Awkward I - I Really Should Whisper

Alamo Race Track werd met hun laatste album Black Cat John Brown een gekoesterde lieveling in het alternatieve circuit. Het titelnummer is momenteel nog altijd te horen in een reclamespot. Naast dit succes vond bassist Djurre de Haan toch altijd de tijd om zijn eigen liedjes te schrijven. Dit leidde tot dusver niet tot een langspeler, maar bleef beperkt tot optredens, waaronder de finale van de Grote Prijs van Nederland, en enkele EP’s. Er is ruim een jaar gewerkt aan dit debuutalbum; aanvankelijk als duo samen met Diederik Nomden (ex-Johan, ex-Daryll-Ann). De demo’s van deze eerste vruchten vonden al snel dankbaar aftrek bij programmeurs van belangrijke festivals als Eurosonic en South by Southwest. Dit is absoluut geen verrassing meer zodra je een nummer van I Really Should Whisper hebt gehoord.
Uit alle songs blijkt dat een uitgesproken singer-songwriter een dijk van een visitekaartje afgeeft. De invloeden van de inmiddels typerende Excelsior-pop zijn ook bij Awkward I ingeslepen en als vanzelfsprekend tekende Djurre ook weer bij dit label. De Nederlandse alternatieve pop is sowieso een dankbaar label hier. Daarmee verliest de muziek niet aan oorspronkelijkheid. Met relatief eenvoudige arrangementen en originele, open melodieën, met duidelijke wortels in de moderne folk, krijgt Awkward I een onmiskenbaar eigen gezicht. Djurre gaf zelf aan de plaat te kunnen beschouwen als een bewustwordingsproces van hemzelf als maker van muziek en teksten, kunstenaar, en muzikant. Bij de luisteraar zal vooral de grote zorg en liefde waarmee hij zijn vakmanschap voor artistieke, muzikale pareltjes gebruikte duidelijk worden. De titel van de plaat verwijst naar de intieme, introspectieve ervaringen die de thema’s van de liedjes vormen. Hiermee wordt, aldus Djurre, de menselijke voorzichtigheid uitgedrukt betrokken bij het overdenken en uiten van dergelijke ervaringen. Deze release is de aftrap voor een uitgebreide serie optredens waarbij een keur aan Nederlandse muzikanten afwisselend de band zal vormen. De organische aard van de liedjes maakt I Really Should Whisper niet alleen een aanrader, maar doet ook vermoeden dat de afwisseling in deze optredens tot verrassende diversiteit zal leiden.

Read more...

In the Country - Whiteout

Eerder merkte ik iets vergelijkbaars op over Splashgirl, maar ook deze Noren produceren een zeer eigen vorm van jazz. Invloeden vanuit de klassieke en popmuziek zijn legio. Het is in de wijze waarop ermee wordt omgesprongen dat zich de meester toont. Zo opent het album met prachtig verstilde pianoakkoorden die doen denken aan menig twintigste-eeuws klassieke pianosuite. Ik zou er bijna het label ‘Erik Satie on Jazz’ op plakken. Dat doet echter geen recht aan het gehele muzikale spectrum van In the Country. In de basis maken ze etherische, minimalistische jazz, die schittert door een ingetogen donkere en droeve sfeer. In verstilde momenten zijn soms op achtergrond nevelige klanken te horen die de composities verder van diepte voorzien. Na opening vervolgt het album bijna ongemerkt met Kungen. Daar zet lichte percussie met een ritme de basis voor het stuk. Dit is met bijzonder veel gevoel voor subtiliteit gedaan. Ondanks de herhaling wordt dit nooit pregnant. Whiteout blijft echter niet de gehele speelduur zo kalm. Het gezelschap bezit weldegelijk de kracht om hun composities een zekere drang en dwang mee te geven. Dat blijkt wel uit het iets stevigere Ursa Major. Neveneffect daarvan is dat dit voor mij voorbijgaat aan de intrige die tot dan toe zegevierde. Hier lijkt te gelden dat wat je hoort ook exact is wat je krijgt; niet veel meer dan dat. In the Country neemt de tijd om zijn composities uit te bouwen. Zo weet ook het slot wederom te imponeren. Whiteout is een album dat bij vlagen sluipend tot grote hoogtes komt.

Read more...

Jets Overhead - No Nations

Met hun vorige album, Bridges, was deze Canadese band Radiohead’s ‘stunt’ omtrent de release van In Rainbows anderhalf jaar te snel af. Dit album was ook als vrijwillige aankoop te downloaden. Nu, drie jaar later, brengt de band met No Nations hun derde studioalbum uit. Jets Overhead heeft kennelijk een talent voor het binden van grote namen, want hun muziek is aardig te omschrijven als aan mix tussen Pink Floyd en Doves. Die mix eindigt dan in een rijtje bands met Snow Patrol, Athlete, The Frames en The Stills. Voor delen van de productie tekenden soundmixer Malcolm Burn (Emmylou Harris, Bob Dylan, Daniel Lanois, John Mellencamp) en master Greg Calbi (Paul Simon, Talking Heads, Interpol, Modest Mouse). Bovendien deelden ze het podium met een even grote selectie artiesten van formaat. De solide, ambient geïnspireerde poprock van Jets Overhead hangt prettig tussen stuwende begeestering en ontspannen ballades in. Ze weten de afwisseling in de nummers groot te houden en houden van een mooie afwisseling tussen mannen en vrouwenstemmen. Verwacht geen enorme originaliteit, maar gewoon goede poprock en je zit gebeiteld. No Nations is een sfeervol album van een band die met de juiste steun best een grote toekomst tegemoet kan gaan. Op de kwaliteit van hun songs valt in ieder geval weinig af te dingen.

Read more...

Lullatone - Songs that Spin Circles

De uiterst rustige, op minimale elektronica gebaseerde klanken van Lullatone hebben in de afgelopen jaren een bescheiden reputatie opgebouwd. Dat is niet voor niets, want ook de nieuwe plaat, Songs that Spin Circles, is opmerkelijk gedecideerd in elkaar gezet. Trefzeker en met een lo-fi afwerking bereiken kleine melodietjes zachtjes je oren. Bliepjes en belletjes zijn onvermijdelijke ingrediënten voor deze bijzondere muziek. Vrijwel als vanzelf smelten de instrumentale composities in elkaar over. Het is allemaal heel lieflijk en heeft geen enkele haast om zich te bewijzen. En met de opmerking op Myspace ‘minimalism is cute’ is al veel verklaard. Het zal niet volledig als een verrassing komen dat Lullatone een Japans product is. Lullatone betreft een samenwerking tussen Shawn James Seymour en Yoshimi Tomida. Dit album is ook echt als een collectie dromerige slaapliedjes bedoeld; namelijk voor hun pasgeboren zoontje. Bovendien is het ook een zeer conceptuele plaat. Alle composities op het album zijn zo gecomponeerd dat ze zonder hapering op repeat gezet kunnen worden en op deze wijze in potentie eindeloos kunnen duren. Daar moet de kleine wel makkelijk mee het raam uit drijven op weg naar dromenland. De titel van het album krijgt ook in het artwork een vergelijkbaar conceptuele invulling. Lullatone houdt zich dan ook niet alleen bezig met muziek, maar met allerlei creatieve projecten. Voor een benadering van hun geluid kan je beginnen bij de instrumentale arrangementen van Soy Un Caballo en I am Robot and Proud, maar dan vele malen liever en stiller. Bovendien houdt Songs that Spin Circles zich de hele duur kabbelend op de vlakte, want het kindje moet niet worden gewekt. Wat is er beter, na je moeders stem, om langzaam bij in slaap te dommelen op hete zomernachten dan deze plaat?

Read more...

The Hedge Schools - Never Leave Anywhere

Een recensent komt vaak oren tekort. Dat blijkt wel weer als een plaats als Never Leave Anywhere ruim een jaar ergens onderop een stapeltje blijft liggen. Nu die plaat dan toch in mijn speler terechtkwam was de voldoening groot. Het Ierse kwaliteitslabel Independent brengt naast grote namen ook regelmatig werk van minder grote, maar minstens zo goede artiesten uit. Een aardige noot daarbij is dat labelgenoot One Day International in hetzelfde genre gevonden kan worden. Verder kan The Hedge Schools misschien nog het beste worden getypeerd als een situatie waarin Travis The White Birch had geheten. Bovendien bewaren ze aan de conventionelere kant een typerend singer-songwritergevoel waarin bijvoorbeeld een Jacob Golden kan worden herkend. Vreemd is dat niet, want voorman Patrick Barrett schreef alle songs zelf. De uitgestrekte songs worden gedragen door een rustige doch zware ondertoon met een navelstreng van rock. Daardoor ontstaat een soundscapeachtige vorm van pop die leidt tot etherische dagdromen. De melancholische, zacht geaspireerde stem Patrick Barrett werkt daarin enorm versterkend. Vooral in die verstilde momenten waarin ontspannen gitaargetokkel op subtiele en schetsmatige pianoklanken voortkabbelt, bereikt zijn stem hypnotiserende kwaliteiten. Luister bijvoorbeeld naar het mooie Don’t Call it a Heart. Ook ambachtelijk aandoende popballades worden door de band op zeer kundige wijze op plaat gezet, zoals in Kansas. De conclusie is simpel; The Hedge Schools zijn een smaakmakende Ierse belofte.

Read more...

Caótica Ana, van Julio Medem

Er zijn weinig regisseurs die even mooie en intelligente films maken als Julio Medem. Hij maakte veelgeprezen films als Los Amantes Del Círculo Polar en Lucía y el Sexo. Voor Caótica Ana vond hij inspiratie in grote gebeurtenissen in zijn eigen leven. Zijn manier van verhalen vertellen lijkt daardoor harder en confrontatiever dan voorheen. Zijn schitterende cinematografische stijl is wederom verder ontwikkelt. De film trekt je daardoor direct in een temporele en visuele cadans die je niet meer loslaat. Hoewel de vertelstructuur van Caótica Ana opnieuw een hoge mate van abstractie en bewustzijn vraagt, schijnt de regie associatief en intuïtief toe. Deze film is geen makkelijk beginpunt voor een verkenning van Julie Medem’s oeuvre, vooral omdat de verregaande artistieke groei zorgt dat Caótica Ana minder samenhangend overkomt dan eerder werk. Uit zijn stijl spreekt altijd een onbevattelijke liefde voor menselijke complexiteit en de intieme, fysieke expressies van het lichaam. In deze laatste film wordt dit op de spits gedreven door te concentreren op het volwassen worden van een onstuimige kunstenares, Ana, en de tragische jonge doden die zij in eerdere levens is gestorven. Aan de hand daarvan wordt de esoterie van de betekenis van haar bestaat aan de kijker op cryptische wijze ontbloot. Caótica Ana bestaat uit delen die terugtellen van 10 tot 0, waarmee de film de deconstructie volgt die Ana in het verhaal onder hypnose ondergaat. Daarin vervaagt het belang van het verschil tussen hypnose en werkelijkheid. Dit ontwikkelt zich onomkeerbaar middels diverse, constant vernieuwende scènes die langzaam telkens meer onthullen tot aan het onverwachte eind. Julio Medem’s werk is niet bedoeld om duidelijk te zijn, maar kruipt zelf in het onderbewuste. Bij iedere keer dat je zijn films ziet, zal beleving en begrip intensiveren.

Read more...

Polite Sleeper - Lake Effect

Dit trio heeft zich een opzienbarende stijl aangemeten. Aanvankelijk groeide Polite Sleeper vanuit een duo dat sobere akoestische songs produceerde. Met de toevoeging van een derde bandlid kwam ook hun uitgesproken punkverleden weer bovendrijven. Dat maakt dat dit eerste studioalbum van het drietal een opmerkelijke mix van harde punk, pop en folk brengt. Het klinkt gewoonweg net anders dan alles wat zoal door je hoofd schiet bij beluistering. Bij mij waren dat namen als Windmill, Mountain Goats, I Am Kloot en Champion Kickboxer, maar dergelijk rijtje is aan verandering onderhevig en erg eclectisch. De negen songs op het album hebben een repetitief karakter, zonder dat dit verveling veroorzaakt. De arrangementen zijn opgebouwd uit rijk gevulde, drukke lagen die zowel fel ritmisch als heel vriendelijk en rustgevend kunnen uitpakken. Opvallend hierin zijn de warme, typisch bombastische pop pianopartijen en een duidelijke influx van nostalgische elementen. Dit komt door het gebruik van zelf ingezongen achtergrondkoortjes, orgeltjes en een verhalend gevoel voor melodie. Omdat Polite Sleeper in de basis gevormd is door ruige punkers heeft de kern van hun muziek een rauw randje. Toch zit daar ook de akoestische soberheid van voorheen. In de fluwelen productie van Aaron Prellwitz (John Vanderslice, Death Cab for Cutie, e.a.) wordt Lake Effect bovendien een zeer intiem en delicaat album. Ondanks hun drive en krachtige staccato vocalen hebben de zeer gevarieerde songs een breekbare schoonheid. Op deze manier ontwijkt Politie Sleeper constant het patroon der verwachting. Dat maakt Lake Effect een vernieuwend album. Gelukkig gaat dit absoluut niet ten koste van de toegankelijkheid. Polite Sleeper is een trio dat nog wel even in het geheugen zal blijven plakken, vooral omdat het me zo verraste.

Read more...