The Nocturnal Suite (Moodgadget)

Moodgadget is een jong en ambitieus label gevestigd in Brooklyn en LA. Hun motto: exposing the diversity in electronic music. Dat motto dragen ze inmiddels al zes jaar uit en in die tijd zagen al twee eerdere compilaties het levenslicht: The Rorschach Suite en The Synchronicity Suite. Hoewel de huidige compilatie, The Nocturnal Suite, maar liefst 24 nummers bevat, zijn daarmee drie goedgevulde albums net genoeg om alle muzikanten die zich bij Moodgadget hebben aangesloten een plekje te gunnen. Dat zijn er namelijk al meer dan zeventig en het mooie is, de meeste mensen zullen er daarvan met moeite een handvol kennen. Dat geeft gelijk het doel aan van deze releases door Moodgadget. The Nocturnal Suite laat van 22 nieuwe en veelbelovende acts één nummer horen (en Shigeto krijgt er twee). Doordat de gemene deler uit creatief gebruik van elektronica bestaat, blijft echter enige samenhang gewaarborgd. Een ervaren mixtape liefhebber had het waarschijnlijk niet beter gedaan. Vanaf het eerste moment kan het ontdekken beginnen. Openingsnummer Rich Doors van New Villager is goed gekozen. Het catchy ritme stemt gunstig en pakt lekker de aandacht vast. In zoveel muzikale diversiteit als The Nocturnal Suite bevat, is het onmogelijk dat ieder nummer zo opvalt. De muzikanten tonen dat elektronica zich laat vormen tot vele genres. Zo bestaat het op zweverige folk geënte City Center naast de dansbare klanken van Body Language en de spannende, melodische beats van Wisp. Andere interessante tracks zijn van The Landau Orchestra en Khonnor, maar het kan worden verwacht dat iedereen zijn eigen keuzes maakt op deze rijk geschakeerde plaat. Nadeel aan dergelijke pluriformiteit is het wisselende niveau. Daarom luidt hier het devies: zet de plaat op en pik de krenten uit de pap.

Read more...

Euphoria Is All We Know

Regelmatige lezers van deze blog zullen slechts weinig compilatiealbums langs zien komen. Ondergetekende luistert namelijk liever naar een met zorg samengesteld album dan een collectie losse songs (een shuffelende mp3 speler tref je bij mij niet aan!). Toch zijn het soms de compilaties die tot mooie momenten leiden, namelijk het ontdekken van net die ene artiest die je ooit gemist had. Euphoria Is All We Know maakt goede kansen tot dergelijke momenten te leiden. De plaat is een 20-delige bloemlezing van het indrukwekkende artiestenbestand van Antenna Farm Records: een label dat regelmatig met leuke alternatieven op de proppen komt. Luisteren naar Euphoria Is All We Know is net als een buitenlandse supermarkt binnengaan en door de schappen struinen. Er staan geheid bijdragen op van artiesten die je nog niet eerder hoorde en gelukkig van de kwalitatieve soort. De overgangen zijn ook niet te dramatisch, waardoor het woord mixtape zich rap laat noemen. Zo af en toe is er een song die niet helemaal kan bekoren, maar echte missers zijn niet aanwezig. Daarmee blijkt Euphoria Is All We Know een plezierig ontdekkingsreisje dat best de moeite waard is.

Read more...

I am Kloot - B

Discussies over definities zijn extreem vermoeiend, dus de wellicht voor de hand liggende vraag of B als een opvolger of puur als een verzamelaar van b-sides en rarities moet worden behandeld, is met de titel direct beantwoord. Zeker is echter dat de band uit Manchester, die te eigenzinnig bleek om zich naar het keurslijf van een gloednieuw erkende stroming in de muziek (new acoustic movement) te voegen, met B een bijzonder fijne dubbellaar op de markt brengt. De combinatie van niet eerder uitgebracht werk met alternatieve versies van oud werk werkt erg goed. De verzameling omvat songs van 1999-2007 en ontloopt daarmee de wens voor opvolging. De afgelopen twee jaar heeft de band niets meer bijgedragen aan B. Door de samenstelling van de twee schijven lijkt het wel alsof je B twee nieuwe platen in één keer brengt. Ondanks die illusie kan dat alleen maar positief nieuws zijn, want na een stilte van vier jaar, opgevuld met een John Peel sessie en een live album, is B verfrissend te noemen. Aan de andere kant zijn niet alle herinterpretaties even goed als de originele versies en dus ook wel overbodig. Aangezien we inmiddels dus aan de derde I Am Kloot release bezig zijn die niet de echte opvolger van Gods and Monsters is, gaat het uitkijken naar een volledig verzorgde studioplaat met twijfel gepaard. Het ontbreken van songs uit 2008 en 2009 is vast een voorteken voor verse wegen die de band momenteel inslaat. Geruchten rondom een titel The Sky at Night doen in ieder geval de ronde en B maakt opnieuw hongerig.

Read more...

Royal City - 1999-2004

De Canadese folkrock band Royal City ging inmiddels al vijf jaar geleden ter ziele. Dat uitgerekend Asthmatic Kitty (het label van Sufjan Stevens) ook na die jaren alsnog een compilatie b-sides uitbrengt, is geen toeval. Bij leve was Sufjan Stevens naast muzikanten als bijvoorbeeld Leslie Feist, Bob Wiseman en Gentleman Reg, één van de gastmuzikanten die bijdragen leverden aan Royal City’s werk. In 2003 had Royal City hun eerste optreden in New York bij Sufjan Stevens thuis. Nu zijn hun laatste stuiptrekkingen wederom door diezelfde Stevens te beluisteren. Het betreft een collectie die strekt over het gehele bestaan van de band: van 1999 tot 2004. De plaat is ingetogen en sober. Door de niet altijd perfecte productie valt de collectie te beluisteren als een heel laat avondje rondom het kampvuur, vlak voordat de zon opkomt. Het lijken oprechte, eerlijke liedjes en melodieën, die bijna spontaan ontstaan uit voorzichtig aftastend spel. Toch zijn er twee covers aanwezig: van Iggy Pop en The Strokes. Deze laatste draagt de, in dit geval veelzeggende, titel Is This It? De lome, slow-core en lo-fi sfeer doet denken aan Peter & the Wolf, maar ook een beetje aan Tindersticks of een milde versie van de rauwe rock-‘n-roll van O’Death. In dat brede spectrum is veel terug te horen van het originele gezicht van de band. Grote verrassingen zal deze compilatie niet verbergen, maar het is best een aardige plaat.

Read more...

Kiasmos/Rival Consoles - 65/Milo

Wie met het horen van de naam Olafur Arnalds, deze gedeelde EP direct denkt door te hebben, komt bedrogen uit. De eerste twee composities op 65/Milo worden verzorgd door Olafur in samenwerking met electro-musicus Janus Rasmussen van Bloodgroup. Slechts in subtiele melodische aanzetten valt de neo-klassieke hand van Olafur te herkennen. Pregnante, doch minutieus geplande electrobeats domineren de boel. Het maakt een dansbare luisterervaring van vreemde proportie. Dit wetende is het lang niet vreemd dat de EP gedeeld wordt met Ryan Lee West, oftewel Rival Consoles. Niet alleen delen ze hun label, Erased Tapes, maar op Helvetica liet Rival Consoles al horen op zeer kenmerkende wijze klassiek en dance te kunnen combineren. De overige drie tracks neemt hij voor zijn rekening. De melodische kant van de beteugelde electronische chaos is hier sterker vertegenwoordigd. De klassieke elementen die zo verrassend werkten op Helvetica zijn echter verdwenen. Daarvoor in de plaats voeren nu scherpe piepjes de boventoon. Deze EP laat progressieve en fascinerende vormen van electronische muziek horen, die het experimentele stadium ontstegen zijn.

Read more...

Jaarlijstje

Een zeer selectieve recapitulatie van (pop)muziekjaar 2008:

The Miserable Rich - 12 Ways to Count
Claire and the Reasons - The Movie
Kelli Ali - Rocking Horse

Beste Reissue: Thomas Feiner & Anywhen - The Opiates
Bijna vergeten plaat: Ticonderoga - Ticonderoga

Waarmee kan worden gesteld dat popjaar 2008 een belangrijke beweging naar klassieke muziek en eclectische folk doormaakte, terwijl Brooklyn Manhattan overtroefde als meest vooruitstrevende deel van New York, hoewel die vooruitstrevendheid evengoed kon bestaan uit nostalgie.

Enkele artiesten wisten hun opmerkelijke potentie (nogmaals) te verzilveren: Elbow, Camille, My Brightest Diamond. Singer-songwriters spraken, aangrijpend als altijd, ook cultfanaten aan: Jeremy Warmsley, Eugene McGuinness, Broadcast 2000 en Declan de Barra. Daarnaast vervolmaakte onconventionaliteit zijn muzikale karakter: Soy Un Caballo, TaughtMe, Young and Sexy en Get Well Soon. Folk was modern, zijn traditionele inborst verliezend: Fleet Foxes, Department of Eagles, The Acorn, Rachel Unthank en de Willkommen Collective bands uit Brighton.

Read more...

An Pierlé & White Velvet - Singles & Rarities

Met haar debuut maakte An Pierlé een onuitwisbare indruk op me. Een gepassioneerde en ongecontroleerde meid achter een piano, die nauwelijks haar emoties genoeg in bedwang leek te kunnen houden om een liedje netjes op de plaat te zetten. Dat ongebreidelde is en was haar grote troef. Al leverde ze met Helium Sunset en haar definitieve transformatie naar band met White Velvet ook zeer fijne platen, die imponerende eigenzinnigheid werd getemperd. Op Singles & Rarities vinden we in ieder geval wat de titel al suggereert, maar ook onuitgebrachte songs (Mary´s had a Baby, Anytime you Leave, Need You Now, Eldorado) en enkele live opnames van concerten in Brussel, Parijs en Hamburg die danig afwijken van de studio-opnames. Door al het materiaal heen wordt nog maar eens duidelijk wat een diverse en getalenteerde zangeres en pianiste An eigenlijk is en hoe uitzonderlijk haar materiaal. De live opnames zijn van goede kwaliteit en vooral het contrast tussen het sobere van de Parijse uitvoering en de grootse uitbundigheid van Brussel is mooi. Net als An zelf, is deze Singles & Rarities plaat zeker geen stereotypisch geheel. Ze is en blijft conventieschuw en alleen dat is al genoeg reden voor de fans. Deze compilatie raakt aan het fundament van haar kracht.

Read more...

The Great Park - The Great Park

The Great Park is hele reine folkpop van de hand van Stephen Burch. Heel stil en zacht met minimale middelen zet Stephen gevoelige liedjes neer gevoed door een heerlijke folktraditie. De meespelende muzikanten zijn grotendeels verzameld uit de kliek rondom het Woodland Recordings label, die ook deze compilatie van nummers op eerder uitgebrachte EPs brengt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vergelijkingsmateriaal daar en in andere in Brighton gebaseerde folkpop gevonden moet worden. Hier kwam ook het fantastische the Miserable Rich vandaan, maar The Great Park is rustiger en kaler, veel kaler en heeft een duidelijke focus op de gitaar. Misschien heeft de verkapte Ierse afkomst hier hand in. Percussie wordt maar mondjesmaat gebruikt. Daardoor ligt het zwaartepunt constant bij de kleine melodietjes en vooral de verhalende stijl van zingen. Met aarzelende stem, trillend van ingehouden emoties komen donkere kanten naar boven. Hij klinkt als een bard die meer weet van lokale duistere beslommeringen dan de inwoners zelf. De folkballads krijgen hierdoor een zinderende kracht mee. The Great Park laat je verlangen naar verloren tochten, een dwaallicht volgend, totdat er tijd is voor bezinning rondom een warm vuur in een koude, vochtige nacht. Als ik ooit de kans krijg, neem ik Stephen mee door de bossen en afgegraven turfvelden. Zijn bijzondere, muzikale poëzie zal daar ongetwijfeld nog beter gedijen dan op dit zielloze plastic.

Read more...

Adem - Takes

Dit project van Adem Ilhan bevat louter covers van nummers die hem op verschillende momenten geïnspireerd hebben. Na twee prachtige albums met een uniek geluid en composities is dit een verrassende aanpak. Het is echter niet echt verrassend dat er van ieder nummer weinig origineels overeind blijft. Adem zet nummers van onder andere PJ Harvey, Björk en Yo La Tengo zorgvuldig naar zijn hand. Zo weet hij van Takes een album te maken dat vooral op details en toon te onderscheiden is van zijn eigen werk. Aangezien Adem’s debuut voor mij een eyeopener was, is het des te mooier enkele muzikanten gepresenteerd te krijgen die dat voor hem betekenden, wat dit een bijzonder persoonlijk plaatje maakt. Daarnaast is het niet moeilijk het waagstuk te respecteren, want hoe maak je van nummers die je zelf bewondert een versie die dat evenaart? Adem startte met uitgeklede versies van covers die hij live speelde en vulde deze vervolgens tijdens het opnameproces instinctief in. Niet iedere cover heeft exact één origineel als fundament. Mede hierdoor is zijn eigen stijl zo herkenbaar bewaard gebleven. De albumtitel is voortgekomen uit de werkwijze. Uiteindelijk focuste Adem zich op het invloedrijke decennium 1991 tot 2001. Alle welgemeende moeite ten spijt moet ik bekennen dat tussen het genieten door, ik zijn eigen werk wel mis. Het is duidelijk dat niet alle nummers op zijn instrument- en stembeheersing zijn geschreven en dat is jammer. Eigenlijk klinkt het geheel vol en vlak tegelijk: de songs spreken minder, het charmante, rammelende randje is er vanaf. Aangename uitzonderingen zijn Tears Are in Your Eyes (Yo La Tengo) en het ongebreideld emotionele Unravel (Björk). Takes blijft desondanks wel een bijzonder album met misschien veel betere covers dan de meesten zouden produceren. De volgende keer hoop ik toch weer op echt eigen materiaal.

Read more...

The Apples in Stereo - Electronic Projects for Musicians

Deze compilatie CD verschijnt na een zeer druk jaar voor de band. Dit is mijn introductie tot Apples in Stereo en kan daarom niet oordelen of deze rarities en b-sides recht doen aan hun werk. Voor de fans zal het voldoende zijn dat Electronic Projects drie unreleased tracks bevat (Stephen Stephen, The Apples in Stereo Theme Song, Dreams). Voor de onwetenden zoals ikzelf geldt dat deze plaat een veertiental nummers telt waar het plezier vanaf spat en uitnodigt tot uitgebreidere exploratie. De compilatie bevat opnames gemaakt tussen 1995-2007 en volgt daarmee op de compilatie Science Fair uit 1996. De Beach Boys en Beatle sound is altijd aanwezig en zorgt voor een nostalgisch effect, verder klinkt de band vooral eclectisch. Zonder het verleden kan men denken aan Bauer en Devotchka. Het materiaal is zonder uitzondering aanstekelijk vrolijk opgebouwd. Duidelijk een band met klasse.

Read more...