Caótica Ana, van Julio Medem

Er zijn weinig regisseurs die even mooie en intelligente films maken als Julio Medem. Hij maakte veelgeprezen films als Los Amantes Del Círculo Polar en Lucía y el Sexo. Voor Caótica Ana vond hij inspiratie in grote gebeurtenissen in zijn eigen leven. Zijn manier van verhalen vertellen lijkt daardoor harder en confrontatiever dan voorheen. Zijn schitterende cinematografische stijl is wederom verder ontwikkelt. De film trekt je daardoor direct in een temporele en visuele cadans die je niet meer loslaat. Hoewel de vertelstructuur van Caótica Ana opnieuw een hoge mate van abstractie en bewustzijn vraagt, schijnt de regie associatief en intuïtief toe. Deze film is geen makkelijk beginpunt voor een verkenning van Julie Medem’s oeuvre, vooral omdat de verregaande artistieke groei zorgt dat Caótica Ana minder samenhangend overkomt dan eerder werk. Uit zijn stijl spreekt altijd een onbevattelijke liefde voor menselijke complexiteit en de intieme, fysieke expressies van het lichaam. In deze laatste film wordt dit op de spits gedreven door te concentreren op het volwassen worden van een onstuimige kunstenares, Ana, en de tragische jonge doden die zij in eerdere levens is gestorven. Aan de hand daarvan wordt de esoterie van de betekenis van haar bestaat aan de kijker op cryptische wijze ontbloot. Caótica Ana bestaat uit delen die terugtellen van 10 tot 0, waarmee de film de deconstructie volgt die Ana in het verhaal onder hypnose ondergaat. Daarin vervaagt het belang van het verschil tussen hypnose en werkelijkheid. Dit ontwikkelt zich onomkeerbaar middels diverse, constant vernieuwende scènes die langzaam telkens meer onthullen tot aan het onverwachte eind. Julio Medem’s werk is niet bedoeld om duidelijk te zijn, maar kruipt zelf in het onderbewuste. Bij iedere keer dat je zijn films ziet, zal beleving en begrip intensiveren.

Read more...

Savath y Savalas - La Llama

De voornaamste man achter Savath y Savalas is Guillermo Herren die wereldwijd furore maakte met zijn vorige project: Prefuse 73. Naast hem werken Eva Puyuelo Muns en Roberto Carlos Lange als vaste leden mee op La Llama. Als groep die zijn basis gedeeltelijk in Barcelona en New York zegt te hebben, steden die fier en innovatief op de voorgrond staan, is het bijna logisch dat het geluid van Savath y Savalas vooruitstrevend klinkt. La Llama kwam uit op Stones Throw, maar had voor een Warp act (Herren’s oude label) door kunnen gaan. Gelukkig hoeft men voor innovatieve elektronica al lang niet louter naar dat label toe. De wisseling van de wacht van labels, maakt dat Guillermo Herren een fris uitgangspunt heeft voor La Llama. De songs zijn intrigerend door hun complexe composities. Het tempo ligt overwegend laag, waardoor er rijke, sfeervolle soundscapes ontstaan met verwonderende melodische fragmenten. De rode draad blijft echter altijd bewaard. Psychedelische invloeden zijn talrijk op dit wonderbaarlijke album.
Met enige omzichtigheid zou de vergelijking met Shrift en Broadcast kunnen worden gemaakt. Ook triphop geeft een aanknopingspunt, maar Savath y Savalas maakt specifiek, doch spaarzaam, gebruik van Zuid-Amerikaanse invloeden. Deze bewerkstelligen misschien een vergelijkbare sfeer, maar klinken beduidend anders. Het elektronische experiment lijkt een flinke tik van de jaren ’60-’70 te hebben meegekregen. Ondanks dat experiment blijft de groep vriendelijk en toegankelijk klinken, tenminste voor diegenen die zich weleens vaker aan muzikale avonturen wagen. Voor anderen kost het doorgronden van de eigengereide sound zeker meer moeite. Moeite die hoe dan ook wordt beloond, want zodra je meedrijft op de meeslepende songstructuren ontdek je werelden die je alleen misschien nooit had bereikt. De op het eerste gezicht afstandelijke werelden worden uitnodigend en zeldzaam mooi. Savath y Savalas profileert zich succesvol met een uniek en avant-gardistisch geluid dat tegelijk zeer genietbaar blijft.

Read more...

Pájaro Sunrise - Done/Undone

Ietwat opmerkelijk is het tweede album van Pájaro Sunrise, Done/Undone, een dubbelalbum waarin de ene schijf het predicaat Done draagt en de andere Undone. Dat de band halverwege uit elkaar viel, heeft hier ongetwijfeld mee te maken. Daardoor zijn grote delen van deze release het solowerk van Yuri Méndez. Ten opzichte van hun debuut kwam er aanvankelijk nog een derde bandlid, Mario Delgado, bij. Gelukkig was er voldoende inspiratie en Done/Undone brengt dan ook vele nummers lang de fijnste indiepop die ik in lange tijd uit Spanje heb horen komen. Hun stijl wordt gekenmerkt door fijnbesnaarde ballads en speelse liedjes. Ondanks dat in het Engels gezongen wordt, is de tongval in de ongeprononceerde, mompelende vocalen vaak te bespeuren. Door de lieflijke arrangementen is dit niet ergerlijk, maar eerder innemend. Stilistisch brengt Pájaro Sunrise weinig nieuws. De elektro-akoestische songs vinden hun inspiratie in vele decennia popmuziek, die in het instrumentarium wordt aangevuld door lichte nu-folk en americana accenten. Done/Undone is een gepolijst geheel en laat je meer dan eens ontwapenend glimlachen.

Read more...

Pudor, van David Ulloa & Tristán Ulloa

Deze eerste film van de gebroeders Ulloa toont op ingetogen wijze, in de beste Spaanse traditie, een familietragedie. Het woord Pudor (eerlijkheid) staat symbool voor de grote geheimen die de familie voor elkaar verbergt, die op onverklaarbare wijze verband lijken te houden met een rondwarende stank (putor). Ondanks het feit dat ze met elkaar onder één dak wonen, leven vader, moeder, dochter, zoon en opa onder de alledaagse verplichtingen totaal langs elkaar heen. Terwijl ze verdwalen in hun eigen clandestiene web, verliezen ze wat er echt toe doet. Deze aangrijpende film wordt gedragen door charismatische acteerprestaties die subtiel versterkt worden door het corresponderende ritme in de enscenering. Door de vele plotlijnen is er echter weinig ruimte voor verdieping. Tristán Ulloa kreeg door zijn rol in het prachtige Lucía y el Sexo bekendheid, maar Pudor laat zien dat samen met zijn broer hij goed gevoel heeft voor regie.

Read more...