Hotel Lights - Firecracker People

De kern van Hotel Lights wordt gevormd door Darren Jessee, de ex-drummer en medeschrijver van Ben Folds Five. Hij viel al op met zijn eponieme debuutplaat, waarvan liedjes in Grey’s Anatomy en de film Baby Mama verschenen. Zijn songschrijverschap wordt geroemd vanwege de oprechte emoties gevat in pakkende melodieën. Op Firecracker People ontstaat echter een verdeeld beeld. Het geluid is duidelijk op een americana basis gestoeld en dat pakt soms wat vlak en eentonig uit. Daartegenover komt zijn aantrekkelijke, beetje gruizige stem zeer goed over in de diep reikende productie. Als Hotel Lights zich van zijn meest dromerige kant laat zien is het album op zijn sterkst. Vooral Norina en Run Away Happy zijn in hun eenvoud fijne, begeesterde nummer. Het album roept vergelijkingen met Wilco, Nada Surf en in profiel wat Travis of Winterpills op. Zeker in de moeiteloze trefzekerheid van de nummers is dit een mooi compliment. Uiteindelijk is Firecracker People een aangenaam album dat het goed zou kunnen doen op lange reizen.

Read more...

Marie Modiano - Outland

Marie Modiano levert met Outland een heerlijke prestatie. Haar geweldige stem leent zich uitzonderlijk goed voor de diversiteit in het genre dat ze zich heeft aangemeten. Wat bijzonder opvalt is de fijne, open structuur in de vaak sober ingevulde, ritmische arrangementen. Hierin echoën de invloeden van de Franse elektropop, hoewel elektronica op Outland tot een minimum is beperkt. De sferen van bijvoorbeeld Air, worden met middelen uit de folk samengesmolten met de Franse traditie van de chansonnières, zonder een volks of traditioneel karakter te krijgen. Zo vormt Modiano een aansprekende en smaakvolle combinatie van moderne folk en vriendelijke pop. Wat nostalgische nootjes naar vervlogen decennia in de twintigste eeuw maken het geheel zeer aantrekkelijk voor een breed publiek. Het is licht zweverig, geruststellend melancholisch door de hoorbare knipoog in de songs en soms bijna mellow. Ondanks de Franse afkomst worden de songs in het Engels uitgevoerd. Gelukkig een zeer verstaanbaar, fatsoenlijk Engels. De 12 liedjes op Outland vormen een prachtig geheel. Het feilloze vakmanschap waarmee ze in elkaar gezet zijn, zal menigeen ongereserveerd laten genieten.

Read more...

Jóhann Jóhannson - Fordlandia

Forlandia is het nieuwe werk van de uitzonderlijke IJslandse componist Jóhann Jóhannson. De basisformule blijft vergelijkbaar. Jóhannson is een ware, visionaire kunstenaar die zijn werelden toevertrouwd aan het publiek middels een op het minimalisme gebaseerde stijl, waarin hij op kenmerkende wijze klassieke structuren met elektronische geluidstechnieken combineert. Heel langzaam zwelt het album aan in de lome minimalistische melodie van strijkers in het subtiele titelnummer. Vanaf dat moment laat het album je niet meer los. De vaak bijna meditatieve composities hechten zich aan je huid, totdat het tot diep in je zijn penetreert. Slepende ritmes en deiningen nestelen zich zowel in het gevoel als het fysiek functioneren. Met componisten uit film en klassieke muziek, zoals Max Richter, Yann Tiersen, Philip Glass en Olafur Arnalds, aan zijn zijde geschaard, lijkt deze huidige generatie componisten een missie te hebben. Hij ontdoet klassieke muziek van een stoffig imago. Gelukkig schaadt dit het zuivere karakter van hun eigen muzikaliteit niet. Ze spreken aan vanwege de combinatie van eigenzinnigheid met een fikse dosis lef om twee angstvallig gescheiden werelden met elkaar te laten versmelten. Jóhannsons muzikale taal wordt verstaan door liefhebbers van divers allooi, ondanks het feit dat zijn composities soms conceptueel en ontoegankelijk kunnen zijn. Voor Fordlandia geldt vooral dat het zijn reputatie verder consolideert. De composities zijn conventieschuw en slingeren van oncomfortabel tot ontroerend mooi.

Read more...

Noah and the Whale - Peaceful, the World Lays Me Down

Noah and the Whale wordt gevormd door een energiek en sympathiek viertal uit Londen. Fijne melodietjes die trouw zijn aan verscheidene folktradities, maar onvervalste pop geworden zijn voeden het album. Er heerst een soort ironische vrolijkheid, die plezierig kan omslaan in memorabele refreintjes niet in de laatste plaats aangevoerd door rijk bezette, urgente, instrumentale harmonieën. Zo appelleren ze op verschillende manieren aan bands als Bishop Allen, The Loose Salute of een kruising tussen The Spinto Band en Midlake, gematigd geïnspireerd door de grilligheid van Arcade Fire. De band blaakt van het zelfvertrouwen, draait zijn hand niet om voor gevoelige poëtische momenten met betrekking op grote thema’s als tijd, de liefde en de dood, die een natuurlijk gevolg lijken van hun oprechte muzikale aanpak. Het album wint aan charme door de kenmerkende imperfecties, waarin de volle klank van hun arrangementen altijd blijft bestaan. Ontspannen nodigen ze de luisteraar uit in hun weidse wereld. Vooral de directe uptempo songs lenen zich goed als singlemateriaal, waar ook veelvuldig gebruik van wordt gemaakt. Dat wil overigens niet zeggen dat de weg naar succes geplaveid zal zijn. Noah and the Whale verdient echter wel een gezonde dosis aandacht.

Read more...

Leine - Truth be Told

Al sinds Leine voorzichtig uit haar schulp kroop met als voorlopig hoogtepunt haar EP Songs At the Dinner Table, is het overduidelijk dat Nederland dient rekening te houden met een schitterend talent. Hoewel haar leeftijd, in vergelijking met de vele jonge honden, voor een doorbraak een opmerkelijkheid mag heten, vind ik het vooral een hart onder de riem voor al die bijzondere muzikanten en componisten die niet eerder hun gezicht durfden te laten zien. Truth be Told is een fantastisch album geworden. De lyrische composities met melancholische en licht ironische toon, hebben vooral gemeen dat ze in meer of mindere mate steunen op jazz invloeden. Het ene liedje heerlijk ouderwets, terwijl het andere onmiskenbaar contemporain overkomt. Het is lang niet allemaal zoetgevooisde vrolijkheid en vooral de somber gestemde liedjes als River, geven Leine een volwassen diepgang. Muzikaal kon ze rekenen op de bijdragen van onder andere Oene van Geel (Zapp Stringquartet), Finn Kruijning (Moss) en Anton Goudsmit (New Cool Collective), hoewel ook tussen de andere muzikanten geen rotte appel te vinden is. Uiteindelijk is het de stem van Leine, die met klasse de aandacht opeist. De vele kleuren in haar stem dragen te liedjes zwaardragend en lichtvoetig. In de composities ontpopt Leine zich tot magisch realistische sfeerkunstenaar. Truth be Told is verrassend oprecht in zijn ongeremde creativiteit.

Read more...