The Cosmic Carnival - The Cosmic Carnival EP

The Cosmic Carnival is een jonge band uit Rotterdam die ons prikkelt met de vijf songs op hun eerste EP. Als winnaars op de Grote Prijs van Nederland en participanten aan Onder Invloed zal de naam wellicht al enkele oren doen spitsen. Zodra je de EP opzet, zijn die oren zeker gespitst. De band zet een enigszins eclectisch, vrolijk geluid neer dat bovendien lekker in het gehoor ligt door de jaren '60-’70 elementen die de arrangementen kleuren. Denk daarbij aan funky synths en schallende blazers. De ritmes zijn opgewekt, waardoor de songs dansbaar worden. De nummers Share the Love en Is It Wrong? tonen daarnaast duidelijke (rockende) americana invloeden. Deze verschillende stijlen weten op een goedgemutste manier te verrassen zonder uiterst vernieuwend te zijn. The Cosmic Carnival is een band om in de gaten te houden, want zowel de serieuze muziekliefhebber als de feestganger vindt een warm welkom.

Read more...

Juta - Running Through Hoops

Achter deze bondige, cryptische naam gaat een vijfkoppige band schuil. Het was de Italiaanse Pierluigi Aielli die naar Montreal kwam om zangeres Barbara Adly te bezoeken, waar zich een intieme werksfeer ontplooide tijdens de koude maand april. Later vloog Barbara over naar Italië waar ze verder schreven aan songs en de naam Juta het levenslicht zag. Pas na een aantal ingetogen en geborgen shows werd de hang naar een band te sterk. De jazzmuzikant Dario Mazzucco, indiepianist Pietro Canali en contrabassist/singer-songwriter Ettore Formicone sloten zich bij het duo aan.

Niet lang daarna speelde de band in Canada en eindigde in de Hotel2tango studio voor hun debuutplaat, waar ook Arcade Fire, The Dears en Silver Mt. Zion hun klanken aan de recorder toevertrouwden. Running Through Hoops is analoog geproduceerd en dat zorgt voor een fijne warme sound. Dat Juta begon als duo is goed te horen aan de sobere opbouw van de songs. Gelijk weet Barbare te boeien met haar lieve, doch ietwat krakende stem, waarbij vaak niet meer dan een enkele instrumentale lijn. De band zet meestal later in als een warm gloeiende golf en een lichtjes stuwende tendens. Het geluid kan worden vergeleken met singer-songwriters als Dévics en Sarah Blasko, hoewel Juta toch wel echt een band is. Ook de gelijkenis met bepaalde alternatieve Scandinavische en Nederpopgeluiden valt op. Daarin springt vooral Brown Feather Sparrow eruit. Dit geeft goed aan waar Juta te plaatsen is.

De bereisde, melancholische songs liggen prettig in het gehoor, maar vormen zeker geen clichés. De band klinkt oprecht en weet te raken op emotionele momenten door de arrangementen te openen of juist sluiten. De intimiteit van het begin van Juta blijft behouden en dat houdt Running Through Hoops gelukkig af van grote massa’s.

Read more...

Lonely Drifter Karen - Fall or Spring

De Oostenrijkse Tanja Frinta (Lonely Drifter Karen) maakte twee jaar geleden een erg leuke en originele singer-songwriterplaat die maar weinigen is opgevallen. Grass is Singing was duidelijk een lenteplaat met vrolijke, volkse elementen. De huidige titel wijst doelbewust op dualisme. Die innerlijke strijd uit zich al direct in het openingsnummer Dis-In-Motion dat zowel een ingetogen sombere kant kent als een dikke knipoog met glimlach geeft. Bij de vorige plaat gold dat haar roots in Zweden en Spanje hoorbaar aanwezig waren. Deze achtergrond deelt ze met de eigenzinnige Christina Rosenvinge en ook op Fall or Spring blijft dat verwantschap in stand. Lonely Drifter Karen is iets meer op klanken uit het verleden gericht dan andere speelse excentriekelingen als Hanne Hukkelberg en Clara Luzia. Door het nostalgische tintje is ook Clare and the Reasons een aanknooppunt, hoewel dat zich uit in verschillende vormen. Eventually doet bijvoorbeeld denken aan de ritmes van Gotan Project en Ready to Fall is een catchy soulful nummer. Veel songs hebben zo’n lekker aanstekelijk melodietje en zullen daardoor nog wel even blijven hangen. Dat effect is bij de genoemde Scandinaviërs niet echt aanwezig. Op Fall or Spring krijgt Lonely Drifter Karen meer een eigen gezicht en dat is zo innemend dat het een open uitnodiging is voor een nieuw publiek. Uiteindelijk geeft Fall or Spring, ondanks een stekend modern buitje hier en daar, iedereen toch een fris lentegevoel. Ga vooral luisteren en vergeet dan vooral het heerlijke debuut ook niet!

Read more...

Duke Special - The Stage, A Book & The Silver Screen

Het staaltje dat Ierse singer-songwriter Peter Wilson, oftewel Duke Special, op dit derde album laat zien, moet Joanna Newsom voor zich dulden. The Stage, A Book & The Silver Screen bestaat namelijk uit maar liefst drie schijfjes. Waar bij Joanna Newsom gold dat zij die ruimte nodig had voor haar tomeloze creatieve productiviteit, ligt er bij Duke Special een ander gegeven aan ten grondslag. Nadat hij zijn voorgaande plaat, I Never Thought This Day Would Come, in de rest van de wereld uitbracht, toerde hij uitgebreid, maar belangrijker nog, werd hij uitgenodigd voor enkele bijzondere projecten. Van zijn persoonlijke festival, TV optredens en uitvoering op de Oscar Wilde ceremonie is niets terug te vinden. Daarentegen vinden we bijna drie complete albums met andere literaire wortels.

De eerste van die drie betreft het wereldberoemde toneelstuk van Bertolt Brecht: Mother Courage and her Children (Mutter Courage und ihre Kinder). Voor dit epische vervreemdingsstuk werd de muziek niet geschreven door creatieve evenknie Kurt Weill, maar door Paul Dessau. De muziek op Duke Special’s versie is echter van eigen hand, geschreven op verzoek van regisseuse Deborah Warner, en zo eindigde hij 65 maal op ‘The Stage’ van het theater. De 12 songs zijn een perfecte mix van de kenmerkende stijl van Brecht met jazzy en bluesy invloeden in het bombast en sentiment van opera. De van nature grootse songschrijfstijl en Ierse emotie van Duke Special complementeert dit stuk compromisloos.

‘The Silver Screen’ wordt waarschijnlijk vertegenwoordigd door The Silent World of Hector Mann, geïnspireerd op de roman The Book of Illusions van de beroemde postmoderne auteur Paul Auster. Hiervoor schreef hij niet zelf alle songs. Hij nam de twaalf stomme films van regisseur Hector Mann, die een rol speelt in The Book of Illusions, en schreef het lied Mister Nobody. Voor de overige elf songs nodigde hij bevriende songwriters uit, zoals The Divine Comedy’s Neil Hannon, Ed Harcourt en Matt Hales (Aqualung), om liedjes te schrijven in de stijl van periode van de stomme film (jaren ’20). De diversiteit op dit album, dat daarvan het gevolg is, demonstreert de muzikale kwaliteiten van Duke Special.

Voor ‘A Book’ is dan nog slechts Huckleberry Finn over. Meer nog dan het boek van Mark Twain vormen de vijf liedjes uit de toneeladaptatie van Kurt Weill hier de inspiratiebron. De resulterende EP werd dan ook liefdevol gefinancierd door de Kurt Weill Foundation. In hun ogen behoudt Duke Special de geest van deze componist in zijn uitvoering en gezien de voortzetting van de nostalgische sfeer kan dat goed kloppen. Duke Special blijkt zich goed te lenen voor klassieker werk.

Bij het bijzondere project The Stage, A Book & The Silver Screen is het misschien belangrijker om de achtergrond te kennen dan de muziek te typeren. Het gegeven is intrigerend genoeg om het sowieso te proberen. Bovendien heeft Duke Special laten zien dat met een sterke wil en visie zijn talenten uiterst capabel weet in te zetten, getuige de albums Adventures in Gramaphone en I Never Thought This Day Would Come. Laat dat voldoende aanbeveling zijn, want dit driedubbelalbum is niet voor één gat te vangen. Het is overdonderend goed en de grote moed die ervoor nodig was, maakt Duke Special de Badly Drawn Boy van Ierland.

Read more...

Laila's Birthday, van Rashid Mashawari

Een Palestijnse film waarin het conflict met Israël eens niet de hoofdmoot, maar slechts de tragikomische achtergrond vormt, stemt nieuwsgierig. Extra belonende is het dan als de kijker niet wordt teleurgesteld, maar regelmatig op een onverhoedse lach kan worden betrapt. Het verhaal concentreert zich rondom de als taxichauffeur werkende, op herintreding hopende, rechter Abu Laila. Als rechter is hij nogal op regels en orde, maar als enkeling in een ontwrichte wereld is het moeilijk functioneren. Op grond van regels en wensen weigert hij menige klant, vaak met woedende reacties tot gevolg. Omdat hij voortdurend als plichtbewuste burger het juiste probeert te doen, komt hij toevalligerwijs van de ene in de andere absurditeit terecht. En dat terwijl hij plechtig heeft beloofd na zijn werk op tijd terug te zijn om zijn dochter’s verjaardag te vieren. Laila’s Birthday is een onverwachts originele tragikomedie die het dagelijks leven op Palestijnse straten toont zonder te stereotyperen.

Read more...

Weill, Milhaud, Stravinsky, Hindemith - Das Berliner Requiem, door Flemish Radio Choir, I Solisti del Vento olv Paul Hillier

In het begin van de 20ste eeuw vonden in de muziekwereld vele verschuivingen plaats. Het romanticisme en impressionisme van de fin de siècle kon na de industriële Eerste Wereldoorlog niet behouden blijven. Aan Franse en Duitse kant werden nieuwe ideeën over kunst ontwikkeld die een ombuiging betekenden in neoklassieke richting, maar uiteindelijk pluriform een interesse in ordelijke, wereldlijke muziek (muziek van alledag) inluiden. Daarop hadden traditionele en volksmuziek, jazz, dans en cabaret een belangrijke invloed. Muziek moest worden gebruikt en met toewijding worden gespeeld. De versimpeling van partituren had als doel de toegankelijkheid te vergroten. Oude muzikale patronen kregen vernieuwende aandacht. Daardoor moest de aandacht voor persoonlijk sentiment worden overkomen om muziek een rol te laten spelen in dagelijkse beslommeringen, als een sociale activiteit.

Het repertoire van het Flemish Radio Choir en I Solisti del Vento onder leiding van Paul Hillier toont de diversiteit aan reacties op deze verschuivingen. De blikvanger van de plaat is Das Berliner Requiem van Kurt Weill. Deze componist, sterk beïnvloedt door jazz en volksmuziek, is vooral bekend van zijn muzikale theater (opera’s) in samenwerking met Bertolt Brecht. Das Berliner Requiem is bedoeld als muziekstuk en heeft daarom een andere uitstraling, hoewel de karakteristieke stijlkenmerken aanwezig zijn. Ook de teksten voor dit stuk zijn van de hand van Bertolt Brecht. Tijdgenoot Paul Hindemith wordt gerepresenteerd door Der Tod, waarin zijn hang naar orde en distantiëring na de Duitse oorlog ligt besloten. Igor Stravinsky’s neoklassieke omslag is terug te vinden in zijn objectivistische Octet. Tenslotte sluit Darius Milhaud het rijtje af met zijn nieuwe, polytonale, harmonieën waarvoor teksten gebruikt zijn van de poëet Paul Claudel. De Braziliaanse invloeden hebben nog niet hun intrede gedaan, waardoor de cantates verrassend klassiek klinken. Dit album presenteert een erg interessant repertoire voor degenen die geïnteresseerd zijn in de (vocale) muziek die het experimentalisme van het interbellum willen ontdekken.

Read more...

Dr. Dog - Shame, Shame

Het komt niet vaak voor dat ik een ontwikkeling van ingetogen complexiteit naar een rauwere urgentie kan waarderen. Bij Dr. Dog is het een bescheiden openbaring. De band had altijd vooral aandacht voor het maken van albums. De afgelopen tijd is hun focus verschoven naar optredens. Deze blik naar buiten zorgde ervoor dat de mannen voor het eerst een album opnamen elders dan in hun thuisstudio. Bovendien namen ze producer Rob Schnapf (Beck, Elliott Smith) in de arm om het nieuwe geluid te begeleiden.

Het geluid op Schame, Shame heeft een sterkere constante in de indierock, hetgeen zorgt voor hier en daar een vuige sneer en pakkende ritmiek. Tegelijkertijd is hun voorliefde voor psychedelica en de jaren ’60 niet verdwenen. Dr. Dog is te positioneren tussen Wilco en The Dears met een even verrassende als eigenwijze sound als Goldrush. Dat levert memorabele nummers op als Stranger, Unbearable Why en de afsluiter. Toch hebben ze het schrijven van een compleet album niet vaarwel gezegd. Het onderliggende concept is donkerder en autobiografischer dan ooit. Ondanks thema’s als twijfel, wanhoop, onderblijfsels en zelfkritiek blijft het album over hele linie opgewekt en innemend klinken. Shame, Shame heeft een zeer gevarieerd, maar altijd even solide geluid. Door de minder gepolijste sound ligt er ongereserveerde spontaniteit in de songs. De gelaagde arrangementen zouden echter wijdlopigheid niet toelaten. Daarom laten de songs zonder uitzondering een intense en geconcentreerde indruk achter. Hun horizon verbredend, heeft Dr. Dog hun succesformule op scherp gezet.

Read more...