Steye & the Ottowanians - Hum & Ears

De bestemming van dit In A Cabin With project was het winterse Canada met een temperatuur van -30. Die onderkoeling is niet terug te vinden op het funky album Hum & Ears dat, met de Nederlandse Steye als creatief middelpunt, werd gerealiseerd. Aan dit creatieve proces is een aflevering van de tv-serie van de NPS rondom IACW gewijd. Steye & the Ottowanians boren voor mij persoonlijk stilistisch niet de juiste bronnen aan, maar ik geef grif toe dat Hum & Ears zeker het meest funky album is dat uit een IACW project voortvloeide. Er worden vriendelijke, wat simpele songs gespeeld in een uitnodigende lo-fi sfeer met een authentieke zwier, waarvoor invloeden uit de soul en funk worden gebruikt om een aantrekkelijk, ritmegevoelig synthpop singer-songwritergeluid te smeden. Naast een veertiental Canadese muzikanten is ook gitarist Alvin Lewis (ex-Zuco103) van de partij. Tezamen vormen ze een grote en kundige groep muzikanten die in tien dagen tijd een prima luisteralbum in elkaar zetten onder toeziend oog van huisproducer Jesse Beuker. Na terugkomst werd van het nummer Wonderful in samenwerking met Adrien Jeanjean en Orientation Travel de eerste interactieve 3D clip opgenomen. Dat benadrukt nog maar eens de atmosfeer van creatieve vrijheid die IACW tot zo’n onweerstaanbaar project maakt. Met Steye & the Ottowanians groeit de diversiteit onder de IACW vlag alleen maar verder en, hoewel het geen persoonlijk favoriet is, blijkt ook Hum & Ears een leuk, speels album.

Read more...

Kartasan - Another Profile

Dit Belgische debuut op ons zo geliefde Excelsior label is even onverwacht als Klein. Kartasan is het resultaat van een productieve sabbatical van zanger, pianist en componist Jan Vandecasteele. Nadat Jan een demo, die hij samen met Barber Marquez opnam, liet horen aan Simon en Frederik Segers en Matthias Debusschere ontstond de basis voor de groep Kartasan. Jan en Frederik schreven de arrangementen en met de band werkten ze de nummers af voor een eerste album. Tijdens de eerste concerten bleek al dat hun begeestering constant meer publiek trok. Jan Vandecasteele blijkt de gave te bezitten om eigenzinnige moderne klassiekers te schrijven. Debuutalbum Another Profile staat vol met muziek die je onbewust al jarenlang mist. De fundamenten van klassiek songschrijverschap van grote delen van de twintigste eeuw werden gebruikt om songs te maken die onmiddellijk bekend en plezierig klinken, terwijl ze tegelijkertijd meer doen dan consolideren. Ouderwets is het op geen enkel moment, maar nostalgici komen oren tekort. Jan is gezegend met een ongelofelijk mooie, buigbare stem en heeft fijne timing. Hij is onmiskenbaar een geboren poptroubadour en weet random elementen uit de soul, funk en jazzgeschiedenis voor zijn eigen composities te laten werken. De songs hebben soms zelfs een cinematografisch karakter. De HUMO maakte een vergelijking met Madrugada en hoewel dit lang niet altijd opgaat, komt de inborst in diverse opzichten goed overeen. Another Profile kent een geweldige, uitnodigende en tijdloze sfeer en geeft een zeer pure, muzikale ziel bloot. Hulde voor deze bijzonder aanstekelijke, jongvolwassen plaat.

Read more...

Marlon Penn - Independence?

Een muzikaal manifest schrijven bij de release van je plaat is vragen om moeilijkheden. Met hun declaration of ‘Independence?’ begeeft het Groningse Marlon Penn (singer-songwriter Marlon Penninkhof) zich dan ook op glad ijs. Immers op deze manier worden de eigen fouten goedgepraat en lijkt het commentaar van de critici buiten spel gezet. Hoewel de boodschap voor pure muziek, zonder samples, welgemeend en goed wordt ontvangen, is het opschrijven ervan een inschattingsfout. Marlon Penn heeft dit namelijk helemaal niet nodig, maar legt zo wel de lat onnodig hoog.

Bij opening van het album bekruipt me dan ook even een moeizaam gevoel. Het is niet het meest verwelkomende nummer dat de poort openzet naar Independence? Het zet echter wel de toon. Er volgen namelijk twee hele mooie, ingetogen songs die nauwelijks te rijmen zijn met de punk- en funkbeats die deze aan beide kanten omsluiten. Op deze wijze ontvouwt zich het hele album, dat door die harde afwisselingen het gevoel oproept geen duidelijk doel te hebben. Zodra dit gevoel zich aan de luisteraar openbaart, wordt ook gelijk duidelijk dat dit nu juist het punt is. De band rondom de Marlon Penninkhof maakt van zoveel mogelijk vrijheid gebruik. Daarin past een ongelofelijke diversiteit aan stijlen. Enkele kanttekeningen mogen daarbij wel worden geplaatst. Lang niet iedere song lijkt even volgroeid. Dat geldt zowel voor de beheersing van de stijl als de compositie die soms het schetsmatige maar net ontgroeit. Vocaal is het ook duidelijk dat het zwaardere, rockende werk meer vraagt dan voorhanden is. Ook deze inschattingsfoutjes vergeef je de band bij het volgende tot stilte manende liedje geheid. Bovendien is het goed voorstelbaar dat iemand met een zwak voor andere genres dan ikzelf deze rollen eerder zou omkeren.

Toch blijkt Independence? uiteindelijk als geheel niet alle invloeden een overtuigende plaats te geven. Daarnaast had de productie hier en daar minder dof en gebalanceerder mogen zijn. De woorden van het kleine manifest in ogenschouw nemende, is er toch knap werk verzet. Het is voorlopig vooral de moed die moet worden beloond. Na wat rijping ben ik ervan overtuigd dat de eclectiek van dit genre-experiment zich kan ontwikkelen tot een charismatische stijl.

Read more...

Fink - Sort of Revolution

Al direct bij Biscuits for Breakfast was ik volledig overtuigd van de muziek van Fink, aka Fin Greenhall. Dit tweede album noem ik met opzet, want zijn eerste Ninja Tune release was van een heel andere orde; namelijk een relaxte DJ plaat. Tot verbazing van velen ontpopte hij zich met Biscuits for Breakfast tot een begenadigd singer-songwriter. Het betrof een uitgeklede vorm van pop waar zeker zijn interesse in de dance en funk in terug te horen was en zo af en toe een excursie richting folk ondernomen werd. De basis werd gevormd door een prettig gitaarspel met een lichte groove. Zijn getemperde, hese stem kleurde fantastisch bij de frugale arrangementen. Alle composities zaten trefzeker, met uiterste precisie in elkaar, hetgeen het effect tot verrassende niveaus maximaliseerde. Gelukkig bleef het niet bij deze plaat. Hij perfectioneerde die sound zo mogelijk nog verder op Distance and Time, een album dat alsmaar mooier werd. Toch liep het grote publiek nog niet uit. Dat lijkt met Sort of Revolution te veranderen. Plotseling is er veel aandacht, wat mij doet fronsen en afvragen of er iets veranderd zal zijn.
Fink wordt doorgaans bijgestaan door Guy Whittaker (Bas) and Tim Thornton (drums). Slechts op subtiele wijze komen daar nu regelmatig klanken bij van andere instrumenten. Hoewel er bijzonder veel in de muziek gebeurt, misschien ook omdat je als luisteraar de neiging hebt tussen de noten door te luisteren, blijven de meeste songs relatief leeg en op de vlakte. Deze minimalistische soberheid is suggestief en daar zit de kracht. Fink laat ons de vrijheid, waardoor we extra bij zijn songs betrokken raken. Zijn unieke geluid staat erg op zichzelf. Alleen de aanpak van de Nederlandse Hartog (Hartog Eysman) bewoog met zijn zuivere debuut in die richting. Sinds Fink met Biscuits for Breakfast de Rubicon overtrok, voltrekt de evolutie zich op een prettig laag tempo. Anders dan de titel doet vermoeden, brengt Sort of Revolution ons weinig nieuws, maar alle aandacht is meer dan terecht. Het is hoe dan ook raadzaam met Fink te gaan kennismaken.

Read more...

Charlie Winston - Hobo

Een muzikale familie is vaak een vrijkaartje voor een muzikale carrière, maar daarmee is niet gezegd dat deze ook succesvol zal zijn. Zijn beide ouders waren in de jaren ’60 en ’70 zangers, wat aanstekelijk werkte op de kinderen. Momenteel kennen wij vooral zijn broer Tom Baxter. Vergelijkend is direct te zeggen dat ondanks Baxter’s bijzondere stem en talent, Charlie Winston dankzij zijn extraversie en diversiteit nog een stuk spannender klinkt. Hobo had een bliksemsucces in het toch vaak avontuurlijker Frankrijk, denk aan Camille, waar de donder nog wel even door rolt. Vele nummers zijn radio vriendelijk door de toegankelijke melodieën en verleidelijke refreinen. Erg prettig om te zien dat Hobo dus ook in het mainstream circuit hoge ogen gooit. Het succes ligt misschien al besloten in de geperfectioneerde wijze waarop genres samenkomen. De popliedjes zijn gestoeld op folk met wereldlijke invloeden. Vanaf dat punt kan ieder liedje van een nostalgische ballade naar een funky soulnummer schieten. Pure pop is het nooit. Ook zijn ervaring in film- en theatermuziek steekt voortdurend de kop op, met verrassend mysterieuze en dromerige accenten in de ritmische composities. De afwisseling tussen springerige staccato percussie en indringende vocalen vormen een opmerkelijk slagvaardig geheel. In plaats van in volume te kruipen om de aandacht op te eisen, werkt Winston toe naar een muzikale chaos van instrumenten met even pakkend als intrigerend resultaat. Charlie Winston is een geboren artiest en maakt enorme indruk met deze verzorgde plaat. We moeten zeker wat gemist hebben met zijn eerste album Make Way. Dat betekent gelukkig dat als we nog wat meer willen horen er gewoon nog een album klaar ligt. Deze goedgeluimde, intieme en dramatische poppareltjes zullen niet gauw vergeten worden.

Read more...

Bitter:Sweet - Drama

Opmerkelijk dat Bitter:Sweet nog niet is opgepikt in ons koude landje, want ze brengen een fijne vorm van muzikale warmte. Drama is hun tweede plaat en heeft de paar losse eindjes van hun debuut Mating Game krachtig weggewerkt. Aan de basis van Bitter:Sweet staat het duo Shana Halligan en Kiran Shahani, die niet alleen het album volschreven, maar ook de productie op zich namen. Ten eerste valt op dat ze goed geluisterd hebben naar de triphop scene en daar vervolgens een wereldlijk en opgewekt mysterieus tintje aan hebben gegeven. Daarmee laten ze Portishead en Goldfrapp achter zich om meer de richting in te gaan van Candie Payne en zelfs Jem. In de lounge sfeer hier en daar kan je denken aan Zero 7 en met de funky, Latin ritmes komen Shrift en Corinne Bailey Rae om de hoek kijken. Het resultaat is een indrukwekkend geluid dat zeer toegankelijk is. Het is gedeeltelijk dansbaar, terwijl de wat bevreemdende instrumentale invulling het album weerhouden een hapklare standaard zonder verrassingen te worden. Verrassen is nu juist wel wat ze doen. In thuisland Amerika loopt de hele film en televisiewereld met ze weg. In vele succesvolle series als Grey’s Anatomy, Nip/Tuck, Desperate Housewives, Men in Trees en Lipstick Jungle zijn al nummers gebruikt en ook in de Hollywoodfilm The Devil Wears Prada. Nu zal dat niet voor iedereen een aanbeveling zijn, dus deze successen ten spijt zou iedereen vooral eens moeten gaan luisteren. Het is creatiever dan je het op het eerste gehoor zou geven en steekt daarmee vele grote in dit genre naar de kroon.

Read more...

Florian Wolff - Catching Up, Standing Still

Catching Up, Standing Still presenteert Florian Wolff op overtuigende wijze. Zijn songschrijverschap en performance zijn doelgericht en zelfverzekerd. Daardoor komt de hem eigen fusion stijl bijzonder goed uit de verf. Hij combineert jazz met een bluesy swing in krachtige harmonische samenkomsten op creatieve gitaarpartijen. Er zijn retro elementen te vinden in stemvervormers, het gebruik van de hammond en de funky groove van de bas. Het vleugje zoet dat pop dient te hebben wordt gebracht met een knipoog. De invloeden vloeien moeiteloos samen, waarbij het geluid fijn toegankelijk is gebleven en het cliché vermeden wordt. Alles is perfectionistisch uitgevoerd, wat goed te horen is op de prima verzorgde opnames. Het album heeft een warme, diepe sound en er heerst een lekkere ontspannen sfeer. Florian heeft een plezierig donker timbre in de stem met een licht zweempje Amerikaanse scherpte, die in de verte doet denken aan Luke Reynolds. Het americana element is verder slechts spaarzaam aanwezig in de banjo en mandoline. Door zijn heldere dictie zijn alle teksten goed te verstaan, waardoor gelukkig opvalt dat deze meer dan eens een doordachte boodschap hebben. Florian dingt volledig terecht mee naar de Grote Prijs van Nederland.

Read more...

The Ramblin' Ambassadors - Vista Cruiser Country Squire

In de instrumentale surfsound van The Ramblin’ Ambassadors klinkt een ongebreidelde liefde voor het verleden door. Het had goed mogelijk geweest zich te verliezen in ongeïnteresseerde oogkleppen op, copy-cat praktijken. Niets van dat alles op Vista Cruiser Country Squire. Met een vleugje rauw Tex-Mex gevoel, country americana en vooral veel tremolo, schrijven ze nummers die in Tarantino klassiekers niet hadden misstaan. De nummers werken ook nog eens to the point aanstekelijk. Bovendien zijn de Ambassadors hun voorgangers hoorbaar erkentelijk met eerbetoon aan The Surftones, The Bell-Airs en The Sadies in strakke covers. Dus zet de BBQ maar buiten, bouw een feestje, iedere zomerse gelegenheid krijgt een vrolijke noot met deze onbevangen heren die verrassend genoeg uit Calgary, Canada komen. Ik durf te voorspellen dat zelfs de niet-liefhebbers van het genre voor de bijl gaan bij beluistering. Op klassieke leest stuiteren de Ambassadors voort met soepele Groove. Wie houdt ze tegen?

Read more...

Christophe Maé - Mon Paradis

Maé’s ster was al op vroege leeftijd reizende en Mon Paradis vormt de voorlopige apotheose. Met één miljoen verkochte albums en een langdurige nummer één hit in Frankrijk is Christophe daar nu al een grootheid. België ligt ondertussen onder vuur en de verovering van Nederland lonkt. De combinatie van zomerse hiphop, funk, soul, reggae en Afrikaanse invloeden in een aanstekelijk popjasje laat weinig twijfel over dat potentieel bestaan. Alleen de taal zou hier een lastige horde kunnen blijken. Daar staat zijn rake, urgente stemgeluid tegenover, die er melodieën uitgooit met een overgave die je niet in de koude kleren gaat zitten. Na spetterende voorprogramma’s voor de grote namen te verzorgen, mag hij nu zelf die rol gaan bekleden. De constant hitgevoelige liedjes zijn uit het leven gegrepen en er is muzikaal ook veel diepgang. Christophe heeft, op het scherpst van de snede, wellicht een verreikende succesformule in handen.

Read more...

Gabriella Cilmi - Lessons to be Learned

De opener Save the Lies knalt voortvarend de speakers uit. De feestelijke uplifting sfeer doet me even naar Scissor Sisters wenken, een terugkerend thema. De Australische Gabriella Cilmi heeft er duidelijk zin in. Dat werkt onweerstaanbaar aanstekelijk vanaf de eerste minuut. Het album vervolgt met een broeierig sfeertje waar onmiskenbaar triphop en lome lounge-invloeden de blauwprint voor waren, denk aan een getemperde Candie Payne. Soms komt ze in de buurt van Zero7 en Corinne Bailey Rae, maar de begeleiding gebruikt lijnen waarin ik ook de indiepop van Doves herken. Gabriella zegt muziek de perfecte vorm van communicatie te vinden. Het is dan ook helder dat ze goed geluisterd heeft. Ze mist geen enkele mogelijkheid het beste te pakken wat recente cross-overstijlen gebracht hebben. Dat is zonder meer knap en resulteert dan ook in het hitgevoelige album Lessons to be Learned. Gemakkelijk voer voor de critici, als je daar doorheen prikt misschien je aankomende lieveling.

Read more...

Jim Noir - Jim Noir

Dit is de eponieme opvolger van Tower of Love die hier volledig over het hoofd gezien werd, ondanks veelvuldig gebruik in reclames in bepaalde landen. Jim Noir maakt psychedelische funk met beetje bombast die precies het juiste stukje repeteert, zodat de vaak simpele teksten van de refreintjes zich onmiddellijk in je kop nestelen. Een veelal onmiskenbare Britse sixties sound gegoten in de vorm van dansbare, hitgevoelige nummers met en neus voor harmonie en aanstekelijke melodietjes. Daarnaast refereert hij in elektronicagebruik constant aan niet de minste namen: Air, St. Etienne, Stereolab en een beetje HaHa Sound van Broadcast. De mosterd komt van vele plaatsen, toch weet Jim Noir telkens een uiterst origineel concept neer te zetten. Het pakkende What U Gonna Do kan een zomerse cabrio-hit worden met treffende nostalgie en frisse moderniteit. Het steekt allemaal vrijwel feilloos in elkaar. Doordat er ruimte is om de potentiële hits af te wisselen met meer getemperde nummers is ook het album als geheel goed te beluisteren. De soundtrack voor vele feestjes, of gewoon een ontspannende vrolijke bui.

Read more...

db Clifford - Recyclable

Met de sound van DB Clifford is al vaker groot succes geboekt, denk vooral aan Jamiroquai, maar op de verdienstelijke wijze waarop Clifford hier nieuw leven in blaast is er ruimte voor meer. Al van jongs af aan zette hij zijn gevoelens om in muziek, wat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de enorme soepelheid en het gemak waarmee hij de radiovriendelijke songs op de plaat heeft gezet. Recyclable vervalt nergens in moeilijkdoenerij en veel songs zijn hitgevoelig, zoals dat ook bleek bij band als Maroon 5 of het toegankelijke geluid van singer-songwriters als James Morrison. Dat Clifford simpelweg een muzikaal virtuoos blijkt wel uit het feit dat hij op één gitaarpartij na letterlijk het hele album van composities en uitvoering tot productie verzorgt heeft. Daardoor kon hij lekker zijn gang gaan en zet een wat subtieler geluid neer dan bands in dit genre, maar is toch weer wat grootser en voller dan andere singer-songwriters. De zonnige en laidback sfeer van de licht funky pop zal waarschijnlijk niemand tegen de borst stuiten, maar is het allemaal niet te perfectionistisch? Let op, DB Clifford kan weleens hoge ogen gaan gooien bij het grote publiek.

Read more...