Posts tonen met het label Frans. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Frans. Alle posts tonen

This Is the Kit - Wriggle Out the Restless

>> zaterdag 26 februari 2011

This Is the Kit, de uitlaatklep van Kate Stables, heeft Wriggle Out the Restless de opvolger gemaakt van Krulle Bol. Krulle Bol was een onverwachts indrukwekkend debuut. Alleen wie door de voorzichtig gewogen invloeden heen luisterde werd bevangen door de sluipende overmeestering van This Is the Kit. Wriggle Out the Restless heeft dus iets om na te streven.

Kate Stables heeft gelukkig weinig gemorreld aan de formule die Krulle Bol zo bijzonder maakte. Het is vanaf het eerste moment duidelijk dat ze dicht bij de folk blijft, hetgeen zich met name uit in de melodie en expressie van de vocalen. Het instrumentarium kan flink uiteen lopen, maar er is wel degelijk een rode draad die wordt gehandhaafd. Als een volleerde chef, zit ook op Wriggle Out the Restless het plezier in de verfijnde balans. Er is een veelvoud aan invloeden die zijn weg naar de voorgrond van de songs van This Is the Kit werkt. Dat zorgt ervoor dat het album diverse zijwegen kan inslaan en toch dezelfde richting blijft volgen. In de melodieën is een zekere mate van abstractie te herkennen die zorgt voor korte repetitieve lijntjes. Dat voegt op eenvoudige wijze complexiteit toe aan de composities.

Mijn vergelijking van voorheen met Ane Brun gaat eigenlijk niet meer op. In feite past ze uitstekend in de opkomende lofi hedendaagse folkpop die zowel haar Franse als Engelse wortels een uitstekende voedingsbodem geeft. This Is the Kit maakt muziek die het best gedijt in een intieme setting. Dat haar muziek geen massale aantrekkingskracht heeft, maar vooral op kenners een hypnotiserende uitwerking zal hebben, is in dit geval een voordeel.

Read more...

Yann Tiersen - Dust Lane

>> maandag 1 november 2010

De muziek van de film Amélie ging de hele wereld over en zette componist Yann Tiersen flink in de kijker. Enige jaren daarvoor werd hij al beroemd in eigen land met het interessante album Le Phare. Sindsdien zijn hijzelf of zijn muziek graag geziene gasten op concerten. Dat de minimalistische charme van de composities voor Amélie en daarvoor niet de enige wijze zijn waarop hij zijn creativiteit vormgeeft, bleek de afgelopen jaren wel. Vanuit de licht minimalistische en vaak sobere folky combinatie van Michael Nyman en Erik Satie maakte hij uitstapjes die regelmatig behoorlijk poppy uit de hoek konden komen. Jammer genoeg bleken die vaak nauwelijks zo betoverend, intrigerend of aanstekelijk als zijn meer klassiek georiënteerde werk. Zo was zijn samenwerking met Shannon Wright zonder meer plezierig, maar het bracht weinig teweeg.

Het huidige Dust Lane is niet uitgesproken klassiek georiënteerd noch een duidelijke popplaat. Dat prikkelt de nieuwsgierigheid voldoende. Desondanks blijkt eigenlijk al snel dat ook Dust Lane het beloofde land niet bereikt. De composities zijn relatief vlak en de instrumentale klankcombinaties doorgaans niet spannend genoeg om dat te verbloemen. De vocalen zijn ietwat ongeïnspireerd en voelen soms zelfs overbodig. Bovendien maakt het gebrek aan inhoud van de songs het bijna ergerlijk. De wijze waarop klassiek en pop samenkomen brengt Yann Tiersen dichter bij landgenoten als Air, maar Air is in deze klanktaal veel innovatiever dan Tiersen. Regelmatig leeft het geheel even sferisch op en dan lijkt Tiersen weer niet in staat om met de spaarzame vondsten de basis te ontstijgen.

Liefhebbers vinden wellicht nog altijd voldoende vertier op Dust Lane om zich gedurende de speelduur niet te vervelen. Ook ondergetekende kon het album goed verteren. Yann Tiersen is duidelijk een verdienstelijk componist en muzikant. Toch overheerst uiteindelijk de teleurstelling dat Dust Lane niet veel meer kan zijn en dus trekken we ons gedwee weer terug met de eerdere stukken die Tiersen terecht bekend maakten.

Read more...

49 Swimming Pools - Triumphs and Disasters, Rewards and Fairytales

>> maandag 5 juli 2010

Het Franse 49 Swimming Pools is de nieuwe uitlaatklap van singer-songwriter Emmanuel Tellier. Samen met zijn muzikale vrienden Etienne Dutin (gitaar) en Fabien Tessier (drums, etc.) vormt hij nu een band. Dat Emmanuel in zekere zin een oude rot is in het vak (Engelstalige muziek), maakt dat 49 Swimming Pools direct solide en enigszins vertrouwd klinkt. Dat moet echter niet worden opgevat op nostalgische wijze, want hoewel hij zijn meeste albums met andere bands in de jaren ’90 maakte, is daar niets van te merken.

49 Swimming Pools klinkt eerder als een getemperde, folky Arcade Fire met een singer-songwriterkarakter. Het debuutalbum Triumphs and Disasters, Rewards and Fairytales kent ook enkele raakvlakken met het recente Musée Mecanique en Avi Buffalo. De Franse aanpak van indiefolk pop en rock is enigszins herkenbaar in Tazio & Boy, The Delano Orchestra en Cocoon. Soms komt er bij 49 Swimming Pools een bitterzoet electropoprandje bovendrijven vaak ingeluid door electronische beats. De muziek wordt afwisselend opgevuld door opmerkelijke muzikale accenten of ontwikkelingen waarin allerhande invloeden kunnen terugkomen. Dan kan de band zelfs behoorlijk stevig klinken of plotseling een totaal ander instrumentarium naar voren laat komen. Dat maakt dat Triumphs and Disasters, Rewards and Fairytales een spannende luisterervaring biedt en haast een uur lang blijft boeien. Deze concentratie op het album zelf betekent tegelijkertijd dat er slechts een handvol songs zijn die geheel op eigen benen een bijzonder moment creëren. The Goodbye Song en The Devil Says zijn daar voorbeelden van. 49 Swimming Pools zal geen aardverschuiving veroorzaken, maar is zeker geen niemendallerige plaat.

Read more...

El Boy Die - Black Hawk Ladies & Tambourins

>> dinsdag 18 mei 2010

El Boy Die is een Franse band met een moderne internationale visie. Ze brengen op dit tweede album, Black Hawk Ladies & Tambourins, een vorm van folk die in het hedendaagse muzikale spectrum zich eenvoudig als freakfolk laat bestempelen. El Boy Die mengt zich echter in dit genre zonder omfloerst te kopiëren.

Hun hele presentatie van artwork tot (song)titels doet duister aan en daarmee is niets teveel gezegd. Verwacht ook geen gepolijst geluid van deze Fransen, noch de uiterst complexe orkestraties van Grizzly Bear en consorten. De songs op El Boy Die tonen een sterk gevoel voor compositie, terwijl ze overwegend van het lo-fikarakter blijven dat een singer-songwriter niet zou misstaan. Kenmerkend is de eigenzinnige wijze waarop de songs zich laten ontwikkelen in klassiek geënte soundscapes, waarvan Moona Luna Tears een uitstekend voorbeeld geeft. Deze soundscapes zijn doorvoed van traditie en behoorlijk wereldwijs. Het vormt een mooi contrast met de gedrevenheid die als stuwende kracht in de onderstroom rust. Wanneer de imperfecte rammel van die onderstroom uitbreekt, is een vergelijking te maken met een volledig getemperde en timide Akron/Family en Arcade Fire. De nummers ontpoppen zich als venijnige fluisterprofetieën. Daardoor is de band stukken minder gemoedelijk dan Bon Iver of The Accidental zonder zich compleet van die sfeer te ontdoen. De ruwe lo-fi aanpak zorgt voor een garagegevoel in hun freakfolk, maar de soundscapes putten uit de overvloedige bron van de psychedelica.

Er schuilt een zekere onrust in El Boy Die die desondanks op Black Hawk Ladies & Tambourins beteugeld blijkt. Dat geeft het album een mysterieus en enigszins beangstigend sentiment. Hun sound is gematigd vernieuwend en kent mooie momenten. Black Hawk Ladies & Tambourins is echter wel een plaat voor mensen die van grimme onderhuidse spanning houden. In die zin is de freakfolk van El Boy Die niet zo meditatief, dromerig of fascinerend complex als bij genregenoten. Hun gebruik van deze stijlkenmerken blijft daardoor juist het hele album intrigeren.

Read more...

The Rodeo - Music Maelström

>> zondag 2 mei 2010

Naam en stijl zijn slechte raadgevers voor de afkomst van The Rodeo. Wie daarvoor gevoelig is valt het anagram van singer-songwriter Dorothée direct op. The Rodeo lijkt echter als naam ook een directe verwijzing naar de folky americana die ruimschoots in haar songs aanwezig is. Desondanks is Dorothée, zoals haar persoonlijke naam doet vermoeden, van Franse afkomst.

Hiermee is echter nog zeker niet alles gezegd. Muzikaal heeft ze breed uitwaaierende roots. Die omvatten naast country ook zeker blues, jazz, soul en gospel. Desondanks maken haar songs een zeer solide en volkse indruk. Bovendien gaat achter de vaak lieflijk aandoende arrangementen een flinke dosis rauwe energie schuil die de puntigheid kent van menig volledige popband. Op diverse momenten is de vergelijking te trekken met Howling Bells’ stevige melancholie. Die duistere kreten worden overigens telkens snel afgewisseld met een staaltje genrekennis. Iedere song an sich vertoont genreontwijkend gedrag. Wat als een onschuldig country deuntje begint, kan op inventieve wijze omslaan. Music Maelström doet daarmee zijn naam eer aan. Daarnaast klinkt The Rodeo behoorlijk strakker en geconcentreerder dan de speelsheid waar echte folkartiesten zich van bedienen. Niet alles hoeft perfect te zijn, maar kracht is een stilistisch sleutelwoord. Haar brede interesse krijgt daarin ruim baan. Enkele songs kunnen stukjes van covers bevatten van opvallende artiesten die niet makkelijk met The Rodeo te rijmen zijn. Haar pittige vorm van folk is wellicht geen echte avant-garde, maar doet evengoed vaak wel zo aan. Op Music Maelström klinkt folk uiterst divers.

Read more...

John & Jehn - Time for the Devil

>> vrijdag 23 april 2010

Het dualisme van het Frans-Londense duo John & Jehn werd op hun voorgaande plaat benadrukt door twee aparte schijfjes voor één album te gebruiken. Ze werden door het label snel onder de noemer new wave geschaard, maar bleken veel breder en behoorlijk wat eigen karakter te bezitten. Met Time for the Devil mogen ze gaan bewijzen of ze zich weten te distantiëren van de grote diversiteit aan psychedelische en punkinvloeden uit het verleden. Lang laten John & Jehn ons niet in spanning. Alles wat de eponieme voorganger eventueel miste, komt solide samen op Time for the Devil, te beginnen met het catchy, dansbare titelnummer. Het orgeltje is nog steeds aanwezig in de stijlmix, net als ruimtelijke elektronische accenten, puntige ritmiek en een donker, rauw garagerandje. John & Jehn heeft het allemaal en is een sterkere band geworden met een eenduidiger geluid. De voorbodes waren door enkelen al herkend, maar nu met Time for the Devil lijkt hun charismatische sound echt klaar voor een groter publiek. John & Jehn leveren een opvallend sterk staaltje moderne, energieke en plezierig ongepolijste pop.

Read more...

Micmacs à Tire-Larigot, van Jean-Pierre Jeunet

>> woensdag 31 maart 2010

Ook zonder zijn maatje Marc Caro weet regisseur Jean-Pierre Jeunet de treffende excentrieke sfeer van Delicatessen te doen herleven in zijn nieuwe werk Micmacs à Tire-Larigot. Jeunet vond samen met Caro middels een zeer authentieke visie toch een grote schare fans, iets dat niet veel eigenzinnige filmregisseurs gegeven is. Dat talent vormt nog steeds de voedingsbodem voor deze nieuwe prent. Terug is het nostalgisch futurisme, hoewel in strikte zin er bij Micmacs beter kan worden gesproken van een verhaal barstensvol hedendaagse maatschappij kritiek. In zekere zin een grimmig gegeven, maar de film is uiteraard uiterst komisch. Het ludieke absurdisme viert wederom hoogtij. Dat geldt voor zowel de vele opmerkelijke typetjes, de aankleding van de omgeving alsook voor de bittere toevalligheid waaruit het verhaal is opgebouwd en de associatieve vertelwijze. Teveel prijsgeven zou het kijkplezier kunnen bederven, desondanks is iedere film van Jeunet zo rijk dat men herhaling met liefde ondergaat. Na twee onfortuinlijke gebeurtenissen met wapens in zijn leven, wordt Bazil van de straat gered door een inventieve recyclefamilie met wie hij de strijd aanbindt tegen de twee betrokken wapenfabrikanten. Door de overmoedige bravoure van de personages ontbreekt wel de beklemmende sfeer van Delicatessen. Inmiddels is natuurlijk ook de regiestijl minder opzienbarend, maar dat doet aan de film zelf niets af.

Read more...

François & The Atlas Mountains - Plaine Inondable

>> zaterdag 21 november 2009

François & The Atlas Mountains is een formatie van Franse singer-songwriter François en zijn band van muzikale vrienden, velen gemaakt na zijn verhuizing naar het Engelse Bristol. In die begeleidingsband vinden we namen terug als Rozi Plain en Rachael Dadd. Dat plaatst François & The Atlas Mountains direct stevig tussen folky popacts die graag op zuivere wijze musiceren, maar zeker niet als standaard folk klinken. Een vergelijkbare Frans-Engelse combinatie in de folk vonden we ook al bij de mooie plaat van Emily Loizeau. Muzikaal is de oversteek dus meer dan de moeite waard.

François is overigens bepaald geen nieuwe naam in de muziek. Er staan al enkele releases op zijn naam, maar pas nu met Plaine Inondable lijkt er voldoende organisatiekracht achter de plaat te zitten om grote groepen te bereiken. De improviserende experimenteerdrift van François wordt regelmatig geroemd, maar die noemer blijkt voor Plaine Inondable enigszins overtrokken. Het warm zinderende openingsnummer Friends doet denken aan de tijdloze pracht van Hope Sandoval’s laatste album. De lo-fi karakteristieken herinneren aan Peter & the Wolf, de sterk op folk geënte basis aan This Is the Kit. Daarbij mag natuurlijk opvallen dat geen van de genoemde namen zeer vergelijkbare of conventionele muziek maken. Dat gebeurt op Plaine Inondable ook niet. Grotendeels kabbelt het album op plezierige ritmes. Knisperende muzikale lagen wisselen elkaar af en de drukkende atmosfeer is eerder tropisch dan herfstig. Als geheel kent het een haast bezwerende cadans die in zware, mistige wolken om je heen blijft dansen. De songs behouden een zekere spontaniteit die ongetwijfeld voortkomt uit de wisselende combinaties van eigenzinnige muzikanten in The Atlas Mountains. Door de voornamelijk akoestische arrangementen en muzikaal ingezette koortjes blijft Plaine Inondable toegankelijk en klassiek klinken, terwijl de onconventionele songstructuren ook uitnodigen tot intensievere luisterbeurten. Wie daar de moeite voor neemt, ontdekt de ware schoonheid van deze plaat. Langzaam, maar onvermijdelijk nestelt Plaine Inondable zich in hoofd en hart.

Read more...

Air - Love 2

>> zaterdag 3 oktober 2009

Na Moon Safari was de naam Air niet meer weg te denken uit de muziekwereld. De opmars van dat album duurt nog altijd voort, want introducés beginnen vaak bij deze plaat. Dat is zeker niet onterecht. Ondanks de voortreffelijke albums die volgden, sommigen meer gewaardeerd dan anderen, blijft Moon Safari de grondlegger en ontdekking van dit bijzondere en invloedrijke Franse elektropop duo.

En wat schetst onze verbazing? Love 2 grijpt schaamteloos op dat album terug. De vooruitgang op de daarop volgende albums wordt weliswaar niet vergeten, maar het is overduidelijk dat de sfeer en klank van Moon Safari de leiddraad vormt op Love 2. Dat is absoluut gaan schande, want slechts enkele albums doorstaan de tand des tijds zo fier als Moon Safari. Love 2 klinkt dus wederom ontzettend fris. Nog altijd kijkt de blik van beide heren stevig vooruit. De grootse reputatie die hen inmiddels steunt, geeft ze de ruimte om met iets meer vermetelheid de composities vorm te geven. Dat maakt het huidige werk scherp en spannend. Love 2 is zeker geen herhalingsoefening. Het is een document dat toont dat Air voortdurend blijft vernieuwen, maar zeker daarbij hun wortels niet afsnijdt. Het klassieke Air geluid brengt een brede glimlach op het gezicht van iedere kenner.

Het enige wat naar mijn idee ontbreekt, is een hitje in de dop à la Kelly Watch the Stars. Het vrolijke Sing Sang Sung komt daar misschien als enige in de buurt. Daarentegen levert Love 2 een album met de nadruk op de welbekende instrumentale invulling van rijke elektronische klanktapijten en jazzy accenten. Dat voelt als een ontspannen en verrassende strandwandeling. Love 2 was eigenlijk al voor de geboorte verplichte kost, maar neemt bij beluistering alle eventuele tegenzin zeker weg.

Read more...

Emily Loizeau - Pays Sauvage

>> vrijdag 18 september 2009

De Frans-Engelse Emily Loizeau is absoluut geen Frans zuchtmeisje. De stem waarmee ze de Franse en Engelstalige songs zingt, heeft een scherpe kraak en een ver reikend volume waarvan je moet leren houden. De muziek op dit tweede album past dan ook beter bij namen als Herman Düne en Moriarty. Die eerste werkte in diverse rollen aan vijf nummers op het album mee.

Pays Sauvage is het tweede album van Emily Loizeau. Haar debuut was van een volstrekt andere orde. Dat ontwikkelde zich over een lange periode binnen een select groepje op het podium. Het succes dat ze daarmee oogstte zorgde voor mee creatieve vrijheid en een eigen huisje in de Ardèche. Pays Sauvage is niet langer een rudimentair, rauw album, maar wordt gekenmerkt door een inspirerende sfeer gehuld in rijke arrangementen. Aan de basis staan traditioneel troubadourschap, alt. country en folk noir. In combinatie met de stevige expressie van haar stem resulteert dat in een album dat zwanger blijkt van sentiment en frivoliteit. Hoewel de songs geregeld biografische thema’s raken, is Pays Sauvage toch geen echte singer-songwriter plaat. Emily Loizeau gebruikte haar vrijheid om een grote groep muzikanten uit te nodigen, maar haar kleine huisje bleek te klein. Zodoende vonden de clashes plaats in de studio. Ze zorgde ervoor dat zij niet constant het middelpunt van de aandacht was. Alle genodigden konden zo ook daadwerkelijk bijdragen leveren aan het geheel. Daarom noemt Emily Pays Sauvage haar hippieplaat. Toch zijn het grotendeels Emily zelf en haar twee vaste bandleden, cellist Olivier Koundouno en drummer en gitarist Cyril Avèque, die hun stempel op het album drukken. Daarnaast staat als een paal boven water dat Pays Sauvage nooit het bijzondere en prachtig gevarieerde werk had kunnen worden zonder de genoemde aanpak. De akoestische songs zullen met hun schitterende tijdloosheid en krachtige karakter nog lang in de muziekwereld nagalmen.

Read more...

Montreal on Fire - Decline & Fall

>> dinsdag 21 juli 2009

Montreal on Fire is van een bescheiden slaapkamerproject uitgegroeid tot een volwaardige band die een spannende vorm van ambient pop en progrock maakt. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: in de progrock ben ik niet zo thuis en zo’n beetje de enige band die ik kan bedenken die eenzelfde overlap maakte is Sickoakes. Goed, misschien dat het bijzondere Fields ook een overlap maakt, maar dan richting indiepop. Verder ben ik aangewezen op wat ik ken van de ambient pop, zoals Gregor Samsa of slowcore als Audiotransparent en het Belgische Krakow. Decline & Fall begint als een plaat die nog prima in de laatste categorie zou kunnen vallen, zij het dat er een aanzienlijke rol voor gitaar- en industriële noise is weggelegd. Zo lang Montreal on Fire de subtiliteit in de performance hoog houdt, kan ik best genieten. Zeker wanneer er de rust en ruimte genomen wordt om op spaarzame wijze een melodielijn op te bouwen. Wanneer echter de versterkers flink worden opengetrokken verliezen zij me in rauwe luidheid. Toegegeven, de holle, gruizige vocalen kleuren mooi bij rust en geweld. De zware atmosfeer die vooraf gaan aan de heftig stuwende uitbarstingen van Montreal on Fire zijn dan ook een sterke, onvoorspelbare troef. Toch weet Decline & Fall me uiteindelijk niet volledig te raken, maar misschien is dat meer een kwestie van smaak dan kunde.

Read more...

rinôçérôse - Futurinô

>> zaterdag 13 juni 2009

Alsof een naam als rinôçérôse nog niet genoeg aandacht trekt, overtreft dit Franse duo die indruk moeiteloos als je hun nieuwe plaat Futurinô afspeelt. Nu hebben de heren, Patrice Carrié en Jean-Philippe Freu, al sinds 1996 een wereldwijde reputatie hoog te houden. Met fans als Moby, Massive Attack en LCD ligt de lat om te presteren torenhoog. Van een duo bestaande uit een gitarist en basgitarist is rinôçérôse uitgegroeid tot een ruimtelijk, galactisch geluid. Ze houden hun blik moedwillig wijd. Zo hebben ze er een gewoonte van gemaakt om de muzikale kwaliteiten van prestigieuze namen uit te baten. Op Futurinô zijn onder andere Mark Gardener (Ride), Ninja (The GO team!), Luke Paterson (Deaf Stereo) en Franse zangers Anna Muchin en Jessie Chaton in afzonderlijke nummers te bewonderen. Deze stilistische clash wordt voortgezet in de werkwijze van het duo, die met hun muziek de drang voelt diverse kunstdisciplines samen te voegen. Voor hun nieuwe optredens gaan ze een samenwerking aan met de hedendaagse kunstgroep Electronic Shadow die digitaal, visueel werk maken. Futurinô verandert daarmee in een interdisciplinair concept dat wegen zoekt naar een nieuwe expressieve kunstvorm waarin muziek een hoofdrol speelt. De reputatie van rinôçérôse zal zeker niet onder dergelijk spektakel lijden.

Read more...

Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix

>> dinsdag 19 mei 2009

De suggestieve titel lijkt erop te duiden dat Phoenix ons verblijdt met een barokke suite. Een beetje grootheidswaanzin is de heren ook wel gegund. Phoenix opereert namelijk uit Versailles en het is algemeen bekend wat daar in de barok gebeurde. Het is dus niet opmerkelijk dat de heren meer dan een lichte fascinatie met deze periode hebben. Blijft daar ook iets van over in de composities op deze vierde plaat? Samen met Air, die met Kelly Watch the Stars aan de basis van hun succes stonden, vormen ze al jaren de garde van een mooi Frans exportproduct: de elektropop. Dat geven ze anno 2009 zeker nog niet op. Sterker nog, Wolfgang Amadeus Phoenix toont een nieuw en fris vuur in hun songschrijverschap. Niet dat ze ooit een misser produceerden, want zonder uitzondering bleken al hun albums al gauw een onmisbaar, aanstekelijk document. Hetgeen een vaste groep luisteraars na hun debuut tegenstond, namelijk de mierzoete arrangementen, zijn nu wat meer naar de achtergrond verdwenen. Het feit dat producer Phillipe Zdar van hun debuut United achter deze plaat zit, zal daar debet aan zijn. De songs op Wolfgang Amadeus Phoenix zijn op het scherpst van de snede en dat levert een zeer groovy en dansbaar album op. In tegenstelling tot het gros, was het debuut het minst aan mij besteed, maar de ruime ervaring van de band is ook hier terug te horen en dat maakt dit weer een typische Phoenix plaat. Tenzij we het label barok ook toekennen aan een bepaalde stijl elektropop, is daar geen sprake van. Wel maken we opnieuw kennis met een band die de trukendoos nog lang niet heeft uitgeput. Dit album zal in korte tijd net zo hardnekkig blijken als zijn voorlopers.

Read more...

Toy Fight - Peplum

>> vrijdag 8 mei 2009

Fransen lijken een vreemde fascinatie te hebben voor speelgoed. Recentelijk nog maakte Coralie Clément het album Toystore en regisseur Michel Gondry lijkt het spelen en knutselen nog lang niet verleerd. Toepasselijk is ook dat Gondry geïnspireerd zou zijn door popmuziek en zelf geboren is in Versailles, de broedplaats van Frankrijks bekendste elektropop bands. Toy Fight lijkt met de bandnaam uit te willen drukken hoe hun springerige, bedrieglijk naïeve muziek klinkt. Even bijzonder is echter dat wij nooit van een tweede album als Peplum hadden kunnen genieten als City Slang de uiteengevallen band niet gered had met een deal. Het drietal greep de gelegenheid aan om van Peplum een in hun ogen zo perfect mogelijk album te maken. Vooral het excentrieke plezier dat van de plaat afspat, getuigt daarvan. Onweerstaanbare melodietjes met aanstekelijke ritmes en een rijk en creatief instrumentarium maken van Toy Fight een unieke groep. Afgezien van de speelsheid lijkt er weinig typisch Frans aan hun geluid, hoewel Cocoon een aardig uitgangspunt biedt. Toy Fight slaagt waar Lake bleef steken. Muzikale spitsvondigheid was zelden zo innemend en mooi tegelijk.

Read more...

Baikonour - Your Ear Knows Future

>> zondag 15 maart 2009

Emmanuel Krieger, aka Baikonour, zet op zijn tweede album de visionaire muzikale lijn die hij eerder inzette succesvol door. De stijl die hij tentoonspreidt is uniek. Geboren in Versailles, waar ook Air en Phoenix wortel schoten, lijkt het niet opmerkelijk dat de basis van Baikonour’s geluid in de elektronica ligt. Het verschil zit ‘m echter in de wijze waarop hij deze middelen inzet. De complexe composities dragen een herkenbare signatuur waarin synths, elektronica, traditionele klanken en krautrock samensmelten tot een nieuwe muzikale taal. Nergens klinkt Baikonour als een mix van elementen, maar altijd als een langzaam voortschrijdend geheel dat nieuwe eenheden voortbrengt. Te cryptisch? Ga dan vooral eens luisteren. De titel van het album lijkt goed uit te drukken wat het doel is, hoewel het eigenlijk een spruit is van het steenkolenengels van Japanse hoesdesigner Eiji. Het album is nog op een andere conceptuele leest geschoeid; Nepal. Alle nummers zijn vernoemd naar taalkundige vondsten uit dat land. Overigens is Baikonour zelf een voormalige Soviet raketbasis in Kazachstan en daarmee is de wijd uiteenlopende interesse en inspiratie van Krieger zeker voldoende ingeleid. De detaillistische kunststukjes op Your Ear Knows Future kunnen worden ervaren als avontuurlijke reizen door verschillende werelden.

Read more...

Waiting for Eve - In a Cabin with Waiting for Eve

>> maandag 9 maart 2009

Hopelijk zal deze IACW plaat van Waiting for Eve geen eenmalige execitie blijken. Dit keer werden de muzikale kwaliteiten van de leden van de Franse band Les Blaireaux op de proef gesteld door een samenwerking aan te gaan met Nederlandse jazz-zangeres Una Bergin. Telkens weer leiden de sessies van IACW tot onverwachte resultaten. Zo-ook op deze plaat. Waiting for Eve is opgenomen in Frankrijk en een zinderend artistiek document geworden. Waar Les Blaireaux doorgaans opgewekte en speelse muziek maakt die zich begeeft tussen het Franse chanson en de excentrieke volksmuziek, leiden de composities en arrangementen van Julien Dubois tot veel somberder sferen. De rijke, donkere instrumentatie met de weemoedige, jazzy vocalen van Una Bergin leveren een kenmerkend geluid op. Dit komt in het bijzonder naar voren, omdat de muzikanten hun volkse trekjes niet verleerd zijn. Gelukkig valt dit nergens uit de toon. Zelfs de elektronica die her en der zijn intrede doet versterkt slechts de symbiose. Vluchtig vliegt er een vleugje triphop en Goldfrapp of Mara Carlyle langs, wat de muzikale diepte nog eens vergroot. Een fluwelen drang naar experiment zorgt voor dreigende spanning gevolgd door verlichting in acute droombeelden. Het geheel blijft stemmig met een onmiskenbare Franse inslag. Waiting for Eve brengt wonderschoon sentiment in prachtige harmonieën, die hedendaagse Franse folk en moderne jazz combineert met zeldzame klasse. Met een snik en een diepe zucht sluit je dit album in je hart. Een waar hoogtepunt in het IACW project.

Read more...

John & Jehn - John & Jehn

>> zondag 25 januari 2009

Met genrebeschrijvingen als new wave en pop noir hebben veel artiesten tegenwoordig al snel een succes in handen. John & Jehn doen beiden eer aan alle lovende kritiek die ze in korte tijd vergaarden. Oorspronkelijk stammen ze uit Frankrijk, maar inmiddels resideren ze al enige tijd in Londen. Vandaar dat ze vorig jaar op London Calling te bewonderen waren. Deze migratie heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Het blijkt dan ook weer dat labels slechts een selectief verhaal vertellen. Zo is de garage invloed van muzikanten als The Kills duidelijk aanwezig en zou het soms druk aanwezige orgeltje niet misstaan bij ons eigen ZzZ. De elektronica die vaak om de hoek komt kijken, zou zomaar eens de anders verloren gewaande Franse bakermat kunnen zijn. Het resulteert in een charismatisch geluid dat drijft op de bevreemdende chemie die het duo deelt. Het gezegde ‘twee handen op één buik’ is de leidraad van dit album, dat derhalve ook uit twee schijfjes bestaat.

Read more...

Coralie Clément - Toystore

>> zondag 9 november 2008

Toystore staat vol met liedjes die het air ademen van de generatie van de Franse chansonnières, met eenzelfde klasse en knipoog brengt Coralie Clément sympathieke melodietjes die makkelijk mee te neuriën zijn. Het album komt na een aantal jaar enige cinematografische verschijningen te hebben gemaakt, naast haar muzikale carrière, die ze overigens deelt met haar broer Benjamin Biolay. Eigenlijk zou het bijna correcter zijn om het album uit te brengen onder deze naam, want de teksten, composities, productie en alle instrumenten zijn van Benjamin’s hand. Coralie, met verve, neemt vooral de vocalen voor haar rekening. Hoewel Coralie maar al te makkelijk weer in het hokje van de oh zo populaire Franse zuchtmeisjes gedrukt kan worden, vind ik Toystore duidelijk een ander karakter hebben. Het is spetterend creatief en uitdagend uitnodigend. Toystore doet de naam eer aan, want wie het album beluisterd waant zich in een speelgoedwinkel. Bijna willekeurig worden allerlei media gebruikt om klanken te maken die vervolgens op originele wijze aan en op elkaar zijn geknipt en geplakt. Dit leidt tot soms onspecifiek krakkemikkige arrangementen, waarover de niemendallerige melodieën zijn gedrapeerd. Deze sfeer zorgt er echter ook voor dat de momenten van bezinning hun uitwerking missen. Desondanks is Toystore een zeer vrolijk album waar veel in te beleven valt. Een muzikale evenknie van Michel Gondry.

Read more...

Marie Modiano - Outland

>> woensdag 5 november 2008

Marie Modiano levert met Outland een heerlijke prestatie. Haar geweldige stem leent zich uitzonderlijk goed voor de diversiteit in het genre dat ze zich heeft aangemeten. Wat bijzonder opvalt is de fijne, open structuur in de vaak sober ingevulde, ritmische arrangementen. Hierin echoën de invloeden van de Franse elektropop, hoewel elektronica op Outland tot een minimum is beperkt. De sferen van bijvoorbeeld Air, worden met middelen uit de folk samengesmolten met de Franse traditie van de chansonnières, zonder een volks of traditioneel karakter te krijgen. Zo vormt Modiano een aansprekende en smaakvolle combinatie van moderne folk en vriendelijke pop. Wat nostalgische nootjes naar vervlogen decennia in de twintigste eeuw maken het geheel zeer aantrekkelijk voor een breed publiek. Het is licht zweverig, geruststellend melancholisch door de hoorbare knipoog in de songs en soms bijna mellow. Ondanks de Franse afkomst worden de songs in het Engels uitgevoerd. Gelukkig een zeer verstaanbaar, fatsoenlijk Engels. De 12 liedjes op Outland vormen een prachtig geheel. Het feilloze vakmanschap waarmee ze in elkaar gezet zijn, zal menigeen ongereserveerd laten genieten.

Read more...

Un Baiser s'il vous plait, van Emmanuel Bouret

>> zondag 17 augustus 2008

Deze sympathieke en zachtaardige Franse komedie over de gevolgen van een enkele kus, geeft een brave draai aan de seksuele beslommeringen die in onze tijd gebezigd worden. De acteurs spelen naturel en vrij afstandelijk. Zo lijken ze de chemie tussen de personages een beetje af te wachten. De ongemakkelijke aftastingen van de gevoelens krijgen vorm in een irrationeel verhaaltje over aantrekkingskracht dat bij vlagen wat knullig aandoet. De klassieke soundtrack werkt goed en zorgt voor amusante en dramatische noten. Vooral de rustige kadrering en de voorzichtige regie, maken dat het ritme van de film je uiteindelijk voor het verhaal wint.

Read more...

Doelstelling van deze blog

Meer aandacht voor het (nog) onbekende. In tenui labor of toch niet?

Mededelingen

Donderdag 1 juli: deze week weer een frisse herstart verwacht.
Kort reces tot 13-05-10.
Na een kort reces vandaag (24-02-10) weer aan de post. Inmiddels is deze blog twee jaar geworden!
Gedurende december zullen er minder recensies worden geschreven
21-31 augustus: tijdelijk even geen recensies ivm een kort reces
Zondag 14 juni: Creative Commons licentie BY NC ND van toepassing op alle inhoud
Woensdag 3 juni: zoekfunctie en auteursrechtenonderdeel toegevoegd
Dinsdag 19 mei: template aangepast, hopelijk verbeterd
Vrijdag 15 mei: nieuw template; ontwikkeld door Ourblogtemplates.com, 2008

Auteursrechten

© Copyright Benjamin N. Vis

Uitgezonderd waar anders vermeld, is op alle inhoud van deze blog een Creative Commons Attribution 3.0 License van toepassing. Deze is hieronder gespecificeerd als CC BY NC ND. Voor meer informatie klik op de links aldaar.

  © Blogger templates Inspiration by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP  

Creative Commons License
werk van Benjamin N. Vis, Nieuwe Geluiden is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-Niet-commercieel-Geen Afgeleide werken 3.0 Nederland licentie.