Glasser - Ring

Soms moet je terugkijken om bij de tijd te blijven. Glassers debuut Ring stamt van vorig jaar, maar het frisse geluid dat daarmee de wereld in kwam verdient ook nu nog aandacht. Gelukkig waren daar de opmerkingen van radiohost Guy Garvey (Elbow) om me de weg te wijzen.

Glasser was enige tijd het soloproject van Cameron Mesirow. Voor het album stal ze de show met het episch klinkende Apply dat uit niet veel meer bestond dan de geprogrammeerde beats uit het Apple programma GarageBand en haar hoge vocalen. Op Ring is Glasser uitgegroeid tot een stevige band om het veelal elektronische geluid aan te vullen. Hoewel beats en vocalen de hoofdingrediënten blijven vormen, heeft Glasser de arrangementen van plezierig volronde uiteinden voorzien. Het nummer Apply is ook voor de plaat een sterke binnenkomer. Het is direct duidelijk dat Glasser niet een doorsnee singer-songwriterproject betreft. Aan de vrouwelijke kant van dat genre bevindt ze zich tussen de venijnigheid van het strijdbare Bat for Lashes en de romantiek van de grootse pop in Florence + the Machine. Dat benadrukt de eigenzinnigheid van haar muziek, hoewel denkbaar is dat de grootse beats het ook bij een wijd publiek goed zouden kunnen doen. Het is opmerkelijk hoe Glasser in staat blijkt van rechtlijnige middelen als pregnante percussieloops en synthetisch overgeproduceerde melodielijnen simpelweg met haar lichte, bezwerende vocalen een haast organische psychedelische luisterervaring te creëren. Die karaktertrek wordt op het debuut flink uitgebuit.

Ondanks de aandacht vragende en fascinerende trips is het de vraag hoe het met de houdbaarheid van dergelijk geluid is gesteld. Dat gezegd zijnde, is juist door het gebruik van snel ontwikkelende software de muzikale tijdsgeest goed gevat en kan Ring daarmee een uitstekend historisch document blijken. Glasser heeft in ieder geval bewezen talent te bezitten, hetgeen zich uit in een origineel geluid waar zeker ruimte voor groei in zit, zij het misschien minder in absolute zin. De tribaal dronende beats en de wervelende folky vocalen gonzen in ieder geval in een aangenaam warme roes na.

Read more...

Fleet Foxes - Helplessness Blues

Een anticiperende stilte overheerst voordat een band die liefhebbers en critici moeiteloos voor zich won een nieuw album uitbrengt. Helplessness Blues is inmiddels alweer enige tijd aan de publieke opinie overgeleverd. Voor de muzikanten zelf geldt dat echter al sinds hun EP Sun Giant. Na het geweldige indiesucces dat de eponieme debuutplaat bracht, moet het voorman Robin Pecknold duidelijk zijn geweest dat alleen volledige overgave Fleet Foxes in nieuwe richtingen kon dwingen. Naar verluidt uitte deze toewijding tot het beëindiging van zijn relatie. Een offer dat Helplessness Blues ten goede lijkt te zijn gekomen.

De ontwikkeling is samengevat in de eerste lijn van openingsnummer Montezuma: “So now I’m older”. Ouder worden heeft tot effect gehad dat de jeugdige bravoure van de beginnende band is vervangen door een subtielere aanpak van hun stijl. Hoewel minder bevangen door euforie presenteert deze ontwikkeling zich ook in krachtig bestierde stijlexperimenten. Geen zorgen voor de fans, want hun inmiddels iconische herinterpretatie van het communale gevoel van selecte jaren ’70 folk is gebleven. Daarbinnen vindt Fleet Foxes nieuwe wegen. Wederom zijn die getekend door het rijpen van de artistieke grondslag.

Boven alles heeft Fleet Foxes een intiemere sfeer gecreëerd die is getekend door openhartige persoonlijke ontboezemingen. Ondanks de persoonlijke gevoelens worden de songs nog regelmatig als groepshymnes gebracht. Op die momenten komt de dynamiek van hun ongeëvenaarde koralen tot leven. Één van de prachtigste voorbeelden daarvan is het haast religieuze Plains/Bitter Dancer. Fleet Foxes zou niet bestaan zonder folk, met name die folk die de cosmovisie van de Amerikaanse culturele smeltkroes uitdrukt. Fleet Foxes zou echter ook niet bestaan zonder klassieke koormuziek, kamermuziek en psychedelica. Dit culmineert in het langzaam opgebouwde The Shrine/An Argument dat uiteindelijk overspoeld raakt van ontroerende muzikale motieven. Vooral omdat dit nummer aanvankelijk werkt als een klassieke ballade voert het de emotionele druk op voordat er een epische ontlading volgt. Onwillekeurig wordt de luisteraar meegezogen in het emotionele appèl dat direct aan ons gericht lijkt. Robin Pecknolds herkenbare romantische pogingen in het reine te komen met zijn karakter worden weerkaatst in de vooruitstrevende composities, hetgeen dat web verder aanspant.

Helplessness Blues is niet alleen een token van muzikaal meesterschap, het belichaamt een van inspiratie vervulde band. Het begeesterd leiderschap van Robin Pecknold heeft de vruchten van de creatieve arbeid nog zoeter gemaakt. Groot zijn de muzikanten die gevoelens zo toegankelijk weten over te brengen. Fleet Foxes heeft een stilistisch dialect ontwikkeld dat leunt op nostalgie waarvan zelfs jongere muziekliefhebbers zijn doordrongen. Het is bijna onvoorstelbaar dat iemand totaal onbewogen naar Helplessness Blues kan luisteren. Het hypnotiserende effect van hun debuut deed genieten. Helplessness Blues nodigt uit tot afdalen naar diepere lagen van de ziel.

Read more...

Warpaint - The Fool

Sinds hun optreden op London Calling oogsten de dames van Warpaint veel positieve aandacht. Ook elders valt de band veel lof ten deel. Vrijwel iedereen is in ieder geval gematigd enthousiast over Warpaint’s The Fool. De debuut-EP bleef vorig jaar echter onder de radar. Sommigen menen dat onder invloed zijn de beste manier is om van The Fool te genieten, maar volgens mij is het beter om de muziek zelf zijn bezwerende beloop te laten.

De vier dames van Warpaint brengen überpsychedelische indiepopperige postrock. Dat geldt niet alleen voor de sfeer van het album, maar ook voor de afwisseling in de structuren en opbouw van de nummers. Waar er songs zijn waarin zinderende lagen een ritmische strijdvaardigheid verhullen die goed past in de postrock, kan in songs als Undertow de opbouw van en popsong de overhand krijgen. Voor mensen met minder stevige voorkeuren, zoals ikzelf, wordt The Fool daardoor een behapbaar album. De flinke stuwing en enigszins pregnante en dronerige ritmesectie worden mooi gebalanceerd door dynamiek en de heldere klanken van de vrouwelijke vocalen. Daarin vindt men soms hoge kreten die de intonatie van Sarah Blasko benaderen (zonder verdere gelijkenis te willen suggereren). Het begin van The Fool is weliswaar wat overweldigend, maar de sound went en de laatste tweederde van het album wordt gebruikt om gas terug te nemen en langzaam de bezwerende druk weer op de te bouwen.

Ondanks de kwaliteiten van Warpaint is de algemene waardering een verrassing. The Fool is zeker een sterke plaat, maar zou gemakkelijk te specifiek of te opdringerig kunnen worden ervaren voor een breed publiek. Daarmee krijgt de opinie hierboven weer opnieuw betekenis, want wie reeds in hogere sferen verkeert, zal deze verrijking er vast bij kunnen hebben.

Read more...

Chimes & Bells - Into Pieces of Wood

In afwachting van een album, geeft de EP Into Pieces of Wood van het Deense Chimes & Bells, het creatieve kind van celliste Cæcilie Trier, al twee jaar lang een prachtig beeld van een band die zijn volle wasdom niet mag mislopen. Met slechts vier songs (ondanks de minimale speeltijd van ruim vijf minuten) is het enigszins behelpen. De schoonheid van het tergend trage tempo doet naar uren van prolongatie verlangen. Chimes & Bells heeft veel gemeen met bands die recentelijk bejubeld worden. Belangrijk om te noemen zijn Fleet Foxes, Beach House en Choir of Young Believers, allen voor hun eigen stijlelementen. Daarnaast vormen de psychedelische tapijten van Warpaint wellicht een heel vers ijkpunt. Naast de broeierige compactheid van de onderliggende laag, houdt Chimes & Bells soms hun composities relatief leeg. De songstructuren volgen met regelmaat patronen uit oude muziek, zoals de eveneens door samenzang gedreven melodieën van Fleet Foxes daaraan refereerden. Chimes & Bells gebruikt echter steviger klankpatronen om hun songs op te bouwen. Titelsong Into Pieces of Wood doet dat zelfs op dergelijk traag pulserende en gruizige manier dat Archive in herinnering wordt geroepen. Door alle songs heen begint zich een manier van zingen te openbaren die ritme aanbrengt door de constante stuwing van de stroperige lagen op de melodie te stoppen. Na ruim twintig minuten rest er een verwachtingsvolle stilte. Volgens mij hangt ere en album in de lucht, maar concrete heb ik dat nog niet zien worden.

Read more...

Dr. Dog - Shame, Shame

Het komt niet vaak voor dat ik een ontwikkeling van ingetogen complexiteit naar een rauwere urgentie kan waarderen. Bij Dr. Dog is het een bescheiden openbaring. De band had altijd vooral aandacht voor het maken van albums. De afgelopen tijd is hun focus verschoven naar optredens. Deze blik naar buiten zorgde ervoor dat de mannen voor het eerst een album opnamen elders dan in hun thuisstudio. Bovendien namen ze producer Rob Schnapf (Beck, Elliott Smith) in de arm om het nieuwe geluid te begeleiden.

Het geluid op Schame, Shame heeft een sterkere constante in de indierock, hetgeen zorgt voor hier en daar een vuige sneer en pakkende ritmiek. Tegelijkertijd is hun voorliefde voor psychedelica en de jaren ’60 niet verdwenen. Dr. Dog is te positioneren tussen Wilco en The Dears met een even verrassende als eigenwijze sound als Goldrush. Dat levert memorabele nummers op als Stranger, Unbearable Why en de afsluiter. Toch hebben ze het schrijven van een compleet album niet vaarwel gezegd. Het onderliggende concept is donkerder en autobiografischer dan ooit. Ondanks thema’s als twijfel, wanhoop, onderblijfsels en zelfkritiek blijft het album over hele linie opgewekt en innemend klinken. Shame, Shame heeft een zeer gevarieerd, maar altijd even solide geluid. Door de minder gepolijste sound ligt er ongereserveerde spontaniteit in de songs. De gelaagde arrangementen zouden echter wijdlopigheid niet toelaten. Daarom laten de songs zonder uitzondering een intense en geconcentreerde indruk achter. Hun horizon verbredend, heeft Dr. Dog hun succesformule op scherp gezet.

Read more...

Josiah Wolf - Jet Lag

Josiah Wolf is de oudere broer van Yoni Wolf. Yoni Wolf is de singer-songwriter die na het uiteenvallen van cLOUDDEAD alleen verder ging en van daaruit, mede met zijn broer als drummer, de band Why? vormdde. Hun laatste album kon mij, na het hiphop verleden, zeer bekoren. Dat maakte dat ik het soloproject van Josiah Wolf met interesse tegemoet zag.

Jet Lag gaat voortvarend van start, maar geeft daarmee een vals signaal af. Even laat Josiah Wolf zich als begiftigd drummer geestdriftig gelden. Deze lijn wordt nauwelijks voortgezet op de rest van het album. Direct daarna bindt Jet Lag in en voert een enigszins nostalgisch popgeluid de boventoon. Het gebruik van akoestische instrumenten en een vleugje folk zorgt voor een luchtig en creatief lo-fi geluid. Bij vlagen sluit het aan bij de jaren ’60 invloeden van Noah and the Whale, Alfie, Jacob Golden, The Ocean Floor en I Am Kloot naast natuurlijk de intense gedrevenheid van Why? Vocaal is Josiah Wolf niet bijzonder sterk, hoewel in het relatief ingetogen geluid de ietwat aarzelende stem toch goed werkt. Jet Lag werkt het best als multi-instrumentalist Josiah vele lagen broeierig tegen elkaar aan laat wrijven. Op die momenten is er haast sprake van psychedelische folk en wint zijn stem aan kracht. Het album kent een constant boeiend spanningsveld tussen lichtvoetigheid en contemplatie. De melodische songstructuren, soepele ritmes en baslijnen herinneren aan California. Josiah Wolf brengt een zeer plezierige stijlmix op zijn debuut. Er zit nog wat groei in, maar weet nu al te binden.

Read more...

Jens Carelius - The Beat to the Travel

Dit album opent alsof het er altijd al was; een lijzig liedje met een vriendelijk kabbelend gitaartje en een zacht geknepen stem. The Beat of the Travel van Jens Carelius blijkt direct al een treffende naam te dragen. Het belooft een plaat vol typische, aangename singer-songwriterliedjes, die juist in momenten van reizen en wachten hun pracht tonen door gemakkelijk in de omgeving op te gaan. De daarop volgende nummers kennen wel een iets vollere body met een lome cadans in de gedempt aangezette ritmes. Op dat moment vertoont zich de ware aard van Jens Carelius. Hij haalt de mosterd vooral op de Amerikaanse prairie in vorm van folk, country en blues waar een milde scheut psychedelische rock overeen gegoten wordt. De vergelijking met Cat Stevens wordt wel gemaakt. Die interesse in americana is andere Noren ook niet vreemd en blijkt een goede combinatie met de noordelijke kou. Die koele tempering is een zegen voor Jens’ niet al te krachtige stem. The Beat of the Travel is zijn tweede plaat en beweegt zich tussen het ontspannen alternatieve luisterliedje en creatieve americana singer-songwriterpop.

Read more...

Erland & The Carnival - E & TC

De band rondom Erland Cooper, woonachtig op de Orkney Eilanden, die leden bevat van The Verve, The Good, The Bad, The Queen (Simon Tong) en The Fireman (drummer David Nock), komt na de EP eind vorig jaar snel met een volledig album genaamd: E & TC. De rommelige opening van Love is a Killing Thing is ten opzichte van het eerder gehoorde enigszins een teleurstellend. De band revancheert echter op de rest van het album.

Hun formule omhelst precies wat ze al eerder prijsgaven: een grote invloed uit de jaren ’60 met de nodige psychedelische orgeltjes waarin de catchiness vaak met een vleugje bombast wordt gebracht. Hoewel Erland & The Carnival zichzelf beter beteugelt dan bijvoorbeeld The Last Shadow Puppets en meer getemperd is dan de geveinsde grootsheid The Good, The Bad, The Queen, zijn er zeker gelijkenissen. Uiteindelijk blijft E & TC een indieplaatje van Britse bodem en dat bleek in het verleden vaak genoeg een vrijkaartje voor succes. Dat zou hier ook kunnen gebeuren, omdat het album het gevoel eert dat het eclectische knutselwerk uit de akoesmatische en moderne folkmuziek kenmerkt. De bevreemdende geluidjes werken memoriserend en geven de popsongs een vollere klank. Erland & The Carnival onderscheidt zich vervolgens vooral door het uiterst ontspannen spel. Waar vergelijkingsmateriaal heil zoekt in urgente rock en de neiging heeft nodeloos opgejaagd te klinken, heerst op E & TC een plezierige rust die meer ruimte laat aan teksten en melodie.

Hoewel de stijl dat aanvankelijk niet doet vermoeden, blijkt de popballade ten grondslag te liggen aan hun songschrijverschap. Die traditie wordt niet met voeten getreden. Dat geeft Erland & The Carnival zijn gezicht en maakt dit tot een leuk debuut.

Read more...

Setting Sun - Fantasurreal

Het neologisme Fantasurreal vormt een uitstekende titel voor deze onverwachte plaat van Setting Sun. Dat het onverwacht komt, zal niet iedereen beamen die de voorgaande drie albums reeds kende. Setting Sun is een New Yorkse indieband die goed meelift op de trends van de vroege 21ste eeuw. Hun electro-akoestische, folktronische, psychedelische pop geeft een lichtvoetig klinkend alternatief voor de geijkte namen in de indiescene, zonder de zonnigheid oppervlakkig te maken. Voorman Gary Levitt liet weten dat Fantasurreal het makkelijkste album was dat hij ooit maakte. Dat is te horen, want ondanks de duidelijk doordachte songstructuren klinkt de plaat opmerkelijk spontaan. Dat geeft een plezierige energie, die gelukkig nooit overdrijft of zenuwachtigheid veroorzaakt. Setting Sun mixt de inspiratiebronnen voor twee recente richtingen in de pop: de jaren ’60 en de jaren ’80. Vooral die laatste geeft Fantasurreal zijn speelse toegankelijkheid, hoewel de plaat nergens niemendallerige synthpop brengt. Een dun laagje rock geeft het album bovendien wat extra kracht om de solo’s van verschillende instrumenten te dragen. De melodieën van die solo’s contrasteren mooi met de vocale lijnen. Waarschijnlijk zal Setting Sun niet plotseling een breed gedragen publiekslieveling worden, maar ze tonen zich een indieband die niet kan worden genegeerd. In deze sombere dagen is Fantasurreal zeker het overwegen waard.

Read more...

Erland & The Carnival - Was You Ever See

Aan de vooravond van het nieuwe jaar waarin ook hun debuutplaat zal verschijnen brengt Erland & The Carnival ons een kiene EP met een drietal nummers. Achter de naam Erland & The Carnival schuilt gitarist en singer-songwriter Erland Cooper, woonachtig op de Orkney Eilanden. De leden van zijn band staan echter lang niet zo ver van ons af. Zo is er Simon Tong (van The Verve, The Good, The Bad, The Queen) en drummer David Nock (van The Fireman (Paul McCartney)). Samen maken ze heel plezierige, creatieve catchy popsongs doorspekt van een fijnzinnig gevoel voor psychedelica. In Was You Ever See zit een heerlijk jaren trillend ’60 geluid met korte, afgekapte loopjes. Vooral in de pakkende syncopatische zanglijnen vallen die extra op. Toch zijn de invloeden vanuit de freakfolk en knutselachtige akoesmatische muziek mogelijk nog wel belangrijker. Een vleugje bombast à la The Last Shadow Puppets en voornoemde The Good, The Bad, The Queen zijn zij ook niet vreemd. Erland & The Carnival klinkt door het geheel verrassend ontspannen, waardoor er eerder het gevoel van een popballade dan een urgente rockband blijft hangen. Deze EP introduceert één van de vele bands om naar uit te kijken in het nieuwe jaar.

Read more...