Juta - Running Through Hoops

Achter deze bondige, cryptische naam gaat een vijfkoppige band schuil. Het was de Italiaanse Pierluigi Aielli die naar Montreal kwam om zangeres Barbara Adly te bezoeken, waar zich een intieme werksfeer ontplooide tijdens de koude maand april. Later vloog Barbara over naar Italië waar ze verder schreven aan songs en de naam Juta het levenslicht zag. Pas na een aantal ingetogen en geborgen shows werd de hang naar een band te sterk. De jazzmuzikant Dario Mazzucco, indiepianist Pietro Canali en contrabassist/singer-songwriter Ettore Formicone sloten zich bij het duo aan.

Niet lang daarna speelde de band in Canada en eindigde in de Hotel2tango studio voor hun debuutplaat, waar ook Arcade Fire, The Dears en Silver Mt. Zion hun klanken aan de recorder toevertrouwden. Running Through Hoops is analoog geproduceerd en dat zorgt voor een fijne warme sound. Dat Juta begon als duo is goed te horen aan de sobere opbouw van de songs. Gelijk weet Barbare te boeien met haar lieve, doch ietwat krakende stem, waarbij vaak niet meer dan een enkele instrumentale lijn. De band zet meestal later in als een warm gloeiende golf en een lichtjes stuwende tendens. Het geluid kan worden vergeleken met singer-songwriters als Dévics en Sarah Blasko, hoewel Juta toch wel echt een band is. Ook de gelijkenis met bepaalde alternatieve Scandinavische en Nederpopgeluiden valt op. Daarin springt vooral Brown Feather Sparrow eruit. Dit geeft goed aan waar Juta te plaatsen is.

De bereisde, melancholische songs liggen prettig in het gehoor, maar vormen zeker geen clichés. De band klinkt oprecht en weet te raken op emotionele momenten door de arrangementen te openen of juist sluiten. De intimiteit van het begin van Juta blijft behouden en dat houdt Running Through Hoops gelukkig af van grote massa’s.

Read more...

Black Eyed Dog - Rhaianuledada (Songs to Sissy)

Rhaianuledada is weer eens een plaatje van onderop de zich altijd verversende stapel releases. Wellicht dat enkelen bij het lezen van de naam Black Eyed Dog gelijk aan de grote Nick Drake moeten denken. Dat is natuurlijk geen toeval, want de naam waarachter Italiaanse singer-songwriter Fabio Parrinello schuil gaat, is aan het gelijknamige, postuum verschenen nummer ontleend. Rhaianuledada is zijn tweede album en zou ten opzichte van het album een gegroeid geluid laten horen dat de potenties van de anderszins ingetogen Fabio verder verwezenlijkt. Wat direct opvalt is dat, hoewel de arrangementen niet uitzonderlijk sober zijn, een gegroeid geluid een relatief begrip blijkt. Rhaianuledada is gevuld met droeve en melodramatische songs, die toch nog comfortabel stemmig kunnen worden genoemd. Het resultaat berust ergens tussen een donkergevooisde versie van Dez Mona, Bill Callahan’s Smog, Woven Hand en Damien Rice. Daarbij worden de popballades ingevuld met stijlvolle folky en jazzy elementen. Black Eyed Dog verzekert je van een even intieme als intense luisterervaring. Daarin wordt een sombere visie op de liefde tentoongespreid ter ere van zijn geliefde Sissy. Hij gebruikt niet veel woorden, maar weet toch onomfloerst sfeer te treffen. De diversiteit in het instrumentarium weet voor precies de juiste hoeveelheid spanning te zorgen. Voor mij was Rhaianuledada van Black Eyed Dog een plezier uit onverwachte hoek dat zeker meer aandacht had mogen krijgen dan tot nu toe het geval was.

Read more...

The Lonely Rat - The Lonely Rat

De singer-songwriter die schuil gaat achter The Lonely Rat is Matteo Griziotti, de zanger en gitarist van het Italiaanse Merci Miss Monroe. Inmiddels woont en werkt Matteo in Berlijn. Als The Lonely Rat maakt hij voor het overgrote deel ingetogen liedjes, veelal slechts met zijn gitaar als begeleider. Waar dergelijke setting vaak in clichés vervalt, weet Matteo deze keurig te ontwijken. Misschien zijn de nummers ook niet bijzonder vooruitstrevend, maar traditioneel zijn ze in geen enkel opzicht te noemen. Op zijn sterkste momenten doet hij denken aan Badly Drawn Boy. De songs zijn echter op wat percussie hier en daar van alle opsmuk ontdaan, terwijl Badly Drawn Boy ook bekend staat om zijn bombast en grootsheid. Ook Ane Brun en Aaron zijn namen die ik mezelf hoor denken, maar ook hier geldt dat The Lonely Rat wel erg droog is. De combinatie van een curieus kenmerkend gebruik van melodie met onzuiverheden in de vocalen verklaart deze vergelijkingen wellicht. Jammer alleen dat hij het bereik van zijn stem in de lage regionen slecht inschat. Dan werkt die onzuiverheid wat op m’n zenuwen, hoewel op andere momenten het juist zorgt voor karakter. Zijn gitaarspel is zeker sterke troef. Dit muzikale en veranderlijke spel kan heel goed op zichzelf staan. Luister maar eens naar het opmerkelijke, repetitieve Gave Up Growing Up of het lieflijke getokkel op Kiss the Summer. Telkens weet hij met zeer weinig middelen weer te overtuigen en diverse sferen neer te zetten. Pop is het hoofdingrediënt voor zijn muziek. Toch weet hij door besmettelijk enthousiasme ook fiks te rocken of een innemend folklijntje neer te zetten. De emotie op het debuut is zeker niet uitgelaten. De meeste leidjes zijn lijdzaam, droevig of melancholisch, maar vaak ook vol liefde. Als startend soloartiest kan The Lonely Rat zich enkele schoonheidsfoutjes permitteren, er is in ieder geval genoeg potentieel en oorspronkelijke muzikale intuïtie om op voort te borduren.

Read more...

Populous with Short Stories - Drawn in Basic

Soms wil het toeval dat je twee erg op elkaar lijkende platen achter elkaar de speler in werpt. In dit geval lijkt Populous with Short Stories op meerdere momenten op Rafter, maar dan wel hun grote en gematigde elektronisch beladen broer. Het geluid is wat zweveriger en neigt in plaats van sterke ritmes meer naar de zoete elektropop. Vergelijkingen met godfather Grandaddy liggen dan ook voor de hand, hoewel Drawn in Basic ook niet zou misstaan op het legendarisch Warp label. Stereolab, Broadcast, Engineers en Electric President zijn ook geestverwanten. Bliepjes, willekeurige klankjes, ijle vocalen en ritmes die uit een oud elektrisch orgel lijken te komen vormen gelaagde, pulserende geluidsmuren. Een vleugje magisch resonerende psychedelica rondt het geheel vaak harmonieus af, waardoor het nooit doorslaat in noise of industriële pop. Verwacht geen hapklare brokken, maar bereidt je voor op een vreemd gestileerde dosis elektropop.

Read more...

Herself - Homework

Homework is een album met twee gezichten. Terwijl het veelvuldig gebruik van elektronica scherp is en industriële noise elementen bevat, is de akoestische kant eigenlijk oorstrelend. Die laatste kant kan zelfs bedrieglijk zacht en zweverig zijn. Echter de oplettende luisteraar zal opvallen dat de zwartgallige, donkere teksten over dood en verderf gaan, dreigend en blasfemistisch. Dit is meer wat je verwacht bij metal of gothic. Van de folkbasis van de leden is weinig meer overgebleven. De vocalen zijn schel en schor, slecht gearticuleerd en ietwat onvast. Misschien waren de Italianen niet zo zeker over hun dictie. Muzikaal komt een dynamische concentratie op volume constant terug. Onder alle gruizige instrumenten en geluiden zijn eigenlijk redelijk normale songstructuren te ontdekken. Hoewel de vergelijking met Windsor for the Derby wel opgaat, lijkt Herself in vergelijking op alle fronten erg ongebalanceerd. Waar Windsor for the Derby wat eentonig en vlak kan zijn, is Herself te eclectisch, terwijl ze door de conventionele songopbouw ook het label experimenteel missen. Het maken van keuzes en een helder profiel zou de band goed doen, want het zit er wel in.

Read more...

Il Cielo di Bagdad - Export for Malincolique

Een eventuele politieke boodschap achter de bandnaam laat ik achterwege bij het recenseren van de muziek. Il Cielo di Bagdad is en Italiaanse indiepopband die al bij hun eerste in eigen beheer uitgebrachte album de weg vond naar een internationaal publiek van ingewijden. De sferische poprock met progressive en elektronica trekjes, verwordt tot glooiende soundscapes in de uitgesponnen composities. De melodieën rollen over je heen met soms een stevige drumsectie. Het doet qua sfeer aan als Sigur Rós of Sickoakes. De aanpak is voornamelijk instrumentaal en eigenlijk het belangrijkste minpunt van de band is, dat ze zich kennelijk genoodzaakt voelden om toch wat minimale vocalen toe te voegen. Deze zijn vervormd, onvast en worden grotendeels overstemd door de muziek. De dromerige instrumentatie, zoals glockenspiels en mysterieus knetterende elektronische geluidjes doen hun werk goed. Ondanks hun ambient karakter, zijn de vaak krachtige composities te veel op melodie gericht om dit label te voeren. Volgens mij moeten ze nog een beetje groeien, maar hun volgende plaat zou weleens een belangrijke speler kunnen worden.

Read more...

Giorni e Nuvole, van Silvio Soldini

Van de regisseur van Pane e Tulipane en Agata e la Tempesta komt deze verrassend sombere, diepgaande karakterstudie. De sfeer echoot die van Te Doy Mis Ojos, de thema’s zijn anders. Bij een stel waar luxe en vanzelfsprekendheden de dienst uit maken, wordt de orde verstoord als de financiële en materiële basis wegvalt. Wat gebeurt er als de middelen verdwijnen, de hardnekkig irrationele levensstijl niet behouden kan worden en daardoor het stel echt op elkaar is aangewezen? Langzaamaan brokkelt hun vertrouwde leefomgeving af. Zoals gewoonlijk is Soldini aan de trage kant. Hij neemt de tijd om het onderwerp te ontwikkelen en geeft de voortreffelijke acteurs de ruimte om te spelen. Giorni e Nuvole is rustig en gedetailleerd geregisseerd met zacht deinende ritmiek in schone plaatjes en emoties. Ingetogen vermijdt de film zorgvuldig de hyperbool. Bittere realiteit met de zoete ondertoon van oprechte liefde. Een film over de veerkracht en breekbaarheid van laatste strohalmen, totdat het veld gemaaid wordt.

Read more...