Dustin O'Halloran - Lumière

Het album Lumière laat zien hoe hecht de huidige generatie neoklassieke muzikanten en componisten is. Dustin O’Halloran, zelf pianist en componist, is hoofdverantwoordelijke. We vinden bemerken echter snel dat medewerking is gezocht van onder andere componist Jóhann Jóhannsson (mix), Peter Broderick (viool op We Move Lightly), Nils Frahm en de strijkers worden verzorgd door het ACME ensemble. Na de dankbetuigingen gaat de aandacht natuurlijk naar de muziek die het album bevat die is gecomponeerd, gearrangeerd en geproduceerd door Dustin O’Halloran. O’Halloran is onder popliefhebbers misschien beter bekend als de instrumentale helft van het ter ziele gegane Dévics (samen met singer-songwriter Sara Lov). Ook maakte hij enkele albums met solo piano werken. Hij componeerde onder meer voor Sofia Coppola’s Marie Antoinette.

Bij mijn weten is Lumière echter het eerste album waar zijn compositorisch talent in ruimere bezettingen de volledige aandacht krijgt. Het werk doet qua stijl denken aan Jóhann Jóhannson, Max Richter en Peter Broderick, hetgeen direct aangeeft dat we ons in goed gezelschap bevinden. De composities zijn spaarzaam georkestreerd en hebben een emotioneel beladen filmisch karakter. In de elektronische elementen komen sporen uit de ambient terug. Waar nodig geeft dit een extra laag, hoewel vaak de eenvoudige melodielijnen die door strijkers of piano worden uitgezet captiverend genoeg zijn. In feite kan worden gesteld dat Lumière precies doet wat ervan wordt verwacht. Het is een sfeervolle plaat met enigszins minimale composities die de emotioneel ontvankelijke luisteraar snel onder zijn hoede neemt. In die zin is het misschien niet wereldschokkend, maar de stemmige stukken wekken voldoende interesse. Dustin O’Halloran zelf schittert met name als pianist, waar hij de schaarse rijkdom in zijn muziek het meest weet te benutten. In de huidige neoklassieke beweging is Lumière een veilige plaat, maar wel een fijne.

Read more...

Heinali - 67 Breaths

Heinali is een autodidactische Oekraïense componist. Zijn album 67 Breaths laat zich waarschijnlijk het classificeren als minimalistische ambient neoklassiek. Ondanks het ontbreken van formele educatie, voelt de Oekraïner de heersende tijdsgeest goed aan. Piano en strijkers vormen veelal de basis van zijn composities, maar hij experimenteert met elektronica en elektronische noise. Het klinkt niet altijd even ontwikkeld als bijvoorbeeld Ólafur Arnalds, maar dat is zeker wel een referentiepunt. Dichterbij kom je echter met Rival Consoles en het werk van Jon Hopkins. Deze drie artiesten hebben met Heinali gemeen dat ze klassieke muziek een hedendaagse reïncarnatie geven door traditionele composities te combineren met ambient noise klanken en soms behoorlijk zware beats. Wanneer dit goed wordt gedaan is het resultaat even bevreemdend als intrigerend. Op 67 Breaths blijven enkele composities enigszins ad hoc overkomen. Wanneer Heinali echter de tijd neemt om de klassieke grondslag zorgvuldig op te bouwen, worden de composities bezwerend mooi. Er bestaat een florerende scene voor deze muziek gedragen door liefdevolle vooruitstrevende labels. In zijn huidige stijltaal kan Heinali binnen die kringen op een warme ontvangst rekenen. 67 Breaths is een uitstekende fundering om verder te leren. Hienali mist nu nog het raffinement van voornoemde Jon Hopkins en Ólafur Arnalds. Het is aan hem of hij zich in de toekomst bij hen voegt of juist kiest voor een andere richting. Zijn eclectisch verleden laat daarnaar gissen.

Read more...

Takumi Uesaka/Peter Broderick - Glimmer

Glimmer is overduidelijk een conceptalbum. Niet iedereens lievelingskostje, maar het kan soms ook prachtige dingen opleveren. Singer-songwriter en componist Peter Broderick laat al enkele jaren op diverse manieren van zich horen, bijvoorbeeld bij Efterklang en onder eigen naam voor dansproducties, composities en folkpop. Takumi Uesaka staat bekend als ambient artiest met melancholische en delicate kwaliteiten. Op papier belooft de match dus veel goeds. Het concept op Glimmer wordt vagelijk omgeschreven als een middernachtslied dat het publiek in slaap moet sussen. Als recensent kun je je dat niet echt veroorloven, maar het is niettemin interessant te horen of dit effect wordt behaald.

Glimmer is overigens geen strikte samenwerking. Het album bestaat uit twee delen. In deel één horen we drie creaties van Takumi Uesaka. Ondanks de ambient wortels komen die als slome, breekbare liedjes over. Deze leunen op kabbelend gitaarspel in golvende patronen. Peter Broderick kondigt zijn aankomst aan met pianoklanken in een compositie die drijft op ruimtelijke klankkleuren. Dit ruimtelijke geluid is het directe resultaat van het feit dat de opnames in een kerk plaatsvonden, dit overigens onder leiding van componist Nils Frahm. Broderick bedient zich op Glimmer van zijn neoklassieke kant. Goodnight en Low Light zijn traag en verstild en kennen een melodisch minimalisme. It’s a Storm When I Sleep is een wildere schets. Juist de veelheid aan noten zorgt voor de wervelende ambient klanken. Eyes Closed and Travelling kent eveneens een hoog atmosferisch karakter, maar in een donkerdere en ritmischere compositie. Onbedoeld ontstaat er de mogelijkheid te vergelijken en dan moet worden toegegeven dat de minimalistische composities van Peter Broderick een blijvender indruk maken. Ondanks dat is heel Glimmer een mooie conceptplaat. Het is echter de spanning van de tweede set die mij weerhield van slaap.

Read more...

Amiina - Puzzle

Al erg lang stond Puzzle in de boeken, maar vond zijn weg naar de liefhebbers niet. 2010 werd 2011 voordat de schijf mij bereikte. Het IJslandse damesensemble Amiina is waarschijnlijk nog altijd bekender als de begeleiders van Sigur Rós dan voor hun eigen plaat Kurr, waarop de dames een zeer letterlijke huis, tuin en keukenbenadering van musiceren lieten horen. Die excentrische eigenzinnigheid is eigenlijk een vanzelfsprekendheid op opvolger Puzzle. In de persoon van Jón Birgisson is Sigur Rós nog aanwezig in de mixing van Puzzle. Openingsnummer Ásinn is direct getuige van een duidelijke verandering. Een warme onderlaag van poppy ambient geluiden draagt de anderszins herkenbare Amiina klanken. De vrijwel volledig instrumentale ensemblestukken, bekend van Kurr, krijgen op Puzzle gezelschap van etherische liedjes. Dat neemt niet weg dat de nadruk blijft liggen op de innerlijke structuren en aparte klankcombinaties van de instrumenten. Dat kan ook blijven bij een samenspel van de nu veel duidelijker aanwezige en toegankelijke (zware) ritmiek in de onderlagen met de lichtvoetige klanken die daardoor hun speelsheid voor ernstige plechtigheid verruilen (bijvoorbeeld Sicsak). In diverse opzichten is Puzzle daardoor wel gemakkelijker te verteren dan Kurr. Zonder hun identiteit te verliezen komt Amiina op deze manier dichterbij Broadcast 2000 en vergelijkbare knutselpoppers. Gelukkig blijft Puzzle ook uitstekend als een klassieke crossover te beluisteren, daarbij geholpen door de toegevoegde productielaag die een steunpunt voor ambient vormt. Na een opvallend debuut als Kurr beperkt de kritiek op Puzzle zich tot het feit dat het tegendraadse heeft plaatsgemaakt voor toonaangevende inmenging van de tijdsgeest. Daarmee verliest Amiina een deel van haar overvallend, sprankelende charme.

Read more...

Good Night & Good Morning - Good Night & Good Morning

Ryan Brewer en Pat Elifritz brachten als Good Night & Good Morning al twee EP/albums uit (ze buigen zichzelf niet echt over het label of medium). Deze eponieme plaat verschijnt op het onvolprezen Own Records en bevat slechts vijf nummers.

Good Night & Good Morning maakt zich over meer labels nauwelijks druk. Zo valt het genre waarin het duo werkt gemakkelijk tussen pop, slowcore, ambient en soundscapes in. Een heel klein beetje noise (mogelijk uit field recordings) gaat gepaard met minimaal schetsmatig songschrijven. Het resultaat wordt vervolgens onveranderlijk traag ten gehore gebracht mét fluisterstem. De dunne instrumentale laagjes spinnen zich echoënd in de composities uit. Het heeft een uiterst rustgevende uitwerking, die zich beter laat omschrijven als verkoeling dan verwarmend. Zoals eenieder zich natuurlijk beseft, is de cooling down minstens zo van belang als de warming up. Zo leent het sferische Good Night & Good Morning zich uitstekend als een pick-me-up na een zomerdag met broeierige lounge als na een winterdag opgezweept door verhitte indiebands.

Good Night & Good Morning bevindt zich ergens tussen Gregor Samsa en de zijnen en slowcorevader Low. Dat betekent dat er naar songs te luisteren is, maar je ook door ongekende werelden kunt dwalen. Wie het waagt te struinen zal merken dat Good Night & Good Morning, zoals de naam al suggereert, er niet op uit is je diepe dromen in te lokken. Beluistering van deze plaat voelt meer als een wedergeboorte.

Read more...

Benoît Pioulard - Lasted

Middels voorgaande albums Précis en Temper bouwt Benoît Pioulard, oftewel singer-songwriter Thomas Menuch, gestaag een reputatie op. Lasted pikt de draad eenvoudigweg weer op waar hij ophield op Temper. Toch is er een duidelijke ontwikkeling.

In zijn strikt persoonlijke stijl verweeft hij indiepop met ambient en milde noise soundscapes. Zijn albums lijken te streven naar een vooraf bepaalde algemene ervaring. Ieder nummer lijkt een fragmentarisch sfeerstuk dat bouwt aan een intrigerend geheel. Het zijn als het ware gedachtes die als opname aan het publiek worden toevertrouwd. De opbouw zit dus voornamelijk in het album en in mindere mate in de afzonderlijke stukken. Lasted lijkt een groeiende interesse te tonen in de popkant van Menuch’s songschrijven. Dat brengt soms een iets puntiger ritme met zich me en leidt daarin tot vluchtige, maar opvallende songs als Sault en Shouting Distance. Zoals vaak, maakt deze ontwikkeling richting liedjes de muziek toegankelijker. Op Lasted hangt daar echter ook een nadeel aan. De songs an sich kennen een matige spanningsboog, terwijl hun karakter ze distantieert van de voortvloeiende lijn. Waarschijnlijk is het niet de bedoeling om de popsongs los te zien van hun ambient omlijsting, toch was er op voorganger een Temper een grote symbiose aanwezig. Daar leek het prevelen haast spontaan over te gaan in preutelende liedjes die vrijwel ongemerkt ook weer verdwenen. Lasted kiest een benadering die mij meer doet denken aan het debuut van Sleeping States, zonder op dezelfde wijze met pop te overtuigen. De nadruk ligt minder op de melkwolkerige structuren en meer op dynamische contrastrijke afwisseling te liggen. De aandacht verschuift daarmee automatisch naar de songs waarvan de interludes een constante voorbereiding blijken.

Lasted is evengoed een sterk album en het zal dus aankomen op persoonlijke voorkeur. Hoewel de sterkere songs een plezierige groei demonstreren, prefereer ik voor de albums de verhullende glooiingen in de structuur. Dat neemt niet weg dat popsongs als Tack & Tower and A Coin on the Tongue via een soundscapeachtig, elektro-akoestisch pad een afstandelijke interpretatie van vroeg Winterpills werk ten gehore brengen. Daarin bevinden zich voldoende nieuwe ideeën om uit te kijken naar Benoît Pioulard’s voortgang.

Read more...

Dark Captain Light Captain - Miracle Kicker

Miracle Kicker is het eerste volledige album van de Britse band Dark Captain Light Captain dat twee jaar geleden het levenslicht zag. De band heeft een bijzonder idiosyncratisch geluid dat zowel de nodige aandacht vraagt alsook juist een gevoel wil oproepen en muziek als een ervaring toedient. Hoewel er sprake is van songs, betreft het geenszins evocatieve popsongs. In feite lijkt Dark Captain Light Captain een postrock band, maar daarmee is het laatste nog niet gezegd.

De rijke en warme lagen die op repetitieve wijze de basis leggen voor de songs brengen de luisteraar al snel in een sort meditatieve trance. Hoewel die basis wel degelijk een ritmische keerzijde kan hebben, is dit doorgaans ondergeschikt aan de ligt glooiende dynamische lijnen die uit kleine muzikale loopjes worden opgebouwd. Door de sterk vormende soundscape-achtige structuren creeren de songs een loungy ambient sound uit milde klanken die zich voornamelijk in de postrock thuisvoelen. De haast fluisterende vocalen hebben de klankkleur van Doveman, maar het beste referentiepunt is zeker het debuut van Engineers met een vleugje emotionele flair à la Blackbud. De melodielijnen blijven echter constant plezierig understated, waardoor de fantasie van de luisteraar de volle ruimte krijgt. De teksten zijn over het algemeen bondig, waardoor de herhaling in de instrumentale structuren een diepere connotatie krijgt in de vocalen.

Miracle Kicker fascineert voldoende zonder opdringerig te worden. Nadat het album is afgelopen heb je dus direct zin het nog eens op te zetten om dan wel te luisteren of je iets hebt gemist, of simpelweg het fijne gevoel te prolongeren. Het is een album dat aan alle kanten klopt. Songschrijven in een genre dat moeilijk is te benoemen, is zelden zo’n onmiddellijk plezierige ervaring.

Read more...

Rich Bennett - On Holiday

Midden in de zomer is het perfecte moment om een plaat getiteld On Holiday uit te brengen. Het betreft de opvolger van Music for Underwater Supermarkets van Rich Bennett. Het vakantiegevoel beperkt zich bepaald niet tot de titel. On Holiday is een heerlijk lome plaat en soms zelfs zwoele plaat. Deze warme kant wordt afgwisseld met stijlelementen die een rilling van spanning door je lijf sturen. Ontspanning en pakkende ritmiek vormen dus niet de enige wegen. Desondanks kan worden gesteld dat de singer-songwriterliedjes onder sterke invloed van lounge-pop staan. Daarnaast kent On Holiday nostalgische psychedelische momenten waarin ook de retro electropop van onder andere Stereolab en Seeland in doorschemert. Voor de vocalen maakt Rich Bennett gebruik van collega singer-songwriter Rebecca Pronsky uit Brooklyn. De ietwat schelle stem van Rebecca contrasteert op lichte wijze met de donkerdere tonen van Rich. Deze onderliggende spanningen maken van On Holiday een zeer onderhoudende plaat. Rich Bennett liet zich op zijn debuut nog inspireren door de muziek die wordt gedraaid in lifts, supermarkten en wachtkamers. Dat laat nog altijd sporen na op On Holiday, maar ook zijn rijke verleden als rocke en popmuzikant in uiteenlopende bands tekent zijn schrijfstijl. Overwegend is de sfeer dromerig en reislustig met een kristallen, melancholische ondertoon. Daarin schuilt de jazziness waarvan ook Zero7 zich bediende. De maanverlichte nacht op de hoes spreekt boekdelen. De toegankelijk gelaagde complexiteit die Rich creëert, verhult bij eerste beluistering nog veel interessante vondsten. Daarom is dit een lounge-droom-electro-pop plaat die deze zomer vaker de weg naar de speler terug zal vinden dan oppervlakkige alternatieven.

Read more...

Ólafur Arnalds - …and they have escaped the weight of darkness

De muzikale carriere van componist Ólafur Arnalds nam een zeer vroege vlucht met Eulogy for Evolution en in zekere zin zou kunnen worden gesteld dat …and they have escaped the weight of darkness pas de echte opvolger is van dat fenomenale album. Er ging echter een ruime serie andere werken en samenwerkingen (Kiasmos) aan vooraf. Daarmee liet hij horen dat de verstilde werelden die hij op Eulogy for Evolution creëerde ook heel andere verschijningsvormen kunnen aannemen.

…and they have escaped the weight of darkness gaat duidelijk voort op het oorspronkelijke pad en gaat niet gebukt onder het juk van experimentele formats (Found Songs) of een opdracht (Dyad 1909). Dit nieuwe album laat Ólafur Arnalds wederom in volledige creatieve vrijheid horen. Hij schreef de composities en arrangementen om vervolgens ook het album zelf te produceren. Tevens nam hij plaats achter piano en toetsen, terwijl de overige instrumenten door anderen worden ingevuld. Dat hij heeft geleerd van zijn vorige projecten is wel te merken. Niet in alle composities blijft de bezetting beperkt tot klassieke orkestraties met subtiele elektronische accenten. Door toevoeging van drum en bas kunnen de composities uitmonden in een aanzwellend bandgeluid. Minimalistische patronen vormen nog altijd een voornaam onderdeel van zijn werken, die hij graag ook ontbloot tot een minimaal instrumentarium. Zo ontglipt hij aan formalistische bezettingstradities en weet hij de arrangementen een van een eigenzinnige dynamiek te voorzien.

…and they have escaped the weight of darkness blijft in eerste instantie een modern klassieke plaat. Toch vindt Ólafur Arnalds gemakkelijk aansluiting bij elektronische soundscapes en ambient pop. Hoewel musiceren op dit scheidsvlak in het hedendaagse niet langer ongewoon is, beheerst Ólafur Arnalds de kunst buitengewoon goed. Dat mondt uit in een bijzonder intrigerende voortzetting van zijn oeuvre die een steeds krachtigere grip krijgt op de luisteraar.

Read more...

Julianna Barwick - Florine EP

Haar debuutalbum Sanguine bleef relatief onbekend. Julianna Barwick maakt dan ook geen alledaagse muziek. Wat Owen Pallett bewijst te kunnen met viool, doet Julianna Barwick volledig met haar eigen stem. Tijdens de toer voor zijn laatste album, Heartland, maakt Owen Pallett furore met zijn geweldige live performance waarin hij veelvuldig gebruik maakt van multiphonic loop techniek door middel van een loop pedaal. De gelijkenis blijft overigens vooral technisch, want Owen Pallett schrijft toch voornamelijk pop- of folksongs. Julianna Barwick daarentegen gebruikt de multiphonic loop om bevreemdende, magisch resonerende werelden te scheppen met haar schrille, etherische stem. Ritmiek krijgt daarin een minimalistische lading. De zes composities op Florine werken vooral als een vlokkerige atmosfeer. Slechts uiterst zeldzaam wordt ze daarbij geassisteerd door andere middelen. Op Florine klinkt haar stijl consistenter en geconcentreerder dan op Sanguine. Het spaarzame gebruik van instrumenten in bijvoorbeeld Cloudbank en Anjos geeft de uitgestrekte, sacrale soundscape een volle klank. De singulariteit en individualiteit van het musiceren met multiphonic loops heeft nu mijn volle aandacht. Het is fascinerend en tot nu toe ook bijzonder mooi. Celliste Zoë Keating is mogelijk de volgende stop op deze ontdekkingstocht. Voor nu zijn de eenzame, kristallen koralen van Julianna Barwick werkelijk een schitterende oase van xenofiele rust.

Read more...

Seahawks - Secrets of the Deep

Iedereen die zich ooit heeft afgevraagd hoe dancemuziek met postrockinvloeden in de oceaan zou klinken, doet er goed aan eens bij Seahawks te gaan buurten. De EP Secrets of the Deep brengt een zestal nummers die, ondanks hun stevige plaats in de ambient hoek van de dance, zich weten te distanciëren van de massa. De manier waarop allerhande aquageluiden worden gebruikt, vervormd of nagebootst, in de nummers is fascinerend en maakt een luisterbeurt zelfs voor non-believers interessant. Secrets of the Deep is niet uitzonderlijk catchy, noch uitermate dansbaar. Bovendien is het net niet de muziek om nu eens hip op te gaan zitten chillen vanwege de zware grooves. Het is een vorm van dance die dergelijke soundscapes produceert dat het vooral loont echt te luisteren. Al helemaal als is geweten dat in hun geluiden flarden soulvolle shoegaze en zonnige beachpop de ronde doen. Het een is opmerkelijk groots klinkend werk dat zonder meer het genre weet op te rekken. Overigens gebiedt eerlijkheid mij te zeggen dat Secrets of the Deep slechts een begeleider is van de High Tides/Astral Winds 7” ‘picture vynil’ van Seahawks. Bij een huidig gebrek aan een platenspeler heb ik beluistering daarvan voorlopig uit moeten stellen. Dat neemt niet weg dat Secrets of the Deep alleen al voor muzikale waterratten de moeite waard is. Wie weet, Seahawks zou zo maar eens de perfecte band kunnen zijn voor jouw zomer.

Read more...

Mako Sica - Dual Horizon

Dat Dual Horizon geen doorgaanse plaat is, blijkt direct uit de indeling. Er zijn drie nummers met een speelduur van veertig minuten. Mako Sica is de band achter dit debuut. Ze gaan prat op verwantschap met de native americans, zoals te zien is aan de bandnaam die ‘land bad’ zou betekenen. Ze bouwen op Dual Horizon vrijwel hun eigen genre, hoewel voor bands met dergelijke stijl een verwijzing naar God Speed You Black Emperor! niet kan ontbreken. Het openeningsnummer is even interessant, omdat het begint als echte ‘eventmuziek’ (als zoiets bestaat). Het is duister, cinematografisch, maar anders dan als sfeermaker niet erg interessant. In wat volgt hoort men postrock, postpunk en folkpop gevat in ambient soundscapes. I’itoi blijkt nogal rommelige kanten te hebben die weinig goed doen voor de grotere compositie. Daardoor verveelt en irriteert het mij behoorlijk snel. Het vervolg van 5th One Is the Dark maakt duidelijkere keuzes, waarin postrock met een vleugje jazziness de toon zetten. Afsluiter Dunes is ook consistenter en laat muzikaal een grotere spanningsboog horen. Desondanks is telkens mijn aandacht sneller vervlogen dan de compositie zijn eind bereikt. Gedeeltelijk zal dit veroorzaakt zijn door andere genrevoorkeuren. Hoewel bijvoorbeeld Sickoakes een goed album afleverde, is God Speed You Black Emperor! in mijn ogen vaak niet meer dan onderhoudend. Voor Dual Horizon van Mako Sica is het dan ook belangrijk om met de juiste voorliefde te gaan luisteren. Het album is echter volgens mijn informatie (momenteel) alleen op vinyl te verkrijgen.

Read more...

Altmodisch - Altmodisch

Deze Deense band voert de naam Altmodisch, het Duitse woord voor ouderwets. Dat lijkt moedwillig haaks te staan op het geluid dat zij voorstaan. Dit eponieme debuut volgt op twee EP’s die maar een beperkt bereik hadden op hun Deense labels. Desondanks leverde die al vergelijkingen met The Notwist en stadsgenoten Efterklang op. Deze release op Regular Beat zou dus best eens veel meer aandacht kunnen vergaren.

Net als Efterklang, Tunng en genregenoten combineert Altmodisch een akoestisch, klassiek instrumentarium (waaronder viool, cello, banjo, trompet en akkordeon) met elektronica. Er wordt gelaagdheid gecreëerd met digitaal gesamplede loops, drum machines en allerhande elektronische accenten, waarbij ook wat agressieve noise bij komt kijken, zoals Autechre die placht te gebruiken. Gelukkig volgt melodische verlossing vrijwel altijd op een aangenaam intrigerende manier. Altmodisch blijft trouwer aan elektropop of -rock dan de excentriekere folkpop van voornoemde referenties. De songs zijn meer op de beat gebouwd en krijgen daardoor een rockeriger karakter. De vingervlugheid van bijvoorbeeld Efterklang en Tunng blijft achterwege. Ontspanning is er meer op de momenten dat er rust en ruimte in de composities wordt gemaakt. Dat doet aan als ambient postrock, omdat de akoestische instrumenten eerder een spannende achtergrond dan leidraad vormen. Verder valt Altmodisch op door het gebruik van zowel mannen (kop)stem als vrouwelijke vocalen. Deze sieren de elkaar overlappende geluidsdekens van akoestische en elektronische aard. Altmodisch is geenszins ouderwets en heeft met name op het gebied van de rol voor elektronische kraakjes, klopjes, noise en synths een experimentele uitstraling.

Het album is gevuld met zware popsongs die uitstapjes naar de dance en ambient postrock maken. Vooral door de melodische eigenschappen van hun songs blijft Altmodisch goed luisterbaar, doch ietwat eentonig. Hun stijlmix is minder opzienbarend dan hun voorgangers, maar de honger naar alternatieven wordt door Altmodisch met soepele elegantie gestild.

Read more...

Jónsi - Go

Nog niet zo lang geleden konden we genieten van een zeer tedere versie van het Sigur Rós geluid middels het duo Jónsi & Alex. Op deze plaat vliegt Sigur Rós lid Jónsi Birgisson voor het eerst echt solo. Go is een juweel van een plaat. Het spreekt een totaal andere kant van het van Sigur Rós bekende geluid aan.

Al direct bij Go Do is duidelijk dat Jónsi uitgesproken folky klanken als basis gebruikt ten opzichte van de eerdere ambient soundscapes. Het is bekend dat IJsland een goed land is voor indiefolk, getuige recentelijk Seabear of het bijzondere Amiina. De nummers op Go zijn echter behoorlijk stevig en gedreven. Dat is een element dat op sommige Sigur Rós albums ook naar voren komt. Het nummer Animal Arithmic lijkt weggelopen te zijn bij The Dodos. Opvallend zijn bovendien de rijke, voornamelijk akoestische, orkestraties op de plaat. Deze arrangementen waren gedeeltelijk in handen van componist Nico Muhly (eerder werkte die al met o.a. Grizzly Bear, Antony & The Johnsons en Sam Amidon). Door zijn bijdrage zijn duidelijk invloeden uit modern klassiek en filmmuziek terug te horen. Daarmee komt ambient wederom dichtbij. Luister maar naar Tornado. Dat Go naast dit alles tevens progressief aandoet, is ongetwijfeld het werk van producer Peter Katis (Interpol, The National, Tokyo Police Club). Tegelijkertijd bewaart Jónsi een singer-songwritergeluid. Het kost zeker vier nummers om het scala aan stijlen op Go voorbij te laten trekken.

De vele punten van herkenning maken in dit geval geen kopie. Daarom blijft Jónsi’s soloavontuur tot aan het eind spannend. De melancholische melodieën die hij met zijn karakteristieke kopstem benadrukt, zijn iedere keer weer bezwerend mooi, zeker in nummers als Grow Till Tall. De songs zijn afwisselend in het IJslands of Engels gezongen. Een slimme zet, omdat zijn muziek zo een raadselachtige ondertoon blijft houden. Dit album kiest duidelijk een ander, grootser, pad dan Jónsi’s project met Alex Somers. Solo horen we Jónsi diversifiëren en experimenteren zonder dat hij de band met zijn bewonderaars verspeelt.

Read more...

Broken Bells - Broken Bells

De single The High Road zal bij velen al bekend zijn. Een samenwerking tussen twee zeer succesvolle muzikanten kan dan ook niet ongemerkt passeren. Onder de naam Broken Bells gaan producer Danger Mouse (Brian Joseph Burton) en James Mercer, zanger en gitarist van The Shins, schuil. Producer Danger Mouse heeft al een indrukwekkend lijstje samenwerkingen op zijn naam staan. De meest bekende en ongetwijfeld de succesvolste is als helft van het duo Gnarls Barkley, maar hij werkte ook met het beroemde Gorillaz. Daarnaast speelde hij met Sparklehorse en was hij deel van het project The Good, the Bad and the Queen.

Gezien de indie invloeden van The Shins doet Broken Bells misschien nog wel het meest aan de recente samenwerking tussen Danger Mouse en folkzangeres Helena Costas onder de naam Joker’s Daughter denken. Tot mijn verrassing kreeg die plaat nog niet de helft van de aandacht die nu naar Broken Bells gaat. Desondanks was ook The Last Laugh een heel interessante en leuke plaat. Het is duidelijk dat Danger Mouse een constante factor is als een zeker publiek en kwaliteit gewenst is. Hij kan met veel verschillende genres uit de voeten en steelt bovendien de show in het proces. Broken Bells is stilistisch gezien niet het meest opvallende document. Het bestrijkt een ruim scala aan sferen. Op dit album gaat het van een mooie popsong via ambient pop naar dansbare dance pop. De laag beats, synths en elektronica ligt er niet te dik bovenop, maar is voldoende aanwezig om soms zelfs het label elektropop te verdienen. Er is altijd met een graad van perfectie en een onmiskenbare groove aanwezig.

Natuurlijk bestaan er talloze bands en artiesten die redelijk vergelijkbare muziek maken, zij het meestal niet op één plaat verenigd. Het opmerkelijke aan Broken Bells zit verscholen in het feit dat het duo alle nummers volkomen smetteloos zijn. Alle invloeden komen zonder knarsende botsing samen en lijken vanuit de losse pols op de plaat terecht te zijn gekomen. De enige kritiek die te leveren valt, omvat ook gelijk de sleutel tot het succes. Broken Bells klinkt namelijk erg lekker, maar ook braaf. Door dat laatste is echter wel een zeer groot publiek aan te spreken. Bovendien als je op dit niveau presteert, mogen nummers best braaf zijn, want ze zijn tegelijkertijd ook steengoed.

Read more...

The Nocturnal Suite (Moodgadget)

Moodgadget is een jong en ambitieus label gevestigd in Brooklyn en LA. Hun motto: exposing the diversity in electronic music. Dat motto dragen ze inmiddels al zes jaar uit en in die tijd zagen al twee eerdere compilaties het levenslicht: The Rorschach Suite en The Synchronicity Suite. Hoewel de huidige compilatie, The Nocturnal Suite, maar liefst 24 nummers bevat, zijn daarmee drie goedgevulde albums net genoeg om alle muzikanten die zich bij Moodgadget hebben aangesloten een plekje te gunnen. Dat zijn er namelijk al meer dan zeventig en het mooie is, de meeste mensen zullen er daarvan met moeite een handvol kennen. Dat geeft gelijk het doel aan van deze releases door Moodgadget. The Nocturnal Suite laat van 22 nieuwe en veelbelovende acts één nummer horen (en Shigeto krijgt er twee). Doordat de gemene deler uit creatief gebruik van elektronica bestaat, blijft echter enige samenhang gewaarborgd. Een ervaren mixtape liefhebber had het waarschijnlijk niet beter gedaan. Vanaf het eerste moment kan het ontdekken beginnen. Openingsnummer Rich Doors van New Villager is goed gekozen. Het catchy ritme stemt gunstig en pakt lekker de aandacht vast. In zoveel muzikale diversiteit als The Nocturnal Suite bevat, is het onmogelijk dat ieder nummer zo opvalt. De muzikanten tonen dat elektronica zich laat vormen tot vele genres. Zo bestaat het op zweverige folk geënte City Center naast de dansbare klanken van Body Language en de spannende, melodische beats van Wisp. Andere interessante tracks zijn van The Landau Orchestra en Khonnor, maar het kan worden verwacht dat iedereen zijn eigen keuzes maakt op deze rijk geschakeerde plaat. Nadeel aan dergelijke pluriformiteit is het wisselende niveau. Daarom luidt hier het devies: zet de plaat op en pik de krenten uit de pap.

Read more...

Trouble Books - Gathered Tones

Nog niet zo lang geleden berichtte ik over The United Colors of Trouble Books. Nu is het duo Keith Freund en Linda Lejsovka, ditmaal versterkt door Mike Tolan, terug met een nieuwe samenkomst van geluiden, genaamd Gathered Tones.

De albumtitels geven een goede beschrijving van de stijl van deze band uit Akron, Ohio. Voor een groot gedeelte betreft het knip- en plakwerk, lichte noise en electropop met hier en daar wat folkinvloeden. Toch klinkt Gatheren Tones samenhangender dan het erg op de soundscape geschreven The United Colors. Daardoor heeft hun geluid wel wat weg van The Go Find en Broadcast, maar ook labelgenoten TaughtMe en Talons’ passen goed in het rijtje referenties. De contemplatieve, zachte vocalen krijgen minder aandacht dan de daar omheen wervelende etherische klanken. Een pakkend popliedje produceren ze daarom nooit, hoewel Gathered Tones het puur experimentele zeker voorbij is. In de songs gaat het om alledaagse dingen, waardoor de teksten zich net zo min profileren als de muzikale begeleiding. Hun ambient omgeving is niet bedoeld voor specifieke foci. In plaats daarvan wordt de luisteraar uitgenodigd voor luie dwalingen. Daarvoor zijn de composities uitermate geschikt en Gathered Tones zou ook zeker met beelden kunnen worden versterkt. Trouble Books breekt nog altijd geen potten voor de vernieuwing. Dat neemt echter niet weg dat ook Gathered Tones voor de liefhebber van knutselsoundscapes met een poprandje erg geschikt zal zijn.

Read more...

Splashgirl - Arbor

De grenzen tussen muzikale genres worden voortdurend aangetast door muzikanten die buiten die grenzen om nieuw klinkende stijlen te ontwikkelen. Doors. Keys. was het voorgaande album van dit Noorse, in de basis, akoestische improvisatie jazztrio. Op dat album werd de bezetting nog redelijk traditioneel opgevat, hoewel hun composities duidelijk deden blijken dat die traditie hen nergens beperkt. Sinds die plaat maakte ik slechts één keer een vergelijking met hun muziek met het eveneens Noorse jazzgezelschap In the Country. Het aardige is dat Splashgril met Arbor de bal terugspeelt door de minimalistische trekjes van In the Country te laten verbleken bij de huidige composities.

Op Arbor krijgt subtiliteit een volledig nieuwe betekenis. Jazz kan hun stijl onmogelijk nog dekken. In plaats daarvan ontstaan er soundscapes en ongrijpbare atmosferen. Af en toe doet het denken aan muziek uit de game industrie, maar dan van een verbluffend goede soort. Doordat de afbakening van de composities daardoor vervaagt, is Arbor zeker geen makkelijker album dan Doors. Keys. Splashgirl anno 2010 vraagt om rust en aandacht, het kost immers enige tijd om de spaarzame melodische elementen onder de huid te laten nestelen. Eenmaal op dat punt aanbeland, krijgt Splashgril’s muziek traag broeiende spanningen die plezierig lang nazinderen. Net als op Doors. Keys. is het haast niet te merken dat de composities niet letterlijk zijn opgetekend. Splashgirl blijft in essentie improviseren. De luisteraar wordt meegenomen in het ontstaan van de muziek, maar krijgt nooit het gevoel dat het aan onderliggende structuur ontbreekt. Verder zijn de albums nauwelijks meer vergelijkbaar. Splashgirl laat blijken dat de uniciteit van hun geluid zich op meerdere wijze kan uiten. Waar Doors. Keys. een schoonheid had die duidelijker te ontwaren was, zal Arbor de luisteraar meer interpretatievee vrijheid laten. Het zijn twee kanten van eenzelfde munt die herhaaldelijk op eigenzinnige wijze resoneert wanneer die wordt opgegooid.

Splashgirl kan zeker avant-gardistisch worden genoemd en zou in die positie meer aandacht moeten krijgen. Ondanks de vernieuwing klinkt hun muziek niet overmatig experimenteel en veranderingsgezinde liefhebbers uit de jazz, postrock, modern klassiek en ambient worden door het trio allen liefdevol onthaald. De toekomst zal ongetwijfeld bijzonder blijven.

Read more...

The Album Leaf - A Chorus of Storytellers

The Album Leaf uit San Diego, California maakt met A Chorus of Storytellers alweer det vijfde album in het twaalfjarig bestaan van dit muziekproject rondom Jimmy LaValle. De ontspannen postrock van The Album Leaf vindt een goed thuis op het vermaarde, alternatieve Sub Pop label. Hun muziek beweegt zich tussen ambient soundscapes op getemperde beats en popsongs. Kenners herkennen ongetwijfeld het geluid van het debuut van Engineers, hoewel deze Britten meer leunden op vocalen en pop. The Album Leaf heeft ruim de tijd gehad te rijpen. Daardoor kan de luisteraar de wat ongeïnspireerde, langzame start van A Chorus of Storytellers gemakkelijker door de vingers zien. Naarmate het album vordert, wordt dat geduld beloond. De composities krijgen meer expressie en de vlakke saaiheid in de dynamiek smelt weg. Hoewel de Mexicaanse grens nabij is, blijft de muziek van The Album Leaf ietwat onderkoeld. Dat maakt ook de geschiktheid voor toepassingen onder beeld, hetgeen al veelvuldig werd gedaan. Een echt verhaal vertelt de muziek niet, maar de herhalende patronen doen denken aan een soundtrack. Daarmee is de titel treffend te noemen. Zoals echter vaak met soundtracks moet van moment tot moment worden geleefd. A Chorus of Storytellers kent diverse, atmosferische hoogtepuntjes, maar weet ondanks uitblijvende verveling ook niet geheel te overtuigen als luisterplaat.

Read more...

Sone Institute - Curious Memories

Zoals gebruikelijk bij het Front and Follow label worden kopers getrakteerd op een handgemaakte verpakking voor de plaat. In deze snel digitaliserende tijden is dat een niet te evenaren troef. Maar Sone Institute is niet alleen afhankelijk van het label om op te vallen. Bij opening brengen de opmerkelijk bij elkaar geplakte klankcombinaties mij direct op een mentale vergelijking met Yonderboi. Dat is voldoende om met de oren gespitst deze plaat in te duiken.

Roman Bezdyk is de elektronisch kunstenaar achter Sone Institute. In de film bestaat al lange tijd het genre ‘found footage’, het album Curious Memories is opgebouwd uit ‘found sounds’. Deze klankcollages klinken niet altijd even samenhangend, maar intrigeren op verschillende niveaus gedurende de hele plaat. Het mag duidelijk zijn dat het hier een experimentele plaat betreft en dat de vergelijking met Yonderboi slechts op bepaalde momenten echt steek houdt. Van een popsong is eigenlijk nergens sprake. Als er al vocalen worden gebruikt, is dat puur als klankelement. De kwaliteit van de complexe soundscapes is niet altijd even hoog. Een haast onoverkomelijk euvel bij dergelijke muziek, want niet iedere verrassende klank zal bij eenieder even goed vallen. Verrassingen en een element van verwachting zijn echter voortdurend aanwezig. Veel van de samples zijn elektronisch, maar daarnaast komen flarden klassieke muziek, dance, jazz of zelfs een soulvolle piano voorbij. In deze jungle aan geluid vinden hypnotiserende samenkomsten plaats en ontstaan zinderende tableaux vivants. Het is overwegend aangenaam dwalen in het vriendelijk chaotische eclecticisme. Curious Memories biedt de luisteraar vooral een zoektocht naar momenten van persoonlijke betovering. Gelukkig is de speurtocht zelf erg spannend, waardoor een beloning vrijwel kan worden gegarandeerd.

Read more...