Frank Martin, Zoltán Kodály, Francis Poulenc, Chor des Bayerischen Rundfunks, onder leiding van Peter Dijkstra

De jonge Nederlandse Peter Dijkstra trad pas in 2005 aan als de leider van Chor des Bayeruschen Rundfunks alsmede het symfonieorkest. Dit album met opnames van Frank Martin’s Messe, Zoltán Kodály’s Missa Brevis en Francis Poulenc’s Litanies à la Vierge Noire is de eerste opname van Dijkstra’s werk met dit koor. Het betreft een bijzondere combinatie van twintigste-eeuwse werken, die hun sacrale essentie door een zeer muzikale aard ook zeker overstijgen. Frank Martin’s Messe für Doppelchor lag reeds decennia lang klaar voordat het zijn wereldpremière zag en daarmee zijn weg naar openbaarheid tekende als één van zijn eerdere composities. Kodály’s Missa Brevis is getekend door de Tweede Wereldoorlog in vrijwel alle aspecten van de compositie. De première van het stuk vond plaats, terwijl de oorlog nog in Budapest woedde. Voor Francis Poulenc tekent Litanies à la Vierge Noire een omslag in zijn leven, van Parijse dandy naar een bekeerde ziel. Mede dankzij hun geschiedenis klinken deze composities ontraditioneel en zeer inspirerend. Dijkstra maakte een schitterende keuze als leider van een uiterst kundig koor. Zijn jonge en frisse visie op de werken geeft de subtiel dynamische interpretaties een moderne urgentie. De opnames zijn stil en warm, waardoor de schoonheid in de gelaagdheid, mooi gedragen door de meerstemmige koren, zeer transparant en ruimtelijk klinkt. De klankkeur van het koor en het gebruikte orgel zijn perfect afgestemd op dit repertoire. Onder leiding van Peter Dijkstra is de toekomst vol vertrouwen tegemoet te zien.

Read more...

Play, van Alicia Scherson

Het is moeilijk voor te stellen dat Play het debuut is van de Chileense Alicia Scherson. De film is fris, modern en origineel van opzet. Alicia weet met een speelse regie een beperkte verhaallijn bijzonder veel mee te geven. De film speelt zich af in de stad Santiago en omvat twee zeer verschillende levens. De arme, eenzame Christina vindt op een dag de goedgevulde tas van de rijke Tristan. Terwijl Christina als een onwaarschijnlijke beschermengel daarop steeds meer van Tristan’s leven ontdekt en overneemt, raakt hij zelf steeds meer van zijn leven kwijt en worstelt met de zich opdringende leegte. Hoewel dit gegeven zich leent voor een zware, sociale studie, blijft de film lichtvoetig zonder oppervlakkig te zijn. Alicia heeft een complexe visuele stijl, die een vleugje absurdisme en een toefje magisch realisme in een rustig en kleurrijk realisme weet te verwerken. Dit werkt zowel captiverend als voor de geloofwaardigheid. Tegelijkertijd is haar filmstijl ook uitzonderlijk auditief, waarbij de interessante soundtrack en het expliciete gebruik van de in andere shots overvloeiende geluiden veel bijdragen aan de vertelling en de beleving van de film. Bovendien blijft de film opgewekt en innemend door de onderkoelde humor en spannend door fijnzinnig toegepaste, details in thema’s te vergroten. Het neutrale acteerspel van de zonderlinge protagonisten laat de pure regie alle ruimte. Alicia gebruikt in Play de brede mogelijkheden van het medium goed en weet tot een eigen stijl te komen zeker een groot potentieel in zich draagt.

Read more...

Fanshaw - Dark Eyes

Terwijl Olivia Fetherstonhaugh meespeelde in het collectief The Choir Practice, broeide een eigen creativiteit die ze ruim de tijd gunde om op te bloeien. Na vijf jaren van spelen, contempleren en schaven komt deze singer-songwriter uit Vancouver met haar debuut onder de naam Fanshaw, getiteld Dark Eyes. Op de achtergrond spelen diverse muzikanten mee, onder andere Larissa Loyva van de electropop van Kellarissa, een labelgenoot van The Choir Practice en Fanshaw. De lange incubatietijd is te horen op deze trefzekere plaat. Olivia is niet de meest in het gehoor springende vocaliste, maar weet haar talent strategisch in te zetten. Haar stem is niet altijd onmiddellijk zuiver en heeft een gruizige helderheid zonder uitgesproken sentiment. Hierdoor blijven de interpretaties relatief neutraal, hetgeen juist bij de composities past. Op de donkerste momenten vormt Fanshaw wel een droeve verleiding. Aanvankelijk blijven de nummers ingetogen met een belangrijke rol voor haar gitaar en een vleugje americana. Later krijgen de songs meer expressie waarin een Europees karakter huist. De bezetting van de begeleiding wordt dan ook rijker en creatiever. De muzikale stijl valt niet goed op één basis vast te pinnen. In alles kan Fanshaw goed mee met huidige vrouwelijke singer-songwriters, zonder daartussen bijzonder op te vallen. Desondanks werden Colin Steward ( Destroyer, Immaculate Machine, Young and Sexy) en Howard Redekopp (Tegan and Sara, The New Pornographers) voor de productie en opnames gestrikt. Dark Eyes klinkt daardoor als debuut nog overtuigender. Ze mist echter voldoende herkenbaarheid om van haar debuut meer dan een prima plaat te maken.

Read more...

The Man Who Loved Yngve, van Stian Kristiansen

Enkele dagen geleden bereikte het nieuws van de val van de muur een school in het Noorse Stavanger. Een groep jonge pubers bevindt zich middenin de verschuivende politieke idealen van de jaran ’80. Meer nog dan op de historische achtergrond focust de film op het turbulente opgroeien van Jarle Klepp. Zijn vriendin is het mooiste meisje van de klas en met zijn beste vrienden vormt hij de Mattias Rust Band. In zijn leven speelt muziek en de daarbij behorende levenstijl een determinerende rol. Zoals de politieke wereld verdeeld is, geldt dat ook voor de muzikale wereld. Als op een dag een nieuwe jongen in de klas komt, Yngve, raakt Jarle danig door hem gebiologeerd. Alles aan hem is anders, hij luistert naar andere muziek, speelt tennis, is netjes, rustig, en bovendien uitzonderlijk knap. Jarle raakt verstrengeld in twijfels over zijn idealen en levensstijl, waardoor hij zich steeds verder van zijn vrienden afzondert. Door de grote rol van muziek en de jaren ’80 lijkt The Man Who Loved Yngve wel wat op de Noorse oscarinzending Reprise. De regie van Stian Kristiansen is echter minder visionair en de idealistische achtergrond speelt slechts een bijrol. Wat overblijft is een heel behoorlijke, licht humoristische coming-out en coming-of-age film met een nostalgische, contrasterende soundtrack.

Read more...

Perfect Life, van Emily Tang

Perfect Life van de Chinese regisseuse Emily Tang bestaat uit twee separate delen: één in documentaire stijl en de ander duidelijk als speelfilm geschoten. Aanvankelijk begint de film met het langzaam opbouwen van de situatie van de jonge Li Yueying, die dromen heeft die ze eigenlijk niet kan verwezenlijken. In het documentaire deel, die halverwege steeds verder door de speelfilm heen gaat lopen, zien we een andere jonge vrouw met twee kinderen die kampt met de gevolgen van een scheiding. De rode draad lijkt zich daarmee te concentreren op een ‘perfect’ leven dat is verloren en een ‘perfect’ leven waarvan wordt gedroomd. In beide delen is amper sprake van een verhaal. De filmstijl in beide delen is weinig intiem, hetgeen iedere toenadering obstrueert. De personages worden voornamelijk in fragmenten van hun dagelijkse zoektocht gevolgd. Echte dialogen ontstaan nauwelijks en zo blijft de verhaallijn dun, omdat ontwikkeling en context blijven ontbreken zelfs na de sprong in tijd aan het eind. Het contrast van de positie en situatie van beide vrouwen leidt tot een bijna volledig indirecte botsing, waarvan het aan de kijken wordt gelaten hoe die te interpreteren. Deze film kijk je vooral voor het aardige idee van contrasten en spiegelingen, hetgeen zich mondjesmaat ook uit in fotografische shots. Uiteindelijk leidt Emily Tang echter film noch kijker ergens naar toe.

Read more...

Splashgirl - Arbor

De grenzen tussen muzikale genres worden voortdurend aangetast door muzikanten die buiten die grenzen om nieuw klinkende stijlen te ontwikkelen. Doors. Keys. was het voorgaande album van dit Noorse, in de basis, akoestische improvisatie jazztrio. Op dat album werd de bezetting nog redelijk traditioneel opgevat, hoewel hun composities duidelijk deden blijken dat die traditie hen nergens beperkt. Sinds die plaat maakte ik slechts één keer een vergelijking met hun muziek met het eveneens Noorse jazzgezelschap In the Country. Het aardige is dat Splashgril met Arbor de bal terugspeelt door de minimalistische trekjes van In the Country te laten verbleken bij de huidige composities.

Op Arbor krijgt subtiliteit een volledig nieuwe betekenis. Jazz kan hun stijl onmogelijk nog dekken. In plaats daarvan ontstaan er soundscapes en ongrijpbare atmosferen. Af en toe doet het denken aan muziek uit de game industrie, maar dan van een verbluffend goede soort. Doordat de afbakening van de composities daardoor vervaagt, is Arbor zeker geen makkelijker album dan Doors. Keys. Splashgirl anno 2010 vraagt om rust en aandacht, het kost immers enige tijd om de spaarzame melodische elementen onder de huid te laten nestelen. Eenmaal op dat punt aanbeland, krijgt Splashgril’s muziek traag broeiende spanningen die plezierig lang nazinderen. Net als op Doors. Keys. is het haast niet te merken dat de composities niet letterlijk zijn opgetekend. Splashgirl blijft in essentie improviseren. De luisteraar wordt meegenomen in het ontstaan van de muziek, maar krijgt nooit het gevoel dat het aan onderliggende structuur ontbreekt. Verder zijn de albums nauwelijks meer vergelijkbaar. Splashgirl laat blijken dat de uniciteit van hun geluid zich op meerdere wijze kan uiten. Waar Doors. Keys. een schoonheid had die duidelijker te ontwaren was, zal Arbor de luisteraar meer interpretatievee vrijheid laten. Het zijn twee kanten van eenzelfde munt die herhaaldelijk op eigenzinnige wijze resoneert wanneer die wordt opgegooid.

Splashgirl kan zeker avant-gardistisch worden genoemd en zou in die positie meer aandacht moeten krijgen. Ondanks de vernieuwing klinkt hun muziek niet overmatig experimenteel en veranderingsgezinde liefhebbers uit de jazz, postrock, modern klassiek en ambient worden door het trio allen liefdevol onthaald. De toekomst zal ongetwijfeld bijzonder blijven.

Read more...

Holly Miranda - The Magician's Private Library

Holly Miranda ken ik nog als supportact van de excentrieke Scott Matthew, waar de singer-songerwriter indruk maakte met haar penetrerende vocalen. De meegetorste EP viel me echter tegen. Dit debuut zal dus moeten bewijzen of in professioneel geproduceerde vorm haar talenten en creativiteit standhouden. Het is snel duidelijk dat de eigenzinnige gezongen melodieën van Holly een ondergeschikte rol hebben gekregen. Er is zodanig veel geproduceerd en ingevuld dat het zoeken is naar het liedje. Het openingsnummer is gebouwd rondom de oninspirerende loopjes bekend uit oefensonates en een zeer rijk achtergrondarrangement dat verzinkt in gruizigheid. Dat laatste zet zich naar mijn smaak teveel voort op het album. In plaats dat de luisteraar wordt betoverd door de bijzondere, enigszins schelle stem van Holly Miranda, lijken kosten noch moeite gespaard te zijn om de songs to verstoppen. Toegegeven, dat levert toch nog originele momenten op, maar ondanks het sfeerbouwen intrigeert The Magician’s Private Library niet. De magie en de verhalen blijven uit, omdat de wellicht ooit spannende, onderliggende ingevingen van de songwriter niet uit de verf komen. Zo valt dit debuut grotendeels in het water, hetgeen in schril contrast staat met het muzikale talent dat de persoon erachter op het podium wel degelijk leek te bezitten. Daarvan vangen we slechts een glimp op in een Bat for Lashes-achtige track als High Tide. Holly Miranda heeft zich laten verleiden tot het maken van een album dat te duidelijk een studioplaat in plaats van een muziekopname is geworden.

Read more...