Nils Frahm - Felt

Onder de vleugels van het markante label Erased Tapes heeft componist en pianist Nils Frahm in de loop van slechts twee jaren maar liefst vier platen (albums en EPs) uitgebracht. De eerste drie brachten hem een stortvloed van lof. Stilistisch is hij gemakkelijk onder te brengen in het groeiende genre van de neoklassieke muziek. Omdat genres momenteel als eroderende rotsen tot zand verworden is het wellicht behulpzaam om enkele ijkpunten aan te reiken die neoklassiek kenmerken, met name ten opzichte van modern klassiek. Nils Frahm is immers klassiek geschoold pianist met een educatieve genealogie die is terug te voeren op grootmeester Tsjaikovsky.

Toch is zijn muziek niet uitsluitend te verbinden aan de formele concertzaal met pluche zetels. Zijn vierde collectie composities, Felt, geeft mogelijk zelfs zijn mooiste geheimen prijs door de koptelefoon waarin de innovatieve opnametechniek het best tot zijn recht komt. Dat is moeilijk te repliceren in de concertzaal. Dergelijke benadering van het muzikale ambacht past meer bij de introspectieve ‘slaapkamerpopartiesten’. Neoklassiek in de zin van Nils Frahm slaat dus een duidelijke brug naar genres in de populaire muziek, hetgeen verwantschap oplevert met componisten en muzikanten als Ólafur Arnalds, Peter Broderick, Dustin O’Halloran, Jon Hopkins en Yann Tiersen. Dit wordt nog eens extra bevestigd door zijn label dat zich placht te richten op muziek met uitgesproken beeldende kwaliteit en vernieuwing waarin genres versmelten. Vermelden dat Nils Frahm’s muziek filmisch is lijkt zowel een understatement als een contradictie. Zijn adaptatie van het minimalisme creëert juist een ervaring die meent dat tijd stil staat (luister daarvoor met name naar Wintermusik). De repetitie van dartelende patronen met veelvuldig gebruik van zangerige harmonie vertoont kleinschalig verschuivende modulaties die haast onopgemerkt voorbijgaan, waardoor het verstrijken van de tijd pas bij het bereiken van het ‘segno’ merkbaar wordt, dit in tegenstelling tot de meeste cinema. Het filmische karakter toont zich eerder in de dromerige expressie die een schitterend decor vormt voor alternatieve exposities.

De voorgaande platen The Bells (solopiano) en de samenwerking met Anne Müller (7fingers, een fusie van klassiek en ambients met elektrobeats) gaven een verbreding van zijn oeuvre en stijlontwikkeling aan als pianist en muzikaal pionier. Met Felt wordt voornamelijk teruggegrepen naar Wintermusik, terwijl de toegevoegde waarde van de beleving juist te vinden is in Frahms ontdekkingsdrang. Zoals gezegd, de vernieuwing van Felt zit in de opname techniek. Voor de composities op Felt bracht hij microfoons aan zo dicht mogelijk bij de hamers van de vleugel. Hierdoor zijn details te horen die buiten de klinische omgeving van de studio verloren zouden gaan. Deze vorm van opnemen is een gedurfde stap, omdat de microfoon totaal niet vergevingsgezind kan zijn. Alles, inclusief de fysieke gesteldheid van Frahm zelf, is te horen. Storend is dit echter niet. Het samenspel van bedoelde en onbedoelde klanken is precies wat Frahm zoekt op Felt.

Het experiment is geboren uit de noodzaak om muziek zo stil mogelijk te kunnen spelen en vervolgens heeft hij de techniek uitgebuit in daarvoor bestemde composities. Hierin komt zijn beheersing van pianospel met vederlichte aanslag waaruit met uiterst subtiele nadruk een melodie ontspruit (Wintermusik) uitstekend van pas. De expressievere dynamiek die hij ten gehore bracht op The Bells zou de opnametechniek verzuipen. Nog meer dan op Wintermuziek komt Felt tot leven door de zangerige boventonen en het spontane samenvallen van de golvende harmonische klankkleuren met de bijgeluiden. Een absoluut uitzonderlijke ervaring is het slagwerkkarakter van de aanslag van de hamers die in enkele composities duidelijk hoorbaar is. Het is een ongekende luisterervaring met het effect van een minutieuze canon, dat in die zin gelijkenis vertoont met Antennae van Timothy Andres. Er is een mooie balans van langzaam gespeelde akkoorden die Frahm gedragen laat weerklinken en de vlottere composities die vaak op minimalistische patronen zijn geschoeid. Het betreft niet alleen piano, maar er wordt gebruik gemaakt van enkele alternatieve instrumentale accenten, elektronica en glockenspiel. Gelukkig vergroot dat het rustgevende effect van de muziek in tegenstelling tot de samenwerking met Anne Müller. Frahm put uitgebreid uit de ervaringen van zijn voorgaande werk, maar weet desondanks met Felt een ongekende atmosfeer te creëren waarin techniek, beheersing en emotie op fijnzinnige wijze samenkomen.

Hoewel als criticus men het tegenwoordig vaak moet stellen met de matige kwaliteit van digitale compressies, kan worden gesteld dat voor dit bijzondere klankfeest een ongecomprimeerd formaat een onbetwiste meerwaarde is. Nils Frahm’s Felt blijft het neoklassieke genre uitbreiden en zal wederom liefhebbers van klassieke en populaire muziek aanspreken. Dat neemt echter niet weg dat Frahm zijn grote talent vooral op eigen wijze heeft door ontwikkeld.

Read more...

Dustin O'Halloran - Lumière

Het album Lumière laat zien hoe hecht de huidige generatie neoklassieke muzikanten en componisten is. Dustin O’Halloran, zelf pianist en componist, is hoofdverantwoordelijke. We vinden bemerken echter snel dat medewerking is gezocht van onder andere componist Jóhann Jóhannsson (mix), Peter Broderick (viool op We Move Lightly), Nils Frahm en de strijkers worden verzorgd door het ACME ensemble. Na de dankbetuigingen gaat de aandacht natuurlijk naar de muziek die het album bevat die is gecomponeerd, gearrangeerd en geproduceerd door Dustin O’Halloran. O’Halloran is onder popliefhebbers misschien beter bekend als de instrumentale helft van het ter ziele gegane Dévics (samen met singer-songwriter Sara Lov). Ook maakte hij enkele albums met solo piano werken. Hij componeerde onder meer voor Sofia Coppola’s Marie Antoinette.

Bij mijn weten is Lumière echter het eerste album waar zijn compositorisch talent in ruimere bezettingen de volledige aandacht krijgt. Het werk doet qua stijl denken aan Jóhann Jóhannson, Max Richter en Peter Broderick, hetgeen direct aangeeft dat we ons in goed gezelschap bevinden. De composities zijn spaarzaam georkestreerd en hebben een emotioneel beladen filmisch karakter. In de elektronische elementen komen sporen uit de ambient terug. Waar nodig geeft dit een extra laag, hoewel vaak de eenvoudige melodielijnen die door strijkers of piano worden uitgezet captiverend genoeg zijn. In feite kan worden gesteld dat Lumière precies doet wat ervan wordt verwacht. Het is een sfeervolle plaat met enigszins minimale composities die de emotioneel ontvankelijke luisteraar snel onder zijn hoede neemt. In die zin is het misschien niet wereldschokkend, maar de stemmige stukken wekken voldoende interesse. Dustin O’Halloran zelf schittert met name als pianist, waar hij de schaarse rijkdom in zijn muziek het meest weet te benutten. In de huidige neoklassieke beweging is Lumière een veilige plaat, maar wel een fijne.

Read more...

Timothy Andres - Shy and Mighty

Het toepasselijk getitelde album Shy and Mighty bevat tien werken voor twee piano’s. De jonge Amerikaanse componist Timothy Andres zelf en pianist David Kaplan nemen plaats achter de toetsen. Andres volgt daarmee een procedé dat nog altijd vele malen gebruikelijker is in de popmuziek dan in het klassieke genre, in navolging van jonge avant-gardisten als Nico Muhly en Ólafur Arnalds. Gedurende zijn studie begon Andres zowel als pianist als componist op te vallen door zijn enorme kundigheid en visie. Met Shy and Mighty maakt hij zijn debuut.

Zelf geeft hij aan de tien werken als een geheel voor het medium album te hebben geschreven. Hij liet zich hiervoor inspireren door Olivia Tremor Control’s Black Foliage en Boards of Canada’s Music Has the Right to Children. Shy and Mighty is daardoor hoorbaar een geheel gevat in compositorische bewegingen. Daarbinnen vormt in groeiende mate de erkenning voor Andres’ eigen stijl. Ingetogenheid en bravoure gaan in iedere compositie hand in hand. Aandacht voor zware romantiek, cinematografische muziek, ambient sferen en een lichte influx van minimalistische patronen vormen de matrix voor spannende contrasten die op elusieve wijze vanuit de bezetting van twee piano’s spontaniteit bewaren. Het dubbele pianospel is geen eenvoudig formalistisch vraag en antwoord. De twee partijen vullen elkaar aan. Complementerend maken ze de composities extra leeg waar dat gewenst is en extra vol als meer textuur is gevraagd. Zoet romantische melodielijnen worden afgezet met krachtige, alarmerende akkoorden. De ritmiek is soms op het drammerige af, maar behoudt voldoende lichtvoetigheid om niet drukkend te worden. De toondichtheid in de toccata van Antannae en de speels dreigende transformatie in How Can I Live in Your World of Ideas? zijn tekenende voorbeelden van Andres’ licht vernieuwende werk. Waar anders dan het vooruitstrevende Nonesuch zou een album als Shy and Mighty beter thuis zijn?

Zijn debuut is doorspekt van ideeën die hij dichtbij en ver weg vond in heden en verleden. Het resultaat wordt gevormd door muziek waarin onverwachte samenkomsten verrassende beelden schetsen. Shy and Mighty is ongetwijfeld de opmaat voor een creatieve carrière.

Read more...

Maximilian Hecker - I Am Nothing But Emotion, No Human Being, No Son, Never Again Son

De Duitse singer-songwriter Maximilian Hecker kreeg het zelfs met de popomslag van zijn voorgaande album One Day niet voor elkaar om hier groot succes te boeken. Wat in Europa niet lukt, lukt overigens wel in het verre oosten, waar hij voor uitverkochte zalen speelt. Weliswaar waren One Day evenals het album daarvoor, I’ll Be A Virgin, I’ll Be A Mountain, niet zijn beste platen, maar Maximilian presteert gelukkig nooit zwak. Zijn kenmerkende romanticisme werd op deze platen op twee afwijkende wijzen over de top gedreven.

Ondanks het succes in Azië begon Maximilian na One Day enorm aan zijn kunnen, talent en zelfs de wereld te twijfelen. De verzorgde, glamoreuze uitstraling van het voormalig model verslonsde en hij zakte artistiek in een diepe put; de feeling voor zijn eigen werk verloren. Zijn nu zesde album, I Am Nothing But Emotion, No Human Being, No Son, Never Again Son, volgt toch nog snel en toont een Maximilian Hecker die middels zijn muziek weer uit het dal kruipt. Hij koos daarvoor een begrijpelijke vorm en bracht zijn romantische, lichte droompop ballads terug tot het skelet. Op I Am Nothing But Emotion is daarom zelden meer belangrijk dan zijn heldere, ietwat klaaglijke stem en de eenvoudig harmonieuze pianopartijen. Die zorgen voor tergende, pijnlijke en weemoedige melodieën met een sprankje hoop. Voor de opnames gebruikte hij hoorbaar hele basale apparatuur. De enkele microfoon legde thuis ook de straatgeluiden vast. De stille perfectie en volle klank van eerdere albums vind je dus niet terug op deze plaat. Wel krijgt Maximilian’s muziek door deze methode een natuurlijke intimiteit. Zijn stijl blijft onmiskenbaar, maar neemt uiterst eenvoudige vormen aan. De spaarzame versieringen geven slechts met mate het dromerige bombast weer.

Emotie is de leidraad in alle voegen en gaten van deze nieuwe songs. De zeggingskracht die daar nu vanuit gaat, is echter anders dan ooit tevoren. I Am Nothing But Emotion laat horen dat artiesten inderdaad soms hard moeten vallen om sterker en puurder terug te komen. Maximilian Hecker doet dat met mogelijk zijn beste album in jaren.

Read more...

Thomas Larcher - Madhares

Dit ECM album Madhares is mijn eerste kennismaking met de Oostenrijkse componist Thomas Larcher. Het kost weinig moeite te erkennen dat zijn muziek een zeer eigenzinnige stijl vertoont. Die stijl is overigens niet makkelijk te typeren.

De composities zijn onmiskenbaar modern. Larchers stijl is eerder minimaal dan minimalistisch. Toch wordt de dynamiek in Böse Zellen afwisselend verschoven van minimale tot volle bezetting, zowel schetsmatig als to the point. Moedwillig gebruikt Larcher hier niet het woord concert. Dat zou grotendeels een misvatting zijn geweest. Goed luisteren levert een opmerkelijke combinatie van invloeden op. Percussieve speeltechnieken en lyrische harmonieën wisselen elkaar in uiterst spannend samenspel af. De gevoelsmuziek uit de fin de siècle evenals jazzy akkoorden vullen dankbaar hun plaats. Tegelijkertijd ontstaan er minimalistische trekjes die Michael Nyman niet hadden misstaan, ondanks het abstractere karakter van Larcher’s werk. Tenslotte vind ik soms gelijkenis met de harpconcerten van tijdgenoten Roel van Oosten en Jan Rokus van Roosendael.

Er bestaan grote contrasten tussen de drie werken op dit album. Niet alleen appelleren ze aan totaal verschillende ideeënwerelden, Larcher koos ook voor afwijkende klankkleuren in ieder werk. Daar hebben een geprepareerde piano en excentrische speeltechnieken een belangrijk aandeel in. Hulpmiddelen als munten en rubberen wiggen worden niet geschuwd. De compositie Still gedraagt zich beduidend meer als altvioolconcert dan Böse Zellen een pianoconcert is. Still is geschreven in twee, relatief vloeiende bewegingen, terwijl Böse Zellen letterlijk celmatig is bedoeld; feilloos geaccentueerd door het expressieve spel van Till Fellner. In alle composities speelt ritmiek een belangrijke rol. Hoe groot of klein de composities ook worden gehouden, in de ritmiek lijkt zich altijd de algemene blauwdruk alsmede de aanloop naar de contrasterende lijnen te bevinden. Het strijkkwartet Madhares brengt veel eerder gehoorde aspecten samen en valt onder andere op door een periode van zelfstandig spelen die een improvisatorische benadering van de rode draad tot gevolg heeft. Het kent een minder aangrijpend, kernachtige uitdrukking van sfeer dan de overige werken.

De begeleidende tekst vergelijkt Larcher’s werk treffend met abstracte ruimtes en tijd in architectuur. Madhares bevat bepaald geen luchtkastelen en ondanks de ideële titels blijft er voldoende instinct en emotie bewaard om genreoverstijgende aantrekkingskracht uit te oefenen. Er gaat van Larcher’s composities een ontstellende overredingskracht uit die gedurfd is uitgevoerd in deze opnames.

Read more...

Nils Frahm - Wintermusik

Als dromen vangbaar zouden zijn, dan zouden ze kunnen klinken als de sprookjesachtige composities van Nils Frahm. Wintermusik is zijn eerste release en bevat slechts drie door pianopartijen geleide stukken. Eigenlijk waren die bedoeld als Kerstcadeau voor familie en vrienden. Erased Tapes besefte echter dat deze muziek onmiddellijk grote schare vrienden zou kunnen werven en daar mogen we het label dankbaar voor zijn. Nils Frahm is klassiek geschoold op de piano door Nahum Brodski die op zijn beurt student was van de laatste leerling van de grote meester Tsjaikovski. De sprookjesachtige werken van deze Rus leven in de muziek van Nils Frahm nog altijd voort. Het is echter duidelijk dat de tijd niet heeft stilgestaan. Beïnvloed door cinematografische en minimalistische muziek klinkt Wintermusik kernachtig, rijk en sober tegelijk. Nils heeft geluisterd naar het scala aan hedendaagse klanken en negeert de ontwikkelingen in de pop en folk daarbij niet. Labelgenoot Ólafur Arnalds is nooit ver weg, maar daarnaast liggen Peter Broderick en Dustin O’Halloran ook voor op de tong. Niet verwonderlijk dus dat Nils met deze laatste twee heeft samengewerkt. Anders dan de piano worden de schitterende, meeslepende melodieën gedragen door accordeon, orgel en hemels heldere klanken van de celesta. Heel zachtjes, haast ongemerkt nemen de emoties op Wintermusik de overhand. De enige manier om die magie te laten voortduren is telkens weer opnieuw te luisteren en de ogen te sluiten.

Read more...

Ólafur Arnalds - Found Songs

Ólafur Arnalds is een jonge IJslandse componist en muzikant. Hij was pas 21 jaar toen hij de wereld opschudde met zijn indrukwekkende debuut Eulogy for Evolution. Hij speelde voor een uitverkochte Barbican Hall in Londen en opende voor de Europese tour van het grote Sigur Rós, voor wie hij geenszins onderdoet. Bovendien vormt hij de helft van het experimentele elektronica duo Kiasmos. Het moge duidelijk zijn dat Ólafur Arnalds niet alleen een groot musicus is, maar daarnaast ambities heeft.

Ook Found Songs is daar het bewijs van. Het maken van de composities en ruwe opnames van dit kleine album kostte Ólafur Arnalds precies een week. Dat was ook de uitdaging die hij zichzelf stelde. Eenieder kon op internet het proces volgen. Iedere dag verscheen er een nieuw stuk van zijn hand op een speciaal in het leven geroepen website. Zoals gebruikelijk voor dit jonge wonder, is het niveau telkens weer erg hoog. Bovendien vormt deze tijdselectie een unieke kijk in het vliegensvlugge creatieve proces van de IJslandse componist. Found Songs begint voorzichtig met een treffende, doch eenvoudige wals. Het past in Ólafur’s op minimalisme geënte stijl niet teveel instrumenten te gebruiken. Dat is ook gedurende het vervolg te horen, waarin de composities winnen aan diversiteit. Misschien zijn niet alle composities even interessant. Als slechts een week beschikbaar is en sleutelen aan aan eerder gemaakte composities niet meer mogelijk is, zal het ook moeilijk zijn om dezelfde sfeer en rode draad telkens weer opnieuw op te roepen. Gezien het feit dat Found Songs een puur conceptalbum is, is het bewonderenswaardig hoe goed hij erin is geslaagd om deze collectie als geheel te presenteren. Het lijkt uiterst onwaarschijnlijk dat een ander hem dit snel nadoet. Wachtende op nieuw, gerijpt, werk van zijn hand, blijkt Found Songs meer dan een knappe zoethouder.

Read more...

Guy van Nueten - Merg

Er schitteren al vele sterren aan het muzikale firmament van Guy van Nueten. Toch zal lang niet iedere muziekliefhebber zo zijn ingelicht dat zijn naam ook de oren doet spitsen. We kennen diverse voorbeelden van muzikanten die een klassieke carrière of conservatoriumopleiding verruilen voor succes in de popmuziek, Merg is het cumulatieve resultaat van een omgekeerde omslag in Guy’s loopbaan. Dat zal het niet gemakkelijker maken een grote schare fans aan zijn naam te verbinden, maar het zou een vergissing zijn Merg niet te beluisteren.

Gezien zijn rollen in de band The Sands en als arrangeur en bandlid van o.a. dEUS, Admiral Freebee en Daan, was zijn inschrijving aan het conservatorium op zijn minst opmerkelijk. Juist in die eerdere prestaties toonde hij zich een muzikant en componist die nog veel verder zou moeten kunnen komen. Tien jaar later presenteert hij in Merg een muzikale visie die zich op een algemeen niveau laat omschrijven als moderne barok. Een stijlkeuze die goed overeenkomt met zijn studies wiskunde, een associatie die vaak met barok, en Bach in het bijzonder, wordt gemaakt. Drie van Bach’s composities passeren ook op de plaat. Albumtitel Merg lijkt te verwijzen naar de spilfunctie die merg vervult bij de bloedproductie. Het legt de kern van Guy’s muzikale talent bloot. Hij speelt geëngageerd, met veel gevoel, hetgeen misschien versterkt wordt door het feit dat hij eigen composities ten gehore brengt. Deze singer-songwriterachtige aanpak in de klassieke muziek mist zijn uitwerking niet. Niet veel musici gingen hem voor op deze wijze een instrumentaal soloalbum te maken, maar Dustin O’Halloran verdient in dezen een eervolle vermelding.

Guy speelt met ritme, interpretatie en toonsoorten. Hij doseert de dynamiek nauwkeurig, waardoor de composities subtiel beelden en meeslepend worden. Bovendien is het prettig dat Merg niet te pretentieus of vooruitstrevend is in atonale en minimalistische zin. Daardoor vermijdt de componist het gebruikelijke ontoegankelijke air van het modern klassieke genre. Merg vervolmaakt de visie die Guy van Nueten met enkele zijprojecten al inluidde op overtuigende wijze, maar vraagt daardoor wel een afwijkend publiek.

Read more...

Regina Spektor - Far

In rap tempo heeft singer-songwriter Regina Spektor furore gemaakt met haar expressieve en oprechte popliedjes. Haar eerste drie albums wisten niet direct een groot publiek aan te spreken, maar met het voorgaande Begin to Hope was dit definitief over. Met enige regelmaat schalden liedjes van Regina ook uit de beeldbuis in plaats van de stereo. Far zal die lijn alleen meer verder doorzetten en nieuwe groepen aan zich binden. Regina Spektor weet haar bijzondere talenten dan ook op zo’n manier in te zetten dat ze tegelijkertijd oorspronkelijk en eigenzinnig alsook toegankelijk blijft. De basis van haar boeiende songs is doorgaans openhartig sober. Vaak is er een dwingende hoofdrol voor de piano, die eenvoudig doch zeer smaakvol wordt gebruikt. Daarbij vallen de epische arrangementen op door haast klassiek te noemen eigenschappen. Als we aan expressieve vrouwelijke singer-songwriters aan een piano denken, kunnen namen als Tori Amos en An Pierlé eigenlijk niet ontbreken. Daarnaast bezit Regina Spektor de tijdloze zeggingskracht waar een troubadour als Aimee Mann haar levenswijze, observerende albums mee vult.
Er hangt een overwegend zware, duistere atmosfeer op Far. Regina Spektor heeft echter niet alleen een sombere en bedachtzame kant. Spontane explosiviteit brengen je niet alleen naar diepe donkertes, maar kunnen ook worden voorzien van een aanstekelijk vleugje vrolijkheid (luister maar naar de opgewekte lofzang Dance Anthem of the ‘80s). Oppervlakkig wordt het nooit en een standaard liedje lijkt ze niet te kunnen schrijven. Des te opmerkelijker is de huidige liefde van het grote publiek. Natuurlijk is dat niet uniek, denk maar aan Emiliana Torrini of A Fine Frenzy, hoewel hulp van hogerhand daar meestal een rol in speelt. Regina staat tevens sterk op eigen benen. Op Far laat ze, nog meer dan voorheen, een volgroeide grote klasse horen. Ver uiteen liggende muzikale sferen worden door de verandering van het timbre in haar stem versterkt. Zo weet ze nummers te zingen die doen denken aan een zeer ingetogen versie van Coldplay structuren. Deze winnen enorm aan kwetsbaarheid in de singer-songwriter setting. In Blue Lips komt dit verrassend mooi tot uiting. Dit is gelijk één van de vele hoogtepunten die het album rijk is. Een andere song die zeker ook genoemd moet worden is Laughing With. Dit subtiele en aangrijpende nummer vangt het korte moment waarop blijkt dat een lach en een traan erg dicht bij elkaar liggen. De manier waarop Regina de essentie van die emotie weet te pakken is bloedmooi. Daarnaast schuwt ze ook de massieve overrompeling van het grote gebaar niet.
De tekstuele dimensie is op Far minstens zo belangrijk. Regina Spektor maakt bij uitstek songs die in positieve zin opvallen door hun knappe en fijnzinnige lyrics; tekenend voor de originaliteit van haar talent. Haar inspiratie ontspringt vanuit een visionair wereldbeeld dat aanleiding geeft tot het vertellen van associatieve verhalen. Far is een absolute, en hopelijk voorlopige, kroon op haar werk: een album dat aanzet tot denken en dromen.

Read more...

Frida Hyvönen - Silence is Wild

Frida Hyvönen is één van de door mij vaak geprezen vrouwelijke Scandinavische singer-songwriters. Dit is haar derde plaat, het voorgaande was een album met muziek speciaal geschreven voor een dansvoorstelling. Ze tourde eerder met José González en Jens Lekman. Ondanks de vermelde stilte heeft ze met die tweede meer gemeen. Ze heeft een stem met een licht en helder timbre, hoewel de opvallende imperfecties haar klank soms wat schels en snerpends meegeven. Daarmee roept en lokt ze de luisteraar. Dat beetje melodrama geeft de songs juist een toegankelijk karakter, waar de basis doorgaans uit onconventioneel, subtiele pianobalades bestaat. Ze voorziet de songs met het meeslepende van een hymne. Erg verrassend zijn het vleugje soul en het volkse kwinkslagje die bij tijd en wijle vallen te bespeuren. Luister je naar een enkel nummer, loop je het risico haar aanvankelijk voor een dertien in een dozijn artiest te verslijten. Het geluid van Silence is Wild krijgt naargelang het album vordert meer urgentie en eigenheid. Wellicht is dat wat de titel bedoelt. De alsmaar groeiende expressiviteit doet voorzichtig denken aan Julia Marcel, An Pièrlé of Lonely Drifter Karen. Net als deze dames is Frida een vrouw met een boodschap en die is meer dan eens verontrustend.

Read more...

One Day International - Blackbird

Al zeker een jaar geleden viel mijn oog op deze Ierse band. Niet omdat ze het toonbeeld zijn van vernieuwing en originaliteit, maar omdat ze simpelweg zonder uitzondering geweldige indiepopliedjes schrijven. Hun geluid ligt in het verlengde van Thirteen Senses, As Tall As Lions en landgenoten Leya met een stevige nadruk op subtiele pianopartijen en toegankelijke melodieën. Toch weten ze zich met de vaste cello, blazers en kenmerkend jazzy melodrama te onderscheiden, waarbij vooral opvalt dat ondanks alles er beduidend ingetogen gewerkt wordt ten opzichte van genregenoten. Daarbij kan het gevoel je niet ontgaan dat de klanken van de band onlosmakelijk met het sentiment van hun thuisland verbonden lijken te zijn, geaccentueerd in een wiegende dynamiek. Iedere noot is perfectionistisch geplaatst en leidt een eigen charismatisch leven in de composities. Al even zorgvuldig en spaarzaam wordt er met teksten omgesprongen. One Day International is een hecht ensemble van zeer getalenteerde muzikanten, zeker als je bedenkt dat ze slechts een jaar samen schrijven en spelen. Herhaaldelijk bewijzen ze dat met simpele middelen de mooiste nummers geschreven kunnen worden. Ze stralen door hun integere muzikaliteit. Ondanks het rijke productiewerk van Brian Crosby hebben de songs nergens aan helderheid ingeboet. Blackbird lokt je in een muzikale wereld om je drie kwartier later uit te spuwen, enigszins verdwaasd, vervuld van schoonheid.

Read more...

The Uglysuit - The Uglysuit

Zes vrienden uit Oklahoma zijn verantwoordelijk voor deze overtuigende en eerlijke band. Met een open blik op de muziek wereld hebben ze een zeer aangenaam debuut gemaakt. Het album is gevuld met fraai gedrapeerde, slepende melodieën met mooie versterkende herhalingen en een rustige uitstraling. Een warm en tegelijk gedistantieerd geluid van ruimtelijk, perspectivische gelaagdheid geeft het gevoel van een wollig, hoogpolig klanktapijt met rijke kleuren. Zelfs de salvo’s van elektrische gitaar krijgen een zachte, holle toon, die geruststellend werkt. Er ligt een nadruk op de instrumentale stukken die op psychedelisch gebied veel geschiedenis meetorsen zonder dat iets specifieks overheerst. Recursief galmende en golvende lijnen komen constant samen in een stuwende richting. Rijke pianopartijen rollen over ver strekkende vlaktes, waarin akkoorden en harmonieën melodiedragend zijn. De nummers zelf kennen een volkse toegankelijkheid met een vleugje lamentatie dat ombuigt in uitnodigende refreinen met een vrolijkere, lichtere toon. De structuur en dynamiek zitten vooral van binnen. Op onbewaakte momenten komen verrassend slimme muzikale lagen bloot te liggen. Naast al deze soundscape-achtige kwaliteiten, heeft The Uglysuit als indieband gelijkenis met My Architects, Travis en The Storys, maar dan voor een alternatiever publiek. Hun zweverige trekjes gaan nooit over in dromen en laten je realistisch, voldaan achter. Er zit een flinke drive achter de composities, zonder drammerig te worden. The Uglysuit is een erg fijne plaat, die echter bij voorbaat in de galerie van ondergewaardeerden lijkt te kunnen worden bijgezet. Laat je niet in verzoeking brengen en schrijf de band niet te makkelijk af.

Read more...