Hjaltalín - Sleepdrunk Seasons

De stemmige en statige koperklanken waarmee het album opent, doen iets klassiekers verwachten dan het vervolg inhoudt. Ondanks dat Hjaltalín de gebruikelijke somberheid van het Scandinavische geluid grotendeels heeft afgeschud, blijft de noordelijke stijl prettig herkenbaar en toegankelijk. Een vrolijke, vlotte Sigur Rós, een wolkje folk à la Beirut en A Hawk and A Hacksaw, naast een klassiek gestructureerde orkestratie die ze delen met bijvoorbeeld landgenoten Amiina, maakt een uitzonderlijke mix. Uiteindelijk sluit het geluid ook nog aan bij extravert singer-songwriterwerk als Patrick Watson en Britse indiepop. Sleepdrunk Seasons staat als een huis en is één van de ontdekkingen van afgelopen editie Eurosonic. Gelukkig kunnen we op deze plaat ook genieten van de bijzondere IJslandse taal waarin de nummers gedeeltelijk gezongen zijn. Het moet gezegd dat de band het vooral van compositie en instrumentatie moet hebben, want vocaal is de kwaliteit wisselend. De sfeer daarentegen is altijd innemend en daardoor blaakt de groep van het zelfvertrouwen. De vrolijke toonzetting kent een prettige balans, die de stemmigheid van het begin in het geheel doorzet. Zo valt er tegelijk te genieten van de enthousiaste, echte liedjes en de intuïtieve omslagen in structuur, die de twee gezichten van Sleepdrunk Seasons kenmerken. IJsland trakteert ons wederom op smaakvol talent.

Read more...

Megapuss - Surfing

Wat het artwork en de naam ook lijken te suggereren, Megapuss is eigenlijk heel braaf ‘dikke kus’ in het Zweeds. Muzikaal is deze vaste nevenformatie van voormannen Devendra Banhart en Greg Rogove een stuk minder braaf. Bijgestaan door o.a. Fabrizio Moretti, Noah Georgeson en Aziz Ansari startte de groep niet met het schrijven van songs, maar van songtitels. In slechts enkele dagen werd deze collectie op de band gesmeten waarbij aan weinig nummers later nog gesleuteld is. Dat is te horen. Toch staan er naast de vele bevreemdende, excentrieke niemendalletjes ook enkele pareltjes op Surfing. Door de bank genomen is het een sympathiek geluid dat gemakkelijk glijdt van intimiteit tot schaterlach. Of het de bedoeling was op de lach te spelen blijft onduidelijk.

Read more...

Finn. – The Best Low Priced Heartbreakers You Can Own

Met dergelijke titel verwacht je het conceptalbum dat dit blijkt te zijn. Vanaf dat punt kunnen gedurfde albums doorgaans jammerlijk falen of imponeren. Gelukkig doet deze plaat het tweede. Finn., het alter ego van de Duitse Londenaar Patrick Zimmer, maakte hiervoor al twee volledige albums en zijn talenten beperken zich niet tot muziek. Toch is het pas dit album dat het ruime sop kiest onder de vleugels van het authentieke label Erased Tapes en het grote PIAS. Met een falsetto stem die dicht tegen Sigur Rós’ Jónsi Birgisson aan kruipt, een rust die grenst aan de ijzige bries van The White Birch, de gloeiende hartstocht van Damien Rice en een verleden dat refereert aan het solowerk van Thom Yorke of Uzi & Ari zou menig muzikant zich verliezen in eclectiek. Finn. doet dat niet en zijn hartskreten worden gekenmerkt door een eigenzinnige muzikaliteit en gevoel voor tragedie. TBLPHYCO is een groots en aangrijpend werk. Van elektronica is volstrekt geen sprake en dat draagt bij aan de natuurlijke, onvoorspelbare sfeer. De etherische, vaak eenvoudige, orkestratie is de antithese van zijn schelle klankkleur. Krachtige composities en breekbare chaos komen samen in een toegankelijke collectie songs die zich diep de ziel in graven.

Read more...

California Dreamin' (Endless), van Cristian Nemescu

Na het ontijdig sterven van Nemescu is niets meer aan de film veranderd, maar dat laat zich nauwelijks zien. Direct vanaf de opening worden zorgvuldig zaadjes gepland waaruit subtiel een chaos groeit. Ondanks dat de film zich traag ontwikkelt, heeft deze het juiste tempo. Als een NAVO konvooi begeleid door Amerikanen op weg gaat naar Kosovo, wordt het tegengehouden op een onbeduidend stationnetje. Alles wat je dan logischerwijs verwacht, gebeurt ook, maar op een onverwachte manier. Er zijn lange lijnen van hoge machtsrelaties die zich mooi laten vertalen naar het kleine detail van het dorp in de film. In de vijf verbeelde dagen komen dromen en verlangens na lang wachten samen, totdat een diep weggestopte fatale wending onvermijdelijk wordt. De sfeer is zowel gelaten als gespannen, omdat de grote thema’s worden verwoord met parodiërende humor. Het loont te zoeken naar de vele dubbele bodems. De film fingeert goed een complexer wereldlijk geheel.

Read more...

Snow Patrol - A Hundred Million Suns

Door het stevige karakter van Snow Patrol heeft het altijd voor mij een aparte positie binnen de populaire Britse bandjesgolf van na Radiohead en Coldplay ingenomen. Het zijn daarom ook vaak hun balads die mij meer weten te raken. In een vergelijkbare hoek vinden we ook Hope of the States, die met hun laatste album mij ook wisten te winnen voor het stevigere werk. De wat monotone percussie op de achtergrond van A Hundred Million Suns bereikt die status helaas niet. Wellicht dat de aanvankelijk uitbundige toonzetting van het album daar debet aan is, maar mijn gevoel wordt een andere kant op geduwd dan ik bij de meeste critici zag. De opener is wel vol vuur, maar door de gesloten compositie ook erg vlak en die trend zet door. Eyes Open wint het dan voor mij van de huidige plaat. Ik dacht het album na drie nummers teleurgesteld al door te hebben. De evolutie wordt plotseling duidelijk bij Lifeboats. Dit nummer houdt zich meer op de vlakte, maar intrigeert door sfeer en klankkleur. The Golden Floor weet eenzelfde snaar te raken. Daarmee krijgt het album zijn balans terug en vind ik ook en positieve ontwikkeling. Desondanks is na afloop er toch weinig van blijven hangen en dat was bij Eyes Open wel anders. Ambiguïteit alom.

Read more...

Zapp String Quartet - 'Peculiar'

Zapp ontdekte ik ooit op TV-programma Vrije Geluiden en wist me moeiteloos te overtuigen van hun opmerkelijke talent. Sindsdien heeft de carrière van het kwartet een nog veel grotere vlucht genomen. Zapp wordt terecht geroemd om hun bijzondere techniek en uitdagend spel. Alleen al daarom is de titel, Peculiar, van dit album goed gekozen. Dit gevoel wordt nogeens versterkt door de adaptaties van jazzartiesten als gitarist John Scofield, componist Allan Gilliland, violist Mark Feldman en ex-Frank Zappa gitarist Mike Keneally. Voor ingewijden zal dit album dus gedeeltelijk een avontuurlijk feest der herkenning zijn. Kenners zullen beamen dat de stap van Zapp om met jazz in de weer te gaan een logisch vervolg is op hun oeuvre. De sfeer van improvisaties en de vooruitstrevende eigen composities van leden van de groep ademden die mogelijkheid. Het zijn ook vooral die composities van Oene van Geel en Jasper le Clerq die ook op deze plaat weer een wereld voor mij openen. De stormachtige spanning in de vaak ritmische werken zijn op zijn minst fascinerend. Dat vertaalt zich ook uitstekend naar optredens, die daardoor leuk zijn om naar te kijken. Het is misschien niet meer zo buitenissig, maar wanneer zag je voor het laatst iemand een viool als gitaar bespelen, dergelijk fel pizzicato of ‘strijkerspercussie’? Al deze stijlen weet dit uitzonderlijke en beroemde viertal naar zijn hand te zetten en te integreren in een ongeëvenaard geheel. Mis daarom dit album, maar ook hun optredens niet. Op 29 maart spelen ze in ieder geval in het Rijksmuseum voor Volkenkunde te Leiden.

Read more...

Jaarlijstje

Een zeer selectieve recapitulatie van (pop)muziekjaar 2008:

The Miserable Rich - 12 Ways to Count
Claire and the Reasons - The Movie
Kelli Ali - Rocking Horse

Beste Reissue: Thomas Feiner & Anywhen - The Opiates
Bijna vergeten plaat: Ticonderoga - Ticonderoga

Waarmee kan worden gesteld dat popjaar 2008 een belangrijke beweging naar klassieke muziek en eclectische folk doormaakte, terwijl Brooklyn Manhattan overtroefde als meest vooruitstrevende deel van New York, hoewel die vooruitstrevendheid evengoed kon bestaan uit nostalgie.

Enkele artiesten wisten hun opmerkelijke potentie (nogmaals) te verzilveren: Elbow, Camille, My Brightest Diamond. Singer-songwriters spraken, aangrijpend als altijd, ook cultfanaten aan: Jeremy Warmsley, Eugene McGuinness, Broadcast 2000 en Declan de Barra. Daarnaast vervolmaakte onconventionaliteit zijn muzikale karakter: Soy Un Caballo, TaughtMe, Young and Sexy en Get Well Soon. Folk was modern, zijn traditionele inborst verliezend: Fleet Foxes, Department of Eagles, The Acorn, Rachel Unthank en de Willkommen Collective bands uit Brighton.

Read more...