Jeremy Larson - Salvation Club

Een herkenbare opaak kristallen stem introduceert ons dit stevige droompop album. Jeremy Larson maakt op zijn nieuwe plaat opnieuw indruk met zijn veerkrachtige stem die voortdurend prachtige wendingen maakt ter meerdere eer en glorie van de popsong. Zijn debuutplaat werd in ons land nooit opgepikt. Misschien niet verwonderlijk, want aan de oppervlakte lijkt hij niet veel meer te brengen dan een redelijke makkelijk in het gehoor liggende singer-songwriterplaat van de Amerikaans sentimentele soort. Daarmee is Jeremy Larson echt tekort gedaan. Dat duidde ik reeds aan bij zijn debuutplaat en bij Salvation Club kan ik dat zonder reserveringen herhalen.

Jeremy heeft een zekere hang naar perfectie zonder creativiteit daarmee met voeten te treden. Lang niet alles is gladgestreken: perfectie is te vinden in de schone productie en de feilloos gecomponeerde liedjes. Die liedjes volgen lang niet allen de gouden oude regels van de popsong. Jeremy maakt wel dankbaar gebruik van de succesvolle lessen die daaruit te leren zijn. Ten opzichte van het eponieme debuut is in de essentie niet veel veranderd, hetgeen betekent dat de schoenmaker zich wijselijk bij de leest houdt. Ontwikkeling is tegelijkertijd onmiskenbaar. Er is grotere aandacht voor klassieke, akoestische vormen van instrumentatie. De orkestraties groeien daardoor in hun verschijningsvormen. Hoewel het zwaar aflopende randje in zijn songschrijverschap bewaard is gebleven, uit zich dat niet langer expliciet in heftige rockuitbarstingen. Het wordt nu eerder als een constructief fundament gebruikt. Dat staat de songs bijzonder goed. Ze worden groots en meeslepend zonder door clichématig sentiment van de zanger te worden gedragen. In navolging van zijn debuut zijn verschijningen onder beeld niet uit te sluiten. De melancholieke zwieren in enkele ballades geven voldoende aanleiding. Eenvoudig gezegd, geeft deze aanpak een gevoel van urgentie dat juist wordt versterkt op de intieme momenten waarop gas wordt teruggenomen. Zijn gevoel voor melodie en harmonie stelen op diverse momenten de show. Dat zorgt voor zinderende zwijmelmomenten die de nodige sidderingen langs de ruggengraat sturen, zoals Richard Walters dat ook zo mooi beheerst. Naast deze collega zouden ook Greg Laswell, Thirteen Senses, Maximilian Hecker en zelfs Stateless als mogelijke ijkingpunten kunnen worden gebruikt. Jeremy begeeft zich niet onder de grootste namen, noch onder de kleinste talenten.

Luisterend naar Salvation Club wordt snel duidelijk dat Jeremy Larson met zijn opvolger simpelweg het recht op muzikale erkenning opeist. Is het niet juist de kunst om in het hedendaagse popgenre populair genoeg te klinken om vervolgens te overdonderen met eenentwintigste-eeuwse oorspronkelijkheid? Er schuilt een risico in het slechts blindelings huldigen van de geliefde volgelingen van actuele folktrends. Niet dat alle aandacht voor bepaalde namen in die scenes onterecht is, maar vergeet niet dat ook op andere fronten sprankelende platen worden gemaakt. Verlies je niet in een nodeloze zoektocht naar kunstzinnige pretenties achter de pop. Jeremy Larson laat duidelijk horen waar hij de mosterd haalt, waarmee aanvankelijk het air van goedkope winst wordt gewekt. Indien de oren worden opengezet, vindt je op Salvation Club twaalf eerlijke poppareltjes die als zodanig mogen worden genoten.

Read more...

The Go Find - Everybody Knows It's Gonna Happen Only Not Tonight

De Belgische elektropopper komt weer met een nieuw album. Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight is daarmee het derde album van The Go Find, de uitlaatklep van singer-songwriter Dieter Sermeus. De elektropop van The Go Find is enorm ontspannend, zelfs haast mellow. Het zijn getemperde popsongs die heerlijk loom weg luisteren. Vergelijk het met de eerste Raz O’Hara and the Odd Orchestra en tel daar de een creatieve kwinkslag à la Bird and the Bee of Anderson bij op. In iets extravertere songs zou je kunnen spreken van een rockloze versie van Phoenix. Het is in ieder geval niet heel erg jazzy, noch gevoed door dance of folk. Bij The Go Find is het pop wat de klok slaat. Het zachtzinnige, gladgestreken geluid van het huidige album doet de favoriete vergelijking met Grandaddy niet echt meer standhouden. Van al deze zaken zijn echter wel sporen terug te vinden. Daardoor klinkt The Go Find plezierig vertrouwd. Misschien is het duet One Hundred Percent nog wel het opvallendst. Dat is ook een punt van kritiek, want het album laat kansen voor expressieve variatie liggen. Zou Dieter zo nu en dan eens uit de band springen, zou dat een spannender album opleveren. In plaats daarvan blijft Everybody Knows veilig en makkelijk. Dat maakt dit een fijne plaat, maar niet veel meer dan dat.

Read more...

Savoy Grand - Accident Books

Savoy Grand kan goed worden getypeerd als een Britse versie van het slow fidelity orchestra, zoals het Groningse Audiotransparent zich liet noemen. Met het huidige album van Audiotransparent gaat deze vlag niet echt meer op, maar Savoy Grand blijft hun geweldige slow- en sadcore formule trouw. Accident Book is hun vierde album en slaat geen wezenlijk nieuwe wegen in. Dat is in vele opzichten de grootste verdienste van deze plaat. Savoy Grand heeft al jaren hun sound geperfectioneerd en er valt geen speld meer tussen te krijgen. De negen composities op Accident Book bewegen in een uiterst traag, maar onstopbaar tempo voort. In vergelijking met Audiotransparent is er geen hoofdrol voor strijkers weggelegd. Dat maakt dat de band meer weg heeft van het geluid van The White Birch en Eskobar. Tegelijkertijd blijft er een warmere sfeer bewaard dan bij deze Scandinaviërs. De band heeft zo zijn eigen werkwijze die ze ertoe bracht een eigen studio te bouwen in een oude melkboerderij. Toen dit gebouw onbruikbaar werd verklaard, zijn verschillende songs ook op andere locaties in Nottingham opgenomen. De langzaam vormende songs luisteren naar een uitgesproken visie. Daarin is geen ruimte voor nodeloze opsmuk. Net als in hun woorden gebruikt de band instrumentaal niet meer dan strikt noodzakelijk. Dat zorgt voor het kristalheldere, pure en toch geborgen geluid. Accident Book is een schitterend album waarin de luisteraar zich verliest in oases van rust en aangenaam bekende pracht.

Read more...

Saxon Shore - It Doesn't Matter

It Doesn’t Matter volgt The Exquisite Death of Saxon Shore uit 2005 op. It Doesn’t Matter is daarmee reeds de vijfde release van deze Amerikaanse postrock band. Waarschijnlijk heeft het in de juiste kringen voor het genre de nodige aandacht gekregen, maar als verstokte popliefhebber, zelfs in brede zin, is mijn kennis hierin beperkt. Sprekend over een postrockband als Saxon Shore, die het vooral moet hebben van uitgesponnen soundscape-achtige composities, de nodige ambient trucages en progressive gitaarmuren, vormen de bands die de grenzen enigszins zijn overgetrokken een logisch begin voor recensies. Dan heb ik het natuurlijk over Sickoakes en, in mindere mate toepasselijk, Sigur Rós en volgelingen.

It Doesn’t Matter is in grote mate instrumentaal, maar zo af en toe doen vocalen hun zwevende intrede. Het gaat duidelijk meer om muzikaal gevoel en sfeer dan om teksten. Wanneer de muziek niet de zwaar is kan zelfs nog wel gedacht worden aan British Sea Power’s soundtrack Man of Aran. Aan de andere kant is bij veelvuldig gebruik van een percussief geluid Baltic Fleet een mogelijk aanknopingspunt. Dichter bij huis vinden we ook nog het Utrechtse Sennen. Het is echter verrassend dat Saxon Shore tegelijkertijd ook uitgesproken popkenmerken niet schuwt. Zo kan het zijn dat bepaalde nummers klinken alsof slechts een gezongen partij ontbreekt. Dat houdt het album luchtig en goed beluisterbaar. Het zware gewicht van progressive rock wordt ontweken. It Doesn’t Matter is dus een album dat zelf ook van over de grenzen snoept.

Read more...

Danish Daycare - A Story of Hurt

Danish Daycare is het geesteskind van Daniel Jönsson. Die tekende voor vrijwel alles op deze plaat, afgezien van de mastering en artwork. Het is twijfelachtig of dat een wenselijk effect gehad heeft. Daniel Jönsson grijpt naar wollige, dikke synth klanktapijten. Dat vormt met de ietwat zware en vergrote vocalen voor een behoorlijk foute combinatie. Vooral omdat zijn stem ofwel niet goed getraind is ofwel nog moet groeien. De muziek lijkt technisch niet echt van deze tijd. Met de mogelijkheden van dit moment is een verzorgder en helderder geluid te verkrijgen. Bovendien mist de plaat variatie, ondanks de grote hoeveelheid elektronische hulpmiddelen. Daniel onderneemt duidelijk vele pogingen om sfeer te creëren, maar de manier waarop mist doel. Het komt grotendeels geforceerd en afgezaagd over. Ook in de songstructuren en melodieën grijpt hij naar overbekende en uitgemolken methoden. De plaat laat zien dat hij weliswaar een muzikant is en dat er een zekere potentie aanwezig is, maar de pogingen tot originele en creatieve uitvoering simpelweg niet uit de verf komen. Al het sentiment gaat daarom verloren en aangezien het ook niet als een eenvoudig popliedje te beluisteren is, zal de gemiddelde muziekliefhebber A Story of Hurt gauw zat zijn.

Read more...

Sukilove - Static Moves

Wat betreft de Belgische Sukilove loop ik achter de feiten aan. De afgelopen negen jaar maakte deze uitzonderlijke band een flinke opmars die gepaard ging met de nodige schijven. Static Moves is daarvan de meest recente. De band roemt zich om zijn onvatbaarheid. Nu hebben genreomschrijvingen al reeds lange tijd afgedaan. Ze dienen louter nog als gidslijn of indicatie. De grote hoeveelheid genres waaruit door het gros van de nieuwe artiesten wordt geput, maken dat de muzikale 21ste eeuw misschien wel het beste kan worden getypeerd als een tijd van eclecticisme en integratie, hetgeen overigens ook in de wetenschap geen onbekend fenomeen is. Sukilove is dus ontegenzeggelijk een kind van zijn tijd.

Het meest opvallende aan de nummers op Static Moves is de uitgesproken donkere ondertoon die in alles lijkt door te sijpelen en daarmee een constante fundering vormt. Die fundering kan echter wel verschillende vormen aannemen. Een donkere ondertoon voor hedendaagse bands kent men vooral van grote voorbeelden als Interpol en Editors. Vaak ook is er sprake van de nodige jaren ’80 referenties. Dat is bij Sukilove niet echt het geval. Voorbeelden die ook wel raad weten met diepe donkertes zijn Archive en Stateless; beiden in de zin van progressive rock en vooral dance. Dat eerste genre is niet geheel onterecht vaker gebruikt voor de muziek van Sukilove, evenals het mijns inziens minder typerende gothic. Sukilove brengt echter andere kenmerkende factoren ten tonele. Ze houden namen van hetzelfde knip-en-plak en experimenteerwerk als akoesmatische en folktronica georiënteerde acts. Daardoor blijft melodie een wezenlijk onderdeel van de mix. Zodanig zelfs dat deze vrijwel altijd de boventoon blijft voeren ondanks het roestige, knarsende, snerende en noisegeweld op de achtergrond. Na deze analyse borrelt er wel een treffende referentie naar boven, namelijk: Fields. Fields is een band met roots in verschillende landen en we wachten al geruime tijd op een beloofde opvolger van het debuut. Fields toonde zich van de zware kant waar het ruige gitaarrock betreft, hetgeen bij Sukilove alleszins meevalt.

Dat Sukilove met alle experimenteerdrang en de donkere fundamenten toch relatief plezierig, luchtig klinkende poprock songs aflevert, is waarschijnlijk te danken aan de grote ervaring van voorman Pascal Deweze. In zijn studio werden ook Sukilove’s platen opgenomen. De hechte en melodische grondslag zorgt voor een uitzonderlijk plaatje dat toch in de breedte goed beluisterbaar blijft.

Read more...

In A Cabin With Stan Diego - The Incredible Comeback of Stan Diego

The Incredible Comeback of Stan Diego heeft zojuist een promotie van download naar plastic doorgemaakt en bereikt me in een bitterzoet vormgegeven pakketje. Het is het nieuwste product van het in toenemende mate internationale Nederlandse succes van In a Cabin With. Ondanks de ongelofelijke uitdaging die dit project voor de organisatoren en muzikanten vormt, heeft het nog geen enkele teleurstelling opgeleverd. Dat gebeurt met The Incredible Comeback of Stan Diego ook niet.

In het begin klinkt ieder nummer op deze plaat klinkt weloverwogen en goed overdacht. De semispontane synth en electronica klanken moeten even de tijd worden gegund om in te werken, maar het duurt niet lang voordat je de tred te pakken hebt. Bij Tension and Release weet ik even niet goed wat de bedoeling is aks nummer. De voortzetting Go lijkt een iets zwaardere lijn te willen benadrukken, maar houdt de aandacht niet echt vast. Stan Diego herpakt vanaf From the Heart echter weer de controle. Variatie en structuur boeien weer en de soms bijna klassieke jazzy popmelodieën krijgen wederom de volle aandacht. Door de drukke achtergrond van synthetische en elektronische klanken sluit Stan Diego aan bij het Nederlandse Bauer en ook het eclecticisme van het experimentelere Beck. Naast de alom aanwezige electropop associeer ik Stan’s vocalen telkens onwillekeurig met de jaren ’90. Er zit een zoet zweempje in dat tot consoliderende tevredenheid stemt, zoals ook Aqualung verzadiging biedt.

The Incredible Comeback of Stan Diego is eigenlijk geen singer-songwriterplaat. Het is het resultaat van een samenwerkend duo, Stan Vreeken en Paul Willemsen, en nog enkele muzikanten die zich in Tonatico (Mexico) bij hen voegden. Paul Willemsen speelde eerder in Zuco103 en Shane Shu. De vrolijke powerpopachtige aanpak van Shane Shu is een referentie, hoewel slechts in getemperde vorm. Stan Vreeken maakte eerder al een plaatje met In a Cabin With en is ook de man achter Along Came Stan. Dat laatste project is mij onbekend en daardoor krijgt de ‘Comeback’ extra betekenis. Of die ook ‘incredible’ gaat zijn, valt te bezien. Daarvoor is geen doorslaggevende succesformule aanwezig. Een onderhoudende en leuke plaat is het zeker.

Read more...