Savath y Savalas - La Llama

De voornaamste man achter Savath y Savalas is Guillermo Herren die wereldwijd furore maakte met zijn vorige project: Prefuse 73. Naast hem werken Eva Puyuelo Muns en Roberto Carlos Lange als vaste leden mee op La Llama. Als groep die zijn basis gedeeltelijk in Barcelona en New York zegt te hebben, steden die fier en innovatief op de voorgrond staan, is het bijna logisch dat het geluid van Savath y Savalas vooruitstrevend klinkt. La Llama kwam uit op Stones Throw, maar had voor een Warp act (Herren’s oude label) door kunnen gaan. Gelukkig hoeft men voor innovatieve elektronica al lang niet louter naar dat label toe. De wisseling van de wacht van labels, maakt dat Guillermo Herren een fris uitgangspunt heeft voor La Llama. De songs zijn intrigerend door hun complexe composities. Het tempo ligt overwegend laag, waardoor er rijke, sfeervolle soundscapes ontstaan met verwonderende melodische fragmenten. De rode draad blijft echter altijd bewaard. Psychedelische invloeden zijn talrijk op dit wonderbaarlijke album.
Met enige omzichtigheid zou de vergelijking met Shrift en Broadcast kunnen worden gemaakt. Ook triphop geeft een aanknopingspunt, maar Savath y Savalas maakt specifiek, doch spaarzaam, gebruik van Zuid-Amerikaanse invloeden. Deze bewerkstelligen misschien een vergelijkbare sfeer, maar klinken beduidend anders. Het elektronische experiment lijkt een flinke tik van de jaren ’60-’70 te hebben meegekregen. Ondanks dat experiment blijft de groep vriendelijk en toegankelijk klinken, tenminste voor diegenen die zich weleens vaker aan muzikale avonturen wagen. Voor anderen kost het doorgronden van de eigengereide sound zeker meer moeite. Moeite die hoe dan ook wordt beloond, want zodra je meedrijft op de meeslepende songstructuren ontdek je werelden die je alleen misschien nooit had bereikt. De op het eerste gezicht afstandelijke werelden worden uitnodigend en zeldzaam mooi. Savath y Savalas profileert zich succesvol met een uniek en avant-gardistisch geluid dat tegelijk zeer genietbaar blijft.

Read more...

Franz Nicolay - Major General

Singer-songwriters lijken zich altijd net wat meer vrijheden te permitteren, minder beperkt door genrebeschrijvingen en bevestigend conformisme. Franz Nicolay toerde met o.a. The Hold Steady en World/Inferno Friendship Society alvorens zijn debuutalbum wereldkundig te maken. In oktober doet hij Nederland aan ter ondersteuning van Chuck Prophet en later nog toert hij met Mark Eitzel (American Music Club) aan wiens soloalbum hij zijn medewerking verleende. Op Major General spreidt hij een prettige, ongeremde grootsheid tentoon. Als een nieuwbakken Elvis Costello waagt hij zich aan een grote diversiteit aan stijlen die hij krachtig, bijna theatraal vormgeeft. Hij toont zich een man van de wereld. Eentje met vele gezichten en vele verhalen die hij begeesterd weet te interpreteren. Major General is een album met puur singer-songwriterwerk. Daarbij neem je de kleine imperfecties als een aanbeveling en geniet je van de excentrieke trekjes en opmerkelijke vondsten. Franz Nicolay lijkt een rockende inborst te hebben, die hem niet weerhoudt van jazzy uitstapjes en rijke, folky orkestraties. Het is zeker niet allemaal stevig werk, maar op Major General leef je toe naar apotheosen die worden uitgevoerd met een bombastische boventoon. Dat doet niet af aan de kwaliteit van een sterke ballade als World/Inferno vs. The End of the Evening dat zijn volle stemgeluid de ruimte geeft. Als vervolgens een dynamisch nummer als Dead Sailors en een klassieke jazzsong als Do We not Live in Dreams? kunnen volgen, is duidelijk dat Franz Nicolay garant staat voor een muzikale variétéavond.

Read more...

The Wooden Birds - Magnolia

Het is een bijzondere kunst om muziek te maken die eigenlijk per definitie een rustgevende en vertrouwde uitstraling heeft. Het debuut van de nieuw gevormde groep The Wooden Birds ademt de liminale sfeer van wachten en reizen. Een sfeer waarin tijd tastbaar wordt. Het roept een gevoel op waarvan je direct lijkt aan te nemen dat het er altijd al geweest is en voor altijd zal zijn. Dat komt omdat bij aanvang van de nummers eigenlijk gelijk een muzikaal niveau aangenomen wordt dat onveranderd door kabbelt in het vervolg. De nummers hebben daardoor haast onopgemerkte koppen en staarten. Dat klinkt allemaal wat laf en weinig dynamisch, maar de wijze waarop The Wooden Birds Magnolia componeren en spelen, heeft een aangename uitwerking. Het maakt je geestestoestand zwanger van verwachting en geeft na afloop een voldaan gevoel. Toch lijkt er in die tijd weinig te zijn bereikt. Andrew Kenny en David Wingo staan aan de basis van The Wooden Birds. De grondslag vanuit American Analog Set van Andrew Kenny is duidelijk herkenbaar. Als we The Wooden Birds hun eigen plekje in het muzikale spectrum laten ontdekken kom ik uit op een getemperde mix van Yo La Tengo en Tara Jane O’Neil met een vleugje Sufjan Stevens, terwijl ze wat verder verwijderd blijven van gebruikelijke alt americana dan bijvoorbeeld Grand Archives, waarmee ze ook op tour gaan. Dat zijn niet de minste namen, maar Magnolia is ook een knappe plaat. Hun muziek zal niet voor iedereen bevredigend zijn. Wie op zoek is naar een climax en pit moet met ruime boog om dit album heen lopen. Voor diegenen die berusting nodig hebben, is hier het verzachtende antwoord.

Read more...

Benoît Pioulard - Temper

Op Temper hoor je een wonderlijke mix van klanken die niet gemakkelijk in genres te vangen is. De composities zweven tussen experimentele ambient soundscapes en singer-songwriter liedjes in. Temper is het tweede officiële album van de Amerikaan Thomas Menuch, ondanks de Frans aandoende artiestennaam. Het album zet de lijn die op het even opmerkelijke debuut, Précis, werd ingezet onverminderd voort. In veel gevallen bestaat de basis van de nummers uit vlot tuimelende, strelende gitaarpartijen. Daarachter schuilen uitgestrekte elektronische klanken en zacht gevormde texturen van noise; de steunbalken van de intrigerende akoestische structuren. Daarbij zingt Thomas met een lome en breekbare fluisterstem. De liedjes lijken bijna te prevelen, waardoor er een haast sacrale intimiteit ontstaat. De verzameling samples en geluiden, die hij ritmisch gebruikt om zijn composities een complexe diepgang te geven, lijken puur op klankkleur en sfeer associaties te zijn geselecteerd.
De licht experimentele visie zweeft tussen rust en ritme in. Er zijn zeker genres waar hij zijn sound aan ontleent, zoals ambient pop, folk en americana. Het eerdere werk van Winterpills, die zelf ook een redelijk unieke stijl hebben, is een voorzichtig aanknopingspunt. Veel duidelijker is echter de vergelijking met de bijzondere artiesten die bij Own Records gevonden worden, zoals Khale en Squares on Both Sides. Het is dan ook niet vreemd dat Kranky Temper uitbracht, want ook daar houden ze van pioniers. Daarnaast begrenzen de ambient pop van het Noorse The White Birch of de rustige kant van elektronica kunstenaars Broadcast het muzikale spectrum van Benoît Pioulard. Het tempo van de natuur en het verloop van het landschap lijken primaire inspiratiebronnen op Temper. Dat levert een heerlijk verfrissend album op dat ook voor de minder koene muziekliefhebber goed te doen is, ondanks zijn avontuurlijke inslag. Ik ben erg benieuwd naar de toekomstige ontwikkeling van deze nog jonge Amerikaan en zijn alter ego Benoît Pioulard.

Read more...

Regina Spektor - Far

In rap tempo heeft singer-songwriter Regina Spektor furore gemaakt met haar expressieve en oprechte popliedjes. Haar eerste drie albums wisten niet direct een groot publiek aan te spreken, maar met het voorgaande Begin to Hope was dit definitief over. Met enige regelmaat schalden liedjes van Regina ook uit de beeldbuis in plaats van de stereo. Far zal die lijn alleen meer verder doorzetten en nieuwe groepen aan zich binden. Regina Spektor weet haar bijzondere talenten dan ook op zo’n manier in te zetten dat ze tegelijkertijd oorspronkelijk en eigenzinnig alsook toegankelijk blijft. De basis van haar boeiende songs is doorgaans openhartig sober. Vaak is er een dwingende hoofdrol voor de piano, die eenvoudig doch zeer smaakvol wordt gebruikt. Daarbij vallen de epische arrangementen op door haast klassiek te noemen eigenschappen. Als we aan expressieve vrouwelijke singer-songwriters aan een piano denken, kunnen namen als Tori Amos en An Pierlé eigenlijk niet ontbreken. Daarnaast bezit Regina Spektor de tijdloze zeggingskracht waar een troubadour als Aimee Mann haar levenswijze, observerende albums mee vult.
Er hangt een overwegend zware, duistere atmosfeer op Far. Regina Spektor heeft echter niet alleen een sombere en bedachtzame kant. Spontane explosiviteit brengen je niet alleen naar diepe donkertes, maar kunnen ook worden voorzien van een aanstekelijk vleugje vrolijkheid (luister maar naar de opgewekte lofzang Dance Anthem of the ‘80s). Oppervlakkig wordt het nooit en een standaard liedje lijkt ze niet te kunnen schrijven. Des te opmerkelijker is de huidige liefde van het grote publiek. Natuurlijk is dat niet uniek, denk maar aan Emiliana Torrini of A Fine Frenzy, hoewel hulp van hogerhand daar meestal een rol in speelt. Regina staat tevens sterk op eigen benen. Op Far laat ze, nog meer dan voorheen, een volgroeide grote klasse horen. Ver uiteen liggende muzikale sferen worden door de verandering van het timbre in haar stem versterkt. Zo weet ze nummers te zingen die doen denken aan een zeer ingetogen versie van Coldplay structuren. Deze winnen enorm aan kwetsbaarheid in de singer-songwriter setting. In Blue Lips komt dit verrassend mooi tot uiting. Dit is gelijk één van de vele hoogtepunten die het album rijk is. Een andere song die zeker ook genoemd moet worden is Laughing With. Dit subtiele en aangrijpende nummer vangt het korte moment waarop blijkt dat een lach en een traan erg dicht bij elkaar liggen. De manier waarop Regina de essentie van die emotie weet te pakken is bloedmooi. Daarnaast schuwt ze ook de massieve overrompeling van het grote gebaar niet.
De tekstuele dimensie is op Far minstens zo belangrijk. Regina Spektor maakt bij uitstek songs die in positieve zin opvallen door hun knappe en fijnzinnige lyrics; tekenend voor de originaliteit van haar talent. Haar inspiratie ontspringt vanuit een visionair wereldbeeld dat aanleiding geeft tot het vertellen van associatieve verhalen. Far is een absolute, en hopelijk voorlopige, kroon op haar werk: een album dat aanzet tot denken en dromen.

Read more...

Yo La Tengo - Popular Songs

Het gonsde al ver voor de release van de geruchten dat Popular Songs een heel andere kant van Yo La Tengo ging laten horen dan we gewend zijn. Hoewel de stijlontwikkeling onmiskenbaar is, kunnen de fans van het vertrouwde geluid gelukkig ook rustig ademhalen. Op Popular Songs komen nummers voorbij die uit de herkenbare en geliefde songstructuren en klanktexturen zijn opgebouwd. Daarin is Yo La Tengo eigenlijk al jarenlang uniek, maar zeker niet eenkennig. Dat blijkt ook telkens weer uit de grote diversiteit die op ieder album te vinden is. Op Popular Songs wisselen de verschillende kanten van de ervaren band elkaar constant af en doen dit in de overtreffende trap. Zo gaat een rauwige song hand in hand met een lieflijk ingetogen ballade en kan een ijzersterk pakkend ritme met de zo bekende knipoog in vocalen en arrangementen volgen uit de ontspannen elektronische loungesfeer van even geleden. Popular Songs blijkt een showcase voor de grote hoogtes die een eigenzinnige visie en jaren van samenwerking kunnen bereiken. Prettig blijven de subtiele nostalgische verwijzingen en het spelen met allerhande genres als soul en americana. Op het huidige album lijkt het ze bijzonder makkelijk af te gaan, zonder dat ze aan creativiteit inboeten. Het resulteert wel in een minder bevreemdend of schertsend karakter dat misschien ook nieuwelingen aan zich kan binden. De schier perfecte productie zorgt ook dat een Yo La Tengo, zoals het hoort, aanvoelt als een puur en eerlijk kwaliteitsproduct. Het album loopt niet enorm met zijn kwaliteiten te koop. De songs lijken meer dan eens slechts miniatuurtjes te zijn. Schijn bedriegt, want de songs kennen een ingenieuze rijkdom, die soms zelfs ongebruikelijk groots kan klinken. In de stijl van Yo La Tengo bereikt popmuziek een eigen definitie. Een vergissing is niet te maken. Dit is Yo La Tengo, maar wel Yo La Tengo met al zijn gezichtsuitdrukkingen op scherp. Ga er maar eens rustig voor zitten.

Read more...

Dan Wilson - Free Life

Met enige vertraging mag Nederland dan de VS volgen. Dan Wilson’s solodebuut zag daar in 2007 al het levenslicht. Wilson is hier vooral bekend van de hit Closing Time van zijn band Semisonic. Hij heeft echter daarbuiten ook een geweldige staat van dienst, vooral als songwriter. Hij verzorgde nummers voor Jason Mraz, James Morrison, KT Tunstall en Jewel. Met The Dixie Chicks won hij in totaal zelfs zes Grammy’s door de songs die hij voor ze schreef. Voor zijn soloalbum vond hij dan ook de gerenommeerde producer Rick Rubin bereid, die tegelijk ook het album op zijn American Recordings label uitbracht. Daarnaast spelen op het album Cheryl Crow, Gary Louris (The Jayhawks), Benmont Tench (Heartbreakers) en Eric Fawcett (N.E.R.D) mee. Deze indrukwekkende opsomming is alleen wat waard als Free Life ook daadwerkelijk de concurrentie aankan.
Gelukkig kan men daar kort over zijn met een volmondig ‘ja’. Dan Wilson blijkt een ware meester waar het gaat om zowel het schrijven als zingen van popnummers. Daarbij valt op dat Free Life een duidelijk Amerikaanse ondertoon heeft. In iedere song lijkt Wilson op zoek naar het perfecte liedje dat erin schuil gaat en weet meer dan eens die perfectie knap te benaderen. Die zoektocht houdt zijn songs constant spannend. Anderen die recentleijk op originele wijze lijken te zoeken naar perfectie in popliedjes zijn bijvoorbeeld Aqualung, Jeremy Larson en Bart Davenport. Net als Dan Wilson hebben al deze singer-songwriters een herkenbare sound. Het bijna logisch dat Wilson classicistische pop en rockstructuren gebruikt om de impact te optimaliseren. De popgeschiedenis komt langs in nostalgisch aandoende arrangementen, zoals in Honey Please. Er zijn pijnlijk mooie ballades als Free Life en Breathless, doorspekt van drama, en het ingetogen, emotionele Golden Girl. Maar Dan Wilson kan ook een pakkende hit schrijven als Cry. Na jaren dat zijn solowerk een minder prominente plek in zijn success had, denk ik dat we de komende jaren Dan Wilson nog veel vaker alleen zullen horen. Dan Wilson gaat de plek opeisen die hij overduidelijk verdient. Hopelijk laat volgend werk niet weer zo lang op een Nederlandse release wachten.

Read more...