Vinsky Project - Acquire the Taste

Acquire the Taste is een toepasselijke titel voor dit vierde album van deze Amsterdamse band met internationale wortels. Het is voor mij een kennismaking en Vinsky Project laat direct van zich horen met een explosieve mix van stijlen waarin van alles lijkt te kunnen gebeuren. Sinds Apocalyptica is men wel wat gewend van de cello, maar in Vinsky project lijkt die veelzijdigheid slechts een facet van het geheel. Wie na twee minuten denkt met een creatieve progressive rockband te maken te hebben, heeft het slechts enkele minuten bij het rechte eind.

In plaats van dergelijke rechtlijnigheid schiet Vinsky Project diverse kanten op. De pittige vocalen van Paulina Dubaj sturen aan op een harde aanpak, voordat een temperende tederheid zijn intrede doet. Dat soort omslagen zijn een kenmerkend onderdeel van de begeleiding. Het is zonder meer op die momenten dat Vinsky Project indruk wekt. Schijnbaar moeiteloos buigt de band voortvarende rock om in rustige kamermuziek en speelt niet veel later een gemoedelijke cadans van een folksong. Dat laatste is een voorname rode draad. Vinsky Project heeft weliswaar een Nederlandse basis, maar er maken ook Poolse en Hongaarse muzikanten deel van uit. Die brengen bovendien alternatieve instrumenten met zich mee. Hoewel de Balkan prominent als invloed wordt genoemd, is het effect op Acquire the Taste niet vergelijkbaar met momenteel gehypete Balkanpop. De populaire inslag ligt immers dichter bij indierock dan indiepop. Bovendien geeft de band zelf ook Latijns Amerika als inspiratiebron. Dankzij dit eclecticisme komt het resultaat eerder in de buurt van Rupa & the April Fishes of zelfs Oi Va Voi. Desondanks blijft het concept van Vinsky Project duidelijker dan de anekdotische stijlkeuzes van Rupa. Dat levert over het geheel een evenwichtigere plaat op die in zijn samenstelling blijft fascineren. De onderstroom van het onverwachtse is daarbij een sterke troef. De luisteraar leert de stijl van de band langzamerhand kennen, terwijl Vinsky Project zelf gedurende het album blijft diversifiëren.

Net als het Belgische DAAU ontstijgt Vinsky Project op gedreven wijze de vermoede gimmick. Het feit dat hier het wereldlijke en instrumentbeheersing samensmelten in gecontroleerd rockende songs maakt het bovendien toegankelijker. Een beetje durven moet je wel. De uitdaging ligt per luisteraar wellicht op een ander vlak. Toch is de kans reëel dat Vinsky Project vroeger of later de juiste snaar raakt. The Hollow Tree is daarvoor ongetwijfeld een uitstekend uitgangspunt.

Read more...

Club 8 - The People's Record

Dat de Zweden een neusje hebben voor popsongs is al tijden een openbaar geheim. Club 8 was me in die tijd nog niet eerder opgevallen, maar schijnt met voorganger The Boy Who Couldn’t Stop Dreaming internationale lof te hebben geoogst. Het huidige album The People’s Record is alweer hun zevende plaat en het kost niet veel tijd om te beseffen dat de band ongetwijfeld terecht wordt geprezen.

Voor The People’s Record nam de band de tijd voor een inspirerende reis naar Brazilië. Ze kochten West-Afrikaanse jaren ’70 platen en namen een Cubaanse percussionist in de arm. Die invloeden zijn allen duidelijk hoorbaar in het uiterst catchy popgeluid. Om deze wereldlijke veelvormigheid in goede banen te leiden hadden ze een sterke kracht aan producer Jari Haapalainen (Camera Obscura, Ed Harcourt, The Concretes). Club 8 heeft met The People’s Record zo aan het begin van de zomer goud in handen. De songs zijn vrijwel zonder uitzondering onweerstaanbaar vrolijk en uptempo. Door de psychedelische inslag vragen ze niet teveel aandacht, maar door de fijne, dromerige melodietjes zijn ze net aanwezig genoeg. The People’s Record vraagt om zomeravondfeestjes op langzaam afkoelend gras. Dat geeft al dan niet bedoeld de jaren ’70 sfeer wat extra jus. Het is overigens niet zo dat deze niemendallerige en onbezorgde beschrijving wil zeggen dat Club 8 totaal geen muzikale diepgang heeft. Ze weten bijvoorbeeld goed te spelen met tempowisselingen en vocale lagen. Bovendien scoorde de band in het thuisland nog een hit met een song over de dood. Een beetje à la Levy laten ze daardoor de poppret niet bederven. The People’s Record blijft een lekker springerig droompopplaatje dat in deze eclectische tijd een behoorlijk alternatief geluid creëert.

Read more...

Evelyn Evelyn - Evelyn Evelyn

Evelyn Evelyn is een uitzonderlijk duo. De Siamese tweeling Eva en Lyn Neville (Evelyn en Evelyn) werden in 2007, na een circusloopbaan, op Myspace ontdekt door de welbekende Amanda Palmer (The Dresden Dolls) en ex-straatmuzikant en accordeonist Jason Webley. Sindsdien zijn het de alter ego’s van deze twee muzikanten en vervullen zij de rol van de tweeling op het podium. Zo heeft Amanda Palmer er naast haar solocarrière een nieuwe uitlaatklep bij.

De achtergrond van The Dresden Dolls kennende en wetende dat Jason een mix van folk, gypsy en punk speelt, krijg je een goed idee van de hoek waarin Evelyn Evelyn zich bevindt. Het duo maakt melodramatische liedjes en hun eponieme album luistert dan ook als een avond variété of muzikaal theater. Ze putten inspiratie uit bevreemdende verhalen over de tweeling en bezitten ook een flinke dosis zelfspot, zoals duidelijk wordt in A Campaign of Shock and Awe. De stijlmix van hoorspelen en liedjes appelleert aan de samenwerking tussen Bertolt Brecht en Kurt Weill. Die waren ook niet uit de lucht bij The Dresden Dolls en Jason’s liefde voor de accordeon begon tevens met een opvoering van Brecht. De muzikale invloeden zijn breed. In hun liedjes zweven ze tussen de excentrieke folkpop van Soy Un Caballo en het buitenissige classicisme in de popsongs van Michael Andrews. Daarnaast zijn invloeden uit folky filmmuziek, zoals van Yann Tiersen, terug te horen. Bovendien blijven stijlelementen uit de gypsy en Balkan aanwezig.

Evelyn Evelyn is hun eerste album, dat na een snel uitverkochte EP komt. Gezien het spannende drama dat zich op zeer inventieve, muzikale wijze op dit album ontvouwt, is verder succes te verwachten. Er zou ook een strip van de hand van Cynthia von Buhler over de tweeling in de maak zijn. Dit alles draagt bij aan het groeiende mysterie rondom de tweeling, terwijl de mengvorm performance puur op talent een reputatie opbouwt.

Read more...

Caro Emerald - Deleted Scenes from the Cutting Room Floor

De warmbloedige band rondom zangeres Caro Emerald komt verrassend genoeg gewoon uit Nederland. Normaal gesproken gaat ze dan ook door het leven als Caroline van der Leeuw. Er is al veel te doen geweest om Caro Emerald’s debuut, met als voorlopig hoogtepunt de presentatie aan Nederland in DWDD. Bovendien schalde het nummer A Night Like This al enige tijd over de radio. De tijd is meer dan rijp om eens te gaan luisteren of al deze lof is verdiend. Deleted Scenes from the Cutting Room Floor drijft op een aanstekelijke tropische big band sound met de nodige nostalgische elementen en relatief zware, ritmische beats. Daarin tilt de begiftigde vocaliste hun sound uit boven het geluid dat ook zeer geliefd is in de lounge. Kritiekpunt is wel dat de geprononceerde invloeden vanuit populaire genres als R&B en soul de songs weinig goed doen, zeker in combinatie met de toch al erg pregnante beats. Internationale aanknopingspunten kunnen worden gevonden in op triphop geïnspireerde acts als Bitter:Sweet en Sharleen Spiteri. Waar deze artiesten goed overweg kunnen met allerhande moderne invloeden die het geluid divers en origineel maken, klinkt Caro Emerald eigenlijk op haar best in de meest klassieke, akoestische vorm. Helaas is daarvoor op het album slechts een bijrol weggelegd. Het is wellicht niet helemaal aan de zangeres te wijten dat de te drammerige arrangementen de nummers op het album enigszins inwisselbaar laten klinken. Wellicht dat het grote succes van dit album, het haalde reeds de eerste positie in de album top 100, nieuw werk iets meer artistieke vrijheid zal laten. Gelukkig is ieder nummer afzonderlijk best lekker en vocaal blijft Caro Emerald ijzersterk.

Read more...

Tom McRae - The Alphabet of Hurricanes

Al tien jaar is Tom McRae een singer-songwriter die net niet bij de grootste van de indiescene behoort. Op die plek, net achter de voorhoede, voelt de Brit zich duidelijk thuis. Hij is een doorgewinterd muzikant en toch gaf het aanhoudend toeren van de afgelopen jaren de directe aanleiding voor het huidige album. De titel komt van een lied dat niet meer op de plaat is terug te vinden, waarin de zinsnede ‘An alphabet of hurricanes can’t blow this drifter home’ precies zijn creatieve sentiment samenvat.

Als de Strongroom Sessions niet worden meegerekend, is The Alphabet of Hurricanes de opvolger van King of Cards. Sinds het album daarvoor, All Maps Welcome, lijkt Tom McRae een duidelijk weg gekozen te hebben in zijn eigen stijl. Die stijl zegeviert ook op The Alphabet of Hurricanes. We zijn de zanger gaan kennen als iemand met een voorliefde voor specifieke invloeden uit de wereldmuziek. Die ontbreken ook op het huidige album niet. Het middenoosten is nooit ver weg en op onbewaakte momenten kan een klezmer klarinet worden gehoord. Het mooie van de wijze waarop die invloeden in de indiepopsongs van McRae hun weg vinden, is dat ze werkelijk geïntegreerd zijn, waardoor de luisteraar nooit het idee heeft van genre te wisselen. Daarnaast is een liefde te bespeuren voor de bezwerende sfeer van met alcohol doordrenkte bluesy americana. Zijn lichte stem doet denken aan een mix van Ben Christophers en I Am Kloot’s John Bramwell, hetgeen ook stilistisch geen gek uitgangspunt biedt. In plaats van psychedelica of een bandjesgeluid, raakt Tom McRae met aansprekende ballades en een volkse kwinkslag die ook een singer-songwriter als Ferraby Lionheart glans gaf. De songs krijgen verder gewicht door de zware ondertoon in de arrangementen. The Alphabet of Hurricanes brengt dus geen grote ontwikkelingen, maar een verdere consolidatie van Tom McRae’s stijl die op eigen wijze bloeit.

Read more...

The Captain & Me - Leave Your Friends and Family

Deze Noorse band heeft een zeer karakteristieke stijl die ze zelf omschrijven als ‘maximalistic, epic, conceptual Balkan country’. Dat is een veel treffender benadering dan The Captain & Me slijten als een country band. Het gezelschap streeft in zijn rijke en eclectische muzikale interesses de country noir en alt country ver voorbij. Toch gaat dit nooit zo ver dat de country fundamenten volledig verdwijnen. Maximaliseren doen ze wel degelijk. Het subtiele spel van de intro’s verraad dan ook niet de drukte die vaak volgt. Het staat echter ook een prachtige meezing song als See the Sun niet in de weg. Ongemerkt hebben veel van de nummers op Leave Your Friends and Family de neiging om nog dagen later te pas en te onpas door je hoofd te gaan spoken. Dan is het maar goed ook dat de lat zo hoog ligt, anders zou dit knap irritant kunnen worden. Simpel gezegd spat het strakke speelplezier van de plaat af. Hoewel de band in de basis bestaat uit slechts het tweetal Morten Krane en Even Vaa (songwriters en productie), gaan constant grote aantallen muzikanten in op hun uitnodiging mee te spelen. Daar komen de epische orkestraties vandaan, die barsten van de creativiteit. Het concept is duidelijk aanstekelijk en daarom ijzersterk. Tenslotte voegden zij zelf nog royaal de categorie ‘Balkan’ toe. Dat dekt echter ook niet de volledige lading. Ondanks dat de wijze waarop onvergelijkbaar is, komt er een keur aan folk en wereldlijke invloeden bij kijken die op een doorsnee Oi Va Voi album niet misstaat. Wie zin heeft in een plaat vol vrolijke, zonnige en speelse composities, haalt met Leave Your Friends and Family een hit in huis.

Read more...

Oi Va Voi - Travelling the Face of the Globe

Opererend vanuit Londen trekt het gezelschap Oi Va Voi zich al sinds hun fantastische debuut Laughter Through Tears niets aan van culturele landsgrenzen. Voor hun derde album legde de muzikanten wederom hun oor goed te luisteren om werkelijk het neusje van de zalm te selecteren van een keur aan muzikale stijlen. Daarmee smeedden ze met chirurgische precisie de essentie van een nieuw neusje. Vanaf dat moment bloeit de hartstocht op en wordt er met grenzeloos enthousiasme gemusiceerd. Travelling the Face of the Globe is alles wat de doorgeschoten eponieme opvolger voor mij niet kon zijn. De rokerige vocalen van Bridgette Amofah kennen enorme begeestering. In hun arrangementen grijpt de groep terug op alle troeven die hun debuut zo verschrikkelijk goed maakten en weet het niveau zelfs nog op te schroeven. Naast de gebruikelijke hoofdrol voor klezmerinvloeden komt ook weer andere wereldmuziek voorbij, zoals Balkan gypsy en latin ritmes. Luisteren is alsof je zelf de geschiedenis van die wereldreis schrijft. De loungesfeer van Laughter Through Tears is wat naar de achtergrond verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een zeer hedendaags folkpop bandgeluid, maar blijft onmiskenbaar Oi Va Voi. Dat betekent ook weer enkele wonderschone gastoptredens. De opgewekte sfeer kan ook omslaan naar dromerigheid, zonder daarbij aan diepte en dynamiek in te boeten. Het geluid van Oi Va Voi is niet langer het meest vernieuwend, maar zeker één van de mooiste en meest kenmerkende voorbeelden van het moderne samensmelten van stijlen. Wijselijk snelt deze plaat het echt warme weer vooruit. Met Oi Va Voi staat fusion op eenzame hoogte.

Read more...

Juliette Commagère - Queens Die Proudly

Ondanks het zoeken naar excuses en alternatieven, was het na Hello Stranger toch tijd voor een soloproject. Singer-songwriter Juliette Commagère zet zich daarmee overtuigend neer als een talent met vele kanten. Niet alleen weet ze haar stemgeluid met een geaspireerd timbre fantastisch te gebruiken, ook geeft ze aan als componist rijke orkestraties op een genreoverstijgende wijze in complexe vormen te gieten. Van begin tot eind is Queens Die Proudly daarmee een waar poprockconcerto, waar klassieke en wereldmuziek in meer dan de details de kop op steken. De krachtige, doch melancholieke sfeer is altijd overdonderend en meeslepend. Deze rijpe invulling is ook mede tot stand gekomen met hulp van levensgezel Joachim Cooder en Martin Padler. Zelf geeft ze met tegenzin aan dat er moedwillig invloeden van Brahms en Tangerine Dream in te vinden zijn, naast singer-songwriter heldinnen als Bjork en Kate Bush. Daar hoef ik als recensent weinig meer aan toe te voegen, behalve dat ze ook betrekkelijk duidelijke trekjes vanuit de dance vertoont. Deze inspiraties komen op wonderschone manier samen in het grootse geheel dat deze plaat is. Queens Die Proudly is een plaat geworden die je met ontzag ondergaat.

Read more...

School of Seven Bells - Alpinisms

Welkom in de wondere wereld van de elektronica. School of Seven Bells draagt op bijzondere wijze bij aan het genre van de elektropop. Niet in de laatste plaats door hun ongeremde en rauwe aanpak die veel oog heeft voor verschillende uitingen in de wereldmuziek, terwijl het daarnaast op een ongepolijste manier refereert aan Goldfrapp en Air. Het openingsnummer hadden ze niet beter kunnen kiezen. Het ritme zit direct in je lijf, terwijl de tegendraadse vocalen daar lekker overheen kabbelen. Daarna volgt vooral een sterk staaltje sfeer bouwen. Wat echter constant aanwezig is, gaat bij het vierde nummer enigszins tegenstaan: de grote hoeveelheid vormloze achtergrond noise. Het geeft een onnodig chaotische indruk. Gelukkig blijft dat bij een moment. Er wordt gas terug genomen en de sterke structuur en onconventionele composities komen terug. De bevreemdende en bedwelmende sfeer komt daar gauw achteraan. Dat dit even mooie als vooruitstrevende geluid uit Brooklyn komt, is bijna geen verrassing meer dit jaar. De confronterende hedendaagse psychedelica op Alpinisms gaat je niet in de koude kleren zitten. Een diepe, doch waakzame dagdroom.

Read more...

Matthijs Spek - Beyond

Het in eigen beheer uitgebrachte Beyond bevat solowerk van akoestische gitarist Matthijs Spek. In zijn muzikale loopbaan heeft hij zowat alle stijlen beleefd. Op basis van klassieke scholing, kwamen, onder andere blues, jazz en wereldmuziek langs. Bij dat alles groeide een interesse voor componeren, arrangeren en improviseren. Het resultaat is Beyond, dat door vrijwel louter gebruik van akoestische gitaar, erg klassiek aandoet. In Speks composities erkennen duidelijk de hierboven genoemde stijlinvloeden. Het virtuoze gitaarspel moet vooral ontspannen met scherp gehoor genoten worden. De mooie, sobere nummers staan bol van het potentieel en zouden ook geschikt zijn voor grootsere plannen. De muziek zou baat hebben bij meer muzikale variatie, maar dat is een vanzelfsprekend risico bij een instrumentaal, compositorisch soloalbum. Fijne plaat.

Read more...