Sone Institute - Curious Memories

Zoals gebruikelijk bij het Front and Follow label worden kopers getrakteerd op een handgemaakte verpakking voor de plaat. In deze snel digitaliserende tijden is dat een niet te evenaren troef. Maar Sone Institute is niet alleen afhankelijk van het label om op te vallen. Bij opening brengen de opmerkelijk bij elkaar geplakte klankcombinaties mij direct op een mentale vergelijking met Yonderboi. Dat is voldoende om met de oren gespitst deze plaat in te duiken.

Roman Bezdyk is de elektronisch kunstenaar achter Sone Institute. In de film bestaat al lange tijd het genre ‘found footage’, het album Curious Memories is opgebouwd uit ‘found sounds’. Deze klankcollages klinken niet altijd even samenhangend, maar intrigeren op verschillende niveaus gedurende de hele plaat. Het mag duidelijk zijn dat het hier een experimentele plaat betreft en dat de vergelijking met Yonderboi slechts op bepaalde momenten echt steek houdt. Van een popsong is eigenlijk nergens sprake. Als er al vocalen worden gebruikt, is dat puur als klankelement. De kwaliteit van de complexe soundscapes is niet altijd even hoog. Een haast onoverkomelijk euvel bij dergelijke muziek, want niet iedere verrassende klank zal bij eenieder even goed vallen. Verrassingen en een element van verwachting zijn echter voortdurend aanwezig. Veel van de samples zijn elektronisch, maar daarnaast komen flarden klassieke muziek, dance, jazz of zelfs een soulvolle piano voorbij. In deze jungle aan geluid vinden hypnotiserende samenkomsten plaats en ontstaan zinderende tableaux vivants. Het is overwegend aangenaam dwalen in het vriendelijk chaotische eclecticisme. Curious Memories biedt de luisteraar vooral een zoektocht naar momenten van persoonlijke betovering. Gelukkig is de speurtocht zelf erg spannend, waardoor een beloning vrijwel kan worden gegarandeerd.

Read more...

Symon - 1 + 1 = 3

De motivatie achter de titel van dit album laat zich raden. 1 + 1 = 3 is de discordante mathematische weergave van het surplusgevoel dat de, van oorsprong Duitse, Simon Binkenborn ervaart in menselijke relaties en vervolgens vertaalt naar muziek. Zoals hij echter zelf benadrukt, kan de plaat niet los van zijn band, bestaand uit Chris Kikic, Ben Bakker en Len van der Laak, worden gezien. Dat maakt dat het solide bandgeluid van 1 + 1 = 3 dus niet is terug te voeren op een enkele singer-songwriter, maar eigenlijk precies is wat het de luisteraar doet vermoeden.

De naam Symon verwijst daar ook naar. Aangezien Simon een andere naam niet wenselijk vond, werd door een hemelse ingeving samen met de band besloten tot het gebruik van de letter ‘y’. Er zit flink wat power achter de songs op dit debuut. Dat blijkt zowel uit het aanvankelijk stevige tempo en de krachtige opbouw van de arrangementen. De songs dwingen af te worden gehoord. Toch missen ze, ondanks alle terecht geprezen diversiteit, net even de intrige van nieuw klinkende visies. Dat staat een constante prestatie op niveau gelukkig niet in de weg. Wel kan het kaf van het koren worden gescheiden. De single Cut Me Loose, met een catchy jaren ’80 ritme dat doet denken aan Grand National, is bijvoorbeeld een hoogtepunt. Het dansbare indiegeluid dat regelmatig de kop op steekt, schuurt tegen het Britse South van de afgelopen jaren aan. De melancholische ballad White on White komt dan toch nog als een verrassing, maar blijft niet echt plakken. Superstitious, waarmee in de afwijkende, originele versie Simon een 3FM Serious Talent werd, blijft ook hier een leuke track. Over het geheel blijkt Simon’s stem een echte opsteker door de overtuigende, hoge mate van variabiliteit.

Met 1 + 1 = 3 laat Symon merken dat eigenlijk alles simpelweg wel snor zit en dat ze met hun opgewekte indiegeluid mensen aan zich kunnen binden. Er is creatieve potentie aanwezig die op de langere termijn meer aandacht behoeft, maar nu nog geen glansrol krijgt.

Read more...

Clare and The Reasons - Arrow

Met enige vertraging bereikte ons vorig jaar het prachtige debuut The Movie van singer-songwriter Clare en haar fantastische begeleidingsband The Reasons. Die plaat vond, zoals elk jaar eenmaal voor het blok gezet, de weg naar mijn jaarlijstje. Nu al mogen we gaan genieten van de opvolger, getiteld Arrow. Op The Movie klonk nostalgie mooier en puurder dan ooit, zonder verwantschap met het hedendaagse te verliezen.

De huidige plaat bevat een gastoptreden van de grote experimentele muzikante Shara Worden, oftewel My Brightest Diamond, hetgeen natuurlijk boekdelen spreekt. Het succesvolle classicisme van het debuut is desondanks een belangrijke leidraad. Op Arrow lijkt die leidraad echter meer beperkt tot inspiratiebron. Clare and The Reasons zijn in een jaar tijd opgeschoven naar een geluid dat ook het nodige van freakfolk en aanverwante artiesten meepikt. Daarmee wordt het geluid onmiskenbaar moderner. My Brightest Diamond en Andrew Bird worden referenten en leden van Beirut en The National spelen live mee. De breedte van hun geluid wordt goed uitgedrukt door alle muzikale bijstand. Op The Movie was dat nog in de vorm van Van Dyke Parks en Sufjan Stevens. De orkestraties op Arrow zijn minder zwaar en symfonisch aangezet dan op dat debuut. Daardoor krijgt het liedje zelf meer aandacht en valt de gelijkenis in de zoete, kraakheldere stem van Clare met Nina Persson (A Camp, The Cardigans) nog eens extra op. Daaronder zijn prachtige, creatieve arrangementen te vinden die een wijds palet aan instrumenten gebruiken.

Clare and The Reasons zoeken het op Arrow meer in detail en subtiele gelaagdheid. Het debuut pakte de luisteraar met onmiddellijke charme in, terwijl Arrow juist meer rust een aandacht vraagt. Het meesterschap van de muzikanten geeft zich met haast onverwachte genialiteit prijs als dat kleine offer wordt gebracht.

Read more...

Euphoria Is All We Know

Regelmatige lezers van deze blog zullen slechts weinig compilatiealbums langs zien komen. Ondergetekende luistert namelijk liever naar een met zorg samengesteld album dan een collectie losse songs (een shuffelende mp3 speler tref je bij mij niet aan!). Toch zijn het soms de compilaties die tot mooie momenten leiden, namelijk het ontdekken van net die ene artiest die je ooit gemist had. Euphoria Is All We Know maakt goede kansen tot dergelijke momenten te leiden. De plaat is een 20-delige bloemlezing van het indrukwekkende artiestenbestand van Antenna Farm Records: een label dat regelmatig met leuke alternatieven op de proppen komt. Luisteren naar Euphoria Is All We Know is net als een buitenlandse supermarkt binnengaan en door de schappen struinen. Er staan geheid bijdragen op van artiesten die je nog niet eerder hoorde en gelukkig van de kwalitatieve soort. De overgangen zijn ook niet te dramatisch, waardoor het woord mixtape zich rap laat noemen. Zo af en toe is er een song die niet helemaal kan bekoren, maar echte missers zijn niet aanwezig. Daarmee blijkt Euphoria Is All We Know een plezierig ontdekkingsreisje dat best de moeite waard is.

Read more...

Lawrence Arabia - Chant Darling

In luttele seconden brengt Nieuw-Zeelandse singer-songwriter James Milne, aka Lawrence Arabia, de luisteraar terug naar de jaren zestig. The Beatles en consorten weerspiegelen onvermijdelijke gedachtedwalingen. De oplettende luisteraar moet daarbij echter niet stoppen. Lawrence Arabia brengt alles behalve eendimensionale nostalgie. De basis van zonneschijn wordt voorzien van een magisch, melancholisch neveltje waarin psychedelica op ingetogen wijze alle ruimte krijgt.

James toont zich een uitermate fijnzinnig songschrijver. Dat is wellicht terug te voeren op zijn niet misselijke staat van dienst als basspeler op de planken bij Feist en Okkervil River, naast een indiesuccesje met The Brunettes. Het is zeker dat zonder de recentelijke ontwikkelingen de overzeese folk Lawrence Arabia niet had geklonken zoals nu. Op Chant Darling verklaart James misschien wel het meest openlijk in lange tijd de liefde aan achtergrondkoortjes. In de structuren zijn echter met enige moeite ook invloeden terug te horen die strekken van de jaren ’40 tot aan de jaren ’70. Daarnaast stelen pakkende uitwassen afkomstig uit verre windstreken soms de show, niet in de minste mate valt een gedistingeerd eilandengeluid op. Nieuw-Zeeland kent een grotendeels traditionele samenleving en die oude normen en waarden laten zich bijzonder creatief interpreteren door Lawrence Arabia.

Doordat ik zijn titelloze debuut heb gemist, is een analyse van ontwikkelingen onmogelijk. Dat legt popparel Chant Darling geen windeieren. De schrille, hoge vocalen vragen aanvankelijk gewenning aan de scherpte. Daarna blijkt James’ stem uitermate geschikt om enkele plezierig perfectionistische popliedjes op plaat te zetten. In de interessante arrangementen is divers materiaal gebruikt, zonder te vervallen in hoogdravende overproductie. Hetgeen overblijft zijn pure luisterliedjes met een intrigerend randje die zich lekker laten onthouden door de innemende, repetitieve refreintjes. Lawrence Arabia zou het dit jaar nog wel eens ver kunnen gaan schoppen.

Read more...

Vampire Weekend - Contra

De nieuwe plaat van Vampire Weekend is ongetwijfeld één van de platen waar het meest naar uit werd gekeken voor het nieuwe jaar. Ruim een week in 2010 en het wachten wordt beloond. Net als het onverwacht populaire Yeasayer had Vampire Weekend met hun debuut bij mij ruim de tijd nodig om de weg naar de luidsprekers te vinden. Anders dan genregenoten, die zich blijken te groeperen in noemers als New Weird America of freakfolk, lag het Afrikaans polyritmische bij beide groepen er wat te dik op. Dat neemt niet weg dat de kwaliteiten van Vampire Weekend onmiskenbaar zijn.

Eclecticisme klinkt zelden spitsvondiger dan bij deze band en dat laat onvermijdelijk zijn sporen na. Dat bedoel ik in positieve zin, want de overtripte songs zijn even irritant als onweerstaanbaar. Deze dichotomische combinatie is vaak een succesformule. Dat is bij Vampire Weekend gebleken. Het ziet er niet naar uit dat Contra daar verandering in brengt. In vrijwel alle opzichten zet het ingeslagen wegen op overtuigende wijze voort. Zeker één van de meest veilige manieren om een succesvol eerste album op te volgen. Het album opent met het ietwat aftastende Horchata. Een plezierig drankje dat het waard is te worden geëerd met een liedje. In vergelijking met de eponieme eerste plaat valt mij op Contra de electronica meer op. Daardoor doet Contra me overigens denken aan het dubbelproject van Zach Condon, March of The Zapotec and Real People Holland, maar dan in samengesmolten vorm. Hoewel klassieke muziek in de mix niet ontbreekt, bekleedt deze niet meer dan een versierende rol. Polyritmiek, Afrikaans en Caraïbisch, blijft de belangrijkste troef. Die heeft zijn succes bij de massa vooral te danken aan de uitnodigende popmelodieën. Zonder dergelijke rode draad, die bovendien ook nog eens feilloos bij soulpop en indiepop aansluit, had de band de internationale aandacht waarschijnlijk kunnen vergeten.

Vampire Weekend blijft een onverwacht fuifnummer, hetgeen ook direct mijn onverdeelde steun voorkomt. De band bespeelt de massa, maar toont ondanks de verrassende formule daarbinnen weinig subtiliteit en echte variatie. Daardoor wordt Contra net als het debuut naar het eind toe vermoeiend. Rustpunten kent de plaat nauwelijks en de overdreven aanwezige percussie verliest op een gegeven moment zijn zeggingskracht. Het zijn echter beperkte smetjes op het blazoen van een band die dit jaar ongetwijfeld weer menig festival zal overdonderen.

Read more...

Chihei Hatakeyama - Ghostly Garden

De afgelopen release van Own Records, The Green Kingdom, ligt in het verlengde van de muziek van deze Japanner uit Tokyo. Het toepasselijk Ghostly Garden getitelde album klinkt als de soundtrack voor bij een mistig kunstproject. Muziek bestaat in zijn tuin vooral uit uitgestrekte klankpatronen de stroperig traag voortwervelen. Chihei Hatakeyama past daarom niet in het popgenre. Hij is constant op zoek naar ambient in optima forma. Zijn klanken vullen lege ruimtes totdat ze bezwijken onder de druk en een open veld bieden aan de voortschrijdende geluidsmassa’s. De heldere klanken zijn niet anders te typeren dan als atmosferisch. De patronen zijn weliswaar niet repetitief of minimalistisch in pure zin, maar er gebeurt ook bijster weinig. Dat is uiteindelijk de voornaamste zwakte van deze plaat. Gebrek aan ontwikkeling en momenten in de muziek maakt het als geheel erg lijzig en uiteindelijk lusteloos. Het komt niet als verrassing dat Chihei dit benaderd heeft als conceptalbum. Op Ghostly Garden worden eerder gebruikte, originele geluidsbestanden gerearrangeerd. De electronica samples worden waarlijk gerecycled. Door de eenzijdigheid blijft het album voor mij echter steken bij interessant eerder dan mooi of uitgesproken.

Read more...