Dark Captain Light Captain - Miracle Kicker

Miracle Kicker is het eerste volledige album van de Britse band Dark Captain Light Captain dat twee jaar geleden het levenslicht zag. De band heeft een bijzonder idiosyncratisch geluid dat zowel de nodige aandacht vraagt alsook juist een gevoel wil oproepen en muziek als een ervaring toedient. Hoewel er sprake is van songs, betreft het geenszins evocatieve popsongs. In feite lijkt Dark Captain Light Captain een postrock band, maar daarmee is het laatste nog niet gezegd.

De rijke en warme lagen die op repetitieve wijze de basis leggen voor de songs brengen de luisteraar al snel in een sort meditatieve trance. Hoewel die basis wel degelijk een ritmische keerzijde kan hebben, is dit doorgaans ondergeschikt aan de ligt glooiende dynamische lijnen die uit kleine muzikale loopjes worden opgebouwd. Door de sterk vormende soundscape-achtige structuren creeren de songs een loungy ambient sound uit milde klanken die zich voornamelijk in de postrock thuisvoelen. De haast fluisterende vocalen hebben de klankkleur van Doveman, maar het beste referentiepunt is zeker het debuut van Engineers met een vleugje emotionele flair à la Blackbud. De melodielijnen blijven echter constant plezierig understated, waardoor de fantasie van de luisteraar de volle ruimte krijgt. De teksten zijn over het algemeen bondig, waardoor de herhaling in de instrumentale structuren een diepere connotatie krijgt in de vocalen.

Miracle Kicker fascineert voldoende zonder opdringerig te worden. Nadat het album is afgelopen heb je dus direct zin het nog eens op te zetten om dan wel te luisteren of je iets hebt gemist, of simpelweg het fijne gevoel te prolongeren. Het is een album dat aan alle kanten klopt. Songschrijven in een genre dat moeilijk is te benoemen, is zelden zo’n onmiddellijk plezierige ervaring.

Read more...

Rich Bennett - On Holiday

Midden in de zomer is het perfecte moment om een plaat getiteld On Holiday uit te brengen. Het betreft de opvolger van Music for Underwater Supermarkets van Rich Bennett. Het vakantiegevoel beperkt zich bepaald niet tot de titel. On Holiday is een heerlijk lome plaat en soms zelfs zwoele plaat. Deze warme kant wordt afgwisseld met stijlelementen die een rilling van spanning door je lijf sturen. Ontspanning en pakkende ritmiek vormen dus niet de enige wegen. Desondanks kan worden gesteld dat de singer-songwriterliedjes onder sterke invloed van lounge-pop staan. Daarnaast kent On Holiday nostalgische psychedelische momenten waarin ook de retro electropop van onder andere Stereolab en Seeland in doorschemert. Voor de vocalen maakt Rich Bennett gebruik van collega singer-songwriter Rebecca Pronsky uit Brooklyn. De ietwat schelle stem van Rebecca contrasteert op lichte wijze met de donkerdere tonen van Rich. Deze onderliggende spanningen maken van On Holiday een zeer onderhoudende plaat. Rich Bennett liet zich op zijn debuut nog inspireren door de muziek die wordt gedraaid in lifts, supermarkten en wachtkamers. Dat laat nog altijd sporen na op On Holiday, maar ook zijn rijke verleden als rocke en popmuzikant in uiteenlopende bands tekent zijn schrijfstijl. Overwegend is de sfeer dromerig en reislustig met een kristallen, melancholische ondertoon. Daarin schuilt de jazziness waarvan ook Zero7 zich bediende. De maanverlichte nacht op de hoes spreekt boekdelen. De toegankelijk gelaagde complexiteit die Rich creëert, verhult bij eerste beluistering nog veel interessante vondsten. Daarom is dit een lounge-droom-electro-pop plaat die deze zomer vaker de weg naar de speler terug zal vinden dan oppervlakkige alternatieven.

Read more...

Seahawks - Secrets of the Deep

Iedereen die zich ooit heeft afgevraagd hoe dancemuziek met postrockinvloeden in de oceaan zou klinken, doet er goed aan eens bij Seahawks te gaan buurten. De EP Secrets of the Deep brengt een zestal nummers die, ondanks hun stevige plaats in de ambient hoek van de dance, zich weten te distanciëren van de massa. De manier waarop allerhande aquageluiden worden gebruikt, vervormd of nagebootst, in de nummers is fascinerend en maakt een luisterbeurt zelfs voor non-believers interessant. Secrets of the Deep is niet uitzonderlijk catchy, noch uitermate dansbaar. Bovendien is het net niet de muziek om nu eens hip op te gaan zitten chillen vanwege de zware grooves. Het is een vorm van dance die dergelijke soundscapes produceert dat het vooral loont echt te luisteren. Al helemaal als is geweten dat in hun geluiden flarden soulvolle shoegaze en zonnige beachpop de ronde doen. Het een is opmerkelijk groots klinkend werk dat zonder meer het genre weet op te rekken. Overigens gebiedt eerlijkheid mij te zeggen dat Secrets of the Deep slechts een begeleider is van de High Tides/Astral Winds 7” ‘picture vynil’ van Seahawks. Bij een huidig gebrek aan een platenspeler heb ik beluistering daarvan voorlopig uit moeten stellen. Dat neemt niet weg dat Secrets of the Deep alleen al voor muzikale waterratten de moeite waard is. Wie weet, Seahawks zou zo maar eens de perfecte band kunnen zijn voor jouw zomer.

Read more...

I Got You On Tape - Spinning for the Cause

Kopenhagen heeft al jaren een goed lopende indiescene. I Got You On Tape is daarin zondermeer één van de smaakmakers, niet in de minste plaats omdat de leden van deze band aldaar bekende muzikanten zijn. Voorman Jakob Bellens kennen we bijvoorbeeld van Murder. Spinning for the Cause is reeds hun derde album. Inmiddels heeft I Got You On Tape dus ook op eigen conto een schare volgelingen. Zeker niet onterecht, want hun mix van zwaardere postrockinvloeden en artistieke elektropop is herkenbaar en plezierig om naar te luisteren.

Hun songs krijgen door hun gelaagdheid en traagheid psychedelische kwaliteiten zonder zich echt aan psychedelica te wagen. Een vergelijking met Air ligt voor de hand, maar ziet de songstructuren over het hoofd. Waar Air in eclectische zin composities bouwt, maakt I Got You On Tape duidelijkere keuzes en schrijft nog altijd overwegend popliedjes. De songs bevatten een intense stuwende kracht waar ondanks hoge dichtheid van beats juist een haast serene rust in ontstaat. Dat zorgt ervoor dat Spinning for the Cause op bepaalde punten grenst aan bitterzoete ‘easy listening’. Tegelijk grijpt het in het gebruik van synths en elektronica terug op de jaren ’80. Naast Air zijn in de contemplatieve en soms dansbare sound Engineers, The Most Serene Republic en een vleugje Zero7 terug te horen.

Het ruimtevullende, solide geluid van I Got You On Tape wordt in het thuisland enorm gewaardeerd en het ligt in de lijn der verwachtingen dat Spinning for the Cause hier ook hoge ogen gaat gooien. De opmerkelijke combinatie van donker rockende somberheid en ontspannen pop blijft van a tot z intrigeren.

Read more...

Raz O'Hara and the Odd Orchestra - II

De intro van dit tweede album van het duo Raz O’Hara (Patrick Rasmussen) en Oliver Doerell laat er geen twijfel over bestaan: II is duidelijk geen herhalingsoefening. Er is een krachtige, donkere ondertoon in aanwezig die het gehele album doorloopt. Raz O’Hara and the Odd Orchestra, zoals het duo door het leven gaat, staat nog altijd garant voor zeer rijke en experimentele elektropop. Daarbij schuwen ze de klassieke popcompositie niet, noch gaan ze invloeden uit modern klassiek, jazz of folk uit de weg. De mellow melancholie van het eponieme debuut is weggeëbd om voor dieper liggende lijnen plaats te maken. Er heerst een opmerkzame sfeer die zowel uiterst donker als hoopvol kan klinken. II lijkt de organische structuren van de wereld op impressionistische wijze te willen vatten en werkt uitstekend als een intieme koptelefoonplaat. De rustige ritmes en sussende lyriek in Patrick’s stem werken urgent in op het gemoed. II klinkt avontuurlijker dan de eenvoudige opzet van het debuut en prikkelt daarmee de nieuwsgierigheid. Het levert een nog veel spannender album op, hetgeen wel ten koste gaat van de toegankelijkheid. De veeleisende muziekliefhebber wordt daar juist gelukkig van. De uitgesponnen muzikale lijnen zijn uitbundiger, de kalmte van de cadans is misleidend. Raz O’Hara and the Odd Orchestra balanceren met II constant op de grens van overweldigende ontroering, maar waken ervoor die te overschrijden. Daardoor raakt de luisteraar verstrikt in een web zwanger van emoties dat slechts bijdraagt aan schoonheid van de plaat.

Read more...

A Mountain of One - Institute of Joy

Het debuut album van A Mountain of One droeg de misleidende titel Collected Works. Het betrof een verzameling singles en EP’s die al eerder waren uitgebracht. Dat maakt echter Institute of Joy wel hun tweede album en eigenlijk eerste echte studioplaat. A Mountain of One bestaat uit het tweetal Mo Morris en Zeben Jameson. Hun wereld beslaat een breed spectrum dat een bijzondere stijlmix herbergt.

Op Institue of Joy pakken ze uit met een groots en ruimtelijk geluid. De vocalen doen denken aan David Gahan van Depeche Mode. Aan de andere kant is het ongelofelijk makkelijk om in het universeel aansprekende geluid allerlei oude en overbekende namen terug te horen. Door het redelijk lage tempo en de laid-back composities liggen Air en Zero7 ook voor op de tong. A Mountain of Joy heeft echter een knarsende, donkere ondertoon die het een flink progrock karakter en een minder vriendelijke toonzetting meegeeft. Dan krijg je iets dat wel wat lijkt op het ondergewaardeerde Stateless, zonder de scherpe danceritmes van die band, of Pineapple Thief. Regelmatig ontstaan uitgestrekte soundscapes, maar het resultaat is toch minder beeldend dan bij Anti Atlas en een stuk dansbaarder. Zo kan een goede typering nog veel meer aspecten beschrijven, waarbij opvalt dat er vooral veel Britse namen terugkomen. Hoe kan het ook anders bij een band die uit de Engelse hoofdstad komt? Het fijne van al deze ‘net nietjes’ is dat er een zeer genietbaar geluid ontstaat dat desondanks solide op eigen benen staat.

Institute of Joy is misschien niet opzienbarend, maar maakt A Mountain of One terecht succesvol in zijn soort. In een genre waar men te pas en te onpas allerhande herkenbare genres mixt, komen vele smaakloze missers voor. A Mountain of One ontloopt dit gevaar zeer kundig. Rock, lounge en ambient komen op psychedelische wijze stevig samen, terwijl melodie centraal blijft staan en uiteindelijk voor sfeer gaat.

Read more...

Air - Love 2

Na Moon Safari was de naam Air niet meer weg te denken uit de muziekwereld. De opmars van dat album duurt nog altijd voort, want introducés beginnen vaak bij deze plaat. Dat is zeker niet onterecht. Ondanks de voortreffelijke albums die volgden, sommigen meer gewaardeerd dan anderen, blijft Moon Safari de grondlegger en ontdekking van dit bijzondere en invloedrijke Franse elektropop duo.

En wat schetst onze verbazing? Love 2 grijpt schaamteloos op dat album terug. De vooruitgang op de daarop volgende albums wordt weliswaar niet vergeten, maar het is overduidelijk dat de sfeer en klank van Moon Safari de leiddraad vormt op Love 2. Dat is absoluut gaan schande, want slechts enkele albums doorstaan de tand des tijds zo fier als Moon Safari. Love 2 klinkt dus wederom ontzettend fris. Nog altijd kijkt de blik van beide heren stevig vooruit. De grootse reputatie die hen inmiddels steunt, geeft ze de ruimte om met iets meer vermetelheid de composities vorm te geven. Dat maakt het huidige werk scherp en spannend. Love 2 is zeker geen herhalingsoefening. Het is een document dat toont dat Air voortdurend blijft vernieuwen, maar zeker daarbij hun wortels niet afsnijdt. Het klassieke Air geluid brengt een brede glimlach op het gezicht van iedere kenner.

Het enige wat naar mijn idee ontbreekt, is een hitje in de dop à la Kelly Watch the Stars. Het vrolijke Sing Sang Sung komt daar misschien als enige in de buurt. Daarentegen levert Love 2 een album met de nadruk op de welbekende instrumentale invulling van rijke elektronische klanktapijten en jazzy accenten. Dat voelt als een ontspannen en verrassende strandwandeling. Love 2 was eigenlijk al voor de geboorte verplichte kost, maar neemt bij beluistering alle eventuele tegenzin zeker weg.

Read more...

Zero 7 - Yeah Ghost

Na twee heerlijke albums vol loungy elektropop, kwam Zero 7 op hun vorige album tot een samenwerking met José Gonzales. Naar mijn smaak was dit album wat flauw, maar het project werd vanwege het grote succes van hun nieuwe partner vrijwel overal juichend ontvangen. Dat Zero 7 ook daadwerkelijk niet voor één gat te vangen is, bewijzen ze op hun huidige plaat, Yeah Ghost.

Het label experimenteel was ondanks hun volstrekt eigen sound nooit echt van toepassing op deze Britten, maar Yeah Ghost brengt daar overtuigend verandering in. Dat blijkt al bij de instrumentale openingssequentie die doet denken aan het excentrieke Broadcast. Het album vervolgt met een voor Zero 7 ver bovengemiddeld pittig ritme en ongebruikelijk scherp gecontrasteerde vocalen. Als een verrassing sijpelen op een gegeven moment toch die typische, loungy kenmerken door. Op Yeah Ghost worden grootste werelden geschept die zwaar op elektronische beats en vervormingen leunen. Variatie vinden we zowel in de bezetting als in de composities. In de arrangementen van Swing zorgt de Caraïbische steel drum voor herinneringen aan het debuut van Delays. Het jazzy baslijntje in Pop Art Blue doet op zijn beurt denken aan het debuut van Guillemots. Daarmee slaat Yeah Ghost een brug naar andere genres in de muziek. Tegendraadse beats maken een ordelijke chaos, die over het algemeen feller, pregnanter klinkt dan we van Zero 7 gewend zijn. Daarnaast blijven opvallende vocalen en bekoorlijke melodieën nog altijd onlosmakelijk verbonden met hun stijl. De specifieke sfeer op Zero 7 albums werd altijd al grotendeels bepaald door de vocalisten die meewerkten, hetgeen het gezelschap meer een collectief dan een band maakt. Dat Zero 7 hun loopbaan zien als een accumulatief leerproces wordt duidelijk in Everything Up, waarvoor zowel The Garden als Simple Things de schetsmatige blauwprint legden.

Tot nu toe wordt Yeah Ghost gemengd ontvangen. Hoewel begrijpelijk, is die lauwe reactie niet terecht. Ze braken drastisch met traditie, maar vergaten ook het verleden niet. Het belangrijkste verschil met de zo gemakkelijk te consumeren platen van voorheen is dat net iets meer moeite nodig is om in die onweerstaanbare, meeslepende groove te komen. Vanaf dat moment dwingt Zero 7 echter slechts respect af voor hun lef.

Read more...

Elizabeth & the Catapult - Taller Children

Eigenlijk is het meer een bevestiging dan een verrassing dat Elizabeth & the Catapult uit Brooklyn afkomstig zijn. Toch kozen ze ervoor hun debuutalbum daar niet op te nemen, maar togen ze naar Presto! Recording Studios in Omaha, Nebraska voor inspiratie. Het album heeft onder het verlaten van de stad geenszins te lijden gehad. Elizabeth Ziman is gezegend met een prettige, zachtaardige, karaktervolle stem, die zich goed leent voor een grote diversiteit aan intonaties en interpretaties. Daar wordt dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Taller Children is een album gevuld met aangename, goed in het gehoor liggende en zeer aanstekelijke songs. Dit strekt tot aan de Leonard Cohen cover Everybody Knows. Het heeft een zeer eclectische en vaak opgewekte stijl waarin pop, folk, jazz en rock moeiteloss samenvloeien. Elizabeth treedt met haar Catapult alle genres onbevreesd, met open vizier tegemoet. Daarbij slaat ze de plank geen enkele keer mis en dat is een hele prestatie.
Afgezien van dankbare vergelijkingen met andere creatievelingen uit New York, zijn er ook andere namen te noemen. Zo moet ik denken aan het eveneens verrassende debuut van A Fine Frenzy, de felle pop van Kate Nash, de excentrieke kwaliteiten van Feist en het mainstream gevoel van Sara Bareilles. Daarnaast behoort het dromerige en lieflijke sfeertje van bijvoorbeeld een Katie Melua tot de mogelijkheden, hetgeen zelfs kan omslaan tot loungy ontspanning, zoals in Right Next To You. Onverwachts steken ook kenmerken van troubadourachtige structuren de kop op, waarvan de wereldlijke verhalen van Aimee Mann zich bedienen. Ten slotte lijkt het album vooruit te blikken naar het debuut van Florence + the Machine dat nog maar net het levenslicht zag.
Met zoveel vergelijkingen in het vooronder is het wellicht niet makkelijker geworden om een voorstelling van de muziek te maken. Belangrijker is het om te weten dat Elizabeth _ the Catapult spelen met cliché’s zonder ze zelf te herhalen. Dat doen ze met een spitsvondig gevoel voor humor en oprechte emotie. Onmiskenbaar kinderen van deze tijd, weten ze toch een nostalgisch gevoel op te roepen, waardoor de schoonheid tijdloosheid krijgt. Taller Children moet echter niet worden verward met een zweverig album. In plaats daarvan is er veel afwisseling met een flinke groove en een scherpe punch. Het besprenkelt langzaam je oren met een heel klein toefje magie en dat is alles dat je mag wensen van een goed album. Taller Children is een vindingrijke, eerlijke, onbezorgde en vooral hele leuke plaat!

Read more...

The Whitest Boy Alive - Rules

Waar ik eerst zo mijn twijfels had (want is dit soort ‘lounge pop’ niet eigenlijk te simplistisch om serieus te nemen?), ben ik nu helemaal om. Wat een verraderlijk lekker plaatje is dit! En het vernuft is verre van lui of simplistisch. Iedereen die een aantal maanden terug goed oplette, wist dit natuurlijk al. Daarom beoog ik vooral de sceptici aan te spreken. The Whitest Boy Alive geeft ons met Rules een album om van te smullen met binnen het genre een duidelijk eigen gezicht. De manier waarop de plaat ontwapent, kan ik vergelijken met de eerste twee albums van Zero7, een band die ook in eerste instantie niet door iedereen serieus werd genomen. Daar kan inmiddels een flinke lijst prima artiesten aan worden toegevoegd, zoals The Go Find, Saint Etienne, Thief, Raz O’Hara and The Odd Orchestra of Pacific! Muziek raakt mij emotioneel, puur op schoonheid, maar van nature heb ik niet gauw de neiging daarbij te bewegen. Samen met het debuut van The Spinto Band en geselecteerd werk van Saint Etienne maakt dit indrukwekkend gemakkelijke Rules wel wat in mij los. De mix van elektropop en dance voelt perfect aan en, hoewel dansbaar, blijven de ritmes prettig laidback. Inmiddels is het seizoen aardig bijgetrokken en kan deze plaat en plein public zijn slag gaan slaan. Geniet er met volle teugen van!

Read more...

Oi Va Voi - Travelling the Face of the Globe

Opererend vanuit Londen trekt het gezelschap Oi Va Voi zich al sinds hun fantastische debuut Laughter Through Tears niets aan van culturele landsgrenzen. Voor hun derde album legde de muzikanten wederom hun oor goed te luisteren om werkelijk het neusje van de zalm te selecteren van een keur aan muzikale stijlen. Daarmee smeedden ze met chirurgische precisie de essentie van een nieuw neusje. Vanaf dat moment bloeit de hartstocht op en wordt er met grenzeloos enthousiasme gemusiceerd. Travelling the Face of the Globe is alles wat de doorgeschoten eponieme opvolger voor mij niet kon zijn. De rokerige vocalen van Bridgette Amofah kennen enorme begeestering. In hun arrangementen grijpt de groep terug op alle troeven die hun debuut zo verschrikkelijk goed maakten en weet het niveau zelfs nog op te schroeven. Naast de gebruikelijke hoofdrol voor klezmerinvloeden komt ook weer andere wereldmuziek voorbij, zoals Balkan gypsy en latin ritmes. Luisteren is alsof je zelf de geschiedenis van die wereldreis schrijft. De loungesfeer van Laughter Through Tears is wat naar de achtergrond verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een zeer hedendaags folkpop bandgeluid, maar blijft onmiskenbaar Oi Va Voi. Dat betekent ook weer enkele wonderschone gastoptredens. De opgewekte sfeer kan ook omslaan naar dromerigheid, zonder daarbij aan diepte en dynamiek in te boeten. Het geluid van Oi Va Voi is niet langer het meest vernieuwend, maar zeker één van de mooiste en meest kenmerkende voorbeelden van het moderne samensmelten van stijlen. Wijselijk snelt deze plaat het echt warme weer vooruit. Met Oi Va Voi staat fusion op eenzame hoogte.

Read more...

Bitter:Sweet - Drama

Opmerkelijk dat Bitter:Sweet nog niet is opgepikt in ons koude landje, want ze brengen een fijne vorm van muzikale warmte. Drama is hun tweede plaat en heeft de paar losse eindjes van hun debuut Mating Game krachtig weggewerkt. Aan de basis van Bitter:Sweet staat het duo Shana Halligan en Kiran Shahani, die niet alleen het album volschreven, maar ook de productie op zich namen. Ten eerste valt op dat ze goed geluisterd hebben naar de triphop scene en daar vervolgens een wereldlijk en opgewekt mysterieus tintje aan hebben gegeven. Daarmee laten ze Portishead en Goldfrapp achter zich om meer de richting in te gaan van Candie Payne en zelfs Jem. In de lounge sfeer hier en daar kan je denken aan Zero 7 en met de funky, Latin ritmes komen Shrift en Corinne Bailey Rae om de hoek kijken. Het resultaat is een indrukwekkend geluid dat zeer toegankelijk is. Het is gedeeltelijk dansbaar, terwijl de wat bevreemdende instrumentale invulling het album weerhouden een hapklare standaard zonder verrassingen te worden. Verrassen is nu juist wel wat ze doen. In thuisland Amerika loopt de hele film en televisiewereld met ze weg. In vele succesvolle series als Grey’s Anatomy, Nip/Tuck, Desperate Housewives, Men in Trees en Lipstick Jungle zijn al nummers gebruikt en ook in de Hollywoodfilm The Devil Wears Prada. Nu zal dat niet voor iedereen een aanbeveling zijn, dus deze successen ten spijt zou iedereen vooral eens moeten gaan luisteren. Het is creatiever dan je het op het eerste gehoor zou geven en steekt daarmee vele grote in dit genre naar de kroon.

Read more...

Bardo State - Mariposa

Nog voordat dit debuut van Bardo State de winkel zag, was één nummer al geselecteerd voor een Hollywoodproductie en het album overladen met superlatieven. Het Nederlandse duo Frank Wijn en Dorian Broekhuyse gebruikt een lang beproefde mix van lounge, dance en klassiek, die direct op het sentiment inspeelt. Met een gedeelde klassieke en dance achtergrond hebben ze alles van Debussy en Fauré, totaan David Bowie en Kate Bush aangegrepen om hun nummers op te baseren. Stilistisch sluit het aan bij de bombastische Rob Dougan, de filmische Yonderboi en het relaxte van Hardkandy. Liefhebbers van filmmuziek en bands als Zero7 en Oi Va Voi kunnen ook hun hart ophalen. Alle positieve kritieken zijn niet geheel onterecht, de heren zijn namelijk erg goed in wat ze doen. Jammer alleen dat de aanpak niet wat origineler was.

Read more...

Gabriella Cilmi - Lessons to be Learned

De opener Save the Lies knalt voortvarend de speakers uit. De feestelijke uplifting sfeer doet me even naar Scissor Sisters wenken, een terugkerend thema. De Australische Gabriella Cilmi heeft er duidelijk zin in. Dat werkt onweerstaanbaar aanstekelijk vanaf de eerste minuut. Het album vervolgt met een broeierig sfeertje waar onmiskenbaar triphop en lome lounge-invloeden de blauwprint voor waren, denk aan een getemperde Candie Payne. Soms komt ze in de buurt van Zero7 en Corinne Bailey Rae, maar de begeleiding gebruikt lijnen waarin ik ook de indiepop van Doves herken. Gabriella zegt muziek de perfecte vorm van communicatie te vinden. Het is dan ook helder dat ze goed geluisterd heeft. Ze mist geen enkele mogelijkheid het beste te pakken wat recente cross-overstijlen gebracht hebben. Dat is zonder meer knap en resulteert dan ook in het hitgevoelige album Lessons to be Learned. Gemakkelijk voer voor de critici, als je daar doorheen prikt misschien je aankomende lieveling.

Read more...

Sofia - Search & Destroy

Sofia is een samenwerkingsverband tussen zangeres Sofia Allard en producer Carl-Michael Herlöfsson uit Zweden. De nummers op hun eerste plaat zijn niet van eigen hand. Integendeel, ze komen uit een platencollectie vol grote namen: Iggy Pop, Sex Pistols, The Buzzcocks en velen meer. De gedachte was deze songs eens flink te ontleden en te kijken of er meer te ontdekken viel in de schrijfsels van iconen van de punk en rock ‘n’ roll. Hiertoe laten ze de songs interpreteren door een vrouw, Sofia, en vergroten ze bepaalde details in muziek en lyrics. Het resultaat is niet te versmaden. Het geluid ligt in het verlengde van de elektropop, evenals alternatieve loungepop bands, zoals Zero 7 en Hardkandy. Recentelijk leverde landgenoot Pacific! ook soortgelijk werk af en Black Cherry van Goldfrapp is evengoed een referentie. Aan alle kanten grote namen en een geluid dat klinkt als een klok. Dergelijke bijzondere samenwerking had minder vruchtbare bodem kunnen treffen.

Read more...

Pit Baumgartner - Tales of Trust

De loungescene doet doorgaans weinig hoofden draaien, maar op het grensvlak met pop vormen collectieven als Thievery Corporation, Hardkandy en Zero7 aangename aanvullingen op het muzikale scala. Een naam die zeker niet vergeten moet worden is De Phazz. Op Tales of Trust staat echter met klem aangegeven dat het hier niet gaat om een De Phazz album. Dat klopt ook, want dit is het soloproject van Pit Baumgartner de stichter van het genoemde collectief. De gelijkenissen zijn legio, maar over het algemeen zijn de nummers rustiger bezet waardoor meer van de innerlijke structuur en opbouw te horen is. Vanaf de eerste tonen schept Baumgartner dat bekende, lome sfeertje en weet vervolgens bijna een uur te boeien. De multiculturele gelaagdheid van de composities uit zich ook in leentjebuur bij verschillende muziekstijlen als klassiek en jazz, wat de nodige spanning verzorgt. Met zijn aanstekelijke humor is deze plaat helemaal niet verkeerd.

Read more...