The Great Park - The Cellar

Eerder besprak ik op deze plaats de eponieme compilatie van de puristische singer-songwriter Stephen Burch. The Cellar is een nieuw album van zijn hand onder de naam The Great Park. Ondanks zijn Ierse afkomst bevindt Stephen Burch zich voornamelijk in centraal Europa, woonachtig in Berlijn en regelmatig te vinden in Zwitserland. The Cellar heeft dan ook voornamelijk in Berlijn vorm gekregen, hoewel voor de opnames naar Ierland werd terug gegaan.

Er is op The Cellar weinig veranderd ten opzichte van zijn eerdere natuurlijke, eenvoudige songs. Niet uitzonderlijke, maar effectieve gitaarbegeleiding draagt de onvaste en intieme intensiteit in zijn stem. Deze twee basisingrediënten zijn alles wat The Great Park eigen maakt. Hier en daar kan hij worden bijgestaan door mensen als Laurence Collyer (The Diamond Family Archive) of de elusieve Lawry Joseph Tilbury (Birdengine) en diverse andere folkartiesten. Deze cirkelen allen rondom het label Woodland Recordings alwaar ook veel downloadbaar materiaal van deze artiesten is te vinden. Doordat er weinig middelen worden gebruikt, vallen extra lagen als bijvoorbeeld de simpele achtergrondvocalen extra op. Dat geeft The Cellar bij vlagen een voller geluid dan voorheen. Hoewel van Stephen’s stem geen vliegende melodieën zijn te verwachten, is de verteltrant in zijn gezang belangrijk voor de sombere en naargeestige boodschappen die worden afgewisseld met hoopvolle verwachtingen. De vertellingen kennen een minimalistisch ritme dat pas in een vormend metrum wordt gedwongen door de muziek. Dit geeft The Great Park zijn bezwerende, poëtische kracht die volledig ontdaan van alle pretenties zijn werk doet. The Cellar is zo’n album waarvan latent wordt gehoopt dat die op een stil moment langskomt. Dan blijkt het een aangename metgezel te zijn.

Read more...

Villagers - Becoming a Jackal

Het Ierse sentiment heeft in vele verschijningsvormen een onweerstaanbare charme. Waar anderen soms in hun aanpak falen, kan daardoor een Ierse band het toch geweldig goed verkopen. Villagers debuteert met Becoming a Jackal echter op een niets minder dan indrukwekkende manier. Stilistisch bevinden ze zich in het kielzog van landgenoten als One Day International en Leya. De mooiste songs op het album worden zonder twijfel gevormd door de meest donkere sferen. De titel Becoming a Jackal doet ook een donker album verwachten, maar de Ieren maken ook een onbezorgd poëtisch deuntje als The Pact. Dat is een plezierige afwisseling. Toch huil ik liever mee met een klassieke, pijnlijk intense ballade als The Meaning of the Ritual. Conor J. O’Brien heeft een zeer plezierige luisterstem, waarmee hij op rustige, melodieuze wijze verhalen vertelt. Vooral dat feilloze gevoel voor melodie maakt een band als Villagers zo uitgesproken Iers. Het emotionerende gebruik van blazers en strijkers draagt daar zeker aan bij. Daarnaast staan er op Becoming a Jackal intrigerende songs als het voortstuwende Set the Tigers Free. Villagers weet te imponeren met hun diverse en gevoelsmatige songs.

Read more...

Duke Special - The Stage, A Book & The Silver Screen

Het staaltje dat Ierse singer-songwriter Peter Wilson, oftewel Duke Special, op dit derde album laat zien, moet Joanna Newsom voor zich dulden. The Stage, A Book & The Silver Screen bestaat namelijk uit maar liefst drie schijfjes. Waar bij Joanna Newsom gold dat zij die ruimte nodig had voor haar tomeloze creatieve productiviteit, ligt er bij Duke Special een ander gegeven aan ten grondslag. Nadat hij zijn voorgaande plaat, I Never Thought This Day Would Come, in de rest van de wereld uitbracht, toerde hij uitgebreid, maar belangrijker nog, werd hij uitgenodigd voor enkele bijzondere projecten. Van zijn persoonlijke festival, TV optredens en uitvoering op de Oscar Wilde ceremonie is niets terug te vinden. Daarentegen vinden we bijna drie complete albums met andere literaire wortels.

De eerste van die drie betreft het wereldberoemde toneelstuk van Bertolt Brecht: Mother Courage and her Children (Mutter Courage und ihre Kinder). Voor dit epische vervreemdingsstuk werd de muziek niet geschreven door creatieve evenknie Kurt Weill, maar door Paul Dessau. De muziek op Duke Special’s versie is echter van eigen hand, geschreven op verzoek van regisseuse Deborah Warner, en zo eindigde hij 65 maal op ‘The Stage’ van het theater. De 12 songs zijn een perfecte mix van de kenmerkende stijl van Brecht met jazzy en bluesy invloeden in het bombast en sentiment van opera. De van nature grootse songschrijfstijl en Ierse emotie van Duke Special complementeert dit stuk compromisloos.

‘The Silver Screen’ wordt waarschijnlijk vertegenwoordigd door The Silent World of Hector Mann, geïnspireerd op de roman The Book of Illusions van de beroemde postmoderne auteur Paul Auster. Hiervoor schreef hij niet zelf alle songs. Hij nam de twaalf stomme films van regisseur Hector Mann, die een rol speelt in The Book of Illusions, en schreef het lied Mister Nobody. Voor de overige elf songs nodigde hij bevriende songwriters uit, zoals The Divine Comedy’s Neil Hannon, Ed Harcourt en Matt Hales (Aqualung), om liedjes te schrijven in de stijl van periode van de stomme film (jaren ’20). De diversiteit op dit album, dat daarvan het gevolg is, demonstreert de muzikale kwaliteiten van Duke Special.

Voor ‘A Book’ is dan nog slechts Huckleberry Finn over. Meer nog dan het boek van Mark Twain vormen de vijf liedjes uit de toneeladaptatie van Kurt Weill hier de inspiratiebron. De resulterende EP werd dan ook liefdevol gefinancierd door de Kurt Weill Foundation. In hun ogen behoudt Duke Special de geest van deze componist in zijn uitvoering en gezien de voortzetting van de nostalgische sfeer kan dat goed kloppen. Duke Special blijkt zich goed te lenen voor klassieker werk.

Bij het bijzondere project The Stage, A Book & The Silver Screen is het misschien belangrijker om de achtergrond te kennen dan de muziek te typeren. Het gegeven is intrigerend genoeg om het sowieso te proberen. Bovendien heeft Duke Special laten zien dat met een sterke wil en visie zijn talenten uiterst capabel weet in te zetten, getuige de albums Adventures in Gramaphone en I Never Thought This Day Would Come. Laat dat voldoende aanbeveling zijn, want dit driedubbelalbum is niet voor één gat te vangen. Het is overdonderend goed en de grote moed die ervoor nodig was, maakt Duke Special de Badly Drawn Boy van Ierland.

Read more...

John Carrie and Moor Green - Clearing Air

Het debuut van de Iers-Amsterdamse groep John Carrie and Moor Green, Folk is not Happy, zit nog vers in het geheugen, al was het alleen vanwege de lovende recensies. Op Clearing Air wordt de ingeslagen weg op engagerende wijze vervolgd. Het liedjes schrijven en muziekspelen zit steeds beter in de vingers. De ietwat rauwe, rockende rootsy ballades van John Carrie and Moor Green boeien ook dit tweede album, waarop een duidelijke ontwikkeling en verbreding van het geluid te horen is. Happy zijn de heren nog altijd niet. In beginsel zorgt de lamenterende stem van John Carrie daar al voor, maar ook de aangesneden onderwerpen zijn alles behalve lichtzinnig. Toch zit er in de volkse cadans altijd een zweempje lichtvoetigheid die de muziek niet tot een diep gitzwart gat laat vervallen. Bij vlagen ligt zelfs enige vrolijkheid op de loer. John Carrie and Moor Green stelt op Clearing Air niet teleur en consolideert het muzikale talent. De stevige rootsy klank zal de liefhebbers van het genre blijven aanspreken, maar is niet overstijgend genoeg om de oversteek naar de bredere pop of folk te maken.

Read more...

Director - I'll Wait for Sound

Deze Ierse formatie timmert aardig aan de weg en toch is hun debuut, We Thrive On Big Cities, langs mij heen gegaan. Dat is niet terecht, want het succes dat de band heeft, komt voort uit groot talent. Voor I’ll Wait for Sound strikten ze dan ook producer Brad Wood (o.a. Smashing Pumpkins en Placebo). Of het verstandig is om aan de vooravond van de release van Editors’ derde plaat dergelijk stevig indie poprockalbum te maken, is betwistbaar.

Director pakt uit met een overweldigende rocksound waarin ontegenzeggelijk melodische pop verweven is. De basis bestaat uit opeengestapelde dijken van gitaargeluid. Daarin gebeurt van alles met de dynamiek, waardoor de muziek nooit simpelweg hard wordt. Afgezien van Editors is vergelijking te zoeken bij het ondergewaardeerde Leaves, de zware postrock van Minus the Bear en een vleugje pop-emo à la Blackbud en zeker ook de melodieën van landgenoten Leya. Na het succes van het eerste album is de band niet te stoppen. Zo klinken ze ook en dat mist zijn uitwerking op de luisteraar niet. Ook voor degenen die zich normaal minder in de luidere vormen van indierock en prog kunnen vinden is I’ll Wait for Sound een uitzonderlijk avontuurlijke plaat.

Director maakt echt muziekstukken met variëteit en bewogenheid en zoekt niet alleen het spektakel op. Of het Ierse succes met dit album in het buitenland gaat worden geëvenaard, valt te bezien. Ze verdienen het echter wel. Natuurlijk is een vergelijking niets voor puristen, maar doe jezelf een plezier: als je naar de winkel rent voor de ‘grote Britten’, neem voor de verandering dan ook deze Ieren mee.

Read more...

The Swell Season - Strict Joy

Het duo achter The Swell Season bestaat uit Glen Hansard (The Frames) en Marketa Irglova (klassiek pianiste). Door hun muziek en acteerrollen in de film Once werd de vereniging definitief bezegeld. Dat kwam vooral omdat deze film leidde tot een Oscar voor de song Falling Slowly. De film gaat over een toevallige ontmoeting tussen twee muzikanten in Dublin waarna een album en een liefde volgt. Hoewel de suggestie wordt gewekt dat het de biografie van The Swell Season zelf betreft, is de werkelijkheid anders. De samenwerking met Glen’s band The Frames begon via Marketa’s vader, promoagent in Tsjechië.

Met de opdracht voor Once in het vooruitzicht leidde de professionele samenwerking tot het eponieme debuut uit 2006. Het grote succes van de film leverde een flink publiek op dat ook de muziek zeer waardeerde. Intussen groeide de relatie tussen de twee hechter, maar of er sprake is van liefde blijft gissen. Naast het werk voor The Frames werd er getoerd en geschreven, hetgeen samenkomt op Strict Joy. Een samenwerking met producer Peter Katis (The National, Interpol) op aanraden van gastmuzikant Thomas Bartlett (Doveman) resulteerde in deze prettig verzorgde plaat. Gevuld met popliedjes van een hoog niveau waar ontspannen ballades een plezierige afwisseling vormen met uitdagendere songs.

Van Marteka’s klassieke scholing is weinig over. Dan resteert The Frames als inspiratiebron, maar het duo voorkomt dat hun samenwerking teveel lijkt op ander werk. Zo biedt het een creatieve ingang voor beiden. Toch zijn de toegankelijke popliedjes van The Swell Season niet zo opvallend als de aan hen gerelateerde namen. Ook Strict Joy staat vol ingehouden pop in de bekende thema’s: liefde, hoop en verlies. De ijzersterke sfeer en het feilloze niveau zorgen ervoor dat The Swell Season het op eigen kracht vergaarde succes verdient.

Read more...

Dolores O'Riordan - No Baggage

Ondanks haar solodebuut uit 2007 zullen de meesten de naam Dolores O’Riordan vooralsnog kennen als de charismatische stem van The Cranberries. Are You Listening? volgde in redelijke grote mate nog het geluid dat ze met The Cranberries achter zich liet. Ook No Baggage is eigenlijk onmogelijk te beluisteren zonder aan The Cranberries te denken. Gelukkig hadden The Cranberries een geluid dat niet per se aan een muzikaal tijdperk te koppelen was. Daardoor klinkt ook Dolores’ solowerk niet direct ouderwets. Grote ontwikkelingen hebben echter ook niet plaatsgevonden.

Het is wederom een redelijk fel rockende popplaat die meer klinkt als een volwaardige band dan een singer-songwriter product. Dolores’ manier van zingen is kennelijk zo eigen dat deze niet blijft bij haar voormalige band. Hoewel de lyrische, melodische uithalen naar de achtergrond zijn verdwenen, zijn haar vocalen uit duizenden te herkennen. De intimiteit en intensiteit die ze met haar stem kan bereiken, zijn desondanks goed te bewonderen op Lunatic. Onder het rockende gewelf gaan eigenlijk relatief simpele popliedjes schuil die een minder uitgesproken karakter hebben dan voor kenners misschien wenselijk zou zijn. In de liedjes zijn wel sporadisch elementen uit de traditionele folk van thuisland Ierland gebruikt. No Baggage is een sarcastische titel, want de rode lijn op dit album bestaat nu juist uit diepe, emotionele ontboezemingen met zware thema’s.

Ondanks het Ierse sentiment raakt het mij allemaal niet echt. Dat was met The Cranberries wel anders. Over de helft van het album krijgt de muziek iets meer eigen karakter, zoals in de ballad Stupid of nummers als Be Careful en Throw Your Arms Around Me. No Baggage wint op die momenten aan diversiteit en felheid. Nu is het ook een moeilijke taak om als soloartiest na groot succes met een band een nieuwe carrière op te bouwen. Was het andersom geweest was de kritiek vast minder zwaar. No Baggage is best een sterke plaat, maar toch vooral geschikt voor liefhebbers die The Cranberries ontzettend missen.

Read more...

The Hedge Schools - Never Leave Anywhere

Een recensent komt vaak oren tekort. Dat blijkt wel weer als een plaats als Never Leave Anywhere ruim een jaar ergens onderop een stapeltje blijft liggen. Nu die plaat dan toch in mijn speler terechtkwam was de voldoening groot. Het Ierse kwaliteitslabel Independent brengt naast grote namen ook regelmatig werk van minder grote, maar minstens zo goede artiesten uit. Een aardige noot daarbij is dat labelgenoot One Day International in hetzelfde genre gevonden kan worden. Verder kan The Hedge Schools misschien nog het beste worden getypeerd als een situatie waarin Travis The White Birch had geheten. Bovendien bewaren ze aan de conventionelere kant een typerend singer-songwritergevoel waarin bijvoorbeeld een Jacob Golden kan worden herkend. Vreemd is dat niet, want voorman Patrick Barrett schreef alle songs zelf. De uitgestrekte songs worden gedragen door een rustige doch zware ondertoon met een navelstreng van rock. Daardoor ontstaat een soundscapeachtige vorm van pop die leidt tot etherische dagdromen. De melancholische, zacht geaspireerde stem Patrick Barrett werkt daarin enorm versterkend. Vooral in die verstilde momenten waarin ontspannen gitaargetokkel op subtiele en schetsmatige pianoklanken voortkabbelt, bereikt zijn stem hypnotiserende kwaliteiten. Luister bijvoorbeeld naar het mooie Don’t Call it a Heart. Ook ambachtelijk aandoende popballades worden door de band op zeer kundige wijze op plaat gezet, zoals in Kansas. De conclusie is simpel; The Hedge Schools zijn een smaakmakende Ierse belofte.

Read more...

Duke Special - I Never Thought This Day Would Come

De compilatie songs die zijn debuut uit 2005 (Adventures in Gramaphone) vormde, was nogal een ‘acquired taste’. Wat Peter Wilson, aka Duke Special, zeker parten heeft gespeeld, is het misleidende uiterlijk van dreadlocks, dramatische eyeliners en de afgedragen kledij waarin hij zich placht te hullen. Wie de moed opbracht om onbevooroordeeld zijn debuut te beluisteren, werd echter getrakteerd op één van de beste singer-songwriterplaten van dat jaar. Het leverde Duke Special een hoge notering op in de lijst met meest belovende Ierse muzikanten, waarop ook het ondergewaardeerde One Day International prijkte. Nu, vier jaar later, is zijn uiterlijk weinig aangepast en de suggestief getitelde opvolger een feit. Inmiddels weten we wel beter en vol verwachting zetten we de plaat op. De formule van het album blijkt nauwelijks veranderd, zij het iets verfijnder dan voorheen. Het roept associaties op met Badly Drawn Boy of Ben Christophers en Bart Davenport. Terecht niet de minste namen om te noemen. Zijn innemende ballades appelleren aan een zwarte vorm van romantiek waarin het thema liefde vaak de boventoon voert. Duke Special combineert een scala aan stijlen, van ouderwets tot modern en altijd omgevingsgevoelig. Het levert een charismatische mix op die evengoed een rode draad op het album vormt. Doordat het melodrama met de jaren lijkt te zijn afgezwakt, komen nu glimmende popparels met onregelmatige omtrek tevoorschijn. Ondanks de spannende balans met zijn zoete stem en melodieën werkt I Never Thought This Day Would Come rustgevend. Duke Special is overduidelijk excentriek en daardoor wordt zijn werk avontuurlijk speels. Deze lieflijke charme met een ferme knipoog zorgt ervoor dat liefhebbers van singer-songwriters zeker voor dit fijne Ierse plaatje zullen vallen.

Read more...

Bell X1 - Blue Light on the Runway

Deze plaat heb ik een tijdje laten liggen, want ondanks alle positieve geluiden rondom de release, was voorganger Flock net wat te lafjes om echt tot de aanbeveling te strekken. Met Flock richtte de Ierse band zich al op een grootse doorbraak, maar het lijkt nu met Blue Lights on the Runway pas gelukt te zijn. Mijn verwachting is dan ook dat de band daar zijn spierballen voor heeft moeten laten zien. Die verwachting wordt nog eens versterkt door het krachtige artwork dat met het album gepaard gaat. Bij beluistering wordt die verwachting nu ook bevestigd. De heren lijken duidelijk ergens nieuwe inspiratie en begeestering te hebben opgedaan. De geluidsdichtheid van de songs is verminderd, de variatie in de compositie en arrangementen danig verbeterd. Op Blue Lights on the Runway barst Bell X1 plotseling van de creativiteit. Die creativiteit wordt gevoed door inspiratie die men voornamelijk in de tweede helft van de 20e eeuw vindt. Een stevige ritmesectie slaat de fundering voor een serie knappe songs. Anders dan hiervoor, weten ze nu de rust in de songs te bewaren, zelfs als zwaarder geschut wordt ingezet. De band heeft de camera nu juist gefocust en daarmee een helder beeld voor ogen. Dat maakt dat Bell X1 nu trefzeker en scherp klinkt. Een basis waarin inderdaad een lekker vrijmoedig en buitengewoon catchy nummer als The Great Defector uit kan volgen, naast een zelfverzekerde, eenvoudige ballade als Blow Ins. Met deze vierde plaat stappen de Ieren uit de marge en into the spotlight; een factor om rekening mee te houden.

Read more...

Lisa Hanigan - Sea Sew

Sea Sew is zo’n plaatje dat maar al te makkelijk dreigt onder te sneeuwen in alle releasedrukte. Dat zou echter een vergissing zijn, want Ierse singer-songwriter Lisa Hanigan trakteert ons op een mooie set fijnzinnige popsongs die op folkleest zijn geschoeid. Smaakvolle arrangementen geven op ingetogen wijze vorm aan innemende melodieën. Sea Sew is zonder meer een aansprekend debuut, dat vooral indruk maakt door het sobere vakmanschap waarmee de liedjes gemaakt zijn. Toch is de voornaamste claim to fame van Lisa, haar voormalige samenwerking met Damien Rice. Dat is eigenlijk jammer, want hoewel er zeker wat geleerd is in die periode, boort Lisa ook eigen bronnen aan. De kleinschaligheid en folkinvloeden zorgen voor een aansluiting bij singer-songwriters als Jacob Golden en Lou Rhodes. Ze heeft een moeiteloze genietplaat gemaakt die desondanks bijzonder veel diepgang kent. De liedjes hebben absoluut geen hitaspiraties, maar ze voorzien wel in een heerlijk ontspannend loom tempo. In haar kenmerkende lyrische melancholie knipoogt Lisa met een vrolijkheid die sprankelt van hoop en levenslust.

Read more...

One Day International - Blackbird

Al zeker een jaar geleden viel mijn oog op deze Ierse band. Niet omdat ze het toonbeeld zijn van vernieuwing en originaliteit, maar omdat ze simpelweg zonder uitzondering geweldige indiepopliedjes schrijven. Hun geluid ligt in het verlengde van Thirteen Senses, As Tall As Lions en landgenoten Leya met een stevige nadruk op subtiele pianopartijen en toegankelijke melodieën. Toch weten ze zich met de vaste cello, blazers en kenmerkend jazzy melodrama te onderscheiden, waarbij vooral opvalt dat ondanks alles er beduidend ingetogen gewerkt wordt ten opzichte van genregenoten. Daarbij kan het gevoel je niet ontgaan dat de klanken van de band onlosmakelijk met het sentiment van hun thuisland verbonden lijken te zijn, geaccentueerd in een wiegende dynamiek. Iedere noot is perfectionistisch geplaatst en leidt een eigen charismatisch leven in de composities. Al even zorgvuldig en spaarzaam wordt er met teksten omgesprongen. One Day International is een hecht ensemble van zeer getalenteerde muzikanten, zeker als je bedenkt dat ze slechts een jaar samen schrijven en spelen. Herhaaldelijk bewijzen ze dat met simpele middelen de mooiste nummers geschreven kunnen worden. Ze stralen door hun integere muzikaliteit. Ondanks het rijke productiewerk van Brian Crosby hebben de songs nergens aan helderheid ingeboet. Blackbird lokt je in een muzikale wereld om je drie kwartier later uit te spuwen, enigszins verdwaasd, vervuld van schoonheid.

Read more...

Declan de Barra - A Fire to Scare the Sun

A Fire to Scare the Sun is een breekbaar album van de Ierse singer-songwriter Declan de Barra, die zich op kunstzinnige wijze onderscheidt met kleine liedjes op een grootse ondertoon. Het is een intense, maar toch ook stille krachtmeting met muzikale tradities. Zijn uitspattingen maken veelvuldig gebruik van zijn magistrale stem, die desgewenst vele klankkleuren kan meekrijgen. De vergelijking met de expressieve creativiteit van Jeff Buckley ligt dan ook voor de hand, hoewel in één adem Scott Matthews, Damien Rice en Patrick Watson genoemd kunnen worden. Daarbij is het echter kenmerkend dat Declan de Barra zijn kreten veel soberder en ingetogener slaakt, waarbij hij nog het meest de intimiteit benadert van Damien Rice op O. Zijn visie is onmiskenbaar eigen. De vrij gedefinieerde popballades met een dot klassiek en een wolk Ierse folk, die op ongrijpbare wijze soms het oosten lijken aan te doen, zijn typerend voor zijn stijl. De spaarzame, doffe dreunen van percussie pinnen zijn vibrerende stem, die wervelend de compositie siert, weer vast op aarde. De songs echoën langs de kale rotswanden van valleien en pakken je als een ijzige wind. Door het Ierse sentiment is A Fire to Scare the Sun een plaat voor dromers en reizigers, die zich willen wanen in geladen, zinderende sferen bij walmende kaarsen. Mijn enige ontevredenheid bestaat uit het feit dat ik zijn eerste album gemist heb.

Read more...

The Script - The Script

Bij beluistering van deze plaat vraag je je slechts één ding af: waar blijven ze? The Script heeft alles in zich om een verpletterende hit te worden. Vrijwel ieder nummer kan zo de radio op. De marketingmachine in Groot Brittannië werkt vooralsnog perfect. Het Ierse trio waant zich al tijden in de Ierse charts en ook op de Britse charts voegt het debuutalbum zich moeiteloos tussen de allergrootste namen. Hun muziek wordt al speels een nieuwe weg in Celtic Soul genoemd en de heren bezitten zeker het hart en de passie die daarmee gepaard dienen te gaan. Op eerste gehoor brengen ze een mix van conventionelere geluiden, die misschien te gewoon geworden is, maar dat misverstand helpen ze direct de wereld uit. Hun krachtige, penetrant urgente songs nestelen zich met hedendaagse elementen direct in je hoofd. De spanning zit niet in de volledig ingeburgerde songstructuren. The Script zou kunnen doorgaan voor een stevige Colplay adept, zoals zwaar ondergewaardeerde voorbeelden Leya en As Tall As Lions. De aandacht vestigende syncopische breakbeats hebben ze gemeen met het eveneens ondergewaardeerde Stateless. Verder erkennen ze puur songschrijverschap à la Robby Williams en de ‘90s boybands. Met het moderne vleugje R&B en rap zetten ze de Britse traditie van The Streets en Archive’s Londinium voort. Afgewisseld met dromerige, zweverige melodietjes komt een vriendelijke, zachte inborst boven, die niemand echt tegen kan staan. Zwaardere elementen volgen op ronde klanken, samenvloeiend in een volle orkestratie. Hoewel dansbaar op flink wat momenten, duikt ook de ballade op. Ook voor de critici onder ons, waar ik me derhalve onder reken, is dit hippe trio zeer goed te pruimen.

Read more...