The Clientele - Bonfires on the Heath

Alleen al door de schitterende afbeelding op de albumhoes werd mijn interesse gewekt. Dat Bonfires on the Heath reeds het vijfde album (een plaat met rarities buiten beschouwing gelaten) van deze Londense band is, had ik niet gedacht. Het volledige bestaan van de band beslaat inmiddels bijna twintig jaar en een misser hebben ze nog niet gekend. Het opmerkelijke feit wil nu eenmaal dat de band al die tijd de dans van succes ontspringt. In de VS is dat overigens in mindere mate het geval. Dit is volstrekt onbegrijpelijk als je het schier perfecte popplaatje Bonfires on the Heath opzet.

Het geluid van de band wordt gekenmerkt door een sterke hang naar nostalgie, waarin telkens weer de jaren ’60 en west coast pop op lijken te duiken. Catchy is het nauwelijks, maar de schitterende, dromerige popliedjes brengen een fantastische ontspanning met zich mee. Avontuur wordt verzorgd door de creatieve invullingen van de arrangementen. Licht eigenwijze instrumentkeuzes maken dat de songs telkens weer een extra laag krijgen die de luisteraar verder de plaat in zuigt. Oorstrelende melodieën prikkelen teder de zintuigen. De hele plaat lang weet The Clientele dit gevoel vast te houden en naar diverse hoogtepunten te brengen. Ze laten geen enkele steek vallen. Psychedelica is slechts in subtiele mate deel van de mix en het woord geweld is wel het verste van hun gedachten. Misschien is dat ook wel een verklaring voor het gebrek aan aandacht. Er is op de plaat geen vuiltje aan de lucht en als het schemert dan was het nooit eerder zo zacht.

Op Bonfires on the Heath speelt The Clientele twaalf nummers lang voor Klaas Vaak. Dat gebeurt weliswaar op de best mogelijke en meest charmante wijze die de popmuziek rijk is, maar mist vrijwel iedere vorm van pit. Het is voor te stellen dat niet iedereen dergelijk gespecialiseerde belangstelling heeft. The Clientele komt echter met een genotsgarantie voor die momenten waarop dream pop gevraagd is. Tel daarbij het samenvloeien van sierlijke invloeden uit de muziekgeschiedenis en hun persoonlijke creativiteit op en het wordt haast onmogelijk The Clientele geen warm hart toe te dragen.

Read more...

Pete Astor - Hal's Eggs

Hal’s Eggs is een plaatje uit oude doos. Kennelijk legen ze momenteel die doos bij Static Caravan, want hij viel toch echt pas enkele dagen terug bij mij in de bus. Het werk van deze singer-songwriter is mij onbekend, maar is al sinds eind jaren ’80 op schijven te vinden. Hij speelde bij bands als Wisdom of Harry, The Loft, Ellis Island Sound en The Weather Prophets. Hal’s Eggs was in 2005 zijn eerste echte soloplaat. De multi-instrumentalist is gezegend met een opvallend stemgeluid dat zich enigszins gruizig over de arrangementen vleit. Dit gitaargedreven album klinkt oorspronkelijk, zij het niet uitzonderlijk. Het brengt een organische mix van folklijntjes in typische vertelliedjes en indie gitaarpop. Over het algemeen heeft Hal’s Eggs een vlakke dynamiek en hangt de emotionele geladenheid volledig af van Pete Astors stem. Yo La Tengo, Wilco en Alfie zijn niet ver weg, maar er blijft toch een specifiek singer-songwritergevoel over. Uiteindelijk is het niet verbazingwekkend dat de plaat geen hoge ogen gooide. Daarvoor kabbelt Hal’s Eggs teveel voort en daar brengt de gemoedelijk stijlmix en aangename stem weinig verandering in.P

Read more...

Wave Machines - Wave of You're Really There

Als Britse band moet je tegenwoordig van goede huize komen om op te vallen. Het ontbreekt het Wave Machines niet aan creativiteit op hun debuut Wave If You’re Really There. Desondanks is het voor een indieband vrijwel onmogelijk geworden om niet tegen het licht van tientallen jaren popmuziek te worden gehouden. Ook hier zijn er weer invloeden te over. Dat neemt niet weg dat Wave Machines toch een aardig alternatief biedt. Voor een traditionele bandopzet zijn er simpelweg teveel opties, dus de bandjes die de aandacht willen trekken, moeten minstens een eigenzinnige troef hebben, zoals bijvoorbeeld The Soundcarriers, Jape of Delays. Gelukkig blijkt Wave Machines zich daarvan bewust. De songs worden boven het gangbare uitgetild door speelse ritmes en tegendraadse lijntjes. Deze kunnen zowel worden verzorgd door een instrument als door lukrake bliepjes en synthetische geluidjes. Het zijn vooral de synth-elementen die Wave Machines, zoals de naam doet vermoeden, zijn karakter geven. Wave If You’re Really There heeft daardoor zeker zijn momenten, maar blijft toch enigszins flauwtjes. Het mist urgentie en de vocalen zijn erg anoniem. Wave Machines biedt onderhoudende indiesongs, maar zal weinig opzien baren.

Read more...

The Irrepressibles - Mirror Mirror

Hoewel Mirror Mirror een debuut betreft, maakten The Irrepressibles al de muziek voor de film The Forgotten Circus, dat begin dit jaar werd uitgebracht onder de naam From the Circus to the Sea. Niet alleen hadden die composities een perfecte kennismaking geweest met deze al zeven jaar oude groep, de titel en het thema van dat project licht stilistisch een tipje van de sluier op.

The Irrepressibles is hard op weg om de meest onderscheidende ervaring uit de Britse popmuziek te worden. Toch zou een bespreking van Mirror Mirror niet compleet zijn zonder te beginnen bij hun Welsche collegae Wild Beasts. Bovendien hadden ze ook zomaar een product kunnen zijn uit de theatrale, eclectische scene van Portland, met bands als Parenthetical Girls. The Irrepressibles noemen zich een ‘performance orchestra’. Ze zijn tien man sterk en staan onder leiding van vocalist Jamie McDermott, die qua androgyn geluid zeker aansluiting vindt bij Antony Hegarty. In lijn met hun ongeëvenaarde podia spektakels, luistert Mirror Mirror als een opera of theaterstuk. Het is groots, doch voldoende dynamisch en ingetogen in alle fantastische orkestraties. De plaat leidt regelmatig tot nagalmende cathartische momenten. Het laat zich raden dat de ontdekkingstocht voor de luisteraar minstens zo ingrijpend is als voor de bandleden. Dat de gebruikelijke emotieve thema’s worden aangesneden, waarin biografische elementen van voorman McDermott in zijn verwerkt, is snel vergeten. Deze rococobenadering van muziek is daarvoor te overdonderend. Zoals gezegd, beperkt zich dat niet tot de composities en begeesterde performance. The Irrepressibles hebben een weldadige live reputatie en zoeken telkens nieuwe, excentrieke samenwerkingen op met andere kunstvormen, waaronder film, dans en theater. Bovendien steken ze zich regelmatig in overdadige avant-garde kostuums en make-up. Dat, op zich, is niets nieuws, maar in combinatie met de modern klassieke muzikale pracht van deze popoverstijgende groep bereikt het nieuwe hoogtes.

Het mag een klein wonder heten dat hun melodrama niet eens ernstig vermoeid. Daardoor laat het vooral de ruimte aan genot in een muzikale wereld die het best zonder kaart kan worden betreden.

Read more...

Erin McKeown - Hundreds of Lions

Hundreds of Lions vond een thuis in het label van Ani DiFranco, Righteous Babe Records. Erin McKeown nam drie jaar om het album te krijgen zoals ze het hebben wilde. Gezien de rijkdom in de arrangementen en grote diversiteit een sferen en stijlen is deze tijd goed besteed. Hundreds of Lions opent met een orkestrale song. De licht dramatische en symfonische inslag van To a Hammer geeft het karakter van een musical ouverture. Desondanks niet onprettig, omdat de productie niet is overdreven. De sobere singer-songwriterballade You, Sailor staat daarmee in schril contrast. Over de gehele plaat vinden we klassieke invloeden terug, maar gelukkig ook een pittigere song als The Foxes. Het label catchy is daarbij zelfs niet ongepast. In dit alles toont Erin McKeown zich een sterk vocaliste. Haar muziek heeft hier en daar wel wat weg van Lonely Drifter Karen en Anni Rossi, maar vocaal topt Erin McKeown deze laatste. Dat maakt Hundreds of Lions voor het gros van het publiek ook een stuk makkelijker beluisterbaar. In de intelligente, spitsvondige songs is Erin bovendien constant op zoek naar harmonische experimentjes. Dat is nergens overdreven en maakt dat Hundreds of Lions comfortabel langs de lijn carnavaleske folk en pop noir heen en weer schuift met klassiek akoestische bouwblokken als constanten. Groots en klein tegelijk, Erin McKeown overtuigt gemakkelijk met haar fijne songs.

Read more...

Isbells - Isbells

Nog nauwelijks zijn we bekomen van de prachtige plaat van Bony King of Nowhere of de Belgen verbazen opnieuw. Isbells groeide van een pure singer-songwriter met het traditionele beeld van een man met een gitaar uit naar een modeste band. Gaëton Vandewoude, zoals de man in de wereldlijke werkelijkheid door het leven gaat, heeft een fluweelzacht en uiterst licht stemgeluid. Het is haast onvermijdelijk de vergelijking met Bon Iver te maken. Daarnaast doet de zwak lichtvoetige, akoestische percussie met subtiel gelaagde stemmen meer dan eens denken aan Fleet Foxes. Isbells is een plaat vol echte liedjes die het beste werk uit de folkpop van vorig jaar blijkt te combineren. Dat wil overigens niet zeggen dat onderscheid maken moeilijk is. Zowel americana als popinvloeden kleuren het geluid van Isbells op een andere wijze dan bij voornoemde bands. Isbells mist het tergende lamento van Bon Iver, maar ook de afwisselende opgetogenheid van Fleet Foxes. Daarentegen kent Isbells een etherische melancholie en een verheven droefenis. De songs zijn ontspannen en zeer sober ingevuld. Daardoor wordt zijn fijnzinnige stem nooit overstemd. De aangename balans in het ambigue sentiment blijft door de eenvoud bereikbaar en begrijpbaar. Voor wie de emoties van Bon Iver te donker waren en met Fleet Foxes de folky jaren ’70 te dichtbij kwamen, zal Isbells perfect zijn. Anderen zullen überhaupt weinig meer overtuiging nodig hebben.

Read more...

Soap & Skin - Lovetune for Vacuum

Soap & Skin werd enkele maanden geleden met veel lof als jonge nieuwkomer onthaald. Op dat moment wilde de plaat in mijn hoofd maar niet gedijen. Als liefhebber van artiesten met een frisse aanpak in muziek, kwam dit vreemd op mij over en ik besloot te wachten. Nu is het zover dat een nieuwe poging uitsluitsel moet geven. Is het terecht dat elders deze plaat soms al als beste van het jaar wordt gezien? Het eerste dat mij opvalt, is dat Lovetune for Vacuum ook een stuk zachter is dan het aanvankelijk aanvoelde. De agressiviteit en afstandelijkheid van enkele composities had, bij nader inzien, in het begin een afschrikwekkende werking.

Wanneer de luisteraar zich in de muziek verdiept, ontbloot zich een negentienjarige vrouw met rauwe randjes, die ook kwetsbaar is in haar nog groeiende muzikaliteit. Onder de brutaliteit van bepaalde nummers speelt zich namelijk verrassend weinig af. Zeker in de grof aangezette, luidere songs is de gitzwarte diepgang eigenlijk beperkt. Dit gebrek aan dynamiek vlakt enigszins af. Het is pas in het geheel van het album dat het verlorene wordt hervonden. Er kan een valse vergelijking met het debuut van Elbow worden gemaakt. Op Asleep in the Back toont de band twee gezichten; een herkenbaar popgeluid wisselt een vervreemdend, licht experimenteel geluid af. Soap & Skin kent op Lovetune for Vacuum een vergelijkbare afwisseling in sferen, maar blijft stilistisch dichter bij een late PJ Harvey. De momenten waarop noise, sampling en elektronica-effecten noodzakelijk worden geacht, lijken mindere songstructuren te verhullen. De composities die durven sober te blijven of verrassend klassiek aandoen, blijven daarvan gevrijwaard.

Zoals gezegd, is de spanning tussen deze twee gezichten de grote winst op het album. De Oostenrijkse Anja Plaschg heeft zeker een frisse kijk op popmuziek en weet daarbij relatief eenvoudige, klassieke pianopartijen effectief in te zetten. Ze heeft misschien niet de mooiste van stemmen, maar haar soms licht dissonante intonatie weet de aandacht goed vast te houden. De meeslepende donkerte blijft in zijn vijandige somberte echter regelmatig recalcitrant op afstand; een ongeduldige kreet om hulp.

Het album bevat diverse momenten waarop een heldere visie en schoonheid samenvloeien, maar blijft toch steken in interessante pretenties die verdere nuancering behoeven. Over het Franse Aaron, dat ook debuteerde met een onverwachtse fusie van stijlen, werd vergelijkbaar gesproken. Toch bezorgde hun plaat mij met grotere regelmaat kippenvel en een onbedwingbare hang naar meerdere luisterbeurten. Daarvoor moet je op Lovetune for Vacuum teveel tijd voor overbruggen. Dat de (brute) eenvoud en haar aangenaam imperfecte stem onbetwist bijzonder goede bouwstenen zijn, blijkt wel uit het venijnig sussende Spiracle, opgevolgd door de simpele lyriek van Mr. Gaunt PT 1000 en het scherpe contrast met Marche Funèbre. Het schept verwachtingen voor innovatieve uitwerkingen op nieuw werk. Na een moeizame kennismaking blijkt het dus de belofte van dit debuut te zijn dat terecht wordt geloofd.

Read more...