Masangeles, van Beatriz Flores Silva

Masangeles is een raamvertelling die zich concentreert op een gedeelte uit het leven van Masangeles, een buitenechtelijke dochter van een invloedrijk politicus. Na de zelfmoord van haar moeder wordt zij in het uitgebreide en chaotische huishouden van haar vader opgenomen, hetgeen geen warme ontvangst is. Het karakter van Masangeles, dat is gebaseerd op naastenliefde, tekent zich scherp af tegen de vele neurotische vormen van egoïsme die in het huishouden zegevieren. De vertelling vindt plaats tegen een opdringerige achtergrond van de politiek roerige geschiedenis van Uruguay in de jaren ’60-’70. Door het visuele en verbale absurdisme doet de filmstijl denken aan Fellini, maar is minder zwierig en omfloerst. De werkelijkheid is wel doorspekt van vermakelijk magisch realisme en symbolisme dat de maatschappij en politiek van die tijd tegen het licht houdt. Het is duidelijk dat Masangeles in eerste instantie vooral voor het Uruguayaanse publiek is bedoeld. Enige historische kennis van zaken zal het kijkplezier daarom vergroten. Dat neemt niet weg dat Masangeles makkelijk te waarderen is als een ambitieuze film uit een opkomend filmland. Regisseuse Beatriz Flores Silva bezit over kunstzinnige visie en een inspirerende werkwijze.

Read more...

Laila's Birthday, van Rashid Mashawari

Een Palestijnse film waarin het conflict met Israël eens niet de hoofdmoot, maar slechts de tragikomische achtergrond vormt, stemt nieuwsgierig. Extra belonende is het dan als de kijker niet wordt teleurgesteld, maar regelmatig op een onverhoedse lach kan worden betrapt. Het verhaal concentreert zich rondom de als taxichauffeur werkende, op herintreding hopende, rechter Abu Laila. Als rechter is hij nogal op regels en orde, maar als enkeling in een ontwrichte wereld is het moeilijk functioneren. Op grond van regels en wensen weigert hij menige klant, vaak met woedende reacties tot gevolg. Omdat hij voortdurend als plichtbewuste burger het juiste probeert te doen, komt hij toevalligerwijs van de ene in de andere absurditeit terecht. En dat terwijl hij plechtig heeft beloofd na zijn werk op tijd terug te zijn om zijn dochter’s verjaardag te vieren. Laila’s Birthday is een onverwachts originele tragikomedie die het dagelijks leven op Palestijnse straten toont zonder te stereotyperen.

Read more...

Micmacs à Tire-Larigot, van Jean-Pierre Jeunet

Ook zonder zijn maatje Marc Caro weet regisseur Jean-Pierre Jeunet de treffende excentrieke sfeer van Delicatessen te doen herleven in zijn nieuwe werk Micmacs à Tire-Larigot. Jeunet vond samen met Caro middels een zeer authentieke visie toch een grote schare fans, iets dat niet veel eigenzinnige filmregisseurs gegeven is. Dat talent vormt nog steeds de voedingsbodem voor deze nieuwe prent. Terug is het nostalgisch futurisme, hoewel in strikte zin er bij Micmacs beter kan worden gesproken van een verhaal barstensvol hedendaagse maatschappij kritiek. In zekere zin een grimmig gegeven, maar de film is uiteraard uiterst komisch. Het ludieke absurdisme viert wederom hoogtij. Dat geldt voor zowel de vele opmerkelijke typetjes, de aankleding van de omgeving alsook voor de bittere toevalligheid waaruit het verhaal is opgebouwd en de associatieve vertelwijze. Teveel prijsgeven zou het kijkplezier kunnen bederven, desondanks is iedere film van Jeunet zo rijk dat men herhaling met liefde ondergaat. Na twee onfortuinlijke gebeurtenissen met wapens in zijn leven, wordt Bazil van de straat gered door een inventieve recyclefamilie met wie hij de strijd aanbindt tegen de twee betrokken wapenfabrikanten. Door de overmoedige bravoure van de personages ontbreekt wel de beklemmende sfeer van Delicatessen. Inmiddels is natuurlijk ook de regiestijl minder opzienbarend, maar dat doet aan de film zelf niets af.

Read more...

Links, van Froukje Tan

Deze film van Nederlandse regisseuse Froukje Tan ging op het IFFR in première en bezit internationale overtuiging. De soundtrack van de Easy Aloha’s in combinatie met de klinisch, fotografische beelden van Froukje zorgen voor een contrastrijke kijkervaring, zoals in Paul Thomas Anderson’s Punch Drunk Love. De combinatie van achtervolgende camerabewegingen en statische beelden draagt daar grotendeels aan bij, evenals de absurdistische vertelling. Het tragikomische gegeven is ook terug te voeren op de meer klassieke cinema, maar de uitstraling van Links is onmiskenbaar modern. Een mooie hoofdrol is weggelegd voor acteur Jeroen van Koningsbrugge. Ik heb weinig met zijn TV-werk, maar Froukje Tan weet hem perfect in toom te houden en het maximale uit zijn, hier getemperde, spel te halen. Door de prima prestaties in de vele dubbelrollen, van tegenspelers Lotte Verbeek en anderen, levert dit een boeiende spanning op. De wereldvreemde vogel Dexter ontdekt in de film dat veel van zijn scherp gereguleerde wereld het resultaat is van een onopgemerkt gebleven mentale aandoening. Als de zich opstapelende problemen niet langer te ontkennen zijn, gaat hij in behandeling en moet opnieuw leren leven met zijn conditie. De visuele beperking leende zich uitstekend voor de beeldtaal in film. Bovendien laat de schone rust in de regie voldoende ruimte open voor karakterontwikkeling. Dat zorgt voor een minstens zo intense alsook interessante prent.

Read more...

The Bothersome Man, van Jens Lien

Scandinavische films hebben, net als de popmuziek, in mijn ogen vaak iets bijzonders. Zo-ook deze zwartgallige film van Noorse regisseur Jens Lien. De stijl heeft zowel qua toonzetting als enscenering verwantschap met het werk van Anders Thomas Jensen. Daarnaast demonstreert de film veel gevoel voor het magisch realisme in de gedetailleerde, lege beelden, dat bekend kan zijn van Christoffer Boe. De komedie draait om een man die op een geheimzinnige en desolate, geïsoleerde plek een volledig nieuw leven krijgt aangemeten. Hoewel het verhaal ook zonder connotaties op een intrigerende manier onderhoudend is, kan de film gezien worden als een politiek pamflet. Waar de hoofdpersoon, Andreas, in terechtkomt, is een wereld die lijkt uit te drukken hoe het had kunnen zijn als het communisme succesvoller geweest was. Er is een verhulde, totalitaire en alziende macht, die de volledige orde in de stad beheerst. Ondanks enkele stille tekenen van verzet, lijken de inwoners zich ernaar te schikken. In eerste instantie krijgt Andreas alles wat hij zich maar kan wensen, zonder noemenswaardige tegenprestatie. Dan wordt langzaamaan de hel van gemiddeldes, tevredenheid en het eeuwige compromis duidelijk en is er alleen nog maar een directe aanleiding nodig om Andreas de orde te laten verstoren. Welke samenleving hier op de hak genomen wordt, is subtiel aan de kijker overgelaten. Afhankelijk van een visie van Andreas als martelaar of antiheld, kan je positie bepaald worden. Toch lijkt Jens Lien hier de proactieve laatdunkendheid te prefereren boven conformistische onverschilligheid. En wie neemt het hem kwalijk? The Brothersome Man is een bijzonder fraaie en intelligente parodie op de samenleving.

Read more...

Un Baiser s'il vous plait, van Emmanuel Bouret

Deze sympathieke en zachtaardige Franse komedie over de gevolgen van een enkele kus, geeft een brave draai aan de seksuele beslommeringen die in onze tijd gebezigd worden. De acteurs spelen naturel en vrij afstandelijk. Zo lijken ze de chemie tussen de personages een beetje af te wachten. De ongemakkelijke aftastingen van de gevoelens krijgen vorm in een irrationeel verhaaltje over aantrekkingskracht dat bij vlagen wat knullig aandoet. De klassieke soundtrack werkt goed en zorgt voor amusante en dramatische noten. Vooral de rustige kadrering en de voorzichtige regie, maken dat het ritme van de film je uiteindelijk voor het verhaal wint.

Read more...