Esmerine - La Lechuza

In bepaalde kringen hebben de bands Godspeed You! Black Emperor en Thee Silver Mt. Zion grote faam vergaard. Toch zullen in die kringen nog steeds velen niet weten dat percussionist Bruce Cawdron en celliste Beckie Foon al tien jaar lang daarnaast vooruitstrevende neoklassieke muziek maken als Esmerine. La Lechuza is het eerste album van de groep rondom dit tweetal in maar liefst zes jaar. Het is opgedragen aan de verleden jaar overleden singer-songwriter Lhasa de Sela, eveneens een opmerkelijke muzikante. In meerdere opzichten is La Lechuza vernieuwend voor Esmerine. De groep is gegroeid met onder andere harpiste Sarah Pagé en percussionist Andrew Barr. Andere bijdragen komen van Colin Stetson en Sarah Neufeld (Arcade Fire, Bell Orchestra).

Hoewel de ontwikkeling eerder een evolutie betreft dan een omslag is het effect aanzienlijk. Neoklassiek is een subgenre dat weliswaar geleidelijk aan aanhang wint, maar toch behoorlijk exclusief blijft. La Lechuza slaat echter middels deze lofrede een brug naar een ruimer publiek. Enkele composities die hun plaats op dit album hebben gevonden, volgen voor een belangrijk deel de regels van de onafhankelijke en eigenzinnige popsong. Het is dan ook weinig opmerkelijk dat juist Patrick Watson (bovendien een goede vriend van Lhasa) gastvocalist is. Esmerine’s muziek is veel ingetogener dan Watson’s eigen stijl en zijn vocalen zijn dan ook betrekkelijk bescheiden aanwezig. Het effect, zoals gezegd, is echter aanzienlijk. La Lechuza toont Esmerine in de grootse rijkdom aan klanken sinds de oprichting. Lhasa is niet alleen aanwezig in geest, maar postuum ook in de creatieve richtingen die voor dit album werden gekozen. De uitbreiding van de band is mede aan Lhasa’s visies te danken. Met die invloed zijn gelijk de soms volkse ritmesecties en wereldlijke accenten in de composities verklaard. Juist door de neoklassieke jas van Esmerine raken deze voldragen en krijgt het volkse een prachtige diepte die raakt aan de dramatiek in Lhasa’s eigen werk. Overigens horen we zelfs Lhasa zelf nog terug op het slotnummer, een niet eerder uitgebrachte versie van Fish on Land.

Esmerine beweegt zich in de kringen van Rachel’s, Clogs, de atmosferische werken van Balmorhea en zelfs iets van de intense nieuwe jazzklanken van het Portico Quartet. Het blijft daarin meer een dynamisch ensemble dan veel werk van minimalistische neoklassieke componisten. La Lechuza is een zachtjes kabbelend en tegelijk onverzettelijk meeslepend album waarin met name de nummers met medewerking van Patrick Watson ook ieder pophart zullen doen smelten. Het is nergens eenvoudig effectbejag, maar schittert telkens in fijnzinnig opgebouwde structuren en sequenties. La Lechuza is evengoed een mooie emotionele elegie als een fiere stap in een creatieve ontwikkeling.

Read more...

The Dears - Degeneration Street

Muziek en een post hier zijn lang overtijd. Daarom een stevige wekker in de vorm van het laatste album van The Dears: Degeneration Street. Na een bijna dood ervaring van de band voor voorgaand album Missiles ging de band in afgeslankte vorm verder onder leiding van Murray Lightburn. Door Murray’s gedrevenheid was Missiles geen beroerd album, maar mistte wel de dynamische, muzikale diepgang die het eerdere werk zo aantrekkelijk maakte en in mijn ogen het succes waarborgde. Degeneration Street wordt na het relatief stil voorbijgaan van Missiles weer met de nodige ruchtbaarheid gepresenteerd.

Met veertien nummers is het huidige album goed gevuld en het weinig subtiele bombast in de songs geeft het gevoel dat Murray vooral een hoop van zich af moet zingen. Hoewel in het geweld zelfs zijn prominente stemgeluid soms bijna verzuipt, was het altijd een typisch The Dears kenmerkt om een stevige indierockklank in plezierige ballads te verwerken. Degeneration Street opent confronterend. 5 Chords is helaas zo simpel als de titel doet vermoeden, maar Omega Dog, Blood en Thrones leunden op de gebruikelijke troeven: melodie en emotie. Op deel twee (van het in vier delen gesplitste album) wordt het tempo en ook iets van het volume teruggeschroefd. We moeten alleen net iets te lang wachten op het mooie Galactic Tides en het klassieke en springerige Yesteryear. The Dears vermaakt echter vrijwel zonder uitzondering met intensiteit en leuke onderliggende lijntjes. Na Yesteryear is de rest van deel drie weer wat onbestendig, terwijl er sterk wordt afgesloten met de variëteit in deel vier.

Uiteindelijk blijft de afslanking van The Dears nog altijd ook afvlakking. Dat wordt op punten overgecompenseerd op Degeneration Street. The Dears heeft echter een talent voor goede (indierock)songs en Murray is een overtuigend zanger. Dat maakt dit album veel meer de moeite waard dan de initiële doorstart met Missiles. Rustpunten en een mooiere invulling van hun geluid maken dat de band weer op weg lijkt hun verloren plaats te claimen. Er is nog wel een weg te gaan, maar die kunnen we met goede moed tegemoet zien.

Read more...

Kellarissa - Moon of Neptune

Moon of Neptune volgt Flamingo op, het debuut van Larissa Loyva’s soloproject Kellarissa (hetgeen in de kelder betekent). Voor de astronomen onder ons is de titel wellicht onbevredigend aangezien er maar liefst twaalf manen rondom Neptunus draaien. Aan de andere kant geeft dit het album een zweempje mysterie. Het zou zelfs kunnen dat we hier met nummer dertien te maken hebben. Na haar doop als Kellarissa, was Larissa Loyva nog te horen op het mooie album van Fanshaw, terwijl ze ook een plekje heeft in The Choir Practice en P:ano, wier lo-fi aanpak in contrast staat tot de synth-elektropop die ze als Kellarissa maakt. Tegelijkertijd is veel van de sfeer en het melodische gevoel alle projecten niet vreemd. Daarnaast toert Larissa als deel van Destroyer’s band. Ze vormt duidelijk één van de fijne stukjes van het Canadese muzieklandschap.

Moon of Neptune spint verder aan het web dat Flamingo begon. Wie erin wordt gevangen, is verzekerd van enkele ongemakkelijke momenten. Kellarissa is er niet op uit wie dan ook gerust te stellen. Met haar lichte stem en een blikkerige productie zet ze een scherp geluid neer. De repetitie in zowel de ritmische elektronische begeleiding als de vocalen sleuren de luisteraar een duistere spiraal in. Hoewel ze zingend dit geheel afwisselt met zweverige melodieën klinkt het geheel beheerst. De referentie naar Cortney Tidwell houdt zo zeker stand, maar Kellarissa’s bezwering is magie van de zwarte aard. Daardoor is ook hier en daar de invloed van PJ Harvey te bespeuren. De bevreemdende wereld kent op Moon of Neptune een onstopbare opmars. Uiterst gedecideerd spant ze de lijnen van haar web zodanig aan dat het begint te snijden. Ze ontpopt zich tot een koor van sirenes dat de passant met enige afschuw verleidt. Omdat dat de muzikale intrige van Moon of Neptune geen resolutie in schoonheid vindt, gelijken de fascinerende klanken het experimentele werk van Björk en modern klassiek. Doordat ze haar strijdmiddelen beperkt, blijft er een pad zichtbaar, hoewel de tocht er doorheen niet makkelijk is.

Aan het einde is het lastig te bepalen of Moon of Neptune een aanbeveling waard is. Kellarissa maakt geen muziek voor groentjes, voor de geduldige doorgewinterde avant-gardist is het vinden van parels na een moeilijke tocht mogelijk juist de onbetwiste overwinning.

Read more...

Owen Pallett - A Swedish Love Story

Niet lang nadat zijn Heartland (eindelijk onder zijn eigen naam als singer-songwriter) werd uitgebracht, kwam Owen Pallett met een EP getiteld A Swedish Love Story. Gezien de diepe indruk die Heartland en eerder werk van zijn hand maakte, reden genoeg om die EP eens nader te beluisteren, zelfs al is die alleen nog digitaal en op vinyl verkrijgbaar. Het openingsnummer van de vijf songs tellende schijf doet vermoeden dat Owen Pallett zich middels synthetische kanten aan het diversifiëren is. Al gauw blijkt dat niet meer dan een avontuurlijk uitstapje. Het songschrijven van Owen Pallett ontwikkelt zich snel, maar Scandal at the Parkade kent de heerlijk kenmerkende gelaagde vioolklanken van de begiftigd muzikant en arrangeur. Het grootse gebaar dat Heartland karakteriseerde en op het podium op sobere wijze wordt gerecreëerd is ook weer deel van A Swedish Love Story. Desondanks klinkt de EP soms verrassend ingetogen en op Honour the Dead or Else zelfs kabbelend. Het beatzware Don’t Stop is zelfs een tikkeltje vlak voor Owen Pallett’s doen, terwijl de Son Lux remix die de EP afsluit met zijn warme klanken goed gelukt is. Uiteindelijk laat A Swedish Love Story horen dat Owen Pallett zijn horizon verbreedt en zich als muzikant ontwikkelt. Het kent niet de betovering van het album, maar is een goede showcase van de mogelijkheden.

Read more...

Stereolab - Not Music

Stereolab heeft de gave om muziek te schrijven en spelen die direct bij opening aandoet alsof het er altijd al als een constante soundtrack is geweest. Het grijpt direct aan en laat eigenlijk niet meer los. Daarbinnen vinden alle gebeurtenissen plaats. Not Music is dan misschien ook wel een treffende titel.

Hoewel voorstelbaar is dat Stereolab wat druk is in de laagjes, bliepjes en geluiden die dan weer vreemd contrasteren met de lijzige centrale lijn van de vocalen (als die er zijn), is het opmerkelijk en bijna jammer dat Stereolab’s muziek snel de neiging heeft letterlijk naar de achtergrond te verdwijnen. Voordeel is dan weer wel dat een Stereolab album naast songs ook vaak in bewegingen is in te delen. Het karakter van songs verschilt regelmatig per set. Zo zijn er twee bewegingen waar te nemen voordat de monotone (dat wil zeggen vlak en saai) Emperor Machine mix van Silver Sands aan de beurt is. Dat nummer past dan wel weer in de flow van de daarop volgende twee nummers. Ze laten echter geen goede indruk achter. Not Music herpakt zich gelukkig wel met Sun Demon. Helaas wordt eenzelfde vergissing gemaakt met de Atlas Sound mix van Neon Beanbag aan het eind. De repetitief pulserende horizontale lijn had men net zo goed achterwege kunnen laten. Zo onstaat er het gevoel dat het album te lang duurt.

In het genrewerk van Stereolab klinkt Not Music, met name door het onnodig rekken dat doet denken aan het te groot uitgevallen drieluik Oscillations from the Anti Sun, een beetje als een stijloefening. De nieuw hervonden inspiratie ten tijde van Margerine Eclipse of de aandachtvragende, afwijkende aanpak van voorganger Chemical Chords wordt niet geëvenaard. Dat neemt niet weg dat, zoals in principe ieder Stereolab album, Not Music onderhoudend genoeg is. Het niveau van deze iconische electropopband ligt nu eenmaal hoog.

Read more...

Zoë Keating - Into the Trees

Enige tijd geleden verklaarde ik mijn liefde aan de muziek gemaakt met hulp van multiphonic loops en performances met live sampling. Toen gaf ik al aan dat celliste Zoë Keating mogelijk de volgende stop zou zijn op die ontdekkingstocht en bij dezen is het zover. De van oorsprong Canadese Zoë Keating heeft een nieuw album uitgebracht onder de naam Into the Trees.

Hoewel ze vele verschillende muzikale projecten onderneemt, is Into the Trees slechts haar tweede soloplaat. Met haar eerste, Cello x 16: Natoma, bereikte ze maar liefst vier keer de nummer één positie op de klassieke charts van iTunes. Er is eigenlijk geen reden waarom Into the Trees een minder leven beschoren zou zijn. Van de besproken artiesten als Julianna Barwick en Owen Pallett is Zoë Keating wel de meest klassieke. Desondanks is nergens te merken dat ze met haar composities een bepaald genre in het bijzonder wil aanspreken.

Werkelijk iedere klank op het album is middels akoestische cello tot stand gekomen en Zoë tekende voor de composities, het spel, de opnames en de productie. Idiosyncratischer kan het haast niet worden. Evenwel is het resultaat natuurlijk vergelijkbaar met anderen. Zo is zeker sinds Apocalyptica de wereld duidelijk geworden dat de cello zich goed laat lenen voor behoorlijk zware en weinig subtiele genres. De invloed van de huidige veelvoud aan pop en rockgenres is merkbaar in Zoë’s composities. Daardoor vormt een ensemble als Rachel’s (eerst een rockband) ook een toepasselijke aansluiting, evenals popmuzikanten Andrew Bird, Owen Pallett en anderen. De door de multiphonic loops en sampling mogelijk geworden herhaling en gelaagdheid doet daarnaast denken aan minimalistisch werk. Into the Trees is echter zeker geen minimalistisch album. Het refereert aan het licht cinematografische en romantische werk van bijvoorbeeld pianisten Dustin O’Halloran en Rachel Grimes gecombineerd met sfeervolle, soms bijna electronische, elementen zoals de ambient composities van Lunz.

Zo laveert Zoë Keating de gehele plaat tussen diverse genres en trekt volledig haar eigen plan. Dat levert muziek op die het experimentele en conceptuele stadium met gemak overstijgt. Haar moderne klassiek met een twist zal evenveel luisteraars bevreemden als voor zich winnen. Into the Trees kwam reeds op plaats zeven binnen in klassieke charts zonder enige marketing en die waardering is hoe dan ook terecht.

Read more...

The Rural Alberta Advantage - Hometowns

The Rural Alberta Advantage, de band rond Canadese singer-songwriter Nils Edenloff, bestaat sinds 2005 en bracht hun debuut Hometowns in eigen beheer al in 2008 uit. Het heeft nog twee jaar geduurd voordat nu de plaat internationaal verkrijgbaar is. Dat is opmerkelijk omdat The Rural Alberta Advantage gemakkelijk past tussen de vele nu-folk bandjes die maar uit de grond blijven schieten. Daarbij is ook nog tekenend dat deze Canadezen zich bedienen van een zeer percussief geluid.

Openingsnummer The Ballad of The RAA maakt dat met zijn zenuwachtige beat gelijk al duidelijk. In het rijtje van onder andere Akron/Family, Vampire Weekend, White Rabbits en The Dodos is The Rural Alberta Advantage gelukkig geen een overbodige aanvulling. Belangrijke stijlkenmerken zijn de rockende gitaren naast het volgen van toch behoorlijk typische patronen van de americana folkrock. De ietwat schreeuwerige vocalen van Nils Edenhoff vormen een sterke basis voor het urgente geluid, hoewel het muzikaal wellicht als zwak punt is te bestempelen. Het zorgt voor een ongeremdheid die bij Don’t Haunt This Place de luisteraar pas inpakt. Dit iets rustigere nummer laat het toe dat de luisteraar weer gelijk komt met de ontwikkelingen. Hometowns wordt dan catchy, hetgeen ook sterk wordt voortgezet in The Dreadroads en het lekker toegankelijk klinkende Frank, AB. The Rural Alberta Advantage verslapt vanaf dat punt niet meer en levert dus een overtuigend debuut af dat vooral de liefhebbers van een rauwere benadering in de indiefolk hausse zullen waarderen.

Read more...

Mantler - Monody

Ondanks vier voorgaande albums was Mantler bij binnenkomst van Monody voor mij een onbekende naam. Bijgaand schrijven laat weten dat de veelvormige invloeden die de vorige vier werken tekenden op epische wijze samenkomen op Monody. Monody zou daarmee een zeer toepasselijke titel zijn, want in het verleden liet de Canadese Chris A. Cummings, de man achter de naam Mantler, zich onder andere in met jaren ’70-’80 R&B, soul, rock en jazz. Zijn debuut Doin’ It All bestond zelfs vrijwel volledig uit een multitrack wurlitzer, een Rhythm Ace drummachine en gesampelde drums op een primitieve jaren ‘80 sampler.

Mantler is dus niet vies van nostalgische hulpmiddelen en die ouderwetse jaren ’70-’80 sound is ook zeker onontkoombaar aanwezig op Monody. Waarom dan mijn interesse (want op papier lijkt dit niet direct mijn genre)? In feite is dat te danken aan de naam Owen Pallett die op twee nummers tekende voor de koperarrangementen. Daarnaast worden ook de strijkers van Ohbijou en Jeremy Greenspan van Junior Boys in een lange lijst genoemd. We mogen deze vorm van name-dropping zeker dankbaar zijn, want Monody is een bijzonder fijn album.

Het heeft enigszins het karakter van een subtiele elektropopplaat van een singer-songwriter die het ouderwetse ambacht van het songschrijven zeer goed beheerst. In die zin doet het soms denken aan een zwoele, bezadigde Tim Christensen denken. Ondanks de duidelijke genreverwijzingen is het niet eens gemakkelijk om Monody zelf in een bepaalde hoek weg te zetten. Belangrijker is dat de soulvolle groove zo plezierig en herkenbaar wegluistert dat kritiek spijkers op laag water zoeken wordt. Chris bezit een zeer aangenaam, sussend timbre dat iedere song een vriendelijke uitstraling geeft.

Monody blijkt inderdaad een toepasselijke titel, hoewel zo af en toe een ritmische, elektronische eigenaardigheid door de vingers moet worden gezien ten faveure van de eenheid. Mantler hervindt het ingeslagen pad vroeger of later altijd. Monody maakt zeker nieuwsgierig naar de ontwikkelingen die tot dit album leidden.

Read more...

Brasstronaut - Mt. Chimaera / Old World Lies EP

Een scherpzinnige lezer van Nieuwe Geluiden raadde me deze Canadese band aan, een op dat moment voor mij volstrekt onbekende naam. Mede om te bewijzen dat mijn eigenwijsheid ook grenzen kent en de zoektocht naar mooie muziek gebaat kan zijn bij hulp van buitenaf heb ik de band gecontacteerd. Voorman Edo Van Breemen blijkt dan zowaar Nederlandse wortels te hebben. Zoals de naam Brasstronaut al doet vermoeden, kenmerkt de band zich in ieder geval door koperblazers en het is met groot plezier dat ik nu de loftrompet kan steken over deze opmerkelijke Canadezen.

Ook zonder de begeleidende factsheet is te horen dat Brasstronaut muziek maakt die niet is geboren uit een bepaalde traditie of school. In essentie gedraagt de band zich als een kamerorkest. De zes leden vormen een bonafide gezelschap dat een uitzonderlijke rijkdom aan klanken kan produceren: Bryan Davies (trompet, hoorn, glockenspiel), John Walsh (bass, gitaar), Brennan Saul (percussie), Edo Van Breemen (keyboards, vocalen), Tariq Hussain (lap steel, elektrische gitaar) en Sam Davidson (klarinet, (zeldzame blaasinstrument synthesizer) EWI). De EP die het album voorging, Old World Lies, is al een schaarse traktatie. De jazziness van de trompet is even hartelijk als atypisch in de zich als songs gedragende composities. Zoals nonconformisten betaamt, is de lengte van de nummers niet gelijkvormig, maar ondergeschikt gemaakt aan het spel. Het doet terecht vermoeden dat de titel voor hun debuut album, Mt. Chimaera, uitstekend is gekozen.

De mannen van Brasstronaut blijken ware kunstenaars als het gaat om het bouwen van structuren. De songs bezitten een uitnodigende en emotieve tactiliteit. De bas en koperklanken laten het jazzthema zegevieren zonder gericht jazz te spelen en de opmerkelijke stampende kracht achter enkele nummers geven daarnaast een indierockgevoel. Het scheppen van zichzelf overstijgende sferen bereikt op Mt. Chimaera door een verbeterde productie herhaaldelijk hoogtepunten. Zo schieten de songs van opzwepend en offensief naar apotropaeïsch tot aan nazinderende contemplatieve duisternis. De onmiskenbare groove, die popmuziek zijn aanstekelijke karakter geeft, wordt op fijnzinnige wijze in het creatieve brouwsel verwerkt.

Dit verraadt een visionaire leiding die haaks staat op de improvisatorische uitstraling van de arrangementen. Hierin blijft Brasstronaut eenvoudig verbonden aan populaire genres. Daarmee is de deur op een kier gezet om de onverhoede luisteraar naar binnen te lokken en in te palmen. Het is moeilijk de band ergens op vast te pinnen. Desondanks is er op de EP vocale en sferische gelijkenis met Patrick Watson. De meer voortvarende debuutplaat ontwikkelt het bandgeluid, waardoor er gelijkenis ontstaat met kamerpop als The Miserable Rich en droompop als Mist in een eclectische band als Guillemots, terwijl er compositorische gelijkenis is met bijvoorbeeld Lars Horntveth.

Brasstronaut was de afgelopen tijd voor menigeen de verrassing op diverse festivals. Niet vaak komt er een band langs die zoveel eigenzinnigheid met zoveel talent brengt. Het creëren van een origineel geluid vergt moed en doorzettingsvermogen. Het is niet moeilijk om Brasstronaut daarvoor bewondering terug te geven.

Read more...

The Acorn - No Ghost

De Canadese Rolf Klausener en zijn eigenzinnige folkgezelschap debuteerden met het elektro-akoestische The Pink Ghosts. Het was een debuut waarop duidelijk gezocht werd naar een eigen identiteit. The Acorn kreeg door het debuut duidelijk zelfvertrouwen en dat had een zeer positieve uitwerking op de vocale groei van Rolf. Op de EP Tin Fists, niet veel later, klonken opeens zes karaktervolle poppy folkliedjes, waarop Glory Hope Mountain bij Bella Union een warm thuis vond.

No Ghost is de opvolger en heeft de zware last de verrassend rijke folkmix van Glory Hope Mountain voort te zetten. Nu had Glory Hope Mountain door het hoog autobiografische concept een aparte status. Het is dus niet verrassend dat No Ghost gevarieerder en zelfs gebalanceerder overkomt dan de idiosyncratische voorganger. Het kent iets meer de indiepopstijl van de nummers op Tin Fist en grijpt niet langer in de uitgesproken Caraïbische snelkookpan. Gelukkig betekent dat niet dat The Acorn zijn eigenwijsheid heeft verloren. Er is eerder sprake van verdere groei waarin de band steeds meer zijn plaats claimt tussen geliefde acts als Yo La Tengo, Le Loup, Fleet Foxes en zelfs Vampire Weekend. No Ghost geeft echter niet langer een hoofdrol aan percussie. Meer dan ooit zijn het semispontane popliedjes die het album zijn karakter geven. Daardoor is No Ghost opgewekter en explosiever. Dat wordt in balans gebracht met rustigere contemplatieve nummers. Wellicht is dit het effect van het tweeledige ontstaanstraject van No Ghost. The Acorn trok eerst een zomer het platteland in om vervolgens het album in een stedelijke studio in Montreal te vervolmaken.

Het resultaat laat een band horen die nu zeker, in volle wasdom, op eigen benen staat. Ze hebben geleerd van het aftasten van diverse sounds en voor verschillende nummers duidelijke keuzes gemaakt. Dat levert een sterk, afgewogen album op dat de kenmerkende fijnzinnigheid en innovativiteit behoudt.

Read more...

Octoberman - Fortresses

De armloze zuster op de albumhoes geeft een welhaast wanhopige kijk op de wereld prijs. De songs op Fortresses kennen dan ook lang niet allen een opgewekte aard. Singer-songwriter Marc Morissette is zijn carrière begonnen als een folky troubadour, maar gaf al voor zijn tweede album, These Trails Are Old and New, aan dat hij zou vluchten uit die veiligheid. Deze vlucht lijkt op Fortresses te zijn gecompleteerd. Er wordt met name middels rockinvloeden een stevig fundament gelegd dat duidelijk een ruwe rammeling opzoekt. Als het troudabouren je niet ligt, moet je het niet doen, maar Octoberman blijft met de sound op Fortresses onopmerkzaam. Er zijn slechts een aantal momenten waarop het songschrijverschap van lef getuigt door bijvoorbeeld aritmische stiltes te laten vallen. Dat stemt tot oplettendheid, maar overtuigt niet echt. Juist in de donkere en zwaardere nummers klinkt Octoberman een beetje zeikerig, omdat de emoties nooit gemeend lijken. Daarom is het net even te makkelijk de interesse te verliezen. Ik heb hem liever iets opgewekter en troubadourderig, zoals in Thirty Reasons. Dergelijk nummer tovert in ieder geval een aarzelend glimlachje op je gezicht en ook de uitvoering klinkt solide. Andere aardige nummers zijn het alt. americana Trapped in a New Scene en het drammerige 51. Zo af en toe een trompetsolo voegt, helaas spaarzaam, een broodnodig helder element toe. Fortresses blijft niet lang plakken. De Nederlandse Sir Ian wist met zijn singer-songwriterrock in ieder geval beter te presteren.

Read more...

Woodpigeon - Die Stadt Muzikanten

In 2008 bracht Woodpigeon twee goedgevulde albums uit in enkele maanden. Hoewel het sympathieke Canadese folkorkestje ermee weg kwam, had enige selectie wellicht tot één opvallend album kunnen leiden in plaats van twee onderhoudende. Inmiddels zijn we weer zo’n anderhalf jaar verder en vinden we een nieuwe plaat van het collectief die vijftien nieuwe nummers omvat. Op deze plaat zoekt Mark Andrew, de constante in de samenstelling van Woodpigeon, de inspiratie autobiografisch. Die Stadt Muzikanten (van het Breemse sprookje) hingen bij hem thuis aan de muur ter nagedachtenis aan zijn oma die in Bremen was geboren en trouwde met een Oostenrijkse timmerman. De wereld waarin hij gedeeltelijk opgroeide, verdween plots door de vroege dood van zijn oma en wat later ook zijn opa. Enkele jaren terug kwam hij via zijn ‘day job’ terecht in Berlijn, hetgeen de aanzet gaf voor deze nieuwe collectie songs.

De liedjes gaan niet echt over zijn grootouders of Berlijn, maar wel over het belang van het documenteren van alle plaatsen waar je geweest bent of naar toe gaat. Ondanks het uitgebreide achtergrondverhaal is Die Stadt Muzikanten wederom niet het opvallende album waarop misschien was gehoopt. Het folkorkest kenmerkt zich op het huidige album herhaaldelijk met americana en alt. country structuren. Deze genres geven het album de karakteristieke cadans die het geschikt maakt voor roadtrips, maar tegelijkertijd zich muzikaal regelmatig op de achtergrond plaatst. Het zijn echt enkele losse nummers die de aandacht werkelijk weten te grijpen. Voorbeelden daarvan zijn het uitstekende Empty-Hall Sing Along waar Woodpigeon door het memorabele refrein en het vlokkerig contrasterende couplet opvalt. Ook iets pittigere The Street Noise Gives You Away valt op door rockaccenten en een pakkend lijntje, net als de rijke melodische folk van ...And As The Ship Went Down, You’d Never Looked Finer. Such A Lucky Girl boeit door uitgebreide orkestraties en de volle klank, terwijl het ingetogen Spirehouse weer de dankbare vergelijking met Sufjan Stevens oproept.

In het geheel blijft Woodpigeon vooral een als indieband klinkend folkgezelschap waar weinig op af te dingen valt, maar ook niet tot laaiend enthousiasme stemt. Dat is jammer, want Marks ideeënwereld is duidelijk groot en inventief. Wellicht dat de wisselende samenstelling tot concentratieverlies leidt of dat de wildgroei aan nummers voortdurende verfijning in de weg staat. Die Stadt Muzikanten luistert gemakkelijk en is daarmee wederom een onderhoudende plaat. Met de handvol echt bijzondere songs zingen we het in ieder geval wel uit tot Woodpigeon’s opvolger.

Read more...

Juta - Running Through Hoops

Achter deze bondige, cryptische naam gaat een vijfkoppige band schuil. Het was de Italiaanse Pierluigi Aielli die naar Montreal kwam om zangeres Barbara Adly te bezoeken, waar zich een intieme werksfeer ontplooide tijdens de koude maand april. Later vloog Barbara over naar Italië waar ze verder schreven aan songs en de naam Juta het levenslicht zag. Pas na een aantal ingetogen en geborgen shows werd de hang naar een band te sterk. De jazzmuzikant Dario Mazzucco, indiepianist Pietro Canali en contrabassist/singer-songwriter Ettore Formicone sloten zich bij het duo aan.

Niet lang daarna speelde de band in Canada en eindigde in de Hotel2tango studio voor hun debuutplaat, waar ook Arcade Fire, The Dears en Silver Mt. Zion hun klanken aan de recorder toevertrouwden. Running Through Hoops is analoog geproduceerd en dat zorgt voor een fijne warme sound. Dat Juta begon als duo is goed te horen aan de sobere opbouw van de songs. Gelijk weet Barbare te boeien met haar lieve, doch ietwat krakende stem, waarbij vaak niet meer dan een enkele instrumentale lijn. De band zet meestal later in als een warm gloeiende golf en een lichtjes stuwende tendens. Het geluid kan worden vergeleken met singer-songwriters als Dévics en Sarah Blasko, hoewel Juta toch wel echt een band is. Ook de gelijkenis met bepaalde alternatieve Scandinavische en Nederpopgeluiden valt op. Daarin springt vooral Brown Feather Sparrow eruit. Dit geeft goed aan waar Juta te plaatsen is.

De bereisde, melancholische songs liggen prettig in het gehoor, maar vormen zeker geen clichés. De band klinkt oprecht en weet te raken op emotionele momenten door de arrangementen te openen of juist sluiten. De intimiteit van het begin van Juta blijft behouden en dat houdt Running Through Hoops gelukkig af van grote massa’s.

Read more...

Owen Pallett - Heartland

Al enige jaren was Canadese singer-songwriter Owen Pallett muzikaal actief onder de naam Final Fantasy. Deze voorgaande platen zijn nu slecht verkrijgbaar en met dit nieuwe album bereikt ons ook het bericht dat eerdere platen een reissue wacht. De naamsverandering is ingegeven door de wens zich te distantiëren van het gelijknamige computerspel. Daar heeft Owen’s muziek dan ook weinig mee te maken. Het is al gauw duidelijk dat we te maken hebben met een oorspronkelijk talent dat zich beweegt in kringen als Get Well Soon, DM Stith, Beirut, Midlake en Patrick Watson.

Op Heartland klinkt Owen Pallett groots en meeslepend. Door de hoge mate van complexiteit kan het even moeilijk zijn om, door de vele gebeurtenissen, grip te krijgen op de rode draad. Om deze indrukwekkende sound te creëren, maakte hij gebruik van de strijkers van het Tsjechisch symfonie orkest en het blaasensemble The St. Kitts’ Winds. Hij zelf is overigens de viool en andere instrumenten behoorlijk machtig. Owen is duidelijk beïnvloed door modern klassiek en opera, hetgeen in het licht dissonante melodrama is terug te horen. Hij heeft een plezierig fluwelen timbre dat vaak strak de arrangementen gladstrijkt. Naast een conventioneel akoestisch instrumentarium schuwt hij hedendaagse elektronische middelen niet. Zowel in drums en synths breidt hij daarmee op goed aansluitende wijze de klankkleur uit. In de door Owen geschapen wereld is het heerlijk dwalen. Er ligt constant spanning op de loer, maar zijn stem is een fijne gids en vormt oase van rust. Heartland betreft ditmaal geen one-man-orchestra, maar one man vs. orchestra. De door klassiek geïnspireerde orkestraties zijn een nadrukkelijk stijlkenmerk van zijn songs. In de meest wervelende harmonieën begeeft Heartland zich in filmische sferen. Voor het overgrote deel luistert het album echter als een aaneengesmolten voorstelling. Waarlijk een grote prestatie, omdat de plaat enorme diversiteit toont en geen moment verveelt of vervreemdt. Vrijwel alle nummers op het album zijn opgenomen in de bekende studio The Greenehouse in Reykjavik. Het resultaat is om te zoenen.

Owen Pallett’s Heartland zal niet makkelijk door het algemene publiek worden omarmd. Daarvoor zijn de composities te avant-gardistisch. Voor fijnproevers zal het echter moeilijk te begrijpen zijn hoe het mogelijk is dat de aandacht die nu wordt verworven als Owen Pallett als Final Fantasy hem niet automatisch ten deel viel. Hopelijk laten de reissues niet lang op zich wachten. Daarmee kan een bijzonder talent zijn plek definitief gaan claimen in menig muziekcollectie.

Read more...

Fanshaw - Dark Eyes

Terwijl Olivia Fetherstonhaugh meespeelde in het collectief The Choir Practice, broeide een eigen creativiteit die ze ruim de tijd gunde om op te bloeien. Na vijf jaren van spelen, contempleren en schaven komt deze singer-songwriter uit Vancouver met haar debuut onder de naam Fanshaw, getiteld Dark Eyes. Op de achtergrond spelen diverse muzikanten mee, onder andere Larissa Loyva van de electropop van Kellarissa, een labelgenoot van The Choir Practice en Fanshaw. De lange incubatietijd is te horen op deze trefzekere plaat. Olivia is niet de meest in het gehoor springende vocaliste, maar weet haar talent strategisch in te zetten. Haar stem is niet altijd onmiddellijk zuiver en heeft een gruizige helderheid zonder uitgesproken sentiment. Hierdoor blijven de interpretaties relatief neutraal, hetgeen juist bij de composities past. Op de donkerste momenten vormt Fanshaw wel een droeve verleiding. Aanvankelijk blijven de nummers ingetogen met een belangrijke rol voor haar gitaar en een vleugje americana. Later krijgen de songs meer expressie waarin een Europees karakter huist. De bezetting van de begeleiding wordt dan ook rijker en creatiever. De muzikale stijl valt niet goed op één basis vast te pinnen. In alles kan Fanshaw goed mee met huidige vrouwelijke singer-songwriters, zonder daartussen bijzonder op te vallen. Desondanks werden Colin Steward ( Destroyer, Immaculate Machine, Young and Sexy) en Howard Redekopp (Tegan and Sara, The New Pornographers) voor de productie en opnames gestrikt. Dark Eyes klinkt daardoor als debuut nog overtuigender. Ze mist echter voldoende herkenbaarheid om van haar debuut meer dan een prima plaat te maken.

Read more...

Postdata - Postdata

Postdata is een nieuwe naam. De man daarachter is dat niet. Tijdens een spaarzaam gevulde kerstvakantie besloot Paul Murphy (Wintersleep) zijn broer Michael te strikken om een collectie thematische songs onder een nieuwe naam, Postdata, op te nemen. Het centrale thema wordt gevormd door zijn familie, met name zijn grootouders, hetgeen een exclusief, intiem perspectief oplevert. De songs uiten diepe gevoelens in onhoorbare odes. In korte tijd namen ze de songs op en enkele maanden later planden ze een vergelijkbare get-together om de collectie te completeren en perfectioneren. De plaat gebruikt beperkte middelen, waardoor de songs extra introspectief klinken. Geleid door Paul’s stem en eenvoudige gitaarklanken vindt de luisteraar spaarzame elektronica en achtergrondvocalen die de songs voller doen klinken. Het afwachtende sentiment van de tijd rondom de feestdagen is goed hoorbaar. De opener Lazarus benadrukt de besloten alliantie met drank tijdens het schrijfproces. Paranoid Clusters en Tobias Grey laten horen dat er een overtreffende trap bestaat in het genre van de ‘man met gitaar’. Postdata weet op te vallen door zijn oprechte karakter en intieme, donkere sfeer. Daardoor overstijgt Postdata regelmatig de gemiddelde singer-songwriter plaat.

Read more...

Carolyn Mark and N.Q. Arbuckle - Let's Just Stay Here

Dit album gaat zowel als concept als luisterervaring volledig over de samenwerking tussen Carolyn Mark and N.Q. Arbuckle. Het samenspel staat centraal. Nadat in 2005 het duo een duet opnam voor een ander project van Carolyn, wisten ze dat ze muzikaal een hoorbare klik hadden. Daarom was de weg van Victoria naar Toronto voor deze muzikanten een eitje. Niets is voor de muzikant fijner dan geestverwanten te vinden waarmee het goed musiceren is. In het geval van dit duo is samen schrijven en spelen hun tweede natuur en dat is te horen. De gevarieerde selectie americana songs hebben een stevige roots rock inslag. Het album bevat drie covers, zes nummers van Carolyn en drie van N.Q. Arbuckle. Let’s Just Stay Here vormt desondanks een solide geheel waarin de twee een notabele stijl neerzetten. De band van N.Q. Arbuckle tekende voor de verdere invulling van de begeleiding, die daardoor ook nog eens aangenaam soepel klinkt. Afwisselend bewegen de songs in de richting van traditionelere country of een rijkere popuitstraling, maar bewaren de continuïteit. Het samengaan van de rokerige rockstem van NQ Arbuckle en de heldere vocalen van Carolyn helpt daar ook bij. De samenwerking houdt nog altijd niet op, want vervolgens werden er nog een viertal gasten bij betrokken. In de studio zal het gezellig druk zijn geweest. Let’s Just Stay Here raakt de kern van goede americana door een zeer oorspronkelijk gevoel op te roepen dat de luisteraar vooral bij het musiceren zelf in plaats van het eindproduct lijkt te betrekken.

Read more...

Culture Reject - Culture Reject

Dit eponieme debuut van Canadese singer-songwriter Michael O’Connell zet in een met een lijzig lijntje vocalen en gooit daar verassend en zeer aanstekelijk ritme van percussie overheen. Dat zet de toon voor een album dat een heerlijk eigenzinnige muzikale visie tentoonspreidt. Het heeft even geduurd voordat de lof voor Culture Reject zorgde dat de plaat ook vanuit Amerika de oversteek naar Europa maakte.

Michael’s composities bestaan uit vele, zich rustig voortbewegende, repetitieve lijnen die syncopatisch tegen elkaar worden afgezet. Daardoor wordt er met tempo- en sfeerwisselingen gespeeld in uitermate spannend samenspel. Op dezelfde manier eisen ook voortdurend andere muzikale genres de hoofdrol op. Dat gaat van jazz tot folk tot soul en pure pop. Hij wordt daarin bijgestaan door de opgewekte hoornpartijen van Benji Perosin en Bernardo Padron, de trefzekere bas en percussie van Paul Costello, drums van Dylin North en de lichtvoetige piano, glock en achtergrondvocalen van Karri North. Dat deze muzikanten zo feilloos samengaan in deze authentieke stijlmix zal te maken hebben met Michael’s multi-instrumentale talent. Als soloartiest komt hij simpelweg handen tekort, maar kan daarom zijn bandleden goed aansturen. Het gezelschap staat dan ook als een huis, zij het een zeer veranderlijk exemplaar. Met een bandnaam en titel als Culture Reject is het niet opmerkelijk dat er nauwelijks een afkomst op het geluid is te plakken. Bijzonder is echter dat Michael er goed over waakt dat er weldegelijk een sterke rode draad aanwezig blijft in zijn eclecticisme. Met enige moeite kan ik het typeren als een mix van Martin Hagfors, Sufjan Stevens, Department of Eagles en Broadcast 2000, maar loop al snel vast, omdat het gewoonweg de lading niet dekt. Het zijn slechts momenten van herkenning.

Culture Reject schijnt naast deze uitzonderlijke plaat ook een onverwoestbare live-reputatie te hebben. Aangezien de composities een aangename balans vinden tussen energieke onweerstaanbaarheid en lekkere luistermomenten zal een concert zeker een aanrader zijn. Tot het zover is, zullen we het met dit debuut moeten doen. Dat is bepaald geen straf, want Culture Reject pakt je onverwachts en laat een onuitwisbare indruk achter.

Read more...

Jenn Grant - Echoes

Soms gaan mijn handen jeuken als ik zie hoeveel moois Nederland zonder al te veel aandacht passeert. Echoes, van Jenn Grant, is weer typisch zo’n plaatje waarvan je nog eens flink aan het krabben slaat. Eerlijk is eerlijk, mij was het toch ook bijna overkomen. Gelukkig van het schijfje nu de weg naar mijn speler en zo kan ik nu berichten over het heerlijke kleinood dat dit tweede album is.

Na haar debuut Orchestra for the Moon heeft Jenn Grant in presentatie gekozen voor een glamoreuzere opzet. Haar stem is al even verleidelijk als haar portret. Het eerste deel van het album gebeurt er weinig dat de visuele spanning evenaart. Fijne melodieën en een kabbelende begeleiding, waarbij de grote invloed van americana opvalt, beheersen het beeld. Naast de americana invloeden kunnen ook nostalgische verleidsters Clare and the Reasons en Stephanie Dosen worden genoemd, vooral omdat Jenn regelmatig toevlucht zoekt in ouderwetse songstructuren. Zo ontstaat er het beeld van een gemakkelijk luisterplaatje, totdat de donkere, krachtige en klaaglijke klanken van I Was Your Woman door de speakers komen. Plotseling krijgt Jenn’s geluid een stuk meer kleur en worden haar vocalen beduidend expressiever. Ook de begeleiding neemt een creatieve spurt. Het is misschien niet de verleiding die de verpakking lijkt te beloven, maar het is muzikaal zeer smakelijk. De composities blijven echter prettig toegankelijk, bij een vrijwel onveranderlijk laag tempo.

Hoewel Echoes misschien geen toonbeeld is van originaliteit is Jenn Grant verre van een dertien in een dozijn singer-songwriter. Het was al zo dat men voor goede Canadese singer-songwriters niet ver hoefde te zoeken. Denk maar eens aan de zeer originele platen van Hayden. Aan de kwalitatieve muzikale exportlijst kan met een gerust hart een nieuwe naam worden toegevoegd: Jenn Grant.

Read more...

Years - Years

Years is het verrassende en uitzonderlijke soloproject van Do Make’s en Broken Social Scene’s Ohad Benchetrit. Een goedgekozen naam, want het voorbijgaan van de tijd lijkt centraal te staan in de enigmatische composities op het album. Intriest drama gaat hand in hand met momenten van wonderschone verwondering en getemperde euforie. Tussen de bedrijven door en zijn drukke gezinsleven bracht Ohad veel tijd door in zijn thuisstudio en achter de PC om dit wonderlijke werk te maken.

De rijk gelaagde composities zijn gevormd in minimalistische, repetitieve patronen die de melodieën sturend dooraderen. Soepel akoestische gitaarspel is de degelijke basis waarop zijn muziek is gebouwd, maar ook daaraan is eindeloos gesleuteld om de klanken precies te laten uitdrukken wat de compositie doet bloeien. Gelukkig gaat hij zeer smaakvol om met elektronische kunstgrepen. Enkele getalenteerde gastmuzikanten tillen de spanning en uitvoering naar een hoger plan. Zo zijn Mike Barth (trompet), Julie Penner (viool), Milos Popovic (accordeon) en Justin Small (zang) op het album te horen. Het geheel heeft het karakter van een dynamische in elkaar overvloeiende soundscape die als een soundtrack wereldwijze belevenissen begeleidt. Toch zijn daarbinnen ook vaster omlijnde elementen (nummers) te ontwaren die meer de regels van een lied lijken te volgen, hoewel alleen in A Thousand Times A Day daadwerkelijk gezongen wordt. Ohad zelf zei over het creatieve proces dat hieraan ten grondslag lag dat hij het ervaren heeft als filmregisseur Peter Jackson, die zei: “you never really finish you just run out of time”.

Op het meeslepende Years zijn de conventionele regels van de tijd niet van toepassing. De composities broeien ook na afloop nog door. De schitterende orkestraties weten de afstand tot het dagelijks leven zo te verkleinen dat het een schier oneindige ervaring wordt die zijn aardse schoonheid nooit verliest. Years komt uit onverwachte hoek, maar is daarom zeker niet minder welkom.

Read more...