Jóhannson blijft over de hele linie spaarzaam met de gebruikte middelen, maar weet daar wel een maximaliserend effect mee te bereiken. Wat begon als een soundtrack is wellicht een prima introductie op het eigenzinniger werk van de IJslander. And in the Endless Pause there Came the Sound of Bees doet daarmee een handreiking naar diegenen die nog niet zijn ingewijd.

Read more...

ME (Minco Eggersman) - Hamden

Wie de moeite neemt, ontvangt bij aankoop van Hamden niet simpelweg een schijfje, maar een schijfje in een leren hoesje in een houten kistje, waarbij ook nog eens een handgestempeld boekje, drie fotokaarten en een stuk tapijt uit de als studio dienstdoende kerk te vinden zijn. Op het schijfje staan dan tevens de vijf films die bij het album horen. Minco Eggersman, de zanger-drummer van At the Close of Every Day, maakte laatst nog de soundtrack bij de film Ooit van Jaap van Heusden. Die tekende ook voor de films bij Hamden, geschoten met mobiele telefoon. Ooit was zijn tweede soloalbum, na The Wagon Fair.

Door Volkoren wordt Hamden aangekondigd als zijn beste en meest duistere werk zover. Gezien het enigmatische orgel waarmee Hamden aanvangt, lijkt het label hierin gelijk te krijgen. Hamden volgt een duidelijk concept. Het is ME’s zoektocht naar God, die onvermijdelijk eindigt in een kerk. Niet verwonderlijk is het daarvoor noodzakelijk zijn diepste twijfels en angsten onder ogen te komen. Ondanks deze heftige thematiek klinkt Hamden op het eerste gehoor toch nog getemperd. De rustige fluisterklanken en contemplatie vormen deel van de stijl van ME. Zo neemt hij afstand van de gelijkenis met bijvoorbeeld de uitgesprokener David Sylvian, maar sluit zodoende wel sober aan bij ouderwetse troubadours en ook het harmonieuze geluid van labelgenoot Brown Feather Sparrow, Mist en de sacrale inslag van Choir of Young Believers of toekomstbelofte Table. Op het album zijn de heldere backing vocalen van de veelgeprezen zangeres Mariecke Borger te horen (zij speelt ook met singer-songwriter Johan Borger). Minco zelf heeft op Hamden een zachtaardige en bemoedigende stem die de luisteraar op plezierige wijze meevoert in zijn zoektocht. Hoewel innig en intens, is de muziek niet beklemmend. Dat past ook bij het geruststellende sprankje hoop dat vrijwel altijd in zijn werk besloten ligt. Zelfs het ontstellende Ooit volgde dit recept. De in zekere mate gruizige, cryptische films bij Hamden ogen vele malen onheilspellender; ook in vergelijking met de muziek een passend geheel.

De opnames zijn ondanks de donkere sfeer bijzonder helder. Dit is te danken aan het grote aandeel live performances in het opnameproces. De klus werd in slechts vijf dagen geklaard. De introspectieve en vertrouwelijke ervaring die Hamden is, wordt vergroot met de persoonlijke limited edition. Op die manier wordt Hamden niet alleen het meest complete, maar ook het grootste werk van ME’s solocarrière. Dat geeft waarschijnlijk de directe aanleiding voor zijn eerste tour (met band).

Read more...

Badly Drawn Boy - Is There Nothing We Could Do?

Badly Drawn Boy zou goed een enfant terrible kunnen worden genoemd. Vooral na zijn laatste megafestatie Born in the U.K. Zijn huidige album betreft een soundtrack, hoewel op de muziekrelease geschreven staat dat het album is geïnspireerd door de film The Fattest Man in Britain. Badly Drawn Boy is niet onbekend met soundtracks. Have You Fed the Fish? was de soundtrack bij de film About A Boy. In mijn ogen was dat echter zijn minst interessante album. Zo rijst dus de vraag waar dit nieuwe project van Badly Drawn Boy zich positioneert.

Het wordt al snel duidelijk dat Is There Nothing We Could Do? toch wel echt geschreven is als soundtrack. Zoals een goede soundtrack betaamd zijn daarop enkele thema’s en liedjes volledig uitgewerkt. Over het algemeen is de hand van Damon Gough, oftewel Badly Drawn Boy, onmiskenbaar. Opvallend is echter dat de trukendoos is thuisgelaten. Complete liedjes als Is There Nothing We Could Do? en Welcome Me To Your World zijn prachtige voorbeelden van Damon’s werk. Er valt niets op af te dingen, maar het verschil is dat ze zijn sympathieke grootheidswaan achterwege laten in hun gematigde opzet. Het gitaarspel is wederom een herkenbaar element. Ook daarin blijft vrijwel alles enigszins op de vlakte, hetgeen ook weleens op zeer mooie ingetogen verrassingen uitkomt. Wat dat betreft is ook deze soundtrack een Badly Drawn Boy plaatje dat de liefhebber beter niet voorbij loopt. Het mist, net als bij Have You Fed the Fish? het muzikale genie dat Damon Gough in creatieve vrijheid is. Soundtracks kennen nu eenmaal functionele regels en repetitieve patronen. Desondanks is de signatuur onvervalsbaar en dus zeker de moeite waard.

Read more...

Laila's Birthday, van Rashid Mashawari

Een Palestijnse film waarin het conflict met Israël eens niet de hoofdmoot, maar slechts de tragikomische achtergrond vormt, stemt nieuwsgierig. Extra belonende is het dan als de kijker niet wordt teleurgesteld, maar regelmatig op een onverhoedse lach kan worden betrapt. Het verhaal concentreert zich rondom de als taxichauffeur werkende, op herintreding hopende, rechter Abu Laila. Als rechter is hij nogal op regels en orde, maar als enkeling in een ontwrichte wereld is het moeilijk functioneren. Op grond van regels en wensen weigert hij menige klant, vaak met woedende reacties tot gevolg. Omdat hij voortdurend als plichtbewuste burger het juiste probeert te doen, komt hij toevalligerwijs van de ene in de andere absurditeit terecht. En dat terwijl hij plechtig heeft beloofd na zijn werk op tijd terug te zijn om zijn dochter’s verjaardag te vieren. Laila’s Birthday is een onverwachts originele tragikomedie die het dagelijks leven op Palestijnse straten toont zonder te stereotyperen.

Read more...

Micmacs à Tire-Larigot, van Jean-Pierre Jeunet

Ook zonder zijn maatje Marc Caro weet regisseur Jean-Pierre Jeunet de treffende excentrieke sfeer van Delicatessen te doen herleven in zijn nieuwe werk Micmacs à Tire-Larigot. Jeunet vond samen met Caro middels een zeer authentieke visie toch een grote schare fans, iets dat niet veel eigenzinnige filmregisseurs gegeven is. Dat talent vormt nog steeds de voedingsbodem voor deze nieuwe prent. Terug is het nostalgisch futurisme, hoewel in strikte zin er bij Micmacs beter kan worden gesproken van een verhaal barstensvol hedendaagse maatschappij kritiek. In zekere zin een grimmig gegeven, maar de film is uiteraard uiterst komisch. Het ludieke absurdisme viert wederom hoogtij. Dat geldt voor zowel de vele opmerkelijke typetjes, de aankleding van de omgeving alsook voor de bittere toevalligheid waaruit het verhaal is opgebouwd en de associatieve vertelwijze. Teveel prijsgeven zou het kijkplezier kunnen bederven, desondanks is iedere film van Jeunet zo rijk dat men herhaling met liefde ondergaat. Na twee onfortuinlijke gebeurtenissen met wapens in zijn leven, wordt Bazil van de straat gered door een inventieve recyclefamilie met wie hij de strijd aanbindt tegen de twee betrokken wapenfabrikanten. Door de overmoedige bravoure van de personages ontbreekt wel de beklemmende sfeer van Delicatessen. Inmiddels is natuurlijk ook de regiestijl minder opzienbarend, maar dat doet aan de film zelf niets af.

Read more...

Somers Town, van Shane Meadows

Shane Meadows’ Somers Town is een juweeltje van een film. Vanwege zijn sociaal realistische stijl wordt Shane Meadows wel vergeleken met Britse grootheden als Mike Leigh en Ken Loach. Vaak heeft sociale thematiek de neiging grimmig te worden, zeker als het onderwerp van het verhaal het leven in de lagere millieus betreft. Dat is zeker het geval bij de hoofdpersonen in Somers Town. Marek is de zoon van een Poolse arbeidsmigrant en Tomo komt op de pof naar London, omdat hij nergens een thuis heeft. Tussen de introverte Marek en de charmante druktemaker Tomo ontstaat een onwaarschijnlijke vriendschap. Het verhaal is een smaakvol en gedetailleerd zwart-wit gefilmd tegen de achtergrond van een sociaal woningproject in de Londonse wijk Somers Town. Ondanks de thematiek weet Shane Meadows te verrassen op een verhaal dat je met het gevoel van een luchtige feelgood movie achterlaat.

Read more...

The Man From Earth, van Richard Schenkman

Het kostte de nodige tijd en moeite om dit filmproject naar het laatste verhaal van Jerome Bixby, de auteur van belangrijke delen van Star Strek en The Twilight Zone, te realiseren. Jerome Bixby startte het verhaal al in de jaren ’60, maar maakte het pas tegen zijn dood in 1998 af. Tien jaar later is The Man From Earth eindelijk een feit. Het betreft wederom een sci-fi verhaal, hoewel niet in traditionele zin. Het budget voor de film was merkbaar klein en hield het verhaal zeer puur. The Man From Earth is een echte praatfilm in de geest van Hurly Burly en Tape, maar minder op de spits gedreven. De plot is mager en behoeft weinig woorden. Te midden van een afscheid onder goed bevriende professoren kondigt John Oldman aan dat hij oorspronkelijk een Cro-Magnon mens was en al 14.000 jaar leeft. Dit gegeven maakt de film evengoed magisch realistisch, terwijl de gehele plot zich in conversatie ontvouwt. Daardoor is The Man From Earth ook een echte acteursfilm; één die weet te boeien. De voornaamste kritiek betreft echter de halfbakken neigingen tot dramatisering. Dit begint met een nogal verkeerd ingeschatte soundtrack van typisch b-film effectbejag. Daarnaast ligt het tempo, ondanks de beperkingen, door het kerngegeven erg hoog. Daardoor vindt ook in de voortdurende conversatie een zekere overdramatisering plaats die personages onwaarschijnlijk maakt. Deze inschattingsfouten vervreemden het publiek van de mogelijkheid van geloofwaardigheid. Desalniettemin, voor degenen die houden van nadenken over verstrekkende hypotheses, biedt het gegeven en de presentatie van de film voldoende vertier en ontlokt aan het eind een zweem emotie.

Read more...

Atlantis, van Digna Sinke

Met weinig middelen zet regisseuse Digna Sinke op zeer scherpe en elegante wijze haar eigen script neer. Bekende beelden van Nederlandse landschappen en moderne taferelen worden zodanig vastgelegd dat het geheel een futuristische uistraling krijgt. Dat past bij de sci-fi-achtige plot waarin de overheid van de toekomst de samenleving in een geformaliseerd keurslijf van geluk en positiviteit dwingt en alles van vroeger tot het vergeten verleden behoort. De protagonist betreft een subversief, doch verlegen meisje van 13 dat door haar gedrag steeds meer te weten komt over de kanten van de wereld die inmiddels uit het zicht verdreven zijn. Zo komt ze ook steeds meer te weten over wat haar te doen staat in de toekomst, hetgeen niet strookt met de opgedrongen ordening van het geluk. Het filosofische en metafysische verhaal drijft grotendeels op de fragmentarische opmerkingen die worden gemaakt door de personages. Helaas lijken die maar half in hun woorden te geloven, waardoor de uitspraken vaak blijven steken in cryptische profetieën. De krachtige cinematografische stijl en de prachtige enscenering overstemmen dit minpunt echter vorstelijk, waardoor Atlantis alsnog een plezierige film blijkt.

Read more...

Shrink, van Jonas Pate

Regisseur Jonas Pate gaf Shrink een plezierig moderne snit mee. Daarin blijken de mooie fotografie en de lijzige soundtrack kenmerkend. Deze eigenschappen zorgen voor ondersteuning van de semiklinische sfeer in het on-Amerikaans trage tempo. Aangezien het een mozaïekfilm betreft is dat laatste nauwelijks merkbaar. De plot draait om een psychiater van de rich and famous in Hollywood, hetgeen wordt gebruikt als een vehikel om de schaduwkant van de mensen in de filmindustrie centraal te stellen. De hoofdlijn van het verhaal is eigenlijk niet het meest origineel en zelfs beperkt boeiend. Toch biedt Shrink voldoende kwaliteit om een aangename kijkervaring te vormen. In de eerste plaats laat de film de lethargische acteerstijl van Kevin Spacey als psychiater alle ruimte. Voor de liefhebbers van dergelijke typische Spacey rollen maakt Shrink alle beloftes waar. In de bijrollen komen namen als Robin Williams voorbij, maar deze zijn eigenlijk te kort en onderontwikkeld om veel toe te kunnen voegen. Wel bevat de film enkele niet geheel verwachte subplots die uiteindelijk de voorspelbare kant van het centrale verhaal overschaduwen. Daardoor behoudt Shrink tot het eind een atmosfeer van verwachting en weet het verhaal diverse leuke momenten te creëren.

Read more...

Play, van Alicia Scherson

Het is moeilijk voor te stellen dat Play het debuut is van de Chileense Alicia Scherson. De film is fris, modern en origineel van opzet. Alicia weet met een speelse regie een beperkte verhaallijn bijzonder veel mee te geven. De film speelt zich af in de stad Santiago en omvat twee zeer verschillende levens. De arme, eenzame Christina vindt op een dag de goedgevulde tas van de rijke Tristan. Terwijl Christina als een onwaarschijnlijke beschermengel daarop steeds meer van Tristan’s leven ontdekt en overneemt, raakt hij zelf steeds meer van zijn leven kwijt en worstelt met de zich opdringende leegte. Hoewel dit gegeven zich leent voor een zware, sociale studie, blijft de film lichtvoetig zonder oppervlakkig te zijn. Alicia heeft een complexe visuele stijl, die een vleugje absurdisme en een toefje magisch realisme in een rustig en kleurrijk realisme weet te verwerken. Dit werkt zowel captiverend als voor de geloofwaardigheid. Tegelijkertijd is haar filmstijl ook uitzonderlijk auditief, waarbij de interessante soundtrack en het expliciete gebruik van de in andere shots overvloeiende geluiden veel bijdragen aan de vertelling en de beleving van de film. Bovendien blijft de film opgewekt en innemend door de onderkoelde humor en spannend door fijnzinnig toegepaste, details in thema’s te vergroten. Het neutrale acteerspel van de zonderlinge protagonisten laat de pure regie alle ruimte. Alicia gebruikt in Play de brede mogelijkheden van het medium goed en weet tot een eigen stijl te komen zeker een groot potentieel in zich draagt.

Read more...

The Man Who Loved Yngve, van Stian Kristiansen

Enkele dagen geleden bereikte het nieuws van de val van de muur een school in het Noorse Stavanger. Een groep jonge pubers bevindt zich middenin de verschuivende politieke idealen van de jaran ’80. Meer nog dan op de historische achtergrond focust de film op het turbulente opgroeien van Jarle Klepp. Zijn vriendin is het mooiste meisje van de klas en met zijn beste vrienden vormt hij de Mattias Rust Band. In zijn leven speelt muziek en de daarbij behorende levenstijl een determinerende rol. Zoals de politieke wereld verdeeld is, geldt dat ook voor de muzikale wereld. Als op een dag een nieuwe jongen in de klas komt, Yngve, raakt Jarle danig door hem gebiologeerd. Alles aan hem is anders, hij luistert naar andere muziek, speelt tennis, is netjes, rustig, en bovendien uitzonderlijk knap. Jarle raakt verstrengeld in twijfels over zijn idealen en levensstijl, waardoor hij zich steeds verder van zijn vrienden afzondert. Door de grote rol van muziek en de jaren ’80 lijkt The Man Who Loved Yngve wel wat op de Noorse oscarinzending Reprise. De regie van Stian Kristiansen is echter minder visionair en de idealistische achtergrond speelt slechts een bijrol. Wat overblijft is een heel behoorlijke, licht humoristische coming-out en coming-of-age film met een nostalgische, contrasterende soundtrack.

Read more...

Perfect Life, van Emily Tang

Perfect Life van de Chinese regisseuse Emily Tang bestaat uit twee separate delen: één in documentaire stijl en de ander duidelijk als speelfilm geschoten. Aanvankelijk begint de film met het langzaam opbouwen van de situatie van de jonge Li Yueying, die dromen heeft die ze eigenlijk niet kan verwezenlijken. In het documentaire deel, die halverwege steeds verder door de speelfilm heen gaat lopen, zien we een andere jonge vrouw met twee kinderen die kampt met de gevolgen van een scheiding. De rode draad lijkt zich daarmee te concentreren op een ‘perfect’ leven dat is verloren en een ‘perfect’ leven waarvan wordt gedroomd. In beide delen is amper sprake van een verhaal. De filmstijl in beide delen is weinig intiem, hetgeen iedere toenadering obstrueert. De personages worden voornamelijk in fragmenten van hun dagelijkse zoektocht gevolgd. Echte dialogen ontstaan nauwelijks en zo blijft de verhaallijn dun, omdat ontwikkeling en context blijven ontbreken zelfs na de sprong in tijd aan het eind. Het contrast van de positie en situatie van beide vrouwen leidt tot een bijna volledig indirecte botsing, waarvan het aan de kijken wordt gelaten hoe die te interpreteren. Deze film kijk je vooral voor het aardige idee van contrasten en spiegelingen, hetgeen zich mondjesmaat ook uit in fotografische shots. Uiteindelijk leidt Emily Tang echter film noch kijker ergens naar toe.

Read more...

Links, van Froukje Tan

Deze film van Nederlandse regisseuse Froukje Tan ging op het IFFR in première en bezit internationale overtuiging. De soundtrack van de Easy Aloha’s in combinatie met de klinisch, fotografische beelden van Froukje zorgen voor een contrastrijke kijkervaring, zoals in Paul Thomas Anderson’s Punch Drunk Love. De combinatie van achtervolgende camerabewegingen en statische beelden draagt daar grotendeels aan bij, evenals de absurdistische vertelling. Het tragikomische gegeven is ook terug te voeren op de meer klassieke cinema, maar de uitstraling van Links is onmiskenbaar modern. Een mooie hoofdrol is weggelegd voor acteur Jeroen van Koningsbrugge. Ik heb weinig met zijn TV-werk, maar Froukje Tan weet hem perfect in toom te houden en het maximale uit zijn, hier getemperde, spel te halen. Door de prima prestaties in de vele dubbelrollen, van tegenspelers Lotte Verbeek en anderen, levert dit een boeiende spanning op. De wereldvreemde vogel Dexter ontdekt in de film dat veel van zijn scherp gereguleerde wereld het resultaat is van een onopgemerkt gebleven mentale aandoening. Als de zich opstapelende problemen niet langer te ontkennen zijn, gaat hij in behandeling en moet opnieuw leren leven met zijn conditie. De visuele beperking leende zich uitstekend voor de beeldtaal in film. Bovendien laat de schone rust in de regie voldoende ruimte open voor karakterontwikkeling. Dat zorgt voor een minstens zo intense alsook interessante prent.

Read more...