I Got You On Tape - Spinning for the Cause

Kopenhagen heeft al jaren een goed lopende indiescene. I Got You On Tape is daarin zondermeer één van de smaakmakers, niet in de minste plaats omdat de leden van deze band aldaar bekende muzikanten zijn. Voorman Jakob Bellens kennen we bijvoorbeeld van Murder. Spinning for the Cause is reeds hun derde album. Inmiddels heeft I Got You On Tape dus ook op eigen conto een schare volgelingen. Zeker niet onterecht, want hun mix van zwaardere postrockinvloeden en artistieke elektropop is herkenbaar en plezierig om naar te luisteren.

Hun songs krijgen door hun gelaagdheid en traagheid psychedelische kwaliteiten zonder zich echt aan psychedelica te wagen. Een vergelijking met Air ligt voor de hand, maar ziet de songstructuren over het hoofd. Waar Air in eclectische zin composities bouwt, maakt I Got You On Tape duidelijkere keuzes en schrijft nog altijd overwegend popliedjes. De songs bevatten een intense stuwende kracht waar ondanks hoge dichtheid van beats juist een haast serene rust in ontstaat. Dat zorgt ervoor dat Spinning for the Cause op bepaalde punten grenst aan bitterzoete ‘easy listening’. Tegelijk grijpt het in het gebruik van synths en elektronica terug op de jaren ’80. Naast Air zijn in de contemplatieve en soms dansbare sound Engineers, The Most Serene Republic en een vleugje Zero7 terug te horen.

Het ruimtevullende, solide geluid van I Got You On Tape wordt in het thuisland enorm gewaardeerd en het ligt in de lijn der verwachtingen dat Spinning for the Cause hier ook hoge ogen gaat gooien. De opmerkelijke combinatie van donker rockende somberheid en ontspannen pop blijft van a tot z intrigeren.

Read more...

Woost - 6 Minutes South

De Nederlandse band Woost heb ik altijd wat links laten liggen. Vooral de rockerige uitstraling hield mij onder het mom van rauwe stevigheid op afstand. Beluistering van 6 Minutes South bevestigt in eerste instantie mijn keuze van toen. Echter als het titelnummer inzet met een eenvoudig, zacht gitaarloopje en een heerlijk fluwelen melodie warm het me op als een gloeilamp. Het was doorgaans zoeken naar de lagen onder de nummers van Woost en op 6 Minutes South lijken deze zichtbaarder dan voorheen.

Wellicht dat de zorg voor de totstandkoming van het album daaraan heeft bijgedragen: de productie bleef in eigen handen, gemixt door Pieter Kloos en voor de master werd de afstand tot New York overbrugd. Met nevenprojecten van de bandleden met rollen bij Coparck en Roosbeef zijn ook de mensen achter de band verder gegroeid. Niet voor niets stond Woost dan ook met deze bands, Marike Jager en Krezip op het podium. Woost laat op 6 Minutes South horen dat ze alle aandacht puur voor zichzelf ook zeker waard zijn. Waarom Woost al die jaren op festivals nog geen enorme hit was, is mij een raadsel. Mijn eigen voorkeuren voor de rustigere kanten van de muziek daargelaten, valt er bijzonder weinig op de indierock van deze jongens af te dingen. Het is weliswaar moeilijk om met hun sound anno 2010 nog opzien te baren door echte oorspronkelijkheid, Woost laat de muziek hoorbaar uit hun tenen komen. Dat levert een aantal, relatief bekend klinkende, groovende rocknummers op, maar ook enkele nummers die op subtielere ballades zijn gestoeld. Week als ik ben, kan ik daarmee beter uit de voeten. Songs als Six Minutes South en Unforgiven tonen aan dat de geluidsgolven die de band lustig drapeert gefundeerd zijn op melodische structuren.

Het feit dat op 6 Minutes South zo duidelijk wordt, rolt ongetwijfeld de loper uit naar nieuwe groepen liefhebbers. Me dunkt dat dit met dit vierde album is verdiend.

Read more...

Mako Sica - Dual Horizon

Dat Dual Horizon geen doorgaanse plaat is, blijkt direct uit de indeling. Er zijn drie nummers met een speelduur van veertig minuten. Mako Sica is de band achter dit debuut. Ze gaan prat op verwantschap met de native americans, zoals te zien is aan de bandnaam die ‘land bad’ zou betekenen. Ze bouwen op Dual Horizon vrijwel hun eigen genre, hoewel voor bands met dergelijke stijl een verwijzing naar God Speed You Black Emperor! niet kan ontbreken. Het openeningsnummer is even interessant, omdat het begint als echte ‘eventmuziek’ (als zoiets bestaat). Het is duister, cinematografisch, maar anders dan als sfeermaker niet erg interessant. In wat volgt hoort men postrock, postpunk en folkpop gevat in ambient soundscapes. I’itoi blijkt nogal rommelige kanten te hebben die weinig goed doen voor de grotere compositie. Daardoor verveelt en irriteert het mij behoorlijk snel. Het vervolg van 5th One Is the Dark maakt duidelijkere keuzes, waarin postrock met een vleugje jazziness de toon zetten. Afsluiter Dunes is ook consistenter en laat muzikaal een grotere spanningsboog horen. Desondanks is telkens mijn aandacht sneller vervlogen dan de compositie zijn eind bereikt. Gedeeltelijk zal dit veroorzaakt zijn door andere genrevoorkeuren. Hoewel bijvoorbeeld Sickoakes een goed album afleverde, is God Speed You Black Emperor! in mijn ogen vaak niet meer dan onderhoudend. Voor Dual Horizon van Mako Sica is het dan ook belangrijk om met de juiste voorliefde te gaan luisteren. Het album is echter volgens mijn informatie (momenteel) alleen op vinyl te verkrijgen.

Read more...

Darwin Deez - Darwin Deez

Op de hoes prijkt een eenvoudig bewerkt portret van een ietwat zonderling, nog onvolgroeid, figuur. Dat kan niet worden gezegd van zijn muziek. Die staat namelijk als een huis. Goed, het mag misschien hier en daar wat zonderling zijn. Het eponieme debuut begint bijvoorbeeld met de woorden ‘twinkle twinkle little star’ in het nummer Constellations. Laat dat echter niet de verkeerde verwachtingen wekken. Darwin Deez’s spitsvondige singer-songwriterstijl is namelijk zwaar op de beats en zonnige electropop.

Desondanks wordt het nergens uitgesproken dance, zoete pop of vergelijkbaar met percussiezware freakfolk. Darwin Deez heeft zich duidelijk door het laatste hoofdstuk in zijn leven, New York City, laten inspireren. Zijn debuut klinkt erg origineel en lekker fris. Als zijn voorliefde voor de anti-folk liefhebbers van het Sidewalk Café hebben geleid tot het volgen van dat genre, zou het label voor Darwin Deez nooit terechter zijn gebruikt. Zijn songs klinken grootstedelijk en prikkelend. Één van de nummers heet zelfs The City. Desondanks lijken ze te zijn gemaakt met de eenvoud en ambachtelijkheid van folk. Door de puntigheid in de beats en ritmes in combinatie met rockende electropop komt een vergelijking met Phoenix om de hoek kijken. Het loont het ook niet veel verder te kijken, want Darwin Deez blijft van a tot z zichzelf en doet daarmee menigeen een groot plezier. Het enige minpunt van de plaat is wellicht dat zijn eigenzinnige stijl nog niet heeft geleid tot grote diversiteit. Dat is een hoofdstuk om naar uit te kijken, want op basis van die schier perfecte debuut moet er wel een opvolger komen. Voorlopig hebben muziekliefhebbers een fijn vooruitstrevend plaatje te consumeren, te beginnen met de leuke single Radar Detector.

Read more...

Saxon Shore - It Doesn't Matter

It Doesn’t Matter volgt The Exquisite Death of Saxon Shore uit 2005 op. It Doesn’t Matter is daarmee reeds de vijfde release van deze Amerikaanse postrock band. Waarschijnlijk heeft het in de juiste kringen voor het genre de nodige aandacht gekregen, maar als verstokte popliefhebber, zelfs in brede zin, is mijn kennis hierin beperkt. Sprekend over een postrockband als Saxon Shore, die het vooral moet hebben van uitgesponnen soundscape-achtige composities, de nodige ambient trucages en progressive gitaarmuren, vormen de bands die de grenzen enigszins zijn overgetrokken een logisch begin voor recensies. Dan heb ik het natuurlijk over Sickoakes en, in mindere mate toepasselijk, Sigur Rós en volgelingen.

It Doesn’t Matter is in grote mate instrumentaal, maar zo af en toe doen vocalen hun zwevende intrede. Het gaat duidelijk meer om muzikaal gevoel en sfeer dan om teksten. Wanneer de muziek niet de zwaar is kan zelfs nog wel gedacht worden aan British Sea Power’s soundtrack Man of Aran. Aan de andere kant is bij veelvuldig gebruik van een percussief geluid Baltic Fleet een mogelijk aanknopingspunt. Dichter bij huis vinden we ook nog het Utrechtse Sennen. Het is echter verrassend dat Saxon Shore tegelijkertijd ook uitgesproken popkenmerken niet schuwt. Zo kan het zijn dat bepaalde nummers klinken alsof slechts een gezongen partij ontbreekt. Dat houdt het album luchtig en goed beluisterbaar. Het zware gewicht van progressive rock wordt ontweken. It Doesn’t Matter is dus een album dat zelf ook van over de grenzen snoept.

Read more...

Editors - In this Light and on this Evening

Ook ik zal eraan moeten geloven. De donkere Britse postpunk poprockers Editors hebben hun derde plaat uitgebracht. Met hun knallende debuutplaat The Back Room en het logische, knappe vervolg An End Has a Start veroverden ze in rap tempo de wereld.

Uit die voorgaande albums en vele indrukwekkende live optredens bleek al het enorme talent en de ongelofelijke kracht van de band. Toch besloten de mannen het voor hun derde plaat over een andere boeg te gooien. Goed, de basisingrediënten, zoals die magistrale stem van Tom Smith, en het genre bleven hetzelfde, maar de klankkleur maakte een radicale verandering door. Waar voorheen een hoofdrol was weggelegd voor zware gitaren, eisen nu synthesizers de aandacht op. Hoewel de composities er niet lichter op geworden zijn, komen deze synthesizers voor een groot gedeelte lichtvoetiger over dan de venijnig scheurende gitaren. Ook lijkt het geluid nu percusiever te klinken. Dat is goed nieuws voor een eventueel avondje uit, maar klinkt toch wat kil in vergelijking met de puur menselijke overredingskracht van hiervoor. Uitzonderingen daarop zijn is de aangrijpende warmte van You Don’t Know Love, The Boxer en Walk the Fleet Road.

Over smaak valt eindeloos te twisten. Editors geeft daar weinig reden toe. Voor- en tegenstanders zullen allen moeten erkennen dat de omslag een zeer overtuigende herdefiniëring van hun stijl is. Bovendien effent het de weg voor een uitgesprokener eigen repertoire. Het strijdbare Editors anno 2009 is minder meeslepend, maar In this Light and on this Evening zal een verdere opmars geen moment in de weg staan.

Read more...

Marlon Penn - Independence?

Een muzikaal manifest schrijven bij de release van je plaat is vragen om moeilijkheden. Met hun declaration of ‘Independence?’ begeeft het Groningse Marlon Penn (singer-songwriter Marlon Penninkhof) zich dan ook op glad ijs. Immers op deze manier worden de eigen fouten goedgepraat en lijkt het commentaar van de critici buiten spel gezet. Hoewel de boodschap voor pure muziek, zonder samples, welgemeend en goed wordt ontvangen, is het opschrijven ervan een inschattingsfout. Marlon Penn heeft dit namelijk helemaal niet nodig, maar legt zo wel de lat onnodig hoog.

Bij opening van het album bekruipt me dan ook even een moeizaam gevoel. Het is niet het meest verwelkomende nummer dat de poort openzet naar Independence? Het zet echter wel de toon. Er volgen namelijk twee hele mooie, ingetogen songs die nauwelijks te rijmen zijn met de punk- en funkbeats die deze aan beide kanten omsluiten. Op deze wijze ontvouwt zich het hele album, dat door die harde afwisselingen het gevoel oproept geen duidelijk doel te hebben. Zodra dit gevoel zich aan de luisteraar openbaart, wordt ook gelijk duidelijk dat dit nu juist het punt is. De band rondom de Marlon Penninkhof maakt van zoveel mogelijk vrijheid gebruik. Daarin past een ongelofelijke diversiteit aan stijlen. Enkele kanttekeningen mogen daarbij wel worden geplaatst. Lang niet iedere song lijkt even volgroeid. Dat geldt zowel voor de beheersing van de stijl als de compositie die soms het schetsmatige maar net ontgroeit. Vocaal is het ook duidelijk dat het zwaardere, rockende werk meer vraagt dan voorhanden is. Ook deze inschattingsfoutjes vergeef je de band bij het volgende tot stilte manende liedje geheid. Bovendien is het goed voorstelbaar dat iemand met een zwak voor andere genres dan ikzelf deze rollen eerder zou omkeren.

Toch blijkt Independence? uiteindelijk als geheel niet alle invloeden een overtuigende plaats te geven. Daarnaast had de productie hier en daar minder dof en gebalanceerder mogen zijn. De woorden van het kleine manifest in ogenschouw nemende, is er toch knap werk verzet. Het is voorlopig vooral de moed die moet worden beloond. Na wat rijping ben ik ervan overtuigd dat de eclectiek van dit genre-experiment zich kan ontwikkelen tot een charismatische stijl.

Read more...

Expatriate - In the Midst of This

Als duveltjes uit een doosje schieten er deze maand enkele stevige klinkende platen uit de grond die heel goed de release van Editors’ derde inleiden. Met In the Midst of This is het nu de beurt aan Expatriate uit Australië. Voor de juiste nuancering moet worden gezegd dat de band niet echt lijkt op Editors, maar wel in dezelfde vijver vist. Het geluid van Expatriate verschuift echter enigszins richting Snow Patrol, The Killers, Levy en anderen. Een naam als Expatriate (expat) past een band uit Australië als geen ander. Toch heeft deze bandnaam een persoonlijker reden. Het leven als expat loopt als een rode draad door de levens van voorman Ben King en drummer Chris Kollias, maar inmiddels heeft de band als geheel een thuisbasis in Berlijn gevonden. Het was de aanvulling met Damian Press die zorgde voor completering in het songschrijven en verantwoordelijk is voor de lichte, ruimtelijke synth invloeden in de anderszins puntige, drammerige postpunk/postrock sound. De pittige baslijntjes zijn van David Molland. Wat de band pas echt boven gemiddeld uit tilt, is de productie van gerenommeerde producer Jon Goodmanson, op wiens CV o.a. Death Cab for Cutie, Blonde Redhead en Hot Hot Heat prijken. Desondanks heeft Expatriate ook een rommelige en lawaaiige kant. Niet iedere song is even sterk en gefocust. Deze minpuntjes ten spijt, gaat In the Midst of This goed samen met het klimatologische geweld van de herfst en zal menig liefhebber in dit jaargetijde even zoet houden.

Read more...

Florence + the Machine - Lungs

Het zou de eerste keer niet zijn en zeker ook niet de laatste dat alternatieve muziek verandert in mainstream. Afgelopen jaar zagen we met A Fine Frenzy, Kate Nash en Sara Bareilles hoe een alternatieve kijk in hun muziek wel direct voor het grote publiek beschikbaar werd gemaakt. Coldplay is overigens wel het meest aansprekende, recente voorbeeld, maar bij de vrouwelijke singer-songwriters blijvend, kan inmiddels Regina Spektor ook worden genoemd. Florence + the Machine was al een hit nog voordat nieuws over een album wereldkundig was gemaakt en lijkt met haar debuut Lungs die opmars alleen maar verpletterender te maken. In Groot-Brittannië is men altijd goed voor het creëren van een hype en wij sukkelen daar doorgaans met vertraging achteraan. Zelfs op het heerlijke The Hoosiers werd hier vooralsnog lauwtjes gereageerd. Met een groot label als Universal achter je, zijn de kansen bij voorbaat goed. Toch is de muzikale visie die Florence (Florence Welch) verre van standaard. In een gewaagde combinatie van soul, RnB, indiepop, folk en elektronica schieten de songs die zij met haar achtergrondband eruit knalt alle kanten op.
Het resultaat klinkt echter verbazend gemakkelijk. Er is een solide en divers geluid uit gesmeed dat derhalve veel verschillende groepen muziekliefhebbers zou kunnen aanspreken. Er wordt divers gebruik gemaakt van een scala aan niet voor de hand liggende instrumenten. Dat wordt gecombineerd met vloeiende melodieën, lekkere, staccato ritmes en een krachtig pulserende, overweldigende dynamiek. Hieraan kleeft uiteindelijk ook het nadeel van Florence + the Machine, tenminste het album als geheel genomen. Er zijn voldoende aansprekende songs en bijzondere momenten, maar het maximaliserende van het album geeft weinig rust; soms op het drammerige af. Dat maakt Lungs ook vermoeiend. Desondanks hoeft Florence + the Machine zich nu al geen zorgen meer te maken over het vinden van een flinke schare fans. Een geluk dat indiepop crossovers met een vergelijkbare potentie, zoals Alessi’s Ark, Nicole Atkins, Stephanie Dosen, Elizabeth & the Catapult en Champion Kickboxer, tot nog toe niet was gegund. Bovendien leven we in een iPod generatie, waar een enkel nummer vaak belangrijker wordt gevonden dan een album. Een waarzegger is dan ook niet nodig voor een zonnige toekomstvoorspelling.

Read more...

Late Night Venture - Illuminations

Na de goed ontvangen, eponieme debuutplaat ging het de live-carrière van de Deense band Late Night Venture voor de wind. Vandaar dat we na drie jaar wachten vooralsnog slechts een EP in plaats van een album mogen ontvangen. Die EP, Illuminations genaamd, laat echter wel horen hoe goed de band nog altijd is. Ze liften mee op de successen van de postpunk bands van de afgelopen jaren. Stevige, stuwende en vooral donkere composities kenmerken hun muziek waaruit een fascinatie voor iconen uit de jaren ’80 spreekt. Zo sluiten ze aan bij een grote naam als Editors, of Hope of the States. Late Night Ventures is evenwel niet zo gemakkelijk in woorden te vangen, want wat in het bijzonder opvalt is hun cinematografische inslag. Daardoor ontstaan er klanktapijten die bijna hun eigen leven gaan leiden als soundscapes. Daarbinnen is ruimte voor subtiliteiten in het instrumentarium en de melodielijnen. Op deze wijze schuiven ze aan bij een geluid als The British Expeditionary Force, Fields of Kyte. Een mooie en veelbelovende combinatie van stijlen die zal zorgen dat liefhebbers na het horen van deze EP de naam Late Night Ventures extra goed zullen onthouden.

Read more...

Amazing Baby - Rewild

De stad New York vertoont de afgelopen jaren steeds vergelijkbaardere trekjes van hetgeen we al jaren met open armen ontvangen uit Groot-Brittannië. Leuke bandjes en alternatieve geluiden schieten er als paddenstoelen de grond uit. Daarvan getuigt ook Amazing Baby uit Brooklyn, die met Rewild een voortvarend debuutalbum neerzetten. Momenteel toeren ze in de VS met het Franse Phoenix, wat vast gaat bijdragen aan hun succes. Er is al het één en ander om de band te doen geweest, zoals de single Headdress en enthousiast ontvangen live optredens. Ze werden daardoor al snel de ‘nieuwe MGMT’ genoemd. Het is echter nog maar de vraag of het flink stevige geluid van Amazing Baby net zo gemakkelijk een publiekslieveling kan worden. Volgens voorman Will Roan tegen 3voor12 snapt men in Europa hun muziek beter dan thuis. Ze stonden dan ook al twee maal op showcase London Calling en laten in hun drammerige poprock songs vele stijlen samensmelten tot een massief geluid. Daarin vallen allerlei drukke lijntjes op die ondanks de solide sound veel dynamische diepte bieden. Ze hebben de wind mee, dus met de juiste kaarten zal groot succes vooral afhangen van navigatiekunst, niet van de hoge kwaliteit van Rewild.

Read more...

Magic Wands - Magic, Love and Dreams EP

Wat is er betere reclame voor je sterallures dan een voorproefje van je kunnen alvast aan het publiek voor te stellen? Het formaat van de EP voorziet in die behoefte en het uitbrengen van dergelijk visitekaartje legt de meeste artiesten geen windeieren. Na wat songs is Magic, Love and Dreams de eerste release van dit nieuwbakken duo. We hebben opnieuw te maken met een spruit van Myspace, hoewel op een iets andere manier dan gebruikelijk. Dit keer was het niet zozeer het publiek dat als een blok viel voor het duo, maar het tweetal vond elkaar via Myspace, werd verliefd, trouwde en bezegelt dit met de muzikale uitspatting: Magic Wands. Daarmee is de titel direct verklaard. Het mag gezegd dat het resultaat van deze samenkomst een stuk beroerder had kunnen uitpakken. De stijl die de echtelieden zich eigen maakten, is een combinatie van ‘80s techno en discobeats, een synthpop deken en een postpunk punch. Dat resulteert onder andere in het zeer pakkende ritme van Black Magic en het retro geluid van Teenage Love. Met een wat minder rauw, doch minstens zo energiek geluid als duo John & Jehn eerder dit jaar, ligt succes op de loer.

Read more...