Play, van Alicia Scherson

Het is moeilijk voor te stellen dat Play het debuut is van de Chileense Alicia Scherson. De film is fris, modern en origineel van opzet. Alicia weet met een speelse regie een beperkte verhaallijn bijzonder veel mee te geven. De film speelt zich af in de stad Santiago en omvat twee zeer verschillende levens. De arme, eenzame Christina vindt op een dag de goedgevulde tas van de rijke Tristan. Terwijl Christina als een onwaarschijnlijke beschermengel daarop steeds meer van Tristan’s leven ontdekt en overneemt, raakt hij zelf steeds meer van zijn leven kwijt en worstelt met de zich opdringende leegte. Hoewel dit gegeven zich leent voor een zware, sociale studie, blijft de film lichtvoetig zonder oppervlakkig te zijn. Alicia heeft een complexe visuele stijl, die een vleugje absurdisme en een toefje magisch realisme in een rustig en kleurrijk realisme weet te verwerken. Dit werkt zowel captiverend als voor de geloofwaardigheid. Tegelijkertijd is haar filmstijl ook uitzonderlijk auditief, waarbij de interessante soundtrack en het expliciete gebruik van de in andere shots overvloeiende geluiden veel bijdragen aan de vertelling en de beleving van de film. Bovendien blijft de film opgewekt en innemend door de onderkoelde humor en spannend door fijnzinnig toegepaste, details in thema’s te vergroten. Het neutrale acteerspel van de zonderlinge protagonisten laat de pure regie alle ruimte. Alicia gebruikt in Play de brede mogelijkheden van het medium goed en weet tot een eigen stijl te komen zeker een groot potentieel in zich draagt.

Read more...

Lake - Oh the Places We'll Go

Nog een plaat die lang is blijven liggen. De band Lake brengt ons album vol eigenwijze zomerse pop. Ze halen de inspiratie uit vele hoeken, waar bijvoorbeeld de psychedelica en synth duidelijk uitspringen. Ze kijken er echter wel voor uit om het pure popgevoel te laten ondersneeuwen. Enkele nummers zouden zelfs als dansbaar kunnen worden versleten en daarmee zet Lake toch een aardig opzwepend geluid neer. Het past gemakkelijk tussen labelgenoten Karl Blau en Jeremy Jay. Ze schuiven van alles bij elkaar en kleien daar een speels labyrint van. Dit is vervolgens gesymboliseerd in de albumhoes, lyrics en titel. Oh the Places We’ll Go heeft er moeite mee richting te kiezen. Waar de simpele, bijna kinderlijke, liedjes soms wonderwel werken, blijven andere nummers volstrekt oninteressant. De muzikale grapjes en kleine melodietjes weten op zijn best een glimlach op je gezicht te toveren, maar weten niet echt te overtuigen.

Read more...

Megapuss - Surfing

Wat het artwork en de naam ook lijken te suggereren, Megapuss is eigenlijk heel braaf ‘dikke kus’ in het Zweeds. Muzikaal is deze vaste nevenformatie van voormannen Devendra Banhart en Greg Rogove een stuk minder braaf. Bijgestaan door o.a. Fabrizio Moretti, Noah Georgeson en Aziz Ansari startte de groep niet met het schrijven van songs, maar van songtitels. In slechts enkele dagen werd deze collectie op de band gesmeten waarbij aan weinig nummers later nog gesleuteld is. Dat is te horen. Toch staan er naast de vele bevreemdende, excentrieke niemendalletjes ook enkele pareltjes op Surfing. Door de bank genomen is het een sympathiek geluid dat gemakkelijk glijdt van intimiteit tot schaterlach. Of het de bedoeling was op de lach te spelen blijft onduidelijk.

Read more...

California Dreamin' (Endless), van Cristian Nemescu

Na het ontijdig sterven van Nemescu is niets meer aan de film veranderd, maar dat laat zich nauwelijks zien. Direct vanaf de opening worden zorgvuldig zaadjes gepland waaruit subtiel een chaos groeit. Ondanks dat de film zich traag ontwikkelt, heeft deze het juiste tempo. Als een NAVO konvooi begeleid door Amerikanen op weg gaat naar Kosovo, wordt het tegengehouden op een onbeduidend stationnetje. Alles wat je dan logischerwijs verwacht, gebeurt ook, maar op een onverwachte manier. Er zijn lange lijnen van hoge machtsrelaties die zich mooi laten vertalen naar het kleine detail van het dorp in de film. In de vijf verbeelde dagen komen dromen en verlangens na lang wachten samen, totdat een diep weggestopte fatale wending onvermijdelijk wordt. De sfeer is zowel gelaten als gespannen, omdat de grote thema’s worden verwoord met parodiërende humor. Het loont te zoeken naar de vele dubbele bodems. De film fingeert goed een complexer wereldlijk geheel.

Read more...

The Spinto Band - Moonwink

Het instinctieve enthousiasme van The Spinto Band kent geen obstakels om volledig mee te gaan in hun vriendelijke gekte. De instrumentatie op het voorgaande album kwam divers en simpel over en liet met nummers als Oh Mandy niemand onberoerd. Toch was er een onconventionele aanpak, die op Moonwink gelukkig alleen aan vrijheid gewonnen heeft. Het geluid is bij uitstek lichtvoetig, maar in rijke arrangementen die twijfelen tussen een mathematisch en ongepolijst organisch karakter, geven de songs op Moonwink je een voldaan gevoel. Het is over voor je er erg in hebt. In een poging tot een typering te komen denk ik aan Yo La Tengo met een flinke deuk van een botsing met hyperactieve, trippende rockers. Namen als The Strokes, Bishop Allen, The Shout Out Louds en vergelijkbaar materiaal kunnen haast niet missen. Het energieke geknutsel van The Spinto Band heeft wederom een serie uiterst aanstekelijke songs opgeleverd met dynamische texturen en aansprekelijke melodieën. Ze zijn maf, zachtaardig, direct en overmatig plezierig. Hoewel erkend moet worden dat de songs ook enorm goed in elkaar steken, missen ze variatie. Kennelijk is The Spinto Band ook een strak georganiseerde, overdonderende wervelwind om mee te maken vanaf het podium.

Read more...

Reclaim Your Brain, van Hans Weingartner

Reclaim Your Brain volgt in grote delen de thema’s van The Edukators, de succesvolle voorganger van Weingartner´s hand. De consumptiemaatschappij en publieke opinie worden in een humoristisch, revolutionair verhaal aan de kaak gesteld. Op vlotte wijze ontwikkelt een machtige TV producent zich tot reactionair, goed vertolkt door Moritz Bleibtrau. Hij zoekt de schuld voor de geestelijke verarming door TV eerst bij de mensen, dan zichzelf en vermoedt vervolgens een complot van het kijkcijferinstituut. Samen met een wraaklustig slachtoffer van een voormalig programma formeert hij een immorele league of extraordinary gentlemen. Als blijkt dat de cijfers kloppen, starten ze een offensief. Zo eindigt hij op andere wijze op zijn manipulatieve beginpunt en ontketend een mentaliteitsverschuiving. Hoewel het delirische omslagmoment geforceerd en gekunsteld overkomt, is de film anderzijds neutraal en op tempo geregisseerd. Dat maakt het ietwat gezochte plot toegankelijk en zorgt dat de ongeloofwaardigheid naar het eind van de film niet stoort.

Read more...