Takumi Uesaka/Peter Broderick - Glimmer

Glimmer is overduidelijk een conceptalbum. Niet iedereens lievelingskostje, maar het kan soms ook prachtige dingen opleveren. Singer-songwriter en componist Peter Broderick laat al enkele jaren op diverse manieren van zich horen, bijvoorbeeld bij Efterklang en onder eigen naam voor dansproducties, composities en folkpop. Takumi Uesaka staat bekend als ambient artiest met melancholische en delicate kwaliteiten. Op papier belooft de match dus veel goeds. Het concept op Glimmer wordt vagelijk omgeschreven als een middernachtslied dat het publiek in slaap moet sussen. Als recensent kun je je dat niet echt veroorloven, maar het is niettemin interessant te horen of dit effect wordt behaald.

Glimmer is overigens geen strikte samenwerking. Het album bestaat uit twee delen. In deel één horen we drie creaties van Takumi Uesaka. Ondanks de ambient wortels komen die als slome, breekbare liedjes over. Deze leunen op kabbelend gitaarspel in golvende patronen. Peter Broderick kondigt zijn aankomst aan met pianoklanken in een compositie die drijft op ruimtelijke klankkleuren. Dit ruimtelijke geluid is het directe resultaat van het feit dat de opnames in een kerk plaatsvonden, dit overigens onder leiding van componist Nils Frahm. Broderick bedient zich op Glimmer van zijn neoklassieke kant. Goodnight en Low Light zijn traag en verstild en kennen een melodisch minimalisme. It’s a Storm When I Sleep is een wildere schets. Juist de veelheid aan noten zorgt voor de wervelende ambient klanken. Eyes Closed and Travelling kent eveneens een hoog atmosferisch karakter, maar in een donkerdere en ritmischere compositie. Onbedoeld ontstaat er de mogelijkheid te vergelijken en dan moet worden toegegeven dat de minimalistische composities van Peter Broderick een blijvender indruk maken. Ondanks dat is heel Glimmer een mooie conceptplaat. Het is echter de spanning van de tweede set die mij weerhield van slaap.

Read more...

Lullatone - Songs that Spin Circles

De uiterst rustige, op minimale elektronica gebaseerde klanken van Lullatone hebben in de afgelopen jaren een bescheiden reputatie opgebouwd. Dat is niet voor niets, want ook de nieuwe plaat, Songs that Spin Circles, is opmerkelijk gedecideerd in elkaar gezet. Trefzeker en met een lo-fi afwerking bereiken kleine melodietjes zachtjes je oren. Bliepjes en belletjes zijn onvermijdelijke ingrediënten voor deze bijzondere muziek. Vrijwel als vanzelf smelten de instrumentale composities in elkaar over. Het is allemaal heel lieflijk en heeft geen enkele haast om zich te bewijzen. En met de opmerking op Myspace ‘minimalism is cute’ is al veel verklaard. Het zal niet volledig als een verrassing komen dat Lullatone een Japans product is. Lullatone betreft een samenwerking tussen Shawn James Seymour en Yoshimi Tomida. Dit album is ook echt als een collectie dromerige slaapliedjes bedoeld; namelijk voor hun pasgeboren zoontje. Bovendien is het ook een zeer conceptuele plaat. Alle composities op het album zijn zo gecomponeerd dat ze zonder hapering op repeat gezet kunnen worden en op deze wijze in potentie eindeloos kunnen duren. Daar moet de kleine wel makkelijk mee het raam uit drijven op weg naar dromenland. De titel van het album krijgt ook in het artwork een vergelijkbaar conceptuele invulling. Lullatone houdt zich dan ook niet alleen bezig met muziek, maar met allerlei creatieve projecten. Voor een benadering van hun geluid kan je beginnen bij de instrumentale arrangementen van Soy Un Caballo en I am Robot and Proud, maar dan vele malen liever en stiller. Bovendien houdt Songs that Spin Circles zich de hele duur kabbelend op de vlakte, want het kindje moet niet worden gewekt. Wat is er beter, na je moeders stem, om langzaam bij in slaap te dommelen op hete zomernachten dan deze plaat?

Read more...