Alain Weber - Hoover Cover

Frans-Zwitserse componist, DJ en producer Alain Weber leidt al ruim twintig jaar muzikale projecten. Het album Hoover Cover is een soloproject en mijn introductie tot zijn werk. Naar verluidt put hij inspiratie uit zijn muzikale wortels. Dat staat echter niet alleen, want daarnaast heeft hij zich laten verleiden tot twee covers: Depeche Mode’s Personal Jesus en Joe Dassin’s Indian Summer. Voor degenen die bekend zijn met de originelen brengt Alain Weber een interessante alternatieve invalshoek. Dat Weber naast componist DJ en productiewerk op zijn naam heeft staan, echoot door op Hoover Cover. De lijnen van de composities worden uitgezet door penetrante, simpele melodielijnen vaak gespeeld op de piano. Een ander hoofdingrediënt is zijn gebruik van strijkers. Opvallend is dat het geconcentreerde pianospel erg benadrukt klinkt, maar niet uitdrukkelijk mooi probeert te zijn. Soms is de luide eenvoud ervan zelfs wat onplezierig. De composities worden nauwelijks aangekleed en blijven daardoor kaal, doch goed te volgen. Het is derhalve een gecontroleerde dynamiek die de luisteraar moet boeien. Dat lukt heel aardig. Desondanks blijven enkele korte stukken steken in een gedachte die weigert meeslepend te worden. Hoover Cover blijft voornamelijk overeind als stijlstatement. De gestripte klanken zijn overblijfselen overgewaaid uit rijke klassieke orkestraties, film- en popmuziek. De huidige assemblages bestaan uit lijnen en koppelingen die zich als vlakke structuren verspreiden. Het is echter gevaarlijk balanceren tussen ingenieus en vervelend.

Read more...

Chapter - III

De albumtitel geeft aan hoeveel je gemist hebt als je Chapter nog niet kende. Twee mij onbekende albums gingen III voor. Verwarrend is echter wel dat er ook een IV bestaat en dat die EP (geen volledig album) een eerdere releasedate (iTunes) kent dan III. Ook de afkomst van de band is in nevelen gehuld. Myspace vermeldt Belgische, Engelse en Zwitserse roots. De Zwitserse connectie wordt concreet doordat III is opgenomen in een Geneefse studio van bandlid Thierry van Osselt.

Voorheen schijnt Chapter vooral een slaapkamerproject te zijn geweest. Het huidige album beingt echter niet overwogen intiem noch uitgesproken evocatief. De magie van het slaapkamergevoel lijkt verloren te zijn gegaan in de studio. III opent met Tomcat dat vocalen huist die ergens tussen José Gonzales en My Architects blijven hangen. Het zeurderige toontje van de stem in de eerste nummers past eigenlijk beter bij dance georiënteerd werk dan verhalende pop, hetgeen toch de signatuur van Chapter zou zijn. Folkelementen zijn eerder terug te vinden in de geaccentueerde instrumentatie dan de songstructuren. Getingel en getokkel maken al gauw dat een band een folkuitstraling krijgt, maar de werkelijke geste van Chapter is anders: het sentiment van kabbelende pop-noir. De akoestische warmte in de grondslag van de band is uitermate plezierig en toch bekruipt me tijdens het beluisteren van de plaat meerdere malen het gevoel dat er wat expressie mist. De ritmische percussie blijft te allen tijde getemperd en de vocalen betrekkelijk vlak. De Blaudzunachtige, huilende snik die in de vocalen van het eenvoudige My Sweet Girl sluipt, is een verlichting evenals de verrassend kale, punchy intermezzo Candle of Black Hope. What Am I To Do Now? zet vervolgens een zangerige donkerte van Alex’s vocalen in de etalage. The Bird (Song for Mum) valt op door een wijds gitaarloopje en helder afwijkende melodielijn. Het lijkt erop dat Chapter wel degelijk uit het juiste hout gesneden is en zich op III aanvankelijk te vaak verliest in een wollige invulling die leidt tot lijzige liedjes. Ze onderpresteren weliswaar nooit, maar die songs bezitten regelmatig te weinig overredingskracht.

Voor Chapter is dus wat geduld nodig. Wie de moeite neemt om te blijven luisteren zal zonder twijfel met name op de tweede helft van III aangenaam worden verrast door een variatie aan herinterpretaties van de op de eerste helft wat vlak gepresenteerde ideeën. Wanneer de ideeën puur worden gehouden, is Chapter in staat prachtige kleine liedjes te schrijven.

Read more...

Sophie Hunger - 1983

Sophie Hunger speelde enige tijd geleden eigenhandig Zwitserland als singer-songwriterland in de kijker. Monday’s Ghost, haar internationale debuut, was haar tweede album. Daardoor weet de kenner nu wat te verwachten van opvolger 1983. Deze titel verwijst naar het geboortejaar van (Émilie Jeanne-)Sophie (Welti) Hunger. Het weglaten van deze overige namen levert een slimme internationaal klinkende naam op. Haar songs zijn echter met of zonder naam al van internationale klasse.

Ze heeft een unieke, subtiel eclectische stijl. De diep donkere, met rollende orgelklanken opgeroepen, zwangere atmosfeer van het openingsnummer maakt een desolaat stroperige gospel. De enigszins uitsponnen klanken die Lovesong to Everyone gelaagdheid geven, geven een schetsmatige, fluwelen verwijzing naar warm zwoele bands als Zero 7. Titelnummer 1983 is vervolgens gezongen in het Duits en wordt door de ritmisch, opzwepende drums een emotionele protestkreet. Het zware, doch ingetogen Headlights doet haar geaspireerde stemgeluid met een schittering oplichten vanuit de nevelige gruizigheid. Op deze manier valt op vrijwel ieder nummer van 1983 een andere klank of sfeer te ontdekken. Sophie Hunger’s weet op een spannende manier te verrassen met haar songschrijverschap en vocale klankkleuren. Een belangrijk stijlkenmerk vormen de zware accenten die regelmatig in de arrangementen zijn terug te horen. Er is zeker verwantschap met opvallende vrouwelijke singer-songwriters zoals bijvoorbeeld Ane Brun, Regina Spektor, Anna Ternheim. De veelzijdigheid van haar geluid past ook bij de meertaligheid (Duits, Zwitserduits, Frans, Engels). Het broeierige Le Vent Nous Portera lijkt vooral door de Franse taal te zijn ingegeven.

Sophie Hunger’s nummers zijn nooit echt vrolijk, maar ze voorkomt dat het album als geheel niet aflatend zwaarmoedig wordt. Daarnaast is een belangrijk verschil met de overheersende tijdgeest dat 1983 een echte pop singer-songwriterplaat is. Invloeden zijn er weliswaar te over, maar uitgesproken folk, rock of nostalgisch is het nergens en het avant-gardistische randje houdt de plaat plezierig modern zonder afstand te nemen. De alle kanten uitschietende diversiteit blijft binnen deze balans en juist daardoor is 1983 zo sterk. Sophie Hunger probeert echter niet iedereen te vriend te houden en dwingt tot keuzes. Daarom kan de luisteraar van haar houden.

Read more...

Heidi Happy - Flowers, Birds and Home

In Zwitserland geniet men al een aantal jaar van deze begiftigde singer-songwriter, maar voor mij is Flowers, Birds and Home een verrassende introductie. De naam Heidi Happy doet de radertjes der associatie in rap tempo draaien, maar slechts weinig van die associaties zijn terecht. Hoewel gebruik maken van het stereotypische Alpenbeeld voor een internationale carrière natuurlijk bijzonder slim is, brengt Flowers, Birds and Home ons geen uitgesproken vrolijke collectie zonnige zorgeloosheid, noch niemendallerige deuntjes.

Niet dat Heidi Happy droef gestemd is. Haar songs zijn eerder dromerig, terwijl haar vocale interpretatie helder en direct is. Dat geldt overigens ook voor de instrumentale invulling. Ondanks dat Heidi Happy zich comfortabel in het popgenre nestelt, hinkt de basis met één been op klassiek en het andere op jazz. Dat levert een spannende combinatie van muzikale structuren op. Bovendien grijpt de Zwitserse niet naar allerhande opsieringen. Daardoor worden de songs nooit te complex of ongrijpbaar. Ze smeedt uit eenvoudige middelen betoverende liedjes met zwijmelende, intieme momenten. Waar het instrumentarium uitgebreid wordt, gebeurt dat op eerlijke, veelal klassiek akoestische wijze, hetgeen bijdraagt aan het oprechte karakter. Dat Heidi Happy, oftewel Priska Zemp, muzikale subtiliteit zo goed verstaat, komt vast door de uiterst muzikale familie waarin ze geboren werd. Dat ze dit talent niet alleen weet te vertalen naar kwalitatieve pop, liet ze zien door haar prachtige vocalen te lenen aan het Zwitserse nummer één album Touch Yello van elektropioniers Yello. Dit bevestigt het beeld van een muzikante die het ook internationaal ver moet kunnen schoppen.

Zonder verder sprake is van muzikaal verwantschap moet ik denken aan de Oostenrijkse Clara Luzia, van wie wij hier ook veel te weinig horen. Laat dat met Heidi Happy en het sfeervolle Flowers, Birds and Home niet gebeuren. Er mag van zonnige zorgeloosheid of dramatische berglandschappen weinig terug te horen zijn, hetgeen overblijft kent een pure schittering die niet makkelijk te overtreffen is.

Read more...

Sophie Hunger - Monday's Ghost

Uit centraal Europa bereikt slechts weinig muziek mijn brievenbus. Eerder lieten Clara Luzia, Lonely Drifter Karen en heel recentelijk nog Soap & Skin zien dat in ieder geval Oostenrijk de grond levert voor excentrieke, vrouwelijke singer-songwriterpracht. Nu is het aan Sophie Hunger om het buurland Zwitserland op de kaart te zetten. Met haar debuut, Monday’s Ghost, maakt ze direct een einde aan alle twijfel, als die al bestond. Het ijzersterke staaltje muzikaliteit dat ze ten gehore brengt, doet al direct bij opening denken aan het magistrale Spending Time with Morgan van Ane Brun. Dat mag op alle schalen een enorme prestatie heten. Dit slaat even makkelijk om in kille composities, die doen denken aan Sarah Blasko’s What the Sea Wants. Het krachtige, kernachtige spel verslapt geen enkel moment, waardoor de vaak dreigende en sombere sfeer tot grote hoogte wordt opgedreven. De geest van maandag bezit duidelijk een grote dosis tactiliteit. Het openbaart zich als de avond die inzet met beklemmende flarden mist en later een ijzige rijp die zich vastklampt aan de huid. Ondanks de gejaagdheid die zich soms van Sophie meester maakt, laat Monday’s Ghost je als aan de grond genageld staan. In de duisternis klinken scherpe kreten die de zwarte spiegel van de nacht versplinteren. Toch verliest Sophie zich nergens in de expressiviteit die uit haar donkerste diepten komt. Gelukkig zijn er ook momenten waarop een zomerse atmosfeer geruststellend het ijs doet smelten. Zo toont de Zwitserse zich veelzijdig en is dit debuut hopelijk niet meer dan een opstapje naar nog grotere werken in de toekomst. Schoonheid is uiteindelijk het hogere doel.

Read more...