The Dodos - No Color

Vergeet Vampire Weekend, Yeasayer, namen die zo’n beetje gelijk staan aan percussiezware pop en Afrikaanse polyritmiek, The Dodos kunnen met dergelijke invloeden beter uit de voeten. Overdonderden ze nog met Visiter, op Time to Die namen ze gas terug. No Color is weliswaar één van die zeldzame albums waar ik moeilijk bij stil kan blijven zitten, toch biedt het een aardige mix van de overrompelende energie op Visiter en de meer bedachtzaam geconstrueerde songs op Time to Die. Dat alleen is voldoende aanbeveling.

The Dodos brengt ons muziek die minder hypegevoelig is dan voornoemde namen. Ze maken gebruik van de percussieve invloeden, maar later zich er minder door leiden. Zoals White Rabbits meer richting poprocksongs neigt, sluit The Dodos nog steeds aan bij schone pop als van The Acorn. Dat levert interessantere muziek op die dus nog evenzeer in staat is de botten te laten rammelen. Hoogtepunten zijn onder andere het van subtiliteiten doorspekte Sleep, een aanstekelijke song als Don’t Try and Hide It en gelaagde afsluiter Don’t Stop. The Dodos geeft het syncopatische, tribale karakter wat verfijning, niet in de laatste plaats door intrigerende omslagen, melodielijnen en geoliede samenzang waar nodig zonder over te gaan tot rockerig feestnummer. Bovendien horen we op No Color weer van die pakkende ideeën met vingervlug gitaarspel dat prima samenvloeit met de weelderige ritmes. Ondanks alle woorden van lof ben ik aan het eind van No Color toch minder geraakt dan ten tijde van Visiter en Time to Die. Een kleine smet waarmee ik ze maar snel laat wegkomen.

Read more...

Vampire Weekend - Contra

De nieuwe plaat van Vampire Weekend is ongetwijfeld één van de platen waar het meest naar uit werd gekeken voor het nieuwe jaar. Ruim een week in 2010 en het wachten wordt beloond. Net als het onverwacht populaire Yeasayer had Vampire Weekend met hun debuut bij mij ruim de tijd nodig om de weg naar de luidsprekers te vinden. Anders dan genregenoten, die zich blijken te groeperen in noemers als New Weird America of freakfolk, lag het Afrikaans polyritmische bij beide groepen er wat te dik op. Dat neemt niet weg dat de kwaliteiten van Vampire Weekend onmiskenbaar zijn.

Eclecticisme klinkt zelden spitsvondiger dan bij deze band en dat laat onvermijdelijk zijn sporen na. Dat bedoel ik in positieve zin, want de overtripte songs zijn even irritant als onweerstaanbaar. Deze dichotomische combinatie is vaak een succesformule. Dat is bij Vampire Weekend gebleken. Het ziet er niet naar uit dat Contra daar verandering in brengt. In vrijwel alle opzichten zet het ingeslagen wegen op overtuigende wijze voort. Zeker één van de meest veilige manieren om een succesvol eerste album op te volgen. Het album opent met het ietwat aftastende Horchata. Een plezierig drankje dat het waard is te worden geëerd met een liedje. In vergelijking met de eponieme eerste plaat valt mij op Contra de electronica meer op. Daardoor doet Contra me overigens denken aan het dubbelproject van Zach Condon, March of The Zapotec and Real People Holland, maar dan in samengesmolten vorm. Hoewel klassieke muziek in de mix niet ontbreekt, bekleedt deze niet meer dan een versierende rol. Polyritmiek, Afrikaans en Caraïbisch, blijft de belangrijkste troef. Die heeft zijn succes bij de massa vooral te danken aan de uitnodigende popmelodieën. Zonder dergelijke rode draad, die bovendien ook nog eens feilloos bij soulpop en indiepop aansluit, had de band de internationale aandacht waarschijnlijk kunnen vergeten.

Vampire Weekend blijft een onverwacht fuifnummer, hetgeen ook direct mijn onverdeelde steun voorkomt. De band bespeelt de massa, maar toont ondanks de verrassende formule daarbinnen weinig subtiliteit en echte variatie. Daardoor wordt Contra net als het debuut naar het eind toe vermoeiend. Rustpunten kent de plaat nauwelijks en de overdreven aanwezige percussie verliest op een gegeven moment zijn zeggingskracht. Het zijn echter beperkte smetjes op het blazoen van een band die dit jaar ongetwijfeld weer menig festival zal overdonderen.

Read more...