Caro Emerald - Deleted Scenes from the Cutting Room Floor

De warmbloedige band rondom zangeres Caro Emerald komt verrassend genoeg gewoon uit Nederland. Normaal gesproken gaat ze dan ook door het leven als Caroline van der Leeuw. Er is al veel te doen geweest om Caro Emerald’s debuut, met als voorlopig hoogtepunt de presentatie aan Nederland in DWDD. Bovendien schalde het nummer A Night Like This al enige tijd over de radio. De tijd is meer dan rijp om eens te gaan luisteren of al deze lof is verdiend. Deleted Scenes from the Cutting Room Floor drijft op een aanstekelijke tropische big band sound met de nodige nostalgische elementen en relatief zware, ritmische beats. Daarin tilt de begiftigde vocaliste hun sound uit boven het geluid dat ook zeer geliefd is in de lounge. Kritiekpunt is wel dat de geprononceerde invloeden vanuit populaire genres als R&B en soul de songs weinig goed doen, zeker in combinatie met de toch al erg pregnante beats. Internationale aanknopingspunten kunnen worden gevonden in op triphop geïnspireerde acts als Bitter:Sweet en Sharleen Spiteri. Waar deze artiesten goed overweg kunnen met allerhande moderne invloeden die het geluid divers en origineel maken, klinkt Caro Emerald eigenlijk op haar best in de meest klassieke, akoestische vorm. Helaas is daarvoor op het album slechts een bijrol weggelegd. Het is wellicht niet helemaal aan de zangeres te wijten dat de te drammerige arrangementen de nummers op het album enigszins inwisselbaar laten klinken. Wellicht dat het grote succes van dit album, het haalde reeds de eerste positie in de album top 100, nieuw werk iets meer artistieke vrijheid zal laten. Gelukkig is ieder nummer afzonderlijk best lekker en vocaal blijft Caro Emerald ijzersterk.

Read more...

Yen Harley - The Substance of Things

Vanaf het moment dat singer-songwriter Lukas Batteau een verrassende, veelbelovende EP (All Dressed Up and Nowhere to Go) uitbracht, werd uitgezien naar een volledig album. Nu weten we dat dit album voorlopig zal uitblijven. In de voorbereidingen groeide Lukas Batteau namelijk uit tot een volledige band door de samenwerking met drummer Berry Vink, gitarist Rolf Perdok en bassiste Josine van der Splinter. De voor de hand liggende vraag is nu of deze omdoping naar Yen Harley evenveel indruk gaat maken als Lukas zelf. Yen Harley kan in ieder geval zelfverzekerd zijn over de kwaliteit van de vocalen. De band wordt gepresenteerd als een alternatieve jaren ’90 rockband en daar valt weinig op af te dingen of aan toe te voegen. De band klinkt stevig en toegankelijk door de zeer herkenbare sound van een aantal jaren terug. Lukas Batteau weet zijn stem daarvoor ook goed, zij het enigszins eenzijdig, te gebruiken. Het haast overambitieus te noemen referentiemateriaal dat de solo EP opriep kan vrijwel volledig overboord. Dat ervaar ik als een groot gemis. Waar de sobere, strijdbare singer-songwriterstijl van Lukas Batteau mij erg kon bekoren, heb ik relatief weinig aanknopingspunten met de jaren ’90, zeker in deze treffende vorm. Yen Harley blijkt desondanks een voortreffelijke band die al op het debuut zeer goed op elkaar is ingespeeld. Omdat hun sound erg neigt naar een genreband zal daar zeker een publiek voor te vinden zijn. Tegelijkertijd zullen ze er ook luisteraars mee verliezen. De keuze is gevallen. Niettegenstaande de kwaliteiten van de huidige band hoop ik persoonlijk nog altijd op een soloplaat.

Read more...

The Man From Earth, van Richard Schenkman

Het kostte de nodige tijd en moeite om dit filmproject naar het laatste verhaal van Jerome Bixby, de auteur van belangrijke delen van Star Strek en The Twilight Zone, te realiseren. Jerome Bixby startte het verhaal al in de jaren ’60, maar maakte het pas tegen zijn dood in 1998 af. Tien jaar later is The Man From Earth eindelijk een feit. Het betreft wederom een sci-fi verhaal, hoewel niet in traditionele zin. Het budget voor de film was merkbaar klein en hield het verhaal zeer puur. The Man From Earth is een echte praatfilm in de geest van Hurly Burly en Tape, maar minder op de spits gedreven. De plot is mager en behoeft weinig woorden. Te midden van een afscheid onder goed bevriende professoren kondigt John Oldman aan dat hij oorspronkelijk een Cro-Magnon mens was en al 14.000 jaar leeft. Dit gegeven maakt de film evengoed magisch realistisch, terwijl de gehele plot zich in conversatie ontvouwt. Daardoor is The Man From Earth ook een echte acteursfilm; één die weet te boeien. De voornaamste kritiek betreft echter de halfbakken neigingen tot dramatisering. Dit begint met een nogal verkeerd ingeschatte soundtrack van typisch b-film effectbejag. Daarnaast ligt het tempo, ondanks de beperkingen, door het kerngegeven erg hoog. Daardoor vindt ook in de voortdurende conversatie een zekere overdramatisering plaats die personages onwaarschijnlijk maakt. Deze inschattingsfouten vervreemden het publiek van de mogelijkheid van geloofwaardigheid. Desalniettemin, voor degenen die houden van nadenken over verstrekkende hypotheses, biedt het gegeven en de presentatie van de film voldoende vertier en ontlokt aan het eind een zweem emotie.

Read more...

Musée Mécanique - Hold This Ghost

Een warme hedendaagse nostalgie is de voedingsbodem voor dit knappe debuutalbum van Musée Mécanique uit Portland. Bij het horen van Portland gaan al gauw alarmbellen af, omdat het de thuishaven is van menige excentrieke, eclectische popband. Musée Mécanique blijkt echter van geheel andere orde. Er heerst een elusieve rust op het album die uiterst fijnzinnig en smaakvol wordt opgevuld met een melodieus scala aan ouderwetse instrumenten. Elektronische versterking wordt op polijstende wijze gebruikt in combinatie met diverse zowel sprankelende als wollige akoestische klanken.

De naam Musée Mécanique vindt zijn oorsprong in het gelijknamige museum in San Fransisco. Precies zoals het museum een technische wildernis gladstrijkt, lijkt de band hun songs vorm te geven. Een dun lijntje fragile vocalen houdt constant de aandacht op de rode draad. De veelheid aan middelen wordt daarom nooit overweldigend, maar blijft, zoals bijvoorbeeld Beach House dat weet te doen, gemakkelijk ontspannen en creatief gedecideerd. Hold This Ghost doet een klein beetje denken aan spooksprookjes van Ghost Trucker’s debuut met een vleugje harmonische romantiek van Mara Carlyle en een dromerige atmosfeer die het verontrustende nostalgisch futurisme van de film Delicatessen vredig had kunnen doen lijken. Hold This Ghost is een speciale collectie luisterliedjes met de ingetogen schittering veroorzaakt door een scherp oor voor detail. In die zin kan ook het Amsterdamse Dita Parlo ter vergelijking worden genoemd.

Musée Mécanique brengt om iedere hoek subtiel een nieuwe verrassing en voorkomt een bepaald genrekarakter. De eenvoud waarmee de songs aan het album lijken te zijn toevertrouwd, is onbetwist het resultaat van de muzikale vriendschap waarin bandleiders Sean Ogilvie en Micah Rabwin zich sinds in jeugd in onderdompelen. Folk, (elektro)pop en alt country bekleden roulerende hoofdrollen in de nauwkeurige balans. Het duo voelt elkaar feilloos aan en dit zorgt voor een memorabele luisterervaring die een serene uitwerking heeft op de zwelgende toehoorder. Hold This Ghost is geen album dat opschudding veroorzaakt, maar voegt zich wel onmiddellijk tussen persoonlijke favorieten.

Read more...

jj - n° 3

De Zweedse band jj wist de ogen van de muzikale wereld op zich te richten door snel achtereen n° 1 (eerste single) en n° 2 (hun geroemde debuutplaat) uit te brengen. Daarom maken ze nu hun debuut op het kwaliteitslabel Secretly Canadian met hun tweede album, niet verrassend n° 3 geheten. Driemaal is scheepsrecht en met de juiste promotor achter zich kan de band groeien naar een grotere toekomst. n° 2 werd een echt zomeralbum genoemd en n° 3 gaat hoe dan ook een winteralbum worden. Het geluid past daar echter prima bij. jj’s pop klinkt over de hele linie onderkoeld, maar laat dit je niet bedriegen. De elektronische klankdekens en drums spreiden een heerlijk wollige deken voor je uit. n° 3 is een album waarin het prima nestelen is. Saaiheid wordt behendig ontweken door creatief gebruik van synths, elektronica en versierselen, terwijl in de ritmiek diverse spannende dingen gebeuren die knipogen naar R&B, soul en Caraïben. Daardoor krijgt het album diep van onderen toch een warme gloed. Hier kan een aardige vergelijking worden gemaakt met Alaska in Winter, hoewel jj’s mix een stuk subtieler is en eleganter in elkaar zit. Dit album laat de luisteraar de keuze of hij wil dromen of dansen, hetgeen onverwachts lekker uitpakt ondanks de op het eerste gehoor iele sfeer.

Read more...

Jens Carelius - The Beat to the Travel

Dit album opent alsof het er altijd al was; een lijzig liedje met een vriendelijk kabbelend gitaartje en een zacht geknepen stem. The Beat of the Travel van Jens Carelius blijkt direct al een treffende naam te dragen. Het belooft een plaat vol typische, aangename singer-songwriterliedjes, die juist in momenten van reizen en wachten hun pracht tonen door gemakkelijk in de omgeving op te gaan. De daarop volgende nummers kennen wel een iets vollere body met een lome cadans in de gedempt aangezette ritmes. Op dat moment vertoont zich de ware aard van Jens Carelius. Hij haalt de mosterd vooral op de Amerikaanse prairie in vorm van folk, country en blues waar een milde scheut psychedelische rock overeen gegoten wordt. De vergelijking met Cat Stevens wordt wel gemaakt. Die interesse in americana is andere Noren ook niet vreemd en blijkt een goede combinatie met de noordelijke kou. Die koele tempering is een zegen voor Jens’ niet al te krachtige stem. The Beat of the Travel is zijn tweede plaat en beweegt zich tussen het ontspannen alternatieve luisterliedje en creatieve americana singer-songwriterpop.

Read more...

Baby Dee - A Book of Songs for Anne Marie

Baby Dee is een muzikaal multitalent. Niet alleen brengt ze al tien jaar singer-songwriter platen van constante stijl en kwaliteit uit, ze speelt daarop ook voortreffelijk harp, piano en accordeon. Stilistisch valt haast niet zonder aan Antony and the Johnsons te denken naar Baby Dee te luisteren. Het is opvallend dat zowel Antony als Baby Dee zijn terug te voeren op een verleden met de Britse band Current 93. Ondanks de reeds zes releases op haar naam heeft ze altijd minder in de belangstelling gestaan dan de onwaarschijnlijke publiekslieveling Antony Heggarty. Luisterend naar haar platen is dat begrijpelijk, maar niet te vergoelijken. Antony bereikte een groot publiek door steun en samenwerkingen met grote namen, terwijl Baby Dee veel meer geïsoleerd opereert. Eerder produceerde ze ook haar albums zelf. Dat is op A Book of Songs for Anne Marie niet het geval. Haar androgyne geluid is ongetwijfeld het resultaat van haar transseksuele geaardheid. Het past ook in het excentrieke beeld dat referentiemateriaal biedt, zoals werk van Marc Almond & Michael Cashmore, Antony and the Johnsons en in mindere mate Scott Matthew. Ze werkte eerder ook samen met Antony en toerde met Marc Almond en The Dresden Dolls.

In de basis zijn haar songs eenvoudig en kennen een sobere bezetting. Slechts in de details vinden andere instrumenten hun weg naar een vergrotend dramatisch effect. Dit versterkt slechts het ietwat theatrale narratief dat in haar stem besloten ligt. Ondanks haar Amerikaanse afkomst doet haar muziek meer dan eens denken aan klassiek klinkende bewerkingen van traditionele Britse liederen. Dat neemt niet weg dat de klassiek aandoende, akoestische aanpak juist gemakkelijk aansluit bij de ontwikkelingen in de alternatieve folk en pop van de eenentwintigste eeuw. A Book of Songs for Anne Marie is wederom een mooie en zachtaardige plaat met gevoelige songs die een introspectief karakter lijken te hebben. De pure bezetting en het fijnzinnig spel van de sobere arrangementen geven ook dit album de kenmerkende captiverende intimiteit mee die knap tegenwicht geeft aan band en bombast van stijlverwant Antony Heggarty.

Read more...