Starless & Bible Black - Shape of the Shape

Met enig misbaar zet Shape of the Shape de luisteraar in de eerste seconden direct op het puntje van de spreekwoordelijke stoel. Dat buigt echter om in een heerlijk relaxt americana rock ritme. Daaroverheen komen als een frisse verrassing de licht gruizige bluesy, maar tegelijkertijd ook speels jazzy vocalen van Franse voorvrouw Hélène Gautier. Starless & Bible Black debuteerde in 2006 met een gelijknamig album dat meer een folk en roots sfeer kende door veelvuldig gebruik van banjo en dulcimers. Deze opvolger topt dat album met gemak en zo reikt de band uit naar een veel weidser genre.

Ouderwetse jaren ’70 en ’80 elementen worden nu gecombineerd met een spacy invulling van psychedelica die het geheel verrassend soepel naar het eclectische heden trekt. De band heeft een warm en vol geluid dat je stevig omsluit en gedurende het hele album de eenvoudige melodieën in zuigt. Starless & Bible Black heeft duidelijk een voorliefde voor donkere muziek, maar weet deze sfeer zowel een gemoedelijk ontspannen karakter als een haast tastbare dreiging mee te geven. Daardoor is de relatieve rust in de composities op het album ook verraderlijk onvoorspelbaar. Het resultaat doet me enigszins denken aan Cherry Ghost of een zeer ingetogen vorm van de rock van Howling Bells. Dat is zeker geen zaligmakende vergelijking. De uiteenlopende invloeden smelten samen als de dampen uit een koud moeras en een knapperend vuur. Tegenstellingen vinden moeiteloos een gelijke basis op Shape of the Shape. De steelguitars, tremolo en zinderende elektronische elementen klinken daarbij bovendien nooit xenogaam. Starless & Bible Black koestert dan ook een sterke visie op de structuur van de uiteindelijke song. Daarbij kan muzikaal flink worden uitgemeten voor nadruk op de diepe texturen in de arrangementen. Daarnaast weten ze ook soberheid een gepaste plaats te geven in alle rijkdom.

Shape of the Shape is een album met een klassiek gevoel voor drama zonder emoties te laten overheersen. De band smeedde een eigenzinnig geluid met een toegankelijke boventoon en sterk kolkende onderstromen. Daarenboven wordt de band geleid door een zeer begaafde zangeres. De stilistische complexiteit spelen ze weg met een indrukwekkende nonchalance die tot zwijgen stemt. Sierlijk ontvouwt zich een album van een band die dit jaar weleens een onverwachte hoofdrol in de Manchester muziekscene zou kunnen gaan spelen.

Read more...

Carolyn Mark and N.Q. Arbuckle - Let's Just Stay Here

Dit album gaat zowel als concept als luisterervaring volledig over de samenwerking tussen Carolyn Mark and N.Q. Arbuckle. Het samenspel staat centraal. Nadat in 2005 het duo een duet opnam voor een ander project van Carolyn, wisten ze dat ze muzikaal een hoorbare klik hadden. Daarom was de weg van Victoria naar Toronto voor deze muzikanten een eitje. Niets is voor de muzikant fijner dan geestverwanten te vinden waarmee het goed musiceren is. In het geval van dit duo is samen schrijven en spelen hun tweede natuur en dat is te horen. De gevarieerde selectie americana songs hebben een stevige roots rock inslag. Het album bevat drie covers, zes nummers van Carolyn en drie van N.Q. Arbuckle. Let’s Just Stay Here vormt desondanks een solide geheel waarin de twee een notabele stijl neerzetten. De band van N.Q. Arbuckle tekende voor de verdere invulling van de begeleiding, die daardoor ook nog eens aangenaam soepel klinkt. Afwisselend bewegen de songs in de richting van traditionelere country of een rijkere popuitstraling, maar bewaren de continuïteit. Het samengaan van de rokerige rockstem van NQ Arbuckle en de heldere vocalen van Carolyn helpt daar ook bij. De samenwerking houdt nog altijd niet op, want vervolgens werden er nog een viertal gasten bij betrokken. In de studio zal het gezellig druk zijn geweest. Let’s Just Stay Here raakt de kern van goede americana door een zeer oorspronkelijk gevoel op te roepen dat de luisteraar vooral bij het musiceren zelf in plaats van het eindproduct lijkt te betrekken.

Read more...

Jankobus Seunnenga - Uit Angst voor de Holheid

Jankobus Seunnenga, bekend van onder andere Pigmeat en Kobus Gaat Naar Appelscha, maakt met Uit Angst voor de Holheid zijn eerste soloplaat en soloprogramma. Uit Angst voor de Holheid is een bijna spontaan ontstaan project.

Enige tijd terug zette Jankobus al gedichten van Pieter Jelle Troelstra op muziek. De vertalingen van D. A. Tamminga van de Friese gedichten van Gysbert Japicx leenden zich ook goed voor dergelijke behandeling. Het titelnummer is een mooi lied dat Jankobus schreef naar aanleiding van de biografie van François Haverschmidt. Inmiddels zal duidelijk zijn dat Jankobus’ solodebuut bestaat uit muzikale bewerkingen van gedichten van in Friesland geboren poëten. Inspiratie genoeg, want ook grote namen als Slauerhoff en Vestdijk zijn van de Noordelijk afkomst. De ervarenheid van muzikant Jankobus werkt verfrissend. Nostalgische elementen vormen een niet opdringerige gidslijn voor de arrangementen. De plaat roept een onmiskenbaar Nederlandse sfeer, gelukkig zonder teveel aan volksmuziek te appelleren. Luister maar eens naar de heerlijke schampere cadans van Verschil in Aard, de mistige sfeer op Volkswijze en de oude, klassieke invloeden van Ik Roep zijn Naam tegen de Zomerzee. Jankobus is bovendien misschien niet de meest geperfectioneerde zanger, maar zijn dictie maakt het Nederlands een plezierige luistertaal. Hij weet met simpele accenten in zijn dictie de rijke teksten goed te interpreteren. In de meeste gedichten zit daarnaast ook een sterk verhalende trend, hetgeen een mooie, gevoelige en grappige verteltrant oplevert. Het tragikomische Zelfmoordenaar van Paaltjens vormt dan ook een fijne afsluiter.

Jankobus’ soloavontuur is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar voor diegenen die bijvoorbeeld een lesje literatuur gemist hebben is deze plaat al onmisbaar. Muzikaal is het geen mijlpaal, maar de diversiteit is groot genoeg om velen te kunne boeien. Jankobus heeft hard en smaakvol werk geleverd en het resultaat mag worden gehoord.

Read more...

Coparck - A Dog and Pony Show

Al enkele jaren is Coparck een geliefde indieband uit Amsterdam die gewaardeerd wordt voor het cultiveren van een zeer authentiek geluid. Op hun debuut was het gezelschap op muzikale wijze nog enigszins zoekende, maar hun tweede album, Few Chances Come Once In A Lifetime, presenteerde een band van formaat met internationale allure. Het nummer The World of Tomorrow, veelvuldig te horen in een kaasreclame, zette de lijn in naar een groter publiek. Dat maakte de weg vrij voor een definitieve ontdekking met The 3rd Album, hoewel die plaat naar mijn mening zijn voorganger niet per se evenaarde.

A Dog and Pony Show belooft een directere plaat te worden. Dat is in mijn ogen een omslag. Puntige songs waren zeker onderdeel van The 3rd Album, maar het album als medium leek voor de band altijd een belangrijk en uitgebreid document. De focus die een directer album eist, kan eigenlijk alleen maar goed uitpakken bij een gevierde band als Coparck. A Dog and Pony Show stelt dan ook geen moment teleur. Na wat wikken en wegen over een internationale samenwerking kwam de band terug bij producer Reyn in Katwijk aan Zee. Een zeer verstandige keuze, want Reyn was voor een groot deel verantwoordelijk voor hun klankkleur. De kenmerkende sfeer blijft nu schoon behouden, terwijl Coparck een scherpe bocht neemt qua sentiment. Het duurt niet lang of het door voorman Odilo Girod bedoelde ‘yeah-gevoel’ steekt de kop op. Dit wordt niet in de laatste plaats veroorzaakt door de begeesterde wijze waarop hij met zijn herkenbare timbre de songs kleurt. De pakkende hooks zijn net wat scherper aanwezig en de productie lijkt op gepaste plaatsen kaler dan voorheen. Zo laten ze de ruimte aan voortvarende en bedachtzame songs. Een specifieke tierelantijn gunde Coparck zichzelf wel met de mooie trompetsolo van jazzheld Eric Vloeimans op het titelnummer. Over het geheel doet de band zijn diverse en dynamische reputatie in iedere song eer aan.

Een goed design is de kunst van het weglaten, zegt men wel. Odilo, zelf ook grafisch designer, en band volgden bij dit album deze aanpak. Het resultaat is bijzonder goed geslaagd. Ondanks de kortere duur houd ik er een vergelijkbaar voldaan gevoel aan over als bij Coparcks eerdere werk. De stap voorwaarts is hoorbaar en voelbaar. De recent verworven bekendheid kan hiermee slechts groeien. Iedere nieuwe adept is een ruimschoots verdiende beloning voor hun prestatie.

Read more...

J. Tillman - Year in the Kingdom

J. Tillman is met Year in the Kingdom alweer toe aan zijn zesde album. Het was echter pas met zijn vorige plaat, Vacilando Territory Blues, dat zijn muziek de weg vond naar een groot publiek. Dat had twee voorname oorzaken. Ten eerste is J. Tillman een belangrijk bandlid van Fleet Foxes die met hun EP en album afgelopen jaar een even onverwacht als verpletterend succes behaalden. Daarnaast was Vacilando Territory Blues zijn eerste release op Bella Union, het visionaire indielabel dat in zeer korte tijd niet meer weg te denken is uit de scene voor alternatieve muziek.

Year in the Kingdom volgt zijn doorbraak snel op. Dat is niet alleen een slimme zet, maar op het album het blijkt ook dat J. Tillman muzikaal iets nieuws te melden had. Waar zijn eerdere werk, door zijn direct aansprekende vocalen en intieme sfeer met een rafelig randje omlijst, in de productie en opnames een huiselijk gevoel opriep, wordt Year in the Kingdom gekenmerkt door een opgeschoond geluid. De productie is volledig ontdaan van ontsieringen en zijn geluid neemt veel meer ruimte in. Het geheel krijgt daardoor een andere en veel rijkere uitstraling. Het past wellicht nu nog meer bij het grootse gebaar van bijvoorbeeld Damien Rice. De uiterst fijnzinnige folkcomposities worden gedecideerd uitgezet en komen in alle rust tot volle wasdom. Desondanks hoeft niemand te vrezen voor die prachtige verstilde momenten die J. Tillman puur met zijn licht trillende stem al afdwingt. Daar blijft een diepe oceaan aan emoties achter stuwen. Een ander belangrijk verschil is echter dat de toonzetting van de huidige plaat beduidend opgewekter is dan we gewend zijn. Er zijn vele helder sprankelende momenten die op ieders gezicht een hoopvolle glimlach moeten kunnen toveren. Een fantastisch voorbeeld van deze speelse sfeerwisselingen is de prachtsong Earthly Bodies.

Doordat de productie zo schoon is krijgt J. Tillman anno 2009 haast onaantastbare kwaliteiten. Year in the Kingdom is wederom een bloedmooie plaat die het nieuw gevonden publiek meer dan tevreden moet stemmen. Het album geeft een haast opgelucht gevoel en zal in het alsmaar grauwer wordende najaar, tegen verwachting in, vooral op etherische wijze verlichting bieden.

Read more...

Culture Reject - Culture Reject

Dit eponieme debuut van Canadese singer-songwriter Michael O’Connell zet in een met een lijzig lijntje vocalen en gooit daar verassend en zeer aanstekelijk ritme van percussie overheen. Dat zet de toon voor een album dat een heerlijk eigenzinnige muzikale visie tentoonspreidt. Het heeft even geduurd voordat de lof voor Culture Reject zorgde dat de plaat ook vanuit Amerika de oversteek naar Europa maakte.

Michael’s composities bestaan uit vele, zich rustig voortbewegende, repetitieve lijnen die syncopatisch tegen elkaar worden afgezet. Daardoor wordt er met tempo- en sfeerwisselingen gespeeld in uitermate spannend samenspel. Op dezelfde manier eisen ook voortdurend andere muzikale genres de hoofdrol op. Dat gaat van jazz tot folk tot soul en pure pop. Hij wordt daarin bijgestaan door de opgewekte hoornpartijen van Benji Perosin en Bernardo Padron, de trefzekere bas en percussie van Paul Costello, drums van Dylin North en de lichtvoetige piano, glock en achtergrondvocalen van Karri North. Dat deze muzikanten zo feilloos samengaan in deze authentieke stijlmix zal te maken hebben met Michael’s multi-instrumentale talent. Als soloartiest komt hij simpelweg handen tekort, maar kan daarom zijn bandleden goed aansturen. Het gezelschap staat dan ook als een huis, zij het een zeer veranderlijk exemplaar. Met een bandnaam en titel als Culture Reject is het niet opmerkelijk dat er nauwelijks een afkomst op het geluid is te plakken. Bijzonder is echter dat Michael er goed over waakt dat er weldegelijk een sterke rode draad aanwezig blijft in zijn eclecticisme. Met enige moeite kan ik het typeren als een mix van Martin Hagfors, Sufjan Stevens, Department of Eagles en Broadcast 2000, maar loop al snel vast, omdat het gewoonweg de lading niet dekt. Het zijn slechts momenten van herkenning.

Culture Reject schijnt naast deze uitzonderlijke plaat ook een onverwoestbare live-reputatie te hebben. Aangezien de composities een aangename balans vinden tussen energieke onweerstaanbaarheid en lekkere luistermomenten zal een concert zeker een aanrader zijn. Tot het zover is, zullen we het met dit debuut moeten doen. Dat is bepaald geen straf, want Culture Reject pakt je onverwachts en laat een onuitwisbare indruk achter.

Read more...

Tom Musca - Lucifer My Love

De Nederlandse Tom Musca debuteerde in 2005 met A Thousand Lives, een plaat die eigenlijk al de aanzet was tot het huidige Lucifer My Love. Op deze tweede plaat volgt Tom Musca namelijk een duidelijk concept. Hij werkte er drie jaar lang in stilte aan samen met drummer Pimba. Tom maakte de bewuste keuze om de duivel weer zijn status als gevallen engel terug te geven. Die engel begon zijn leven goed, maar eindigde uiteindelijk als duivel. Op het album vind je Tom’s verzoening met het lot en de strijd met zijn bestemming en aan de andere kant juist het loslaten van dat verzet om het leven te kunnen ervaren. Zo spreekt het album de lichte en donkere kanten van het leven aan.

Het was de ontmoeting met zijn tweelingbroer die hem de focus gaf om zijn debuut te maken. Daarna was het de ontmoeting met drummer Pimba die de aanleiding gaf voor het tweede werk. De tweespalten waaruit de albums geboren worden, zijn nu aanwezig in het concept, hoewel natuurlijk niet is gezegd welke kant de donkere of lichte is. Muzikaal is het duidelijk. De muziek gaat van gevoelige singer-songwriter ballades met wonderschone fluistermelodieën tot stevige indierock. Dat laatste lijkt ook zijn stemgeluid grotendeels te typeren. De ongebreidelde kracht in de vocalen doet het prima bij beiden. Dat wil overigens niet zeggen dat Lucifer My Love lijkt op het werk van Justin Currie. De grote diversiteit en de dynamische uithalen in de composities doen veel eerder denken aan Scott Matthews en dan zelfs Jeff Buckley. Tom is echter beduidend minder flamboyant, zonder diezelfde intense uitwerking te missen. Daarnaast zullen liefhebbers van Jeremy Larson of Greg Laswell en Britse indierockbands ook goed uit de voeten kunnen met zijn muziek.

Ondanks zijn uitgesprokenheid blijven er legio raakvlakken en dat maakt de songs uitnodigend. Hij is het label soundscape ontgroeid. Nu vindt de luisteraar in de uitgesponnen breedte van zijn geluid zowel zijn oorspronkelijke creativiteit als de toegankelijkheid.

Read more...