The Miserable Rich - 12 Ways to Count

12 Ways to Count is één van die sporadische albums die je hoort en daarna zou een wereld zonder niet meer compleet zijn. Tijdens de formatieve opnamesessies verzamelde het oorspronkelijke duo James de Malplaquet en Willem Calderbank (Grape Authority) de andere bandleden, maar dat de band nog geen jaar samen is, valt niet te merken. Met ervaring in huis uit de folktronica, een 8-koppige alt folkband (Shoreline) en inspiratie van ex-Zombie zanger (Colin Blunstone) en de orkestbewerkingen van Kraftwerk door Balanescu, werd een kamerensemble opgezet dat popmuziek speelt. Moeiteloos bewijzen ze dat er voor akoestische strijkers enorm veel toepassingen zijn in de originelere indiepop. Zodanig dat je je zelfs afvraagt waarom je in het verleden met inferieure kwaliteit hebt kunnen leven. The Miserable Rich klinken alsof ze oertraditionele structuren in segmenten hebben afgebroken en heel zorgvuldig weer hebben opgebouwd, totdat er een modern, bijna avant-garde geluid ontstond, geconstrueerd met eeuwenoude middelen. Het resultaat is fabelachtig mooi, ontneemt je de adem en laat je met twijfelachtige verzadiging achter. Immers, het verrast uit totaal onverwachtse hoek en is daarmee de spreekwoordelijke donderslag bij heldere hemel. Het zal nog vele hoofdbrekens vergen dit te evenaren. Alle songs zijn van een ongehoord hoog niveau en daarbij nog eens buitengewoon intelligent en spitsvondig. Ze tonen zich meester op ieder vlak. De etherisch, licht rasperige stem weet te springen en te drijven. Hij overtuigt iedere song weer en kleurt goed bij de akoestische arrangementen. The Miserable Rich hebben met hun aanpak indiepop vervolmaakt door te ontroeren met puur muzikaal talent.

Read more...

Get Well Soon - Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon

De grootsheid van het geluid zal nooit doen vermoeden dat achter dit album eigenlijk vooral één man schuil gaat. De Duitse Konstantin Gropper verzorgde niet alleen de composities en zang, maar speelde vrijwel alle instrumenten in en deed ook de productie. Dit wetende boezemt de diepte en complexiteit van zowel composities als arrangementen nog meer ontzag in, want zelfs voor een divers getalenteerde, ervaren band zou dit een topprestatie zijn. Get Well Soon werd al terecht vergeleken met Radiohead en Arcade Fire, daar voeg ik graag nog Archive, The Dears, Cherry Ghost en Ghost Trucker aan toe, hoewel de lijst namen uit het alternatieve circuit schier eindeloos kan zijn. Waarschijnlijk heeft Konstantin’s sympathiseren met een beweging die zegt wars te zijn van hedonisme, retro en modegevoelige tijdgeest hier mee te maken. Direct is duidelijk dat zowat alles kan gebeuren in deze exceptioneel avontuurlijke muziek. Van begin tot eind schiet het album vele kanten op in een stijl die niets ongevoelig laat. Een donkere dreiging vloeit met constante kracht en urgentie van betoverende klanken naar kille, gejaagde ritmes en gedreven, spookachtige melodieën. Toch behoudt GWS genoeg afstand om onbezorgd te laten genieten. In Duitsland ging men al meermalen overstag voor die kleine wonder. Met artistieke bravoure mag dit album zonder twijfel magistraal heten. Ondergaan is een onvergetelijk mooie ervaring.

Read more...

Tazio & Boy - Note-book

Tazio & Boy is een Franse groep die folky indiepop maakt zoals die in Portland vaak spontaan lijkt te ontspringen. Note-book lijkt zo vanaf het begin al voort te kabbelen, bijna alle nummers volgen elkaar moeiteloos op. Daardoor krijgt het album iets meditatiefs, dromerigs of sprookjesachtig. De low-fi aanpak zorgt voor een rustig klankbeeld, bij vlagen verstild, maar omvat je ook met lichte dwang. Dit is niet in de laatste plaats de verdienste van de aangenaam combinerende donkere zanger en hese zangeres. Vanuit de detaillistisch opgebouwde begeleiding van gitaartjes en piano, soms ondersteund door klassiek aandoende strijkers, komen juweeltjes als het treffende Houses and Roads voort. Dit wordt gevolgd door het verrassend zwaar aangezette nummer Sylvia, alles in hetzelfde tergende lage tempo. Complaint is dan weer dreigend en donker, op dit soort momenten toont de zangeres zich de sterkere speler. Als zij plotseling uit haar schulp kruipt, geeft ze Tazio & Boy bijna iets angstaanjagends mee, spookachtig (Watch Out). Leuke eigenzinnige samples en kleine experimentele trekjes maken Note-book precies wat het impliceert. Het feit dat de meeste nummers korte miniatuurtjes zijn die als een vleugje frisse wind langs je wangen strijken, benadrukt dat gevoel nog eens. Het album had hier en daar wat extraverter kunnen zijn, over het algemeen is het een overtuigend debuut uit onverwachte hoek.

Read more...

Adem - Takes

Dit project van Adem Ilhan bevat louter covers van nummers die hem op verschillende momenten geïnspireerd hebben. Na twee prachtige albums met een uniek geluid en composities is dit een verrassende aanpak. Het is echter niet echt verrassend dat er van ieder nummer weinig origineels overeind blijft. Adem zet nummers van onder andere PJ Harvey, Björk en Yo La Tengo zorgvuldig naar zijn hand. Zo weet hij van Takes een album te maken dat vooral op details en toon te onderscheiden is van zijn eigen werk. Aangezien Adem’s debuut voor mij een eyeopener was, is het des te mooier enkele muzikanten gepresenteerd te krijgen die dat voor hem betekenden, wat dit een bijzonder persoonlijk plaatje maakt. Daarnaast is het niet moeilijk het waagstuk te respecteren, want hoe maak je van nummers die je zelf bewondert een versie die dat evenaart? Adem startte met uitgeklede versies van covers die hij live speelde en vulde deze vervolgens tijdens het opnameproces instinctief in. Niet iedere cover heeft exact één origineel als fundament. Mede hierdoor is zijn eigen stijl zo herkenbaar bewaard gebleven. De albumtitel is voortgekomen uit de werkwijze. Uiteindelijk focuste Adem zich op het invloedrijke decennium 1991 tot 2001. Alle welgemeende moeite ten spijt moet ik bekennen dat tussen het genieten door, ik zijn eigen werk wel mis. Het is duidelijk dat niet alle nummers op zijn instrument- en stembeheersing zijn geschreven en dat is jammer. Eigenlijk klinkt het geheel vol en vlak tegelijk: de songs spreken minder, het charmante, rammelende randje is er vanaf. Aangename uitzonderingen zijn Tears Are in Your Eyes (Yo La Tengo) en het ongebreideld emotionele Unravel (Björk). Takes blijft desondanks wel een bijzonder album met misschien veel betere covers dan de meesten zouden produceren. De volgende keer hoop ik toch weer op echt eigen materiaal.

Read more...

Ben Sollee - Learning to Bend

Ben Sollee is een begiftigd cellist, die pas nog te horen was op het prachtige conceptalbum van Abigail Washburn. Hier laat deze getalenteerde muzikant ook zijn compositorische kunsten gelden in een hemelse singer-songwriter plaat. Stilistisch laat hij Learning to Bend aangenaam tussen klassiek, folk, pop en jazz of blues zweven. Waar de cello bij anderen doorgaans gebruikt wordt als sfeermaker in strijkersarrangementen, is het gebruik van dit instrument door Ben Sollee op meerdere momenten exceptioneel te noemen. Even opmerkelijk is het gemak waarmee jaw harp op didgeridooachtige manier en americana samenvloeien in Burry Me With My Car. Dan kan de verbazing niet meer op als het album voortzet met de lieflijke klanken van de harp (Bend). De open, vaak sobere begeleiding laat de songs goed uitkomen. Zijn iets beknepen stem blijkt een even wendbaar instrument, die boodschappen brengt met overtuiging. Centraal staat de worsteling van menselijke volharding. Mooi geïllustreerd door een metafoor dat riet met groter gemak de storm doorstaat dan de sterkste boom. Een even ontroerende als aanstekelijke belichaming hiervan vind je in It’s Not Impossible en het overige veelvoud aan hoogtepunten. Zijn dynamisch buigbare optimisme zou veel mensen moeten aanspreken of motiveren. Een prettigere manier om engagement te bereiken kan ik me niet wensen. Learning to Bend kan uitbundig en bezinnend zijn, maar is vooral uitzonderlijk muzikaal. Ben Sollee brengt ons een juweeltje van een plaat dat strijdbaar is voor een eigen genre.

Read more...

The Explorers Club - Freedom Wind

Zo een overtuigende revival van de zonnige, vrolijke, luchtige en energieke jaren ’60 en ’70 pop hebben we lang niet gehoord. Je gaat geheid voor de bijl voor de aanstekelijke koortjes en refreintjes die de songs dragen in complexe harmonieën. Enkele rauwere rockaccenten houden de spanning in de lichtvoetige sound. The Beach Boys en The Byrds klinken erg dichtbij, maar het strandgeluid komt niet van hun woonplaats in South Carolina. Dit zestal klinkt zo fris dat het verleden heden wordt. Velden vol heerlijk geurende bloemen rollen je over de heuvels tegemoet. Je verzetten is zinloos. Het mooie is ook nog dat ze de instrumentatie enorm divers en gelaagd hebben ingezet, zo komt er weldegelijk eigen karakter naar voren vanaf Lost My Head, dat niet veel later ontaardt in het mierzoete Do You Love Me? en met het mellowe If You Go ben je overwonnen. Het combineren van de structuren van close harmony met een vleugje vervormers, banjo en zelfs wat folk (Safe Distance) maakt dat hun stijl aan ruimtelijkheid wint. De verkenningen van The Explorers Club hebben hen duidelijk naar het verleden gebracht, maar veel risico hebben ze niet genomen. Het moet gezegd dat ze juist daardoor die fijne ontspannen onbezorgdheid hebben kunnen houden. De nostalgie zegeviert. The Explorers Club laat me terugverlangen naar een tijd die ik nooit heb gekend, zonder schaamte.

Read more...

Jeremy Jay - A Place Where We Could Go

Eigenlijk maakt Jeremy Jay doodsimpele, toegankelijke muziek, maar dan wel met een formule die geboren lijkt in de jaren ’50 en ’60. Hij appelleert aan liefhebbers van eenzaam rondtrekkende singer-songwriters van die tijd, anderzijds is hij ook beïnvloed door de zegetochten van de beginnende rock ’n’ roll. Gitaarakkoorden, rifjes en lichte percussie begeleiden in al hun eenvoud de songs van Jeremy, die zingt met een heldere stem die een afstand lijkt te hebben overbrugd. Wel zijn er momenten waarop je kan merken dat hij invloeden meepikt van de vrije genres in de 21steeeuwse indiepop. Vooral de twee nummers aan het slot van het album weten dergelijk eigen geluid te verwezenlijken. Er hangt een prettig lome sfeer in zijn muziek, zonder dat hij de aandacht van de luisteraar verliest. Het is perfect voor nostalgische buien of onderweg op regenachtige dagen. Het lijkt geïnspireerd door het norse en sombere van het Engelse landschap, maar opmerkelijk genoeg komt Jeremy uit California. De relatief korte duur van het album is eigenlijk een voordeel, want voor een echte langspeler is iets meer diversiteit en eigen karakter nodig. Voorlopig klinkt A Place Where We Could Go als een nieuwe echo van oude helden.

Read more...