Lawrence Arabia - Chant Darling

In luttele seconden brengt Nieuw-Zeelandse singer-songwriter James Milne, aka Lawrence Arabia, de luisteraar terug naar de jaren zestig. The Beatles en consorten weerspiegelen onvermijdelijke gedachtedwalingen. De oplettende luisteraar moet daarbij echter niet stoppen. Lawrence Arabia brengt alles behalve eendimensionale nostalgie. De basis van zonneschijn wordt voorzien van een magisch, melancholisch neveltje waarin psychedelica op ingetogen wijze alle ruimte krijgt.

James toont zich een uitermate fijnzinnig songschrijver. Dat is wellicht terug te voeren op zijn niet misselijke staat van dienst als basspeler op de planken bij Feist en Okkervil River, naast een indiesuccesje met The Brunettes. Het is zeker dat zonder de recentelijke ontwikkelingen de overzeese folk Lawrence Arabia niet had geklonken zoals nu. Op Chant Darling verklaart James misschien wel het meest openlijk in lange tijd de liefde aan achtergrondkoortjes. In de structuren zijn echter met enige moeite ook invloeden terug te horen die strekken van de jaren ’40 tot aan de jaren ’70. Daarnaast stelen pakkende uitwassen afkomstig uit verre windstreken soms de show, niet in de minste mate valt een gedistingeerd eilandengeluid op. Nieuw-Zeeland kent een grotendeels traditionele samenleving en die oude normen en waarden laten zich bijzonder creatief interpreteren door Lawrence Arabia.

Doordat ik zijn titelloze debuut heb gemist, is een analyse van ontwikkelingen onmogelijk. Dat legt popparel Chant Darling geen windeieren. De schrille, hoge vocalen vragen aanvankelijk gewenning aan de scherpte. Daarna blijkt James’ stem uitermate geschikt om enkele plezierig perfectionistische popliedjes op plaat te zetten. In de interessante arrangementen is divers materiaal gebruikt, zonder te vervallen in hoogdravende overproductie. Hetgeen overblijft zijn pure luisterliedjes met een intrigerend randje die zich lekker laten onthouden door de innemende, repetitieve refreintjes. Lawrence Arabia zou het dit jaar nog wel eens ver kunnen gaan schoppen.

Read more...

Bachelorette - My Electric Family

Op My Electric Family vinden we de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Annabel Alpers op weg naar internationale roem. Aan dit elektroakoestische kunstwerkje gingen een album en EP vooraf die nog niet direct overal konden aarden. Dit tweede album zal negeren moeilijk maken, want haar fijne vocalen in combinatie met hemelse en aanstekelijke melodieën overtuigen in een oogwenk. Erg leuk zijn ook de nostalgisch aandoende klanken die uit haar synths vliegen. In haar verkenningen van de schieroneindige mogelijkheden van de elektronische muziek komt Bachelorette telkens terug op de fascinatie die daaraan ten grondslag ligt. De relatie tussen mens en machine krijgt in de zoete ritmiek van My Electric Family meer de aard van een liefdesverklaring. Het is goed merkbaar dat Annabel goed geluisterd heeft naar Europese voorbeelden als het Franse Air, het Nederlandse Bauer of Anderson, het Engelse Broadcast, het deels Italiaanse Populous with Short Stories en het Zweedse Pacific! Dat betekent wel dat ze zich begeeft in een druk genre waar het lastig zal zijn op te vallen. Aan haar talent zal het niet liggen. Alles op My Electric Family klinkt toch net even anders dan voorgangers. Ze zoekt altijd de perfecte balans tussen pop en folkinvloeden. Bachelorette toont ons een universum waar de laagjes in afwijkende volgorde opeen gestapeld liggen.

Read more...

Liam Finn - I'll Be Lightning

In navolging van zijn vader volgde Nieuw-Zeelander Liam Finn het muzikale pad, dat hem via Crowded House tot zijn soloproject leidde. I’ll Be Lightning heeft al successen behaald in Australië en de USA. Zijn eclectische stijl is vluchtig gebaseerd op de singer-songwriters uit de jaren ’60, maar in een heel andere vorm gegoten die raakt aan veel hedendaagse indie. De zware beatsectie in de opener is moeilijk te negeren. Daardoor krijgt het nummer een kenmerkend, penetrant ritme, waarop de melodie mnemotechnisch blijft hangen. Soms verdwijnen de songs naar de achtergrond, waarbij het een fijn, bultig klanktapijt vormt. I’ll Be Lightning gaat van fluisterende, introverte vocalen tot een gospelachtig anthem in het prachtige Gather to the Chapel, dat qua structuur een beetje aan Winterpills doet denken. De algemene trend is in het begin wat chaotischer. Ware het niet dat de zweverige koortjes langere lijnen trekken, zou de muziek ook wat zenuwachtig kunnen overkomen. Aan de andere kant zorgt dit voor een steviger rockend randje dat een ander publiek aanspreekt. Middels het toepasselijke Lullaby wordt de structuur op het album gelijkmatiger en minder gruizig. Zo kent het album twee gezichten. Zowel op plaat als live heeft Liam de reputatie alles zelf te doen, wat ook een concert een aanrader maakt.

Read more...