Maximilian Hecker - One Day

Maximilian Hecker is een kenmerkende Duitse troubadour. Zijn eerste drie albums waren opeenvolgend elkaars overtreffende trap. Elektronica deed telkens een stapje terug en de weelderige pianopartijen wonnen terrein. Melodrama, melancholie en liefde, heel veel liefde, waren de voornaamste ingrediënten. Deze indrukwekkende jaren van musiceren culmineerden in het toch wat lauwe, te zoete I’ll Be A Virgin, I’ll Be A Mountain. Het zij hem vergeven, want dit gaf wel de mogelijkheid om langere tijd in het verre oosten te verblijven en daar zijn definitieve doorbraak te beslechten. Het inspireerde hem ook voor zijn nieuwe plaat: One Day. Hier zijn de pure arrangementen volledig vervangen door een volle poprock en electronica bezetting. Hoewel de ijle, hoog geknepen vocalen iets getemperd klinken tegen deze achtergrond, houdt hij het vernieuwde instrumentale vuur in toom met zijn lieflijke stemgeluid. Natuurlijk is de piano niet weg te denken uit zijn mooie ballads, maar deze klanken hebben niet langer de hoofdrol. Daarmee grijpt hij terug naar zijn debuut. Zijn idiosyncratische romantiek was voor menigeen een brug te ver, maar hoeft op One Day niet langer een struikelblok te vormen. Daarnaast blijft Maximilian voor de kenners een speler en bespeler van emoties met een zeer herkenbare stijl. One Day toont een doorsnede van zijn muzikaliteit en vormt daarmee een toegankelijker en gebalanceerd geheel van hoog niveau. Maximilian beheerst het popliedjesschrijven tot in de puntjes en is er nu volledig klaar voor het grote publiek voor zich te winnen. Niet langer een acquired taste, maar een gespreid bedje voor luisteraars van uiteenlopend allooi.

Read more...

Cloudmachine - Back on Land

De vorige plaat van het Haarlemse Cloudmachine, Hum of Life, was een bewogen document met expressieve vocalen; een fiere basis om op door bouwen. Dat is precies wat Back on Land doet. Het wat laffe openingsnummer zet je daarbij op het verkeerde been. Dit is te wijten aan de ontwikkeling waarin de stevige kant van Cloudmachine iets aan openheid en zeggingskracht lijkt te hebben ingeboet. Daarmee vaart Back on Land een minder duidelijke koers dan zijn voorganger, om zich te revancheren met een zalige rust. Muzikaal is de band zeker gegroeid. In een overwegend bitterzoete toonzetting komt een keur aan songs voorbij die afhankelijk van momentum voor pop of rock kiezen. De composities zijn wolliger, waardoor die vooruitgang nu in de alom aanwezige subtiliteiten gezocht moet worden. Groei leidt bij Cloudmachine duidelijk tot bezinning. Hum of Life daarentegen sprak meer recht voor zijn raap emoties aan. Daarover werd terecht de loftrompet gestoken, maar de herauten van de Nederlandse popmuziek zijn het aan de liefhebber verplicht de huidige floers van wolken inzichtelijk te maken. Dergelijk geduld zal worden beloond, want de heren bedienden de machine met fijnzinnig vakmanschap. Ruud Houweling weet meer dan eens een gevoelige snaar te raken, zoals in het prachtige Spit Me Out. Cloudmachine laat met Back on Land zien een risico te durven nemen en toont zich een Hollandse dijk die zeker klimaatbestendig is.

Read more...

Flare Acoustic Arts League - Cut

Flare Acoustic Arts League werd in de jaren ’90 door gitarist Damian Costilla en producer-vocalist-songwriter LD Beghtol (The Magnetic Fields, LD & the New Criticism). Sindsdien warden slechts twee albums gemaakt. Deze derde plaat brengt onder leiding van LD Beghtol een arsenaal aan muzikanten uit de top van de hedendaagse, alternatieve pop en freakfolk bij elkaar. Het vereist een overwicht, een ijzeren wil en een onverstoorde visie om zoveel eigenzinnig talent te beteugelen. Het collectieve karakter drukt zich uit de potente composities die zich begeven tussen ontzettend mooi en gewoon een beetje raar in. Het is artistiek verantwoord romantisch escapisme. De referenties zijn legio, wat maakt dat onbekendere namen als Nigel of Bermondsey, Scott Matthew, Get Well Soon naast Andrew Bird en Sufjan Stevens genoemd kunnen worden. Een overwegend akoestisch instrumentarium draagt bij aan de folky klassieke fundering. Eigenlijk klinkt Flare als alles en niets tegelijk en dat in weelderige proporties. Cut is zelfs tot in de humoristische interludes een getuige van kunde. Dit derde Flare hoofdstuk zet met flair een treffende tijdsgeest neer.

Read more...

Keith - Vice & Virtue

Keith is een relatieve nieuwkomer in de Manchesterscene die ons al verscheidene malen bijzondere bands opleverde. Vice & Virtue is de opvolger van hun debuut uit 2006, Red Thread. De rode draad op dit album wordt gevormd door een expliciet dualisme. De songs zijn rap, voortvarend en luid met een sterk constant gevoel voor ritme en groove. Onder de oppervlakte kabbelen echter allerlei subtiliteiten. Keith maakt muziek die een stuk minder direct te consumeren valt dan het scala aan alternatieven waar het aan appelleert. Zoals ze zelf al aangeven, brengen ze uitersten samen. Hoewel de invloeden altijd duidelijk Brits van origine zijn, hangt het van ieder nummer af of het een organisch en melancholiek lied of een scherpe, mathematische rocksong is. Het was de producer achter Franz Ferdinand’s laatste album, Dan Carey, die zorgde voor de samenhang op het album. Uiteindelijk zijn het niet de afzonderlijke nummers, maar het album zelf dat het meest urgent van karakter blijkt. De opzettelijke schizofrenie van de band is hierin gewaagd te noemen. De momenten waarop de band zijn concept ten faveure van muzikaal genot overstijgt, zijn helaas schaars. De band is getalenteerd, het album creatief, maar vooral de mathematische songs blijven daarbij achter.

Read more...

Martin Hagfors - Men and Flies

Opnieuw een soloplaat van een ervaren musicus. Martin Hagfors heeft zijn sporen verdiend in de bands HGH en Home Groan. Hij werkte samen met verschillende musici vanuit diverse genres, waaronder The National Bank. Voor zijn debuut maakte hij veelvuldig gebruik van de diensten van Lars Horntveth voor de arrangementen en productie. Gezien zijn lidmaatschap van The National Bank en zijn uitzonderlijke solowerk, is het niet vreemd dat de arrangementen lenen van die ervaring. Het nadeel van het album is dat Martin’s stem niet overal lijkt opgewassen tegen de vele complexe lagen in de composities. Door de bijzonder rijke orkestraties verzanden soms de songstructuren. Gelukkig blijven die momenten zeer beperkt. De ambitieuze aanpak van beide heren leidt tot heerlijk muzikale momenten, zoals in het subtiele Liaison. Tegen het zachte karakter van zijn stijl die gebaseerd is op folk, kamer- en filmmuziek met jazzaccenten, steekt zijn in verhalen verpakte politieke commentaar schril af. Mij bekruipt altijd de vraag of je dat als muzikant wel moet willen. De kinderkwaaltjes ten spijt is Men and Flies een veelbelovend album dat even makkelijk aan Ben Sollee alsook Sufjan Stevens en Thief refereert. Hopelijk kan hij het optreden van afgelopen februari met orkest ook eens komen herhalen in Nederland.

Read more...

Bat for Lashes - Two Suns

In 2006 trok singer-songwriter Natasha Khan de aandacht met het debuut Fur and Gold van haar nieuwe alter ego Bat for Lashes. De unieke formule van de band leunde zwaar op stevige percussie en de hoge, heldere vocalen van Natasha. Dit leverde een pakkende serie puntige songs op met vele onverwachte wendingen en mystieke strijdlustigheid. Waar het debuut nog een voorname rol had weggelegd voor folk en daarmee refereerde aan Nancy Elizabeth, is de synthpop influx op Two Suns meer te herleiden tot Cortney Tidwell en Kate Bush. De elektronica op dit tweede album zorgt voor een iets minder excentriek en explosief geluid dan voorheen. Daardoor wordt het geheel toegankelijker, gelukkig zonder veel van haar natuurlijke charme te verliezen. De songs zitten er niet minder vernuftig door in elkaar. Een groot deel van de onconventionele stijl wordt verzorgd door de karakteristieke songstructuren, vooral herkenbaar door de hoofdrol van stekelig geaccentueerde melodieën. Naast de rode draad van heftige ritmes is er op Two Suns ook ruimte voor rustige en intense ballades die bijdragen aan de blijvende freakfolk sfeer. Na beluistering zullen net als bij Fur and Gold de expressieve kreten die de feeërieke stem van Natasha vaak ontglippen nog lang blijven hangen. De betovering wordt gaandeweg steeds dieper, culminerend in het verrassend mooie slotduet met Scott Walker. Two Suns is een knappe bevestiging van een authentieke visie.

Read more...

Doves - Kingdom of Rust

Naast namen als Elbow en Coldplay mag ook Doves niet meer ontbreken. Het zijn enkele van de namen die in Engeland het post Britpop van de 21ste eeuw vertegenwoordigen. Doves heeft zijn eigenzinnige geluid gedurende de drie (plus één) albums die voorafgingen alleen maar ontwikkeld en zich de meester getoond in het schrijven van ruimtelijke, rondzingende melodielijnen. De composities zijn vrijwel altijd uitgestrekt en ritmisch tegelijk. Het scherpere, rockende randje dat met Lost Cities werd toegevoegd, krijgt op de speelse, epische wijze van Doves meer ruimte op Kingdom of Rust. Muzikaal geweld wordt slechts toegepast met de beste bedoelingen. Zie het als een ploeg die het land omschept voordat uit de voren complexe, nieuwe gewassen ontspruiten. Vergelijkbaar en kenmerkend is het zorgvuldige opnameproces, waar alles lijkt te draaien om klankkleur en detaillistische nuances. Zo zorgen de heren ervoor dat uit een heleboel geluid telkens weer een gelaagd liedje ontstaat. Gelukkig is alles dus hetzelfde gebleven, maar niet zonder een vastbesloten stap voorwaarts te zetten. Zoals gebruikelijk zit het intrigerende van de plaat in datgene wat op herhaling lijkt. Kingdom of Rust blijft trouw aan het concept en streeft toch de verwachtingen voorbij.

Read more...