Per Annum (terugblik 2008/2009)

Op 19 februari 2008 startte ik deze blog, nog niet wetend hoe en of het een lang leven beschoren zou zijn. Precies een jaar later, 366 dagen om precies te zijn (2008 was immers een schrikkeljaar), op het uur af, mocht ik mij MPhil (Master of Philosophy in Archaeology) gaan noemen. Een causaal verbandje? Wie zal het zeggen. In ieder geval bestaat Nieuwe Geluiden een jaar later nog steeds. Nu is een jaar, afhankelijk van perspectief, niet per se lang. Wel heeft het jaar mij meer gebracht dan ik had durven hopen. Maar liefst een ruime 300 platen heb ik aan mijn kritisch oor onderworpen. Voor kortzichtige statistici: dat is bijna een plaat per dag! Gelukkig leidde dit maar al te vaak tot vlug opgepende lofredenen op de creatieve makers. Graag houd ik dat nog even vol, hoewel het helaas veroorzaakt dat er zelden tijd overblijft om een plaat zorgvuldig te laten beklijven, wat op zijn beurt weer maakt dat ik ongetwijfeld vele zaken over het hoofd heb gezien of foutief heb weergegeven. Een professioneel risico waarvoor ik vanzelfsprekend de verantwoordelijkheid draag. Mijn wens was, is en blijft niet meer dan dat mijn mening de lezer helpt een weg te vinden in de muzikale en, bij uitzondering, filmische jungle die ons iedere dag overspoelt. Met name voor de werken die maar met moeite hun hoofd boven water houden, is die extra aandacht welgemeend en goedbedoeld. De grote namen die sporadisch langskomen dienen het doel deze blog ook stevig te verankeren in de realiteit. Natuurlijk is alles onderhevig aan mijn willekeur. Laat het lezen een ontdekkingstocht en de klanken en beelden je welbevallig zijn. Zo open ik met een kinderlijke grijns nog bijna dagelijks de brievenbus. Afhankelijk van de paden die ik hoop in te slaan het komend jaar, verwacht ik niet dat ik dergelijk niveau van productiviteit alleen kan volhouden. Voorlopig is de voorraad platen hier nog lang niet op en groeit bovendien regelmatig. Zolang er muziek gemaakt wordt en ik kan horen en schrijven, verwacht ik dat dit geluid, in huidige of nieuwe vorm, niet gauw een stille dood beschoren zal zijn.

Read more...

The Giants of Húsavík - In a Cabin with The Giants of Húsavík

IJsland behoeft al vele jaren als bijzonder muziekland geen enkele introductie. Met deze plaat in het vooruitstrevende ‘In a Cabin with’ project, waar ik al eerder over berichtte, kunnen we gaan uitvissen of het de mensen of het land verantwoordelijk zijn voor de muzikaliteit. Maurits Westerik (de zanger van GEM) werd voor deze gelegenheid uitgenodigd om samen met Jason Kohnen (o.a. Bong-Ra en Kilimanjaro Dark Ensemble) in slechts acht dagen een plaat op te nemen in Sandgerdi. Dit is het verrassende resultaat. Het is even wennen aan de combinatie van Maurits’ jeugdige en snerpende stemgeluid in combinatie met de weidse en volle ambient geïnspireerde klanken. Juist die onbalans geeft ook een constante spanning in de composities. De tegenstellingen die IJsland rijk is zijn op muzikale wijze uitgestrekt tot een luisterrijk geheel. Een donker en ruw randje zorgt ervoor dat de plaat zeker niet overgeproduceerd klinkt. Met reuzenvisie en reuzenkracht bouwen deze onderkoelde Nederlanders grillige, onvoorspelbare landschappen. Ze zetten een potente sfeer neer die, zoals vele Scandinavische voorbeelden, de snerende koude naar een geborgen warmte te vertalen. Met mythische reuzen, watervallen, zee en onstuimig rijzige geisers blijkt IJsland een onverslaanbare partner. The Giants of Húsavík klinken zo avontuurlijk als verwacht mag worden.

Read more...

The Leisure Society - The Sleeper

Al toen de eerste nummers op Myspace verschenen stond voor mij vast dat een langspeler van The Leisure Society onvermijdelijk was. Zie hier het resultaat van ongetwijfeld noeste arbeid. Fijne geluiden samengebracht in nog fijnere melodieën, wat leidt tot folky popliedjes om van te smullen. Het is bijna onmogelijk dat The Leisure Society hiermee iemand tegen de borst stuit. De bandnaam had ook niet beter gekozen kunnen worden en geeft in combinatie met de albumtitel al goed weer wat je kunt verwachten. De nummers op The Sleeper ontlenen hun ontspannen expressiviteit aan eenvoudige middelen. De versieringen die aan de toegankelijke melodieën worden toegevoegd en het instrumentarium op mooie wijze verrijken zijn op z’n minst dromerig. Zacht wiegende ballades pakken laten je deinen in warme dekens voor een knapperend haardvuur. Soezen is een must. Dat wil overigens niet zeggen dat er muzikaal niets te beleven is. In tegendeel. De akoestische dromen van The Leisure Society zijn even charmant als perfect. Dit is het vriendelijkste debuut tot zover dit jaar en alweer is de Willkommen Collective verantwoordelijk. Wat een heerlijke plaat!

Read more...

Lasse Passage - If you don't have time to cook, you don't have time to live

Kabbelende gitaarlijntjes doen de muziek van Lasse Passage bedrieglijk simpel lijken. Een ontspannen dromerig sfeertje zet de toon. Lichte vocalen zetten voorzichtig breekbare melodieën aan. Dat zijn echter niet de enige ingrediënten op deze plaat. Ongemerkt snel wordt daar even een stevige draai aan gegeven. Opvallende en beklemtoonde omslagen zijn intrinsiek deel van het schrijverschap. Hierdoor heeft dit debuut direct al een kenmerkende visie. Op basis van sonore, diepe baspartijen ademt het album een bezwerende rust uit, als een langzaam en trefzeker uitrollende compositie. Lasse Passage schrijft onmiskenbaar popliedjes. Dit verhult een achtergrond in de klassieke muziek. Zoals vaak blijkt ook hier dat dit tot artistiek verhogende resultaten leidt. In de details vindt je fragmenten van wereldmuziek, een diversiteit aan instrumenten en jazz; ongetwijfeld het resultaat van zijn wereldreizen. Deze veelheid aan invloeden laten stilistisch spannende sporen na in de harmonische arrangementen. Percussie en ritmeaccenten zijn zelfverzekerd subtiel gehouden. Lasse verloochent zijn Noorse afkomst niet en ook zijn (tijdelijk) verblijf in Nederland lijkt muzikaal niet uit de lucht gegrepen. Uiteindelijk knipoogt de symbiose van het slotnummer naar Mechanical Bird en Rautavaara en is de creatieve cirkel rond. Hiermee is wat een gemakkelijke laidback surfplaat had kunnen worden daar verre van gebleven. Achter het eigenzinnige geluid lijkt een boodschap schuil te gaan die suggestief wordt herhaald in de titel. Lasse heeft duidelijk de tijd genomen om zijn precaire melodieën aan de plaat toe te vertrouwen. Zo is het ook raadzaam om de nummers tijd te gunnen te aarden. Dat zou met de tijd je overal ter wereld kunnen brengen.
Beter laat dan nooit: morgenavond (1 maart) 20:00 speelt Lasse Passage in de Regentenkamer te Den Haag

Read more...

Lampshade - Stop Pause Play

Nog geen volwaardige opvolger, maar wel een goed gevulde EP van dit eigengereide Deens/Zweedse gezelschap. De bijzondere vocalen van frontvrouw RebekkaMaria zijn inmiddels ook bekend van haar soloproject. Ik ken geen enkele andere band die op dergelijk aangename wijze de zwaardere genres combineert met melodische en perfectionistische popliedjes. Als een satijnen laken bespeelt de melodielijn de zware fundamenten in de arrangementen, wat de muziek een tegelijkertijd etherische en speelse laag meegeeft. Ze zijn de belichaming van de bandnaam; een schemerige helderheid. Knap is het ook hoe de band wederom een hoorbare ontwikkeling heeft doorgemaakt. Deze keer is die vooral toe te schrijven aan de toevoeging van nieuwe gitarist, zanger en songschrijver Erik Nylén, die een duidelijk stempel drukt. Even prachtig als opmerkelijk is het kunstige duet met Faeröer singer-songwriter Teitur in de hymne Silkesår. De Deense taal complementeert als altijd het bandgeluid op zinderende wijze. De groei van de band lijkt een hernieuwde belofte voor de toekomst. Toch verwijst de EP titel naar de vertwijfeldheid in de band door te gaan, te pauzeren of te stoppen. Daarmee zegt de EP vooral: verlies ons niet uit het oog. Daar sluit ik me graag bij aan. Laten we hopen dat de balans positief uitslaat, want de complexe en expressieve composities van Lampshade zouden we niet graag willen missen.

Read more...

Woodpigeon - Treasury Library Canada

Daar zijn ze weer. Het folkorkestje uit Canada met de lieve popliedjes. What’s new? Relatief weinig, behalve dat de leuke nummers op deze plaat wat directer zijn. Misschien dat de rijpingstijd voor nog eens veertien nummers een beetje aan de korte kant was. Toch is het ook niet een onbetwist verlies. De bijzonder rijke creaties blijven leunen op belangrijke troeven in complex samenspel en compositie. De spontaniteit voegt zelfs vaak een extra laagje toe. Waar anderen Arcade Fire en Sufjan Stevens wat gemakkelijk hanteren als referentiepunten, zie ik eerder gelijkenis in The Delano Orchestra, Cocoon, Noah and the Whale en zelfs, door de biografische tendens, Peter & the Wolf. Misschien dat Canada de hand heeft in die Franse connectie. Het is wellicht ook wat flauw om te willen vergelijken met de orkestraties van Sufjan Stevens die we al lang in onze harten gesloten hebben. Anders is anders, niet minder dan. Er wordt mijns inziens door Woodpigeon ook duidelijk een andere methode gehanteerd en een ander effect beoogd. Deze opvolger is minder dromerig en volgt een sterkere folklijn. Het geluid blijft nog wel onbezorgd en aangenaam toegankelijk. Moeiteloos is de meest treffende beschrijving, vooral refererend aan de grote productiviteit. Dat leidt wel tot een gebrek aan spanning op Treasury Library Canada t.o.v. Songbook, wat makkelijk vergeven is. Voor de volgende plaat is een iets ruimere planning echter raadzaam.

Read more...

Woodpigeon - Songbook

Woodpigeon is een dromerige folkpop band uit Calgary, Canada, die in het tijdsbestek van drie maanden twee volledige albums produceerde. Deze plaat, Songbook, is daarvan de eerste. Bij dergelijke productiviteit doemt de vraag of de kwaliteit wel zodanig is dat het niet overbodig wordt. Gelukkig is dat op Songbook geenszins het geval. Het gezelschap musiceert met plezier en maakt kleine liedjes met subtiele, doch complexe composities. De nummers kennen een gebalanceerde, maar uitgebreide bezetting. De vaak lange songtitels lijken direct afkomstig uit dagdromen. Het geluid is dan ook overwegend onbezorgd zonder uitgesproken vrolijk te worden. Volgens frontman Mark Hamilton is de inspiratie eerder de biografie van de toerende band. Ook dat is aannemelijk. Niet alleen vanwege de titel blikken mijn gedachten even terug naar de Franse band Tazio & Boy, hoewel de donkere randjes hier ontbreken. Songbook is een prettige, bijna lieve plaat, die nergens opzien baart en juist daardoor goed gedijt.

Read more...