Sea Wolf - White Water, White Bloom

De band rondom Alex Brown Church wist geen hordes mensen aan te spreken met de debuutplaat Leaves in the River. Daarom passeerde de release van White Water, White Bloom ons vrijwel onopgemerkt tot nu toe. Onterecht, want Leaves in the River was een smaakvolle plaat met een plezierige mix van het geluid van hedendaagse folkbands met een wat uitgesprokener poprockgeluid. Die lijn wordt op White Water, White Bloom verder doorgezet. Aanvankelijk kan het daardoor lijken dat er een vaker gehoorde formule wordt gevolgd. Sea Wolf is echter een band waar de magie plaatsvindt in de details, in de onverwachte lagen van strijkers en andere folky elementen. De band uit L.A. weet rustiger landschappen te funderen op stedelijke onrust. Daar komen regelmatig erg mooie nummers van, hoewel eerlijkheid gebiedt te vermelden dat net als bij zijn voorganger niet ieder nummer weet te schitteren. Alex Brown Church was verrassend genoeg recentelijk nog te horen op Sara Lov’s soloplaat, maar zijn band heeft meer weg van een stevige versie van The Accidental of Bowerbirds. Deze verwijzingen doen met reden enkele stemmige pareltjes verwachten. Sea Wolf’s White Water, White Bloom is wederom een fijne plaat voor het staartje van de winter.

Read more...

Lonelady - Nerve Up

Het uit bandstad Manchester afkomstige Lonelady verschijnt op het vermaarde Warp label. Dat geeft vaak al voldoende aan in welke stijl het werk moet worden gezocht, hoewel het label in de afgelopen jaren duidelijk een kwalitatieve verbreding heeft doorgemaakt. Lonelady is het singer-songwriterproject van Julie Campbell. Ondanks de onmiddellijk frisse klank van Nerve Up betreft het hoofdingrediënt een spannende mix van elektronica-elementen met een ouderwetse inborst die zeker tot de jaren ’70 terugwerkt. De urgente songs blijven echter vooral steken bij een herziene, geordende vorm van opzwepende punk. Daardoor ontwijkt Lonelady die overdreven experimentele klanken die Warp artiesten zich plachten aan te meten. Ze nam het album op met Guy Fixsen (bekend van o.a. Stereolab, My Bloody Valentine), hetgeen ongetwijfeld ten grondslag ligt aan de goede afwerking van het album. Ondanks de beperkte arrangementen verveelt de plaat, die nogal moet leunen op ritmes en daarmee melodie in alle aspecten overstemt, niet. Julie’s stem past prima bij de hippe, mainstream acts van dit moment; de juiste heldere hoogtes gecombineerd met ietwat rauw klinkende laagtes. Waar Lykke Li nog een lieve popklank bewaart, stort Lonelady zich op dansbare scherptes. Nerve Up klinkt nergens mainstream genoeg om gemakkelijk het succes van naburige singer-songwriters gemakkelijk te evenaren. Een stijlvol plaatsje in de marge, net als labelgenoot Diamond Watch Wrists eerder, zou Lonelady echter evenzeer sieren.

Read more...

Rival Consoles - The Decadent EP

Wederom een EP van Ryan Lee West, oftewel Rival Consoles. Met zeven composities komt The Decadent EP daar wel dicht in de buurt van een volledig album. Gezien de evenzeer progressieve als avant-gardistische werken die deze man uit Leicester maakt, schuilt er ook een zekere wijsheid in platen van korte duur. Hoewel zijn composities uitermate interessant luistermateriaal vormen, bestaat er, net als bij excentrieke progressievelingen als Aphex Twins of Autechre, een grens voor het achter elkaar beluisteren van dergelijke werken. Door de relatief korte nummers is dat geen zorg op The Decadent EP. Bovendien bevat de stilistische formule van Rival Consoles een fikse dosis dramatisering vanuit de klassieke muziek. Die sterk hoorbare invloed vormt als een plezierige rode draad houvast gedurende de meer experimentele, zwaarder op bliepjes en beats rustende elektronische chaos. Ryan Lee West is als componist veel minder op zoek naar het ontlokken van emotionele reacties dan bijvoorbeeld Ólafur Arnalds in zijn met elektronica doorspekte composities. Zijn werk is ook veel fragmentarischer van aard dan de subtiel uitgewerkte composities van Arnalds. Het verschil lijkt te zitten in het feit dat Arnalds als klassieke componist en pianist een ander uitgangspunt kent. Ryan Lee West blijft meer aan de experimentele en dance kant van het spectrum. Dat maakt het beluisteren van hun beider werk naast elkaar extra intrigerend.

Read more...

Ólafur Arnalds - Dyad 1909

Niet lang na zijn opmerkelijke project Found Songs, zeven composities in zeven dagen, werd de jonge IJslandse componist Ólafur Arnalds benadert door choreograaf Wayne McGregor. Hij vroeg Ólafur een stuk te schrijven ter begeleiding van zijn ambitieuze nieuwe dansproject Dyad 1909. Dit stuk is geïnspireerd op Shackleton’s zuidpoolexpeditie en geschreven in de geest van Daighilev. Naast Ólafur Arnalds werkten ook diverse visuele kunstenaars en filmmakers Jane en Louise Wilson aan de uitvoeringen mee. Inmiddels is deze fascinerende samenwerking uitgezonden op televisie zodat een breder publiek ervan kon genieten, maar helaas niet in Nederland. Het label Erased Tapes bracht eerder al een dansstuk van Peter Broderick uit; Music for Falling From Trees. Het is dus niet vreemd dat ook hier het label de prolifererende Ólafur Arnalds faciliteert. Gelukkig maar, want ook zonder de dans vormen de zeven delen van Dyad 1909 een half uur captiverende muziek. De ervaring die hij in het duo Kiasmos opdeed met progressieve elektronica en beats wordt hier ingezet. Zelfs computerstemmen worden als muzikale middelen ingezet. Daarnaast blijft hij op minimalistisch geïnspireerde wijze (solo)strijkers en geluiden gebruiken die een melancholische en emotionerende sfeer scheppen. Naast alle haast agressieve hevigheid is Dyad 1909 wederom een breekbare en evocatieve compositie. Midden in de branding waar elektronica en modern klassiek elkaar ontpopt dit opmerkelijke talent zich als genresmid met zeer bijzondere klanken tot gevolg. Het roept verwachtingen op voor zijn aankomende tweede studioalbum.

Read more...

Joanna Newsom - Have One On Me

In korte tijd is Joanna Newsom het medium album ontgroeid. The Milk-Eyed Mender was een uitzonderlijk debuut van een jonge harpiste die volstrekt eigenzinnige folkpopsongs ten gehore bracht. De plaat trok bij gevorderde muziekliefhebbers de nodige aandacht. De alternatieve muziekwereld stelde echter pas echt scherp bij opvolger Ys. Daarop nam Joanna Newsom met een in vele aspecten gegroeide klank en stijl een loopje met heersende muzikale conventies. Die groei is ontegenzeggelijk voortvarend voortgezet op Have One On Me. Een normaal album bleek eenvoudig weg te klein om die nieuwe spruiten van dit bijzondere talent te dragen. Daarom kan men nu in één keer genieten van maar liefst drie schijven neo-traditionele avantgarde.

De fijnzinnig uitgewerkte songs zijn als echte composities te beluisteren. Door de zorgvuldig gearrangeerde texturen en lagen in alle orkestraties is een vergelijking met klassieke muziek niet langer uit de weg te gaan. Desondanks luisteren we nog altijd voornamelijk naar folk en zeker ook naar popsongs. Joanna Newsom was voor een ruime groep aanvankelijk lastig te waarderen door het jonge, schrille geluid van haar excentrieke stem. Hoewel de herkenbaarheid nauwelijks heeft ingeboet, is Joanna anno 2010 uitgegroeid tot een kundig vocaliste. De scherpe randjes van haar timbre weet ze zowel expressief in te zetten als glad te strijken, al naar gelang de behoefte voor de composities. Have One On Me biedt daardoor een gebalanceerd muzikaal totaalplaatje toegespitst op de fijnproever. Het is een uitgebreid document van hedendaagse genreoverstijgende kamermuziek. Enige gelijkenis is te vinden in de loopbaan van Andrew Bird en zijn meest recente album Noble Beast/Useless Creatures. De twee zijn vaandeldragers voor de vrije genrecombinaties in de moderne muziek. Slechts verschillen in stijl (Newsom is voorzichtig meer op folk geënt dan Bird) of de sfeer van het moment kunnen eventuele keuzes tussen deze twee motiveren.

Have One On Me is niet expliciet experimenteel van opzet en blijft dicht genoeg bij de pop om een ruime schare kenners aan te spreken. Joanna Newsom heeft in rap tempo een eigen muzikale taal ontwikkelt die magisch realistisch aandoet en daarmee een onwerkelijke schoonheid in zich draagt. Enig geduld is geboden om door de dunne defensieve linie van vervreemding heen te breken. Haar huidige werk is groots genoeg voor een zaal en sober genoeg om te genieten in een besloten, vertrouwelijke omgeving. Er is altijd een open uitnodiging tot doling en dwaling in een nog onontdekte wereld aanwezig.

Het is echter ook gemakkelijk om je te verkijken op de omvang van Have One On Me. Hoewel Joanna Newsom de ruim twee uur aan nieuwe muziek treffend over de drie platen weet te doseren, met voldoende afwisseling in de dynamiek, blijft de speelduur het voornaamste risico als dit album in zijn geheel wordt beluisterd. Hier zal het geoefende oor zich onderscheiden van de doorgewinterde connaisseur, maar laat dat geen reden zijn voor novices hier met een boog omheen te lopen. Stilistisch is Joanna’s derde tegelijkertijd het meest uitgekiende en, wellicht, meest toegankelijk klinkende album tot nu toe. We hebben op Ys een knop tot bloei horen komen en kunnen nu met ongereserveerd zwelgen in de weelde van het boeket. Daaronder blijft geen muziekminnaar onbewogen.

Read more...

Owen Pallett - Heartland

Al enige jaren was Canadese singer-songwriter Owen Pallett muzikaal actief onder de naam Final Fantasy. Deze voorgaande platen zijn nu slecht verkrijgbaar en met dit nieuwe album bereikt ons ook het bericht dat eerdere platen een reissue wacht. De naamsverandering is ingegeven door de wens zich te distantiëren van het gelijknamige computerspel. Daar heeft Owen’s muziek dan ook weinig mee te maken. Het is al gauw duidelijk dat we te maken hebben met een oorspronkelijk talent dat zich beweegt in kringen als Get Well Soon, DM Stith, Beirut, Midlake en Patrick Watson.

Op Heartland klinkt Owen Pallett groots en meeslepend. Door de hoge mate van complexiteit kan het even moeilijk zijn om, door de vele gebeurtenissen, grip te krijgen op de rode draad. Om deze indrukwekkende sound te creëren, maakte hij gebruik van de strijkers van het Tsjechisch symfonie orkest en het blaasensemble The St. Kitts’ Winds. Hij zelf is overigens de viool en andere instrumenten behoorlijk machtig. Owen is duidelijk beïnvloed door modern klassiek en opera, hetgeen in het licht dissonante melodrama is terug te horen. Hij heeft een plezierig fluwelen timbre dat vaak strak de arrangementen gladstrijkt. Naast een conventioneel akoestisch instrumentarium schuwt hij hedendaagse elektronische middelen niet. Zowel in drums en synths breidt hij daarmee op goed aansluitende wijze de klankkleur uit. In de door Owen geschapen wereld is het heerlijk dwalen. Er ligt constant spanning op de loer, maar zijn stem is een fijne gids en vormt oase van rust. Heartland betreft ditmaal geen one-man-orchestra, maar one man vs. orchestra. De door klassiek geïnspireerde orkestraties zijn een nadrukkelijk stijlkenmerk van zijn songs. In de meest wervelende harmonieën begeeft Heartland zich in filmische sferen. Voor het overgrote deel luistert het album echter als een aaneengesmolten voorstelling. Waarlijk een grote prestatie, omdat de plaat enorme diversiteit toont en geen moment verveelt of vervreemdt. Vrijwel alle nummers op het album zijn opgenomen in de bekende studio The Greenehouse in Reykjavik. Het resultaat is om te zoenen.

Owen Pallett’s Heartland zal niet makkelijk door het algemene publiek worden omarmd. Daarvoor zijn de composities te avant-gardistisch. Voor fijnproevers zal het echter moeilijk te begrijpen zijn hoe het mogelijk is dat de aandacht die nu wordt verworven als Owen Pallett als Final Fantasy hem niet automatisch ten deel viel. Hopelijk laten de reissues niet lang op zich wachten. Daarmee kan een bijzonder talent zijn plek definitief gaan claimen in menig muziekcollectie.

Read more...

Rautavaara Choral Music - Schola Cantorum of Oxford olv James Burton

Einojuhani Rautavaara is een van Finlands bekendste moderne componisten. Hij was een leerling van de grote Sibelius en kreeg door opmerkelijke stukken veelal op eigen wijze succes. Zijn bekendste werk, Cantus Arcticus (voor vogelzang en orkest), zou hij bij gebrek aan een koor hebben geschreven. In zijn composities hebben diverse stijlen een belangrijke rol gespeeld. Aanvankelijk voldeed hij aan de neoklassieke stijl om vervolgens middels dodecafonie en seriële compositie te komen tot een eigenzinnige neoromantische stijlvorm met een zekere dramaturgische inslag die wordt bekrachtigd door atonale elementen. Koorwerken hadden nooit Rautavaara’s specifieke creatieve interesse, maar desondanks is dat deel van zijn oeuvre eveneens invloedrijk. Deze verzameling koorwerken demonstreert overtuigend het waarom. Zoals typerend is voor zijn werk, bevatten alle composities interessante combinatievormen, waaronder de snel en langzame in en uit dissonantie glijdende vocale glissandi, praatzang en de explosieve staccato ritmiek. Telkens weer werkt hij van momenten van moderne uitdaging naar apoteosen van verbijsterende schoonheid. De gebruikte technieken en sferen blijken op den duur een zeer herkenbaar stramien te volgen. De werken op deze plaat zijn prachtig consistent en treffend expressief uitgevoerd door Schola Cantorum of Oxford onder leiding van James Burton. Voor wie zijn korale werk wil ontdekken is dit een must, maar wie een inleiding op Rautavaara’s totale oeuvre zoekt, start wellicht verstandiger bij het bekendere werk.

Read more...