The Unthanks - Last

Het ensemble dat sinds het vorige album Here’s the Tender Coming als The Unthanks (naar de twee zussen die aan de basis van de formatie staan) door het leven gaat, profileert zich voornamelijk met herinterpretaties. Het woord cover dekt hier echt de lading niet.

In eerste instantie vinden we traditionele volksliedjes die zorgvuldig zijn omgevormd tot muzikale hoogstandjes met hedendaagse bloedlijn. Dat uit zich niet in de voornamelijk klassieke akoestische bezetting van de groep, maar vooral in de arrangementen en subtiele intonatie van de vocalen. Daarin vinden we een meesterschap dat de oorspronkelijke traditionele melodieën tot ver boven hun gebruikelijke uitvoeringen laat uitstijgen. Het is even meeslepend als fascinerend om te horen. Op Last horen we veel terug van de vaste pianist van The Unthanks, Adrian McNally, die ook het titelnummer schreef. Dit lied doet meer aan als een popsong. Er zijn meer alternatieve keuzes. Zo vinden we een cover van Jon Redfern (een nog relatief onbekende singer-songwriter), Tom Waits, King Crimson en een van oorsprong theaterlied van Alex Glasgow. Enkele composities worden op dynamische wijze uitgerekt. Alleen al op die manier krijgen ze een ander karakter dan een eenvoudig liedje.

The Unthanks tonen op Last nogmaals dat hun unieke muzikale visie verstrekkende gevolgen kan hebben. Ongeacht oorspronkelijk genre weet het ensemble ieder lied mooi en aantrekkelijk te laten klinken. Over het hele album wordt naar schoonheid gestreefd die als vanzelf verankert lijkt in de arrangementen. Waar het de ‘quirky’ oubolligheid van traditionele melodieën betreft, geeft The Unthanks ze de kracht weer vele jaren mee te gaan. Laten we hopen dat de albumtitel slechts verwijst naar het gelijknamige nummer. The Unthanks maken een volstrekt eigen en zeer welkome aanvulling op het hedendaagse muzikale spectrum.

Read more...

Hellsongs - Minor Misdemeanors

Het Zweedse Hellsongs staat bekend als de vriendelijkste metalband. Hun eerdere werk werd wel beschreven als lounge metal punk, maar geen van de elementen in deze driepoot doet goed recht aan de muziek van Hellsongs. Voor mij is Minor Misdemeanors een introductie, terwijl het in werkelijkheid hun derde plaat is. Zo zie je maar hoe met genreomschrijvingen vaak ten onrechte een toepasselijk publiek kan worden gemist.

Hellsongs is in essentie een coverband. Dat helpt ook al niet, want dat gegeven doet mijn hart doorgaans niet sneller kloppen of er moeten zeer uitzonderlijke herbelevingen ontstaan. Dat is uiterst moeilijk en gebeurt dan ook niet vaak. Stel je echter voor dat je nauwelijks op de hoogte bent van bekende metal- en punkbands en dan Hellsongs hoort spelen. In dat geval kan het goed zijn dat ze menig liefhebber van fijne luisterpopliedjes voldaan achterlaten. Opmerkelijk, want op Minor Misdemeanors wordt werk ten gehore gebracht van o.a. AC/DC, Slayer, W.A.S.P., Pantera en Iron Maiden. Slechts het lieflijke Rubicon Crossings is van eigen hand en doet ook gelijk naar meer verlangen. Wat is er aan de hand dat een totaal afwijkend publiek lyrisch kan worden van Minor Misdemeanors?

Het is simpelweg de meest goedgeluimde en vrolijke selectie duistere en harde metalsongs die je ooit hoorde. Bovendien maakt Hellsongs hun interpretaties met zoveel respect dat er juist nieuwe interesse in de muzikaliteit van genres als metal en punk ontstaat. Slechts zo af en toe hoor je de band moeite hebben om de composities interessant te houden. Dat gegeven evenals het feit dat ook Minor Misdemeanors voornamelijk een trucje betreft, maken dat na beluistering mijn interesse vooral uitgaat naar een vervolg met meer eigen werk.

Read more...

Micadelia - Free Ride

Anderen wezen de jonge Zweedse Mika Sundqvist al vroeg op haar mooie stemgeluid. Het duurde echter enige tijd voordat zij dat zelf ook begon in te zien. Vanuit de liefde voor Neil Young en Led Zeppelin beklom ze met twee verschillende coverbands, respectievelijk Mica and The Gold Rush en Mica and The Other Pages, het podium. Na een serie concerten lonkte echter een eigen album. Dat werd Free Ride.

Free Ride moet de weg effenen voor een echte singer-songwriter plaat, want momenteel betreft Micadelia weliswaar Mika solo, maar blijft het op een haar na een coverproject. Die haar is het op americana geïnspireerde Sadness. De overige songs komen van oude bekenden, waaronder natuurlijk Neil Young en Led Zeppelin naast Nick Drake, Nirvana, Carole King, en anderen. Overigens coverde ze nog veel artiesten die niet op deze plaat terecht zijn gekomen. Producer Johan Nilsson speelde al mee in haar eerdere bands, maar tekende op deze soloplaat voor de productie. Belangrijker is wellicht te noemen dat hij ook Mika’s vader is. Zijn liefde is te horen in de warme, volronde wijze waarop hij Mika’s stem de hoofdrol geeft. Met name in Under The Milky Way (van het toepasselijk Australische The Church) vertonen haar vocalen gelijkenis met Sarah Blasko. Toen Ferraby Lionheart op zijn toer Zweden aandeed, werd deze direct uitgenodigd in de studio. Zodoende zingt hij mee op Micadelia’s interpretaties van George Harrison’s Long Long Long en Nirvana’s Polly. Hoewel de iets zwaardere, rockarrangementen waarvan vele songs zijn voorzien, goed passen bij het anderszins duidelijk singer-songwritergeluid, moet de jonge zangeres nog oppassen haar hand niet te overspelen. Het stevige Bron-Y-Aur Stomp (van Led Zeppelin) doet haar talent geen goed.

Free Ride is een goed te pruimen coveralbum waarin de potentie van Micadelia wordt getoond. Desondanks blijf ik een liefhebber van de zuivere eigenzinnigheid van echte singer-songwriters. Sadness is niet de beste song op het album, maar maakt daarvoor voldoende nieuwsgierig naar de toekomst.

Read more...