Broadcast 2000 - Building Blocks

Dit komt zo ijselijk dichtbij dat ik het woord toch maar gebruik: meesterwerk. Aangezien het hier gaat om een EP is dit wat voorbarig, hoewel zeven zulke knappe songs in slechts twintig minuten voor alle standaarden een opzienbarende prestatie mag heten. Joe Steer uit Devon heeft zijn achtergrond en opleiding mee. Hij componeerde verkeersgeluiden, speelde in het orkest van zijn universiteit en kent klassieke muziektheorie. Dit wetende is het bijna geen verrassing meer dat werkelijk alle klanken op Building Blocks van eigen hand zijn. Dat betekent dat Joe onder andere een cellist, percussionist, gitarist, contrabassist en zo nog een heleboel is. Hij nam zelf alles op, mixte en masterde, zong alles in, bouwde, polijstte, maakte laag na laag, van Building Blocks is geen woord gelogen. Zijn stem wordt vergeleken met Sufjan Stevens en Chris Martin, maar wat mij betreft lijkt het resultaat nog het meest op The Miserable Rich, Adem, Aqualung en Patrick Watson om een aantal te noemen. God, wat is dit fijn!

Read more...

Nigel of Bermondsey - Nigel of Bermondsey

De Nigel achter Nigel of Bermondsey is Nigel Hoyle. Nu nog een onbekende naam, maar hij stak al wel zijn neus in de zaken van bekenden Mansun, Travis, Ben Folds en Robbie Williams als tourbuddy en remixte Christina Aguilera en Snow Patrol. Hij was een van de stichters van de tegen-de-draadse glam-rockband Gay Dad. Iets van die invloed is blijven hangen op dit debuut, waar hij alles speelt behalve de drums. Duidelijker zijn echter de invloeden van zoete, psychedelische (elektro)pop alsook folk en punkrock. De creatief gearrangeerde composities zijn Brian Eno of Mercury Rev niet vreemd. De serie vriendelijke popnummers waarin het album vrijwel zonder uitzondering ontaardt, volgen ook de sporen van Aqualung en Bauer. Met gevoel voor ritme ontvouwen zich pakkende melodielijnen die Travis en Air echoën, terwijl dwarse accenten het geheel aanscherpen. Bijzonder is dat hij het allemaal net wat anders aanpakt en daarmee het alternatieve geluid fijnzinnig toegankelijk maakt. Het is een consistent en afgerond kunststukje dat menigeen zal verrassen.

Read more...

Solo - Before We Part

Na het pareltje Songs ‘n Sounds consolideerde het duo Solo zijn positie in de Nederlandse popwereld als een heipaal in de polder met Solopeople. Een opvolger wekt dan ook hoge verwachtingen. De onheilspellende titel weerspiegelt daadwerkelijk de toekomst. Solo gaat zijn naam eer aan doen, gaat solo. Dit is het laatste album dat Michiel Flamman samen met Simon Gitsels maakt en een soloplaat zit al in het verschiet. De scheiding was echter een bewuste beslissing en de plaat is dan ook optimistisch van aard. Voor de opnames toog het duo naar de fameuze Tiny Telephone studio (The Mountain Goats, Death Cab for Cutie) in San Francisco om in 17 dagen een mooi geheel te smeden. Het doel was het geluid direct en organisch te houden. Dat is gelukt. De nummers zijn in één keer met band ingespeeld. Het perfectionistische van de voorgangers is eraf. De comtemplatieve toon in intieme momenten wint daardoor aan karakter. De aansprekende muzikaliteit is op subtiele wijze in de composities bewaard gebleven. Er is sprake van een begeesterde gedrevenheid die mooi combineert met de optimistische toon. Solo brengt een sprankelend gevoel dat mooi past bij de zomerige herfst dit jaar. Het is bijzonder dat drie platen vanuit afwijkende werkwijzen van één duo drie dergelijk overtuigende resultaten heeft opgeleverd. Before We Part is wederom volop genieten van volgroeide pop uit het spectrum van Solo.

Read more...

Populous with Short Stories - Drawn in Basic

Soms wil het toeval dat je twee erg op elkaar lijkende platen achter elkaar de speler in werpt. In dit geval lijkt Populous with Short Stories op meerdere momenten op Rafter, maar dan wel hun grote en gematigde elektronisch beladen broer. Het geluid is wat zweveriger en neigt in plaats van sterke ritmes meer naar de zoete elektropop. Vergelijkingen met godfather Grandaddy liggen dan ook voor de hand, hoewel Drawn in Basic ook niet zou misstaan op het legendarisch Warp label. Stereolab, Broadcast, Engineers en Electric President zijn ook geestverwanten. Bliepjes, willekeurige klankjes, ijle vocalen en ritmes die uit een oud elektrisch orgel lijken te komen vormen gelaagde, pulserende geluidsmuren. Een vleugje magisch resonerende psychedelica rondt het geheel vaak harmonieus af, waardoor het nooit doorslaat in noise of industriële pop. Verwacht geen hapklare brokken, maar bereidt je voor op een vreemd gestileerde dosis elektropop.

Read more...

Rafter - Sweaty Magic

Op de EP Sweaty Magic geeft Rafter een op zijn minst apart visitekaartje af. In korte tijd rollen er zeven chaotische nummers voorbij en je moet rennen de jeugdige gekte bij te houden. Soms lijken ze direct de club of disco in te willen, maar daar is het toch niet echt geschikt voor. De songs zijn opgebouwd uit vele in elkaar hakende en dwarse beats, waarover lang halende vocalen gedrapeerd zijn versierd met allerhande elektronische effecten. Uiteindelijk buigen de meeste nummers zodanig om dat alle stukjes toch op hun plaats vallen en er meer dan eens een lekker en consistent ritme ontstaat. Labelgenoot Castanets was wel experimenteel, maar pakte het geheel een stuk gebalanceerder aan dan deze uit de band gesprongen band. De muziek op Sweaty Magic doet meer denken aan beetjes van Venus Hum, 31Knots en Lackthereof, hoewel ze dat niveau nog alleen bij vlagen halen. Verwacht alles, dus ook de verrassend rustige, subtiele pop van de opening van Juicy. Over het algemeen is het scherp, direct en wil redelijk luid binnenkomen, maar de basis bestaat toch echt uit pop.

Read more...