Heinali - 67 Breaths

Heinali is een autodidactische Oekraïense componist. Zijn album 67 Breaths laat zich waarschijnlijk het classificeren als minimalistische ambient neoklassiek. Ondanks het ontbreken van formele educatie, voelt de Oekraïner de heersende tijdsgeest goed aan. Piano en strijkers vormen veelal de basis van zijn composities, maar hij experimenteert met elektronica en elektronische noise. Het klinkt niet altijd even ontwikkeld als bijvoorbeeld Ólafur Arnalds, maar dat is zeker wel een referentiepunt. Dichterbij kom je echter met Rival Consoles en het werk van Jon Hopkins. Deze drie artiesten hebben met Heinali gemeen dat ze klassieke muziek een hedendaagse reïncarnatie geven door traditionele composities te combineren met ambient noise klanken en soms behoorlijk zware beats. Wanneer dit goed wordt gedaan is het resultaat even bevreemdend als intrigerend. Op 67 Breaths blijven enkele composities enigszins ad hoc overkomen. Wanneer Heinali echter de tijd neemt om de klassieke grondslag zorgvuldig op te bouwen, worden de composities bezwerend mooi. Er bestaat een florerende scene voor deze muziek gedragen door liefdevolle vooruitstrevende labels. In zijn huidige stijltaal kan Heinali binnen die kringen op een warme ontvangst rekenen. 67 Breaths is een uitstekende fundering om verder te leren. Hienali mist nu nog het raffinement van voornoemde Jon Hopkins en Ólafur Arnalds. Het is aan hem of hij zich in de toekomst bij hen voegt of juist kiest voor een andere richting. Zijn eclectisch verleden laat daarnaar gissen.

Read more...

King Me - Them Brawlers

King Me timmert al ruim tien jaar aan de weg en debuteerde ooit met een lovend ontvangen plaat in eigen beheer. Mijn eerste kennismaking met de band stamt van hun vorige LP, Guide Down, en hoewel dat album barstte van de potentie, wist het mij over de hele linie net niet echt te raken. Toch is er voldoende reden om het huidige album Them Brawlers een eerlijke kans op revanche te geven. Them Brawlers is de eerste plaat die bij Dying Giraffe Records uitkomt en dit keer hebben zich leden van Birdskin, Cords en Templo Diez zich om King Me voorman Michael Milo verzameld. Waar King Me telkens weer in positieve zin mee opvalt is een uitgebreide serie aan mooie, creatieve intro’s. Vervolgens ontwikkelen de nummers zich echter vaak teleurstellend, hoewel daar de meningen verdeeld over kunnen zijn. Regelmatig wordt er namelijk een hoop gerommeld in de arrangementen. De visie die ten grondslag ligt aan de composities gaat daarom meer dan eens verloren in onnodige noise pop en rock. Michael’s stem lijkt al dat geweld ook niet helemaal de baas te zijn. Dat is overigens een bewuste keuze, want de productie is in handen van Corno Zwetsloot die o.a. met Audiotransparent ook zeer verstild werk afleverde. Het is duidelijk dat King Me een kant van de indierock opzoekt die simpelweg niet goed bij me past. Voor degenen die een beetje herrie in melodieuze popsongs wel mogen, kan Them Brawlers evengoed een fijne plaat zijn.

Read more...

Trouble Books - Gathered Tones

Nog niet zo lang geleden berichtte ik over The United Colors of Trouble Books. Nu is het duo Keith Freund en Linda Lejsovka, ditmaal versterkt door Mike Tolan, terug met een nieuwe samenkomst van geluiden, genaamd Gathered Tones.

De albumtitels geven een goede beschrijving van de stijl van deze band uit Akron, Ohio. Voor een groot gedeelte betreft het knip- en plakwerk, lichte noise en electropop met hier en daar wat folkinvloeden. Toch klinkt Gatheren Tones samenhangender dan het erg op de soundscape geschreven The United Colors. Daardoor heeft hun geluid wel wat weg van The Go Find en Broadcast, maar ook labelgenoten TaughtMe en Talons’ passen goed in het rijtje referenties. De contemplatieve, zachte vocalen krijgen minder aandacht dan de daar omheen wervelende etherische klanken. Een pakkend popliedje produceren ze daarom nooit, hoewel Gathered Tones het puur experimentele zeker voorbij is. In de songs gaat het om alledaagse dingen, waardoor de teksten zich net zo min profileren als de muzikale begeleiding. Hun ambient omgeving is niet bedoeld voor specifieke foci. In plaats daarvan wordt de luisteraar uitgenodigd voor luie dwalingen. Daarvoor zijn de composities uitermate geschikt en Gathered Tones zou ook zeker met beelden kunnen worden versterkt. Trouble Books breekt nog altijd geen potten voor de vernieuwing. Dat neemt echter niet weg dat ook Gathered Tones voor de liefhebber van knutselsoundscapes met een poprandje erg geschikt zal zijn.

Read more...

Soap & Skin - Lovetune for Vacuum

Soap & Skin werd enkele maanden geleden met veel lof als jonge nieuwkomer onthaald. Op dat moment wilde de plaat in mijn hoofd maar niet gedijen. Als liefhebber van artiesten met een frisse aanpak in muziek, kwam dit vreemd op mij over en ik besloot te wachten. Nu is het zover dat een nieuwe poging uitsluitsel moet geven. Is het terecht dat elders deze plaat soms al als beste van het jaar wordt gezien? Het eerste dat mij opvalt, is dat Lovetune for Vacuum ook een stuk zachter is dan het aanvankelijk aanvoelde. De agressiviteit en afstandelijkheid van enkele composities had, bij nader inzien, in het begin een afschrikwekkende werking.

Wanneer de luisteraar zich in de muziek verdiept, ontbloot zich een negentienjarige vrouw met rauwe randjes, die ook kwetsbaar is in haar nog groeiende muzikaliteit. Onder de brutaliteit van bepaalde nummers speelt zich namelijk verrassend weinig af. Zeker in de grof aangezette, luidere songs is de gitzwarte diepgang eigenlijk beperkt. Dit gebrek aan dynamiek vlakt enigszins af. Het is pas in het geheel van het album dat het verlorene wordt hervonden. Er kan een valse vergelijking met het debuut van Elbow worden gemaakt. Op Asleep in the Back toont de band twee gezichten; een herkenbaar popgeluid wisselt een vervreemdend, licht experimenteel geluid af. Soap & Skin kent op Lovetune for Vacuum een vergelijkbare afwisseling in sferen, maar blijft stilistisch dichter bij een late PJ Harvey. De momenten waarop noise, sampling en elektronica-effecten noodzakelijk worden geacht, lijken mindere songstructuren te verhullen. De composities die durven sober te blijven of verrassend klassiek aandoen, blijven daarvan gevrijwaard.

Zoals gezegd, is de spanning tussen deze twee gezichten de grote winst op het album. De Oostenrijkse Anja Plaschg heeft zeker een frisse kijk op popmuziek en weet daarbij relatief eenvoudige, klassieke pianopartijen effectief in te zetten. Ze heeft misschien niet de mooiste van stemmen, maar haar soms licht dissonante intonatie weet de aandacht goed vast te houden. De meeslepende donkerte blijft in zijn vijandige somberte echter regelmatig recalcitrant op afstand; een ongeduldige kreet om hulp.

Het album bevat diverse momenten waarop een heldere visie en schoonheid samenvloeien, maar blijft toch steken in interessante pretenties die verdere nuancering behoeven. Over het Franse Aaron, dat ook debuteerde met een onverwachtse fusie van stijlen, werd vergelijkbaar gesproken. Toch bezorgde hun plaat mij met grotere regelmaat kippenvel en een onbedwingbare hang naar meerdere luisterbeurten. Daarvoor moet je op Lovetune for Vacuum teveel tijd voor overbruggen. Dat de (brute) eenvoud en haar aangenaam imperfecte stem onbetwist bijzonder goede bouwstenen zijn, blijkt wel uit het venijnig sussende Spiracle, opgevolgd door de simpele lyriek van Mr. Gaunt PT 1000 en het scherpe contrast met Marche Funèbre. Het schept verwachtingen voor innovatieve uitwerkingen op nieuw werk. Na een moeizame kennismaking blijkt het dus de belofte van dit debuut te zijn dat terecht wordt geloofd.

Read more...

Sleeping States - In the Gardens of the North

Het voorgaande album, There the Open Spaces, kreeg niet de aandacht die het verdiende. Het was een opvallend album waarop Sleeping States, oftewel singer-songwriter Markland Starkie, indruk maakte met een oorspronkelijke kijk op muziek en een kenmerkende sound. Toch had ik het gevoel dat hij zijn muzikale identiteit nog niet volledig had ontwikkeld. Nu biedt echter het jonge, toonaangevende label Bella Union Sleeping States onderdak met overweldigend resultaat. Het album opent onheilspellend met een minimalistische, donkere basgitaarpartij en de bronzen stem van Markland, waarover kwistige lagen van ongepolijste noise.
Vanaf deze norse opener zet Sleeping States een melodisch offensief in. Er worden daarvoor vooral vlakke lagen met minimalistische trekjes gebruikt. Daarin grijpt hij terug op zijn debuut, maar blijkt grotere aandacht voor schoonheid te hebben. Er zijn stijlkenmerken van bijvoorbeeld Fink of José Gonzales in te ontdekken. De composities van Sleeping States kennen echter vollere arrangementen en expressievere spanningsbogen. Daardoor sluit hij even gemakkelijk aan bij bepaalde indiepop- en folkbandjes. Desondanks lijkt er onder deze muzikale invulling een fundament van ambient en dance schuil te gaan. Dit fundament is volledig uit zijn originele verband gerukt. Toch vormt het op schetsmatige wijze de blauwprint voor de dromerige, lome songs van Sleeping States. Markland voelt bijzonder goed aan welke elementen van de hedendaagse pop-crossovers zijn muziek het beste dienen en springt er vervolgens spaarzaam en uiterst zorgvuldig mee om. Daarnaast blijft hij een liefde voor rauwe noise, nostalgische jazz en klankexperimenten koesteren. Ook passeren beroemde inspiratiebronnen als Borges en Kafka uit de literatuur en Britten uit de klassieke muziek de revue.
Dit alles geeft In the Gardens of the North zijn ontvankelijke onvoorspelbaarheid. Waar het debuut nog vele vormfactors en combinaties aftastte, kent de opvolger een verfrissend en soms betoverend zelfvertrouwen. Als de zware, fluwelen deken van een stormfront rolt Sleeping States over je heen en laat een mooie, verwachtingsvolle stilte achter.

Read more...

Montreal on Fire - Decline & Fall

Montreal on Fire is van een bescheiden slaapkamerproject uitgegroeid tot een volwaardige band die een spannende vorm van ambient pop en progrock maakt. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: in de progrock ben ik niet zo thuis en zo’n beetje de enige band die ik kan bedenken die eenzelfde overlap maakte is Sickoakes. Goed, misschien dat het bijzondere Fields ook een overlap maakt, maar dan richting indiepop. Verder ben ik aangewezen op wat ik ken van de ambient pop, zoals Gregor Samsa of slowcore als Audiotransparent en het Belgische Krakow. Decline & Fall begint als een plaat die nog prima in de laatste categorie zou kunnen vallen, zij het dat er een aanzienlijke rol voor gitaar- en industriële noise is weggelegd. Zo lang Montreal on Fire de subtiliteit in de performance hoog houdt, kan ik best genieten. Zeker wanneer er de rust en ruimte genomen wordt om op spaarzame wijze een melodielijn op te bouwen. Wanneer echter de versterkers flink worden opengetrokken verliezen zij me in rauwe luidheid. Toegegeven, de holle, gruizige vocalen kleuren mooi bij rust en geweld. De zware atmosfeer die vooraf gaan aan de heftig stuwende uitbarstingen van Montreal on Fire zijn dan ook een sterke, onvoorspelbare troef. Toch weet Decline & Fall me uiteindelijk niet volledig te raken, maar misschien is dat meer een kwestie van smaak dan kunde.

Read more...

SJ Esau & Friends - The Gist

Het voordeel van lang op een plaat moeten wachten, is de bonus die het met zich meebrengt als die eindelijk arriveert. Wachten loonde, in dit geval, in materialistische zin met The Gist. The Gist is een coveralbum dat SJ Esau op bekende wijze met enkele muzikale vrienden in elkaar sleutelde. Dat dit geen oefening was, maar het laten gelden van een lang gekoesterd talent, wordt al snel duidelijk. De collectie songs die voor het album de blauwprint vormde, is weinig voor de hand liggend. Daardoor zullen lang niet alle luisteraars het origineel kunnen plaatsen. Bovendien spiegelt, door het eclectische karakter, de selectie ook de bevreemdende collagestijl die SJ Esau al op Small Vessel liet horen. Dit is zowel confronterend als avontuurlijk. Met The Gist laat SJ Esau merken ook sfeerkunstenaar te zijn. De songs sluiten weliswaar ook goed op elkaar aan, ze kennen ook allemaal een zeer eigen gevoel en smaak. Het doel toont zich telkens anders. De songstijlen worden op een deconstructivistisch ontleed en op een kenmerkende constructivistische wijze uitvergroot en met grote onbestendigheid opgebouwd. Zweempjes van herkenning blijven bestaan, maar de songs lijken tot in de kern te zijn omgebogen. Een goed voorbeeld voor het grote publiek is de originele, folky en gitzwarte cover van Gnarls Barkley’s immens populaire zomerhit Crazy. Het laat goed zien waar SJ Esau en de zijnen toe in staat zijn. Hetzelfde publiek zal er nooit mee gehaald worden, maar dat doet niet af aan de prestatie. Overbodig of niet, daar kunnen de meningen vrijelijk over verschillen. The Gist is geen makkelijk verteerbare plaat. Toch haalt ook deze coverplaat, op eenzelfde betwistbare wijze als Small Vessel, de onwilligen over om uiteindelijk scepsis te laten varen. SJ Esau schrijft duidelijk platen die bedenktijd nodig hebben. Afhankelijk van overtuiging heb je na de rijp de verlenging. Dat kan zijn als potpourri of compost.

Read more...

SJ Esau - Small Vessel

Small Vessel kwam alweer enige tijd geleden tot ons, maar ik had de pech een defecte plaat in de bus te vinden en een vervanging liet lang op zich wachten. Nog steeds bereid niets je echt voor op wat komen gaat. SJ Esau is eigenlijk Samuel Wisternoff. Daar hoeven niet meer woorden aan te worden vuil gemaakt. Daarnaast zijn er nog wat anderen te horen op de plaat. Het belangrijkste is dat de plaat vol staat met aandacht vragende songs, die bij elkaar een krachtig en bevreemdend album vormen. Een ogenschijnlijk allegaartje dat ergens uitkomt tussen groei en vertering. Wrange thema’s worden met een vleugje sarcasme ten gehore gebracht. Die ontstaan uit bijna chaotische of toevallige samenkomsten die maximale impact bereiken als ze omslaan naar rauwe noise vanuit orkestraties van samples en geluidjes. Deze plotse wendingen vinden een rode draad in de lauwwarme productie van de opnames. SJ Esau’s Small Vessel is een collage van allerhande opnames, maar blijft desondanks solide songs presenteren. Deze ontwijken constant behendig definiëring door genres. Uiteindelijk zit daar een keerpunt voor de luisteraar, want ondanks het vakmanschap voelt dit soms als een verplichting. De spontaniteit blijkt toch gepland en dan drukken de songs wat zwaar op het gehoor; drammerig en vermoeiend. Toch geeft Small Vessel je tenslotte het gevoel een bijzondere toeschouwer te zijn. De prettig gestoorde grootsheid van ironische andersoortigheid, de verheven pop van Badly Drawn Boy; de wijzer voor SJ Esau slaat positief uit, maar de liefde blijft afstandelijk.

Read more...

The Coral Sea - Firelight

Firelight is het tweede album van deze vijfkoppige band uit California en komt hier duidelijk aandacht te kort. Een enkel nummer zal al genoeg zijn om menig criticus de oren doen spitsen en toch blijft het hier nogal stil. Dat zal liggen aan de ondoorgrondelijke wegen van de commercie. The Coral Sea maakt een popsongs die ambient soundscapes combineert met ruwe uitspattingen vanuit de rock. Daarmee willen ze weleens klinken als een rauwe versie van The White Birch en hebben ze bij vlagen iets weg van Sigur Rós. Ook de excentrieke Portland scene of een singer-songwriter als Greg Laswell kan bij vergelijkingen zeker niet worden vergeten. Daarnaast is de Britse indie aanwezig en denk ik zo af en toe een ver geëvolueerde Starsailor te horen. Als de rust hoogtij viert, komt voorzichtig ook de jazzy soundscape pop van The Battle of Land and Sea of Krakow naar boven. The Coral Sea brengt een zekere scherpte in het spel met de ijle vocalen van voorman en producer Rey Villalobos. De tempowisselingen dragen krachtig bij aan het intrigerende geheel dat Firelight ons biedt. De warme, iets wollige productie geeft een prettig donkere en meeslepende ondertoon waartegen de vocale sneren en de noise van het elektrische gitaar geweld sterk afsteken. De lyrische toetsen waarvan de band zich soms bedient kunnen zowel zwaar gedragen zijn als lichtvoetig. Het moet gezegd dat The Coral Sea veel invloeden in zich draagt, maar daar met een uitgesproken eigen gezicht uitstapt. Op deze plaat klinkt een band met een visie, de pijlen naar voren gericht. De balans tussen melodrama, atmosferische pop en bijtende rock is boeiend en oorspronkelijk. Hopelijk gaan we hier ook nog meer van deze groep horen.

Read more...

Populous with Short Stories - Drawn in Basic

Soms wil het toeval dat je twee erg op elkaar lijkende platen achter elkaar de speler in werpt. In dit geval lijkt Populous with Short Stories op meerdere momenten op Rafter, maar dan wel hun grote en gematigde elektronisch beladen broer. Het geluid is wat zweveriger en neigt in plaats van sterke ritmes meer naar de zoete elektropop. Vergelijkingen met godfather Grandaddy liggen dan ook voor de hand, hoewel Drawn in Basic ook niet zou misstaan op het legendarisch Warp label. Stereolab, Broadcast, Engineers en Electric President zijn ook geestverwanten. Bliepjes, willekeurige klankjes, ijle vocalen en ritmes die uit een oud elektrisch orgel lijken te komen vormen gelaagde, pulserende geluidsmuren. Een vleugje magisch resonerende psychedelica rondt het geheel vaak harmonieus af, waardoor het nooit doorslaat in noise of industriële pop. Verwacht geen hapklare brokken, maar bereidt je voor op een vreemd gestileerde dosis elektropop.

Read more...

Rafter - Sweaty Magic

Op de EP Sweaty Magic geeft Rafter een op zijn minst apart visitekaartje af. In korte tijd rollen er zeven chaotische nummers voorbij en je moet rennen de jeugdige gekte bij te houden. Soms lijken ze direct de club of disco in te willen, maar daar is het toch niet echt geschikt voor. De songs zijn opgebouwd uit vele in elkaar hakende en dwarse beats, waarover lang halende vocalen gedrapeerd zijn versierd met allerhande elektronische effecten. Uiteindelijk buigen de meeste nummers zodanig om dat alle stukjes toch op hun plaats vallen en er meer dan eens een lekker en consistent ritme ontstaat. Labelgenoot Castanets was wel experimenteel, maar pakte het geheel een stuk gebalanceerder aan dan deze uit de band gesprongen band. De muziek op Sweaty Magic doet meer denken aan beetjes van Venus Hum, 31Knots en Lackthereof, hoewel ze dat niveau nog alleen bij vlagen halen. Verwacht alles, dus ook de verrassend rustige, subtiele pop van de opening van Juicy. Over het algemeen is het scherp, direct en wil redelijk luid binnenkomen, maar de basis bestaat toch echt uit pop.

Read more...

Herself - Homework

Homework is een album met twee gezichten. Terwijl het veelvuldig gebruik van elektronica scherp is en industriële noise elementen bevat, is de akoestische kant eigenlijk oorstrelend. Die laatste kant kan zelfs bedrieglijk zacht en zweverig zijn. Echter de oplettende luisteraar zal opvallen dat de zwartgallige, donkere teksten over dood en verderf gaan, dreigend en blasfemistisch. Dit is meer wat je verwacht bij metal of gothic. Van de folkbasis van de leden is weinig meer overgebleven. De vocalen zijn schel en schor, slecht gearticuleerd en ietwat onvast. Misschien waren de Italianen niet zo zeker over hun dictie. Muzikaal komt een dynamische concentratie op volume constant terug. Onder alle gruizige instrumenten en geluiden zijn eigenlijk redelijk normale songstructuren te ontdekken. Hoewel de vergelijking met Windsor for the Derby wel opgaat, lijkt Herself in vergelijking op alle fronten erg ongebalanceerd. Waar Windsor for the Derby wat eentonig en vlak kan zijn, is Herself te eclectisch, terwijl ze door de conventionele songopbouw ook het label experimenteel missen. Het maken van keuzes en een helder profiel zou de band goed doen, want het zit er wel in.

Read more...

31Knots - Worried Well

Ondanks hun al ruime ervaring is dit mijn eerste kennismaking met 31Knots. Een bevreemdende ervaring kan ik wel stellen. Op het eerste gehoor lijken ze een ongeorganiseerde punkrock te maken met een stevige drive en flinke dosis noise. Luister je aandachtiger dan beginnen verschillende lagen in het songschrijven zich te onderscheiden. De urgentie spreekt plotseling uit strategisch geplaatste hooks in plaats van volume en er is bovendien veel variatie in gevoel voor melodie. Het overslaande enthousiasme van leadsinger Joe Haege springt van uitzinnig geschreeuw, op de rand van vals, naar etherisch melodische klanken, puur driegend drama, strijdlust en emotie. Ritmisch staccato ontwikkelt zich tot muren van lawaaiige herrie en schakelt even makkelijk terug naar zinderend, atmosferische gitaar en piano partijen. De ondersteunende, bevreemdende klanken geven een filmisch effect dat lijkt te zijn opgenomen in fabriekshallen. Hun composities worden wel omschreven als een huwelijk tussen synthetische steriliteit en intelligente organische rock. Ver van de waarheid zit dat niet. Eigenzinnig is het in ieder geval. Vergelijkingsmateriaal van even experimenteel karakter is niet makkelijk te vinden. De rock van Idlewild komt terug of recentelijk Port O’Brien, de meer elektronische wijze van Stateless en het pakkende van People in Planes naast het verfrissende van Wolf Parade. Uiteindelijk is het misschien maar beter de vergelijkingen achterwege te laten en je te verwonderen over wat je hoort. Het is zwaar muzikaal geaard theater dat geen acteurs of podium nodig heeft om een overtuigende performance neer te zetten.

Read more...

Windsor for the Derby - How We Lost

Windsor for the Derby timmert al sinds 1996 aan de weg, een algemene doorbraak hebben ze echter nog niet behaald. Dit zal niet in de laatste plaats te maken hebben met hun stijl, die getekend is door veelvuldig gebruik van kleine, repetitieve melodietjes. Hierdoor krijgt de muziek een minimalistische karakter met lange klanken en percussie. Er is altijd een rafelig randje aanwezig en de opvulling bestaat veelal uit industrialistische geluiden die noise benaderen. Ondanks hun ervaring zijn de vocalen er voorzichtig en onzeker overheen geplaatst. In nummers als Hold On lijkt Yo La Tengo een duidelijke inspirator te zijn, waar op andere momenten de invloeden meer uit de indie- of garage rock komen. De rauwigheid heeft wat weg van I Am Kloot en de uitgesmeerde geluiden van Engineers. Na een tijdje verliest het onvaste en onzuivere charme van Windsor for the Derby wel zijn zeggingskracht. Het ritmisch sterke Robin Robinette is dan een pakkende afwisseling tussen de in elkaar hakende muzikale lijnen en monotone percussie. Pas met Forgotten wordt er ook wat subtieler gespeeld en krachtiger gezongen. Over het geheel is er weinig variatie. De structuren lijken goed overdacht, maar er wordt te weinig mee gedaan, waardoor de klanktapijten erg in zichzelf gekeerd blijven. Het lijkt alsof de composities in de aanzet blijven hangen en daardoor nooit echt ontwikkelen.

Read more...