Menomena - Mines

Ter gelegenheid van hun vierde volledige album heeft Menomena het gebruikelijke uitroepteken achter de bandnaam kennelijk achterwege gelaten. Dat teken blijft echter toepasselijk, want de afgelopen tien jaar zijn we de band, die als zijproject van singer-songwriter/drummer Danny Seim (aka Lackthereof) begon, gaan kennen als één van de voorvechters van het avantgardischtische popgeluid uit Portland, Oregon.

De verontschuldigende, introspectieve introductie die de band zelf geeft op Mines suggereert een verlenging van hun verleden. Maar liefst twee jaar luisteren naar je eigen stem in isolatie om de basis van de nieuwe songs te leggen, waarover naar eigen zeggen vervolgens nog eens anderhalf jaar met de band is gesteggeld, vormt wederom een album gevuld met de contrasterende kwellingen van niet conformistische pop. Ondanks dit alles begint Mines op een atypisch rustige wijze door de open lijnen van Queen Black Acid, maar revancheert vervolgens met de alarmerende klanken van TAOS. Twee dingen maken de ervaring van Mines anders dan hiervoor. Ten eerste is de muzikale tendens gedeeltelijk gelijk gekomen met Menomena’s vooruitstrevendheid. Ten tweede lijkt het moeizame, perfectionistische proces Mines een vloeiende inborst te hebben gegeven. De gebruikelijke gelaagdheid komt minder chaotisch en tegendraads over. In plaats daarvan hoort men een serie mooi in elkaar stekende popsongs geaccentueerd met innovatieve vondsten zoals we ze van Menomena gewend zijn. Het maakt Mines tot hun meest uitnodigende en daarmee genietbare album. Een zeer goede reden om een eventueel uit vertwijfeling uitgestelde kennismaking nu eens te voltrekken.

Read more...

Musée Mécanique - Hold This Ghost

Een warme hedendaagse nostalgie is de voedingsbodem voor dit knappe debuutalbum van Musée Mécanique uit Portland. Bij het horen van Portland gaan al gauw alarmbellen af, omdat het de thuishaven is van menige excentrieke, eclectische popband. Musée Mécanique blijkt echter van geheel andere orde. Er heerst een elusieve rust op het album die uiterst fijnzinnig en smaakvol wordt opgevuld met een melodieus scala aan ouderwetse instrumenten. Elektronische versterking wordt op polijstende wijze gebruikt in combinatie met diverse zowel sprankelende als wollige akoestische klanken.

De naam Musée Mécanique vindt zijn oorsprong in het gelijknamige museum in San Fransisco. Precies zoals het museum een technische wildernis gladstrijkt, lijkt de band hun songs vorm te geven. Een dun lijntje fragile vocalen houdt constant de aandacht op de rode draad. De veelheid aan middelen wordt daarom nooit overweldigend, maar blijft, zoals bijvoorbeeld Beach House dat weet te doen, gemakkelijk ontspannen en creatief gedecideerd. Hold This Ghost doet een klein beetje denken aan spooksprookjes van Ghost Trucker’s debuut met een vleugje harmonische romantiek van Mara Carlyle en een dromerige atmosfeer die het verontrustende nostalgisch futurisme van de film Delicatessen vredig had kunnen doen lijken. Hold This Ghost is een speciale collectie luisterliedjes met de ingetogen schittering veroorzaakt door een scherp oor voor detail. In die zin kan ook het Amsterdamse Dita Parlo ter vergelijking worden genoemd.

Musée Mécanique brengt om iedere hoek subtiel een nieuwe verrassing en voorkomt een bepaald genrekarakter. De eenvoud waarmee de songs aan het album lijken te zijn toevertrouwd, is onbetwist het resultaat van de muzikale vriendschap waarin bandleiders Sean Ogilvie en Micah Rabwin zich sinds in jeugd in onderdompelen. Folk, (elektro)pop en alt country bekleden roulerende hoofdrollen in de nauwkeurige balans. Het duo voelt elkaar feilloos aan en dit zorgt voor een memorabele luisterervaring die een serene uitwerking heeft op de zwelgende toehoorder. Hold This Ghost is geen album dat opschudding veroorzaakt, maar voegt zich wel onmiddellijk tussen persoonlijke favorieten.

Read more...

Parenthetical Girls - The Scottish Play

Bij het vorige album was het onmogelijk Parenthetical Girls te bespreken zonder het woord drama te laten vallen. Met de gekke uitspatting The Scottish Play lijkt deze bevreemdende band uit Portland zijn theatrale aard zeer letterlijk te omarmen in een tribuut aan de Schotse schrijver, poëet, leraar, popartiest, etc. Ivor Cutler. De acht, over het algemeen korte, nummers op The Scottish Play vormen dan ook nauwelijks een echt album. Het is een selectie van korte composities en met samples en field recordings ondersteunde voordrachten van gedichten. Het is over voordat je het weet, hetgeen aangeeft dat Parenthetical Girls wel degelijk weet de boeien met dit enigszins fragmentarische en onduidelijke plaatje. Doordat het geheel nergens zwaar wordt, maar juist met een vleugje humor lijkt te worden gepresenteerd, is The Scottish Play best het beluisteren waard. Het is alleen niet productief om op zoek te gaan naar de over de top gedreven muzikaliteit à la Wild Beasts, The Irrepressibles of Portland bands als Menomena!. De gebruikte (elektronische) hulpmiddelen zijn geselecteerd op basis van sfeer en klank en coherente songs vormen de minderheid. Toch beweegt The Scottish Play zich niet erg ver van hun muzikale bodem.

Read more...

Nurses - Apple's Acres

Gezien de unieke aard van Ghost Trucker’s album Grand Mystique lag het niet bepaald voor de hand de dat ik een album zou tegenkomen dat van begin tot eind een adept lijkt van vergelijkbare muzikale overtuiging. Toch is dat precies de typering die past bij Apple’s Acres, na een zelf uitgebracht debuut, het tweede album van Nurses. Van origine bestond Nurses uit het duo Aaron Chapman en John Bowers, maar sinds ze zich in Portland vestigden kwam percussionist James Mitchell de gelederen versterken.

Ten opzichte van Grand Mystique kan worden gesteld dat Apple’s Acres in de arrangementen een beduidend scherper klankpalet gebruikt. Ook hier kenschetsen de vocalen (van Aaron Chapman) voor een deel het geluid. Afgezien van zijn opmerkelijke timbre, zijn het invloeden van Arcade Fire, Muse en Windmill die deze vocalen kenmerken. De rijkdom van Nurses toont zich echter vooral in de orkestraties. Naarmate de composities intenser worden, krijgen de orkestraties een klassieke klasse met alle dynamische nuances daarbinnen. Combineer dit met het bloeddoorlopen realistische melodrama dat Apple’s Acres zijn toegankelijkheid geeft en een prettige balans tussen Parenthetical Girls en Ticonderoga volgt. De complexiteit van hun geluid vindt zijn oorsprong in tegendraadse ritmes, vreemde loopjes, een wonderlijke rijkdom aan geluidjes en samenkomsten in mysterieuze, dromerige harmoniën. Het is een uitdaging om telkens weer alle dartelende melodielijnen te blijven ontwaren. Deze muziek is uiterst minutieus gecomponeerd, maar heeft desondanks de organische uitstraling van de strakomleinde chaos van een psychedelische jamsessie. Zo kan het dat Apple’s Acres zowel lichtvoetig als overweldigend overkomt. Hoewel vrolijkheid niet direct aan Nurses is besteed, kent het album zeker niet het donkere gemoed dat misschien wordt verwacht. In al het klankgerichte experimenteren blijven speelse open plekken passeren.

Liefhebbers van het enigmatische werk van Soy Un Caballo, Sweet Billy Pilgrim, Get Well Soon of TaughtMe zullen in Nurses een welkome aanvulling vinden op de groeiende parade eigenzinnigen. De conventieschuwe genrepatronen definiëren zich op deze zeldzame parels in hun eigen recht. Als dan het gepaste melodrama een ingang naar persoonlijke emoties is, wordt Apple’s Acres een onwerkelijk genot.

Read more...

Portugal. The Man - The Satanic Satanist

Krap een jaar terug vond ik het album Censored Colours in de bus; mijn eerste kennismaking met deze bijzondere band. Dat maakt dat ik nu echt kon uitkijken naar opvolger The Satanic Satanist. Ik heb een zwak voor bands die zelf explorerende omwegen plaveien om voor jou de omweg waard te maken. Portugal. The Man komt oorspronkelijk uit Alaska, maar vond volledig terecht een nieuw thuis in Portland, waar vele excentriekelingen binnen Amerika zich verenigen. Ze maken traditiegetrouw ongeveer een album per jaar zonder daarbij hun ‘creative spur’ te verliezen. The Satanic Satanist verschilt van zijn voorgangers, doordat Portugal. The Man een manier lijkt te hebben gevonden om hun eigenzinnige sound te kunnen vertalen naar zeer pakkende, aanstekelijke popsongs. Dat maakt dat met dit album de band toegankelijker klinkt dan ooit. De experimentele folk die ik in Censored Colors dacht te ontwaren, heeft nu plaats gemaakt voor meer elektronica en stevigere rockinvloeden. De gelaagdheid in de composities blijft groot en de dolle vocalen zijn even indringend. Ze passen prima in de Portland scene en zullen daarbinnen niet gauw in de vergetelheid raken. De band zou met The Satanic Satanist definitief voet aan de grond moeten krijgen. Terwijl hun schare fans groeit, kunnen wij alvast genieten van vier albums prettig gestoorde, melodieus rockende pop.

Read more...

Benoît Pioulard - Temper

Op Temper hoor je een wonderlijke mix van klanken die niet gemakkelijk in genres te vangen is. De composities zweven tussen experimentele ambient soundscapes en singer-songwriter liedjes in. Temper is het tweede officiële album van de Amerikaan Thomas Menuch, ondanks de Frans aandoende artiestennaam. Het album zet de lijn die op het even opmerkelijke debuut, Précis, werd ingezet onverminderd voort. In veel gevallen bestaat de basis van de nummers uit vlot tuimelende, strelende gitaarpartijen. Daarachter schuilen uitgestrekte elektronische klanken en zacht gevormde texturen van noise; de steunbalken van de intrigerende akoestische structuren. Daarbij zingt Thomas met een lome en breekbare fluisterstem. De liedjes lijken bijna te prevelen, waardoor er een haast sacrale intimiteit ontstaat. De verzameling samples en geluiden, die hij ritmisch gebruikt om zijn composities een complexe diepgang te geven, lijken puur op klankkleur en sfeer associaties te zijn geselecteerd.
De licht experimentele visie zweeft tussen rust en ritme in. Er zijn zeker genres waar hij zijn sound aan ontleent, zoals ambient pop, folk en americana. Het eerdere werk van Winterpills, die zelf ook een redelijk unieke stijl hebben, is een voorzichtig aanknopingspunt. Veel duidelijker is echter de vergelijking met de bijzondere artiesten die bij Own Records gevonden worden, zoals Khale en Squares on Both Sides. Het is dan ook niet vreemd dat Kranky Temper uitbracht, want ook daar houden ze van pioniers. Daarnaast begrenzen de ambient pop van het Noorse The White Birch of de rustige kant van elektronica kunstenaars Broadcast het muzikale spectrum van Benoît Pioulard. Het tempo van de natuur en het verloop van het landschap lijken primaire inspiratiebronnen op Temper. Dat levert een heerlijk verfrissend album op dat ook voor de minder koene muziekliefhebber goed te doen is, ondanks zijn avontuurlijke inslag. Ik ben erg benieuwd naar de toekomstige ontwikkeling van deze nog jonge Amerikaan en zijn alter ego Benoît Pioulard.

Read more...

Tara Jane O'Neil - A Ways Away

Het is altijd een groot plezier een nieuwe plaat van singer-songwriter Tara Jane O’Neil (TJO) te beluisteren. A Ways Away is daarop geen uitzondering, ondanks het nieuwe label. Al vanaf de eerste tonen zet ze weer dat typerende ijle, etherische sfeertje neer dat altijd langer doorzindert dan de eigenlijke speelduur van de muziek. Haar net niet fluisterende stem doet wonderen voor de slepende composities. Echt minimalistisch is het niet, maar het tergend lage tempo en de sobere, vaak op gitaar gebaseerde, arrangementen geven wel een vergelijkbaar gevoel. Als een ijskoude, trage overstroming omsluit TJO de luisteraar zachtjes, totdat het verband steeds zwaarder op je lichaam drukt. Deze onomkeerbare verdoving is niet beangstigend. De bezwering laat je diep in jezelf keren. Het songschrijverschap van TJO brengt ieder album weer een klein, eigengereid universum op de wereld. Ook A Ways Away bestaat uit die heerlijke hallucinogene muziek. De titel doet een goede suggestie, hoewel de muziek onderweg beluisteren het gevaar van wegdromen met zich mee brengt. Het ritme is echter geweldig om op te reizen. Zelf is ze misschien ooit aangestoken door de minimalistische pop van het hier zwaar ondergewaardeerde Ida. Inmiddels vinden anderen zeker inspiratie in haar volstrekt unieke klanksferen. Marissa Nadler, Dévics en The Battle of Land and Sea of in Nederland Audiotransparent appelleren allen bij tijd en wijle aan een vergelijkbaar sentiment. TJO schrijft inspirerende liedjes die als een bedwelmend parfum neerdalen en uiteindelijk langzaam vervliegen.

Read more...

Peter Broderick - Falling From Trees

Door zijn ongelofelijke talent mag Peter Broderick voorzichtig wel een wonderkind genoemd worden. In plaats van het vervreemdende, neurotische gevoel dat dit woord ook in zich draagt, weet de jonge Broderick ons keer op keer te verrassen met klanken waar een etherische rust vanuit gaat. Voor Falling From Trees werd hij benaderd door choreografe Adrienne Hart. Het stuk, Falling From Trees, betreft een man die in een psychiatrisch ziekenhuis in de moeilijkste condities vecht om zijn identiteit te behouden. De muziek die Broderick schreef, neemt de wens van zijn opdrachtgeefster zeer letterlijk. Zo gebruikte hij op haar aanwijzingen niet meer dan piano en viool. In de klassieke muziek een beproefde combinatie van klankkleuren. In Broderick’s modern klassieke composities en door bewerkingen achteraf wordt deze combinatie echter vooruitstrevend. Zo klinken de composities soms alsof er sprake is van een grootse orkestratie. Het resultaat doet wel eens denken aan labelgenoot Olafur Arnalds. De zeven delen van het stuk volgend, wisselen emotieve sferen elkaar op intense wijze af; beklemmend, uitnodigend, en bedroevend. Bedenkend dat dit album het resultaat is van slechts drie weken geïsoleerd werken, maakt het nog indrukwekkender. Wees trouwens niet bang dat Falling From Trees een volstrekt depressieve en zware ervaring is. Zoals veel dansvoorstellingen betaamt, is ook in dit halve uur ruimte voor lichtvoetige opklaringen. Die maken de diepte van de composities nog aangrijpender. De rudimentaire opnametechniek werkt als een krakende deur mee in de organische en ruimtelijke atmosfeer. Peter Broderick heeft een zeer tactiele en visuele stijl die zeer natuurlijk met het dansgenre samenvloeit, net als zijn eerdere ervaringen met cinema. Adrienne maakte een fantastische keus dit toptalent voor de muziek te vragen. Fijn dat wij op deze manier van dit bekoorlijke plaatje kunnen genieten!

Read more...

Mirah - (a)spera

Ondanks de vliegende start van de carrière van deze bijzonder getalenteerde Amerikaanse singer-songwriter, is dit van alle releases pas de eerste die mij ter ore komt. Na een voortvarende opening met enorme muzikale stuwkracht in heerlijke balans met introversie, kan ik al niet meer doen dan concluderen dat ik wat gemist heb. Verwonderlijk is het echter ook niet helemaal, want naar verluidt waren de voorgaande platen van een ontoegankelijke soort. Dat is altijd relatief, maar geldt zeker niet voor (a)spera. Al gauw bevinden we ons in melancholische sferen, met rijk georkestreerde songs. Wonderschone klankdekens worden over onze oren gedrapeerd, hoewel puur en ingetogen werk ook nooit ver weg is. Het album heeft een zuivere klasse die de nieuwste ontwikkelingen in de popmuziek moeiteloos kan combineren met zeer traditionele folk aandoende invloeden. Geen enkele naam lijkt naar behoeven de lading te dekken van de pracht die we door Mirah Yom Tov Zeitlyn krijgen voorgeschoteld, maar Sarah Blasko en Tara Jane O’Neil geven een aardige uitgangspositie. Mirah toont zich echter een veelzijdig muzikant die het niet schuwt om precies datgene te doen dat de muziek haar lijkt af te dwingen. Dat maakt een plaat die op overweldigende wijze vriend en vijand zal verrassen.

Read more...

Forest Fire - Survival

Zonder dat dit een bewuste keuze was, werd Survival opgenomen in twee van de meest creatieve, muzikale hubs in de VS: Portland en Brooklyn. Dat ligt er overigens niet heel dik bovenop, maar het zal bij beluistering ook niemand verbazen. De reden is echter slechts dat de leden van Forest Fire verspreid over west- en oostkust leven. Survival is eigenlijk een soort conceptalbum, dat alleen beoogt een persoonlijk, artistiek tijdsbeeld neer te zetten. Meer aansporing was er niet voor nodig. Op Survival vinden we een bonte verzameling songs, die een stilistische mix bevatten geïnspireerd op americana pop, shoegaze en punk. Dat resulteert in ijle, dromerige liedjes als Slow Motion en Sunshine City, maar ook in een pakkend popliedje met Fortune Teller. Hierbij is het geen vereiste dat alle instrumenten en geluiden zuiver op de graat zijn om mooi te kunnen klinken. In het proces werden de opnames vele malen gedubd, wat een ongrijpbaar en diep klankbeeld geeft. Als kortstondig tijdsbeeld is Survival een fascinerend document.

Read more...

Southerly - Storyteller & the Gossip Columnist

Krist Krueger is een vaak gehoorde naam in de eindeloos creatieve Portland scene. Alle professionele paden in de muziekindustrie bewandelde hij reeds. Southerly is zijn persoonlijke muzikale uitlaatklep, dat na zijn debuut Best Dressed and Expressionless, toen nog als singer-songwriter, uitgroeide tot solide band. In een wereld van singles, losse nummers op het web en radiobewerkingen gaat deze doorgewinterde man in tegen de tendens door een echt album af te leveren. Doorspekt met verhalen, roddels en meningen heeft deze tweede plaat een sterk concept dat ook muzikaal tot uitdrukking komt. In de basis is zijn songschrijverschap eigenlijk simpel. Deze kernachtige werkwijze laat echter toe dat in rijke en vaak ook zware orkestraties de composities uitmonden in een voorbeeldige complexiteit. Het is waaghalzerij met overwicht, want het album neemt op deze manier grootse vormen aan. Door de spannende charme slaagt hij er als ‘one man musical army’ wellicht nog wel beter in dan Badly Drawn Boy, hoewel het doel anders is. Wellicht is het beter te vergelijken met Sufjan Stevens’ odes aan de Amerikaanse staten. Toch is Southerly inhoudelijk nergens op die wijze begrensd. Ook is het niet zo ingetogen en mystiek als Tindersticks en niet zo excentriek als vele van Portland’s kinderen. Wel draagt het al die voorbeelden in zich, naast een sterke visie en een goed gehoor voor het combineren van stijlelementen. Storyteller brengt heldendichten met de kracht en variëteit van een symfonie.

Read more...

Parenthetical Girls - Entanglements

Het over the top gedreven drama op Entanglements komt neer op een kwestie van liefde of haat. Voor mij is het liefde. Vanaf de eerste maten komt er vooral één referentie naar boven, het al even maffe en innemende Wild Beasts. Aan de andere kant is het wel direct duidelijk dat Parenthetical Girls een kind van zijn tijd is, maar ook zijn afkomst eer aan doet. Ze zijn het zoveelste volstrekt eigen en vooruitstrevende geluid uit Portland, Oregon (denk aan Lackthereof recentelijk). Gelukkig kunnen er daar nooit genoeg van zijn. Ze gebruiken hele museumcollecties aan instrumenten en bouwen daarmee aan krakkemikkige orkestraties. Toch raakt het verhalende popliedje nooit ondergesneeuwd. De kermisachtige sfeer ten spijt, heeft Parenthetical Girls een volwassen genoeg geluid om als muzikanten te overtuigen. Al helemaal omdat ze wegkomen met het spelen met klassiekers. Het is misschien net iets experimenteler en daarmee ontoegankelijker dan Wild Beasts, maar dat mag het plezier niet in de weg staan. Er staat ook een heruitgave van een van hun eerdere platen op stapel en zo te horen was dat hard nodig, want Entanglements gaat je niet in de koude kleren zitten.

Read more...

Peter Broderick - Home

Peter Broderick, slechts 21 jaar oud, is een graag geziene gast in de Portland scene en heeft een indrukwekkende muzikale loopbaan. Hij werkte mee aan albums van Our Broken Garden, Efterklang, Machinefabriek, Dolorean, M. Ward en vele anderen. Hij bracht eerder al een EP en album uit met modern klassieke composities voor elektronica, piano en viool. De tijd is meer dan rijp voor een breed gedragen soloavontuur. Zijn singer-songwriterdebuut ademt de sfeer van Bon Iver en Gregor Samsa. Net als zijn eerdere composities zijn de songs minimalistisch opgebouwd in repeterende teksten en muzikale zinnen. De werkwijze vertoond gelijkenis met Philip Glass en Arvo Pärt door het gebruik van accumulerende arrangementen. Het soundscape gevoel wordt nog eens vergroot door sporadisch architecturale geluiden in te zetten. Home bevat ijselijk mooie, metafysische dromen, die vaak bijna sacraal aandoen, terwijl ze een onmiskenbare folkbasis koesteren.

Read more...

Portugal. The Man - Censored Colors

Portugal. The Man benut alle mogelijkheden om extra te benadrukken dat ze geen doorsnee band zijn. Gelukkig doen ze dat wel zonder de compositie van het popliedje volledig uit het oog te verliezen en zelfs de experimenteerdrang blijft binnen te perken. Kennelijk waren er genoeg middelen in het repertoire voorhanden om al hun songs zo vorm te geven dat ze alleen hun toebehoren en toch tegelijkertijd mooi toegankelijk blijven. De indiepop en alternatieve rock zijn er mee gediend. Voor vergelijkingen moet je diep graven, maar buiten sfeervolle en eigenzinnige bands kun je niet om. Denk aan Ghost Trucker en The Bullfight van eigen bodem, Sea Wolf en recentelijk nog 31Knots of The Walkmen. De huidige Amerikaanse folkscene combineert zinderend met stevigere elementen in directe en bezwerende songs met een krachtige uitwerking op het gestel.

Read more...

Lackthereof - Your Anchor

Lackthereof wordt gevormd door het zang- en drumtalent van de band Menomena! Your Anchor is zeker niet het eerste werk dat hij vrijwel eigenhandig de wereld in helpt. Zeker is dat hij alle projecten waarin hij participeert voorziet van een flink stempel. De bekendste handtekening is nog wel het fenomenische geluid van Menomena! Het is onvermijdelijk dat dergelijke muzikant uit Portland, Oregon komt. Your Anchor is relatief gezien wat minder druk en vol dan het werk van Menomena! en daarmee ook consistenter. Toch blijven de experimtele popnummers alle kanten op gaan. De songs zijn chaotisch en fragmentarisch opgebouwd, terwijl een pakkende melodie de luisteraar wel bij de les houdt. Het mist iets van de verrassende, dromerige perspectieven die Menomena! biedt. De kunsten worden in rap tempo afgedraaid, waardoor de muzikale brij weinig afwisselend lijkt te klinken. Lackthereof levert geen muziek voor angsthazen, maar diegenen met open blik. Sterk staaltje van iemand die stiekem zelf een fenomeen is.

Read more...

31Knots - Worried Well

Ondanks hun al ruime ervaring is dit mijn eerste kennismaking met 31Knots. Een bevreemdende ervaring kan ik wel stellen. Op het eerste gehoor lijken ze een ongeorganiseerde punkrock te maken met een stevige drive en flinke dosis noise. Luister je aandachtiger dan beginnen verschillende lagen in het songschrijven zich te onderscheiden. De urgentie spreekt plotseling uit strategisch geplaatste hooks in plaats van volume en er is bovendien veel variatie in gevoel voor melodie. Het overslaande enthousiasme van leadsinger Joe Haege springt van uitzinnig geschreeuw, op de rand van vals, naar etherisch melodische klanken, puur driegend drama, strijdlust en emotie. Ritmisch staccato ontwikkelt zich tot muren van lawaaiige herrie en schakelt even makkelijk terug naar zinderend, atmosferische gitaar en piano partijen. De ondersteunende, bevreemdende klanken geven een filmisch effect dat lijkt te zijn opgenomen in fabriekshallen. Hun composities worden wel omschreven als een huwelijk tussen synthetische steriliteit en intelligente organische rock. Ver van de waarheid zit dat niet. Eigenzinnig is het in ieder geval. Vergelijkingsmateriaal van even experimenteel karakter is niet makkelijk te vinden. De rock van Idlewild komt terug of recentelijk Port O’Brien, de meer elektronische wijze van Stateless en het pakkende van People in Planes naast het verfrissende van Wolf Parade. Uiteindelijk is het misschien maar beter de vergelijkingen achterwege te laten en je te verwonderen over wat je hoort. Het is zwaar muzikaal geaard theater dat geen acteurs of podium nodig heeft om een overtuigende performance neer te zetten.

Read more...