Moulettes - Moulettes

Het is één van de richtingen in de hedendaagse muziek: barokke, theatrale pop. In diverse richtingen springen me artiesten als Evelyn Evelyn, Dresden Dolls, Parenthetical Girls, Wild Beasts, The Irrepressibles en Duke Special direct in gedachten. Daar kunnen Moulettes aan worden toegevoegd. Geleid door vrouwelijke vocalen komen vele stijlinvloeden voorbij. Sommige songs zijn klaar voor het theater, andere voor de kermis, weer andere voor muziekfestivals, want soms is Moulettes behoorlijk puntig.

Het eponieme debuut is voor een groot gedeelte aanstekelijk, hoewel het voorstelbaar is dat niet iedereen iedere song, die soms elk een project op zich lijken, kan waarderen. Consistentie is er wel, maar blijft grotendeels ongrijpbaar. Klassieke muziek wordt in één beweging op een hoop gegooid met hoempapa, rock, blues, jazz en close harmony-achtige koortjes. Samenzang is een belangrijke troef in hun eigenzinnige stijl. Gelukkig wordt alles met voldoende flair uitgevoerd om een knipooggevoel te bewaren. Dat wil overigens niet zeggen dat heel Moulettes vol staat met ongeremde eclectische vrolijkheid. Zulks is onmiddellijk terug te vinden in woorden in de songtitels als cannibal, devil, requiem en bloodshed, die alleen niet opzienbarend zouden zijn, maar tezamen een patroon vormen. Daarnaast volgen de teksten ook traditionele folkthema’s, hoewel dat muzikaal niet de meest toonaangevende invloed is. Er is aandacht voor dynamiek in de structuren en contrastrijke composities, zodanig dat de luisteraar herhaaldelijk wordt uitgedaagd op zoek te gaan naar een boodschap. De quirky folk die we uit Brighton gewend zijn, wordt dus niet te allen tijde gevierd. Natuurlijk is er een veelvoud aan instrumenten aanwezig die voor een constant veranderende klankkleur moeten zorgen. Het werkt allemaal wonderwel samen zonder de muzikale betekenis te verliezen.

Moulettes is één van de vele gezelschappen die in groeiende mate hun eigen ding doen, bagage dragend van de grote muzikale diversiteit die tegenwoordig in menig liefhebbers collectie is te vinden. Het zullen voornamelijk die liefhebbers zijn, naast mogelijk de onbedachte festivalganger, die Moulettes zeker op waarde zullen kunnen schatten.

Read more...

Guy van Nueten - Merg

Er schitteren al vele sterren aan het muzikale firmament van Guy van Nueten. Toch zal lang niet iedere muziekliefhebber zo zijn ingelicht dat zijn naam ook de oren doet spitsen. We kennen diverse voorbeelden van muzikanten die een klassieke carrière of conservatoriumopleiding verruilen voor succes in de popmuziek, Merg is het cumulatieve resultaat van een omgekeerde omslag in Guy’s loopbaan. Dat zal het niet gemakkelijker maken een grote schare fans aan zijn naam te verbinden, maar het zou een vergissing zijn Merg niet te beluisteren.

Gezien zijn rollen in de band The Sands en als arrangeur en bandlid van o.a. dEUS, Admiral Freebee en Daan, was zijn inschrijving aan het conservatorium op zijn minst opmerkelijk. Juist in die eerdere prestaties toonde hij zich een muzikant en componist die nog veel verder zou moeten kunnen komen. Tien jaar later presenteert hij in Merg een muzikale visie die zich op een algemeen niveau laat omschrijven als moderne barok. Een stijlkeuze die goed overeenkomt met zijn studies wiskunde, een associatie die vaak met barok, en Bach in het bijzonder, wordt gemaakt. Drie van Bach’s composities passeren ook op de plaat. Albumtitel Merg lijkt te verwijzen naar de spilfunctie die merg vervult bij de bloedproductie. Het legt de kern van Guy’s muzikale talent bloot. Hij speelt geëngageerd, met veel gevoel, hetgeen misschien versterkt wordt door het feit dat hij eigen composities ten gehore brengt. Deze singer-songwriterachtige aanpak in de klassieke muziek mist zijn uitwerking niet. Niet veel musici gingen hem voor op deze wijze een instrumentaal soloalbum te maken, maar Dustin O’Halloran verdient in dezen een eervolle vermelding.

Guy speelt met ritme, interpretatie en toonsoorten. Hij doseert de dynamiek nauwkeurig, waardoor de composities subtiel beelden en meeslepend worden. Bovendien is het prettig dat Merg niet te pretentieus of vooruitstrevend is in atonale en minimalistische zin. Daardoor vermijdt de componist het gebruikelijke ontoegankelijke air van het modern klassieke genre. Merg vervolmaakt de visie die Guy van Nueten met enkele zijprojecten al inluidde op overtuigende wijze, maar vraagt daardoor wel een afwijkend publiek.

Read more...