Portugal. The Man - The Satanic Satanist

Krap een jaar terug vond ik het album Censored Colours in de bus; mijn eerste kennismaking met deze bijzondere band. Dat maakt dat ik nu echt kon uitkijken naar opvolger The Satanic Satanist. Ik heb een zwak voor bands die zelf explorerende omwegen plaveien om voor jou de omweg waard te maken. Portugal. The Man komt oorspronkelijk uit Alaska, maar vond volledig terecht een nieuw thuis in Portland, waar vele excentriekelingen binnen Amerika zich verenigen. Ze maken traditiegetrouw ongeveer een album per jaar zonder daarbij hun ‘creative spur’ te verliezen. The Satanic Satanist verschilt van zijn voorgangers, doordat Portugal. The Man een manier lijkt te hebben gevonden om hun eigenzinnige sound te kunnen vertalen naar zeer pakkende, aanstekelijke popsongs. Dat maakt dat met dit album de band toegankelijker klinkt dan ooit. De experimentele folk die ik in Censored Colors dacht te ontwaren, heeft nu plaats gemaakt voor meer elektronica en stevigere rockinvloeden. De gelaagdheid in de composities blijft groot en de dolle vocalen zijn even indringend. Ze passen prima in de Portland scene en zullen daarbinnen niet gauw in de vergetelheid raken. De band zou met The Satanic Satanist definitief voet aan de grond moeten krijgen. Terwijl hun schare fans groeit, kunnen wij alvast genieten van vier albums prettig gestoorde, melodieus rockende pop.

Read more...

Noah and the Whale - The First Days of Spring

Sinds slechts een klein jaar geleden is de sfeer binnen de Londense band Noah and the Whale volledig omgeslagen. Werd het voorgaande Peaceful the World Lays Me Down nog getekend door een ironische vrolijkheid en aanstekelijke refreintjes, laat deze bedrieglijk getitelde opvolger direct bij opening weten dat het tij is gekeerd. De veranderingen op The First Days of Spring zijn tweeledig. Ten eerste is de band een stuk somberder gestemd. Ten tweede wordt aan dit humeur op zeer ingetogen wijze invulling gegeven. Daarbij ligt het tempo over het algemeen wat lager. Melodie blijft telkens hun voornaamste drijfveer. In hun mix van stijlen vinden we veel hedendaagse folk terug, maar hun positie aan de popkant van het spectrum blijft onverminderd behouden. De folkinvloeden worden regelmatig geaccentueerd door live optredens met medewerken van Laura Marling. Ook singer-songwriter Jeremy Warmsley, in wiens internet TV show Noah and the Whale te gast waren, is een stilistisch aanknopingspunt.
Het album is onderverdeeld in drie delen, waarbij opvalt dat de band zeer bewust een liefde voor volle, klassieke orkestraties en koor koestert. Vervolgens is het bewuste nummer, Love of an Orchestra, een echte poporkestsong met musicaltrekjes. Deze spil van het album maakt je gegarandeerd opgewekt. De iets rauwe en wat onvaste stem van voorman Charlie Fink kleurt op fantastische manier bij de kundige composities van de arrangementen. De alarmerende en dromerige rol voor de set blazers (trompet, trombone, fluit en klarinet) vinden we ook op The First Days of Spring terug. Mooi gebruik van lyrische strijkers vullen aan waar nodig, want in de vorm van Tom Hobden is eigenlijk altijd al een viool aanwezig. De single, Blue Skies, die dit album vooruitsnelde zette de verwachtingen al op scherp. Nu wordt echter pas duidelijk dat de band zichzelf heeft overtroffen. Niet in de laatste plaats door de knappe stemmingswisseling. Wie volledig van Noah and the Whale wil genieten, zal toch echt beide platen naast elkaar moeten beluisteren.

Read more...

Shannon Stephens - The Breadwinner

Negen jaar duurde het voordat deze opvolger van Shannon Stephen’s eponieme debuut werd gerealiseerd. De songs die al ver voor de release op internet de ronde deden, gaven echter voldoende aanleiding om te vermoeden dat het wachten wordt beloond. Shannon’s recept voor The Breadwinner is ijselijk simpel. Ze beseft zich maar al te goed dat haar stem en sprankelend, dromerige fluistermelodieën op zichzelf al voldoende zijn om menig hart te veroveren. Het is dan ook een zegen dat daar verder weinig aan gesleuteld is. Naar verluidt is het album opgenomen in haar eigen huiskamer in Seattle. Gelukkig geeft The Breadwinner nergens de indruk van een knutselopname. De liedjes zijn juist zuiver, eerlijk en gevoelig op de plaat gezet. Shannon Stephens heeft een onmiskenbaar folkse geest en gebruikt meestal niet meer dan een gitaar, wat voorzichtige pianoaanslagen en lichte percussie om haar muziek aan te zetten. Ze laat subtiele samenklanken en sfeerwisselingen alle ruimte in haar prachtige vocalen. Zo komen diverse muzikale elementen overeen met de pure muziek van musici als Lisa Knapp, Lou Rhodes en Sara Lov. Natuurlijk zijn er ook banden met Sufjan Stevens die verder strekken dan het label, Asthmatic Kitty, waarop The Breadwinner verschijnt. Ze speelde samen met Sufjan in zijn oude band Marzuki. De americana invloeden hebben op dit album nog meer plaats gemaakt voor haar eigen emoties en visie. The Breadwinner is op zachte wijze indrukwekkend. De kalmerende ingetogenheid is een aangrijpend middel om de komende nazomer te verlichten.

Read more...

Sarah Siskind - Say it Louder

Say it Louder is inmiddels alweer het vierde album van de gevierde singer-songwriter Sarah Siskind. Al van jongs af aan was ze bezig met pianospelen, zingen en liedjes schrijven. Op de afgelopen vier albums toonde ze zich dan ook een uitzonderlijk begiftigd zangeres. Haar potente, indringende vocalen doen me een beetje denken aan de Israëlische Noa, door het kleine scherpe randje dat in haar heldere stem zit. In 2008 toerde ze nog met Bon Iver door verschillende landen, waarbij iedere avond samen werd afgesloten met het lied Lovin’s For Fools. Nu, kort daarna, ligt het nieuwe album klaar om nog weer meer mensen te bereiken. Voor Say it Louder kreeg ze medewerking van Jerry Douglas, Ian Fitchuk, Julie Lee, Jason Lehning, Joe McMahan, Lex Price en Jodi Deyfried. Ondanks deze aanzienlijke entourage heeft Sarah Siskind ook op plaat gelukkig het lef om met slechts een gitaar of piano een heerlijk lied neer te zetten. Zelfs a capella (Go) weet ze een die slijpende indruk achter te laten. Gesproken in genres valt een grote diversiteit aan americana en softrock invloeden op. Toch blijft Sarah Siskind voornamelijk een indiepop act. De Appalachen roots en bluegrass jeugd steken zo af en toe nog de kop op in de even prachtige als krachtige songs. Ze groeide dan ook op in North Carolina en woont nu in Nashville, midden tussen al die invloeden. Door de aansprekende en toegankelijke harmonieën en kenmerkende arrangementen zal je Say it Louder niet gauw vergeten. Sarah Siskind laat nogmaals merken dat ze alles in zich heeft om snel een zeer grote naam te worden.

Read more...

Montreal on Fire - Decline & Fall

Montreal on Fire is van een bescheiden slaapkamerproject uitgegroeid tot een volwaardige band die een spannende vorm van ambient pop en progrock maakt. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: in de progrock ben ik niet zo thuis en zo’n beetje de enige band die ik kan bedenken die eenzelfde overlap maakte is Sickoakes. Goed, misschien dat het bijzondere Fields ook een overlap maakt, maar dan richting indiepop. Verder ben ik aangewezen op wat ik ken van de ambient pop, zoals Gregor Samsa of slowcore als Audiotransparent en het Belgische Krakow. Decline & Fall begint als een plaat die nog prima in de laatste categorie zou kunnen vallen, zij het dat er een aanzienlijke rol voor gitaar- en industriële noise is weggelegd. Zo lang Montreal on Fire de subtiliteit in de performance hoog houdt, kan ik best genieten. Zeker wanneer er de rust en ruimte genomen wordt om op spaarzame wijze een melodielijn op te bouwen. Wanneer echter de versterkers flink worden opengetrokken verliezen zij me in rauwe luidheid. Toegegeven, de holle, gruizige vocalen kleuren mooi bij rust en geweld. De zware atmosfeer die vooraf gaan aan de heftig stuwende uitbarstingen van Montreal on Fire zijn dan ook een sterke, onvoorspelbare troef. Toch weet Decline & Fall me uiteindelijk niet volledig te raken, maar misschien is dat meer een kwestie van smaak dan kunde.

Read more...

Royal City - 1999-2004

De Canadese folkrock band Royal City ging inmiddels al vijf jaar geleden ter ziele. Dat uitgerekend Asthmatic Kitty (het label van Sufjan Stevens) ook na die jaren alsnog een compilatie b-sides uitbrengt, is geen toeval. Bij leve was Sufjan Stevens naast muzikanten als bijvoorbeeld Leslie Feist, Bob Wiseman en Gentleman Reg, één van de gastmuzikanten die bijdragen leverden aan Royal City’s werk. In 2003 had Royal City hun eerste optreden in New York bij Sufjan Stevens thuis. Nu zijn hun laatste stuiptrekkingen wederom door diezelfde Stevens te beluisteren. Het betreft een collectie die strekt over het gehele bestaan van de band: van 1999 tot 2004. De plaat is ingetogen en sober. Door de niet altijd perfecte productie valt de collectie te beluisteren als een heel laat avondje rondom het kampvuur, vlak voordat de zon opkomt. Het lijken oprechte, eerlijke liedjes en melodieën, die bijna spontaan ontstaan uit voorzichtig aftastend spel. Toch zijn er twee covers aanwezig: van Iggy Pop en The Strokes. Deze laatste draagt de, in dit geval veelzeggende, titel Is This It? De lome, slow-core en lo-fi sfeer doet denken aan Peter & the Wolf, maar ook een beetje aan Tindersticks of een milde versie van de rauwe rock-‘n-roll van O’Death. In dat brede spectrum is veel terug te horen van het originele gezicht van de band. Grote verrassingen zal deze compilatie niet verbergen, maar het is best een aardige plaat.

Read more...

Duke Special - I Never Thought This Day Would Come

De compilatie songs die zijn debuut uit 2005 (Adventures in Gramaphone) vormde, was nogal een ‘acquired taste’. Wat Peter Wilson, aka Duke Special, zeker parten heeft gespeeld, is het misleidende uiterlijk van dreadlocks, dramatische eyeliners en de afgedragen kledij waarin hij zich placht te hullen. Wie de moed opbracht om onbevooroordeeld zijn debuut te beluisteren, werd echter getrakteerd op één van de beste singer-songwriterplaten van dat jaar. Het leverde Duke Special een hoge notering op in de lijst met meest belovende Ierse muzikanten, waarop ook het ondergewaardeerde One Day International prijkte. Nu, vier jaar later, is zijn uiterlijk weinig aangepast en de suggestief getitelde opvolger een feit. Inmiddels weten we wel beter en vol verwachting zetten we de plaat op. De formule van het album blijkt nauwelijks veranderd, zij het iets verfijnder dan voorheen. Het roept associaties op met Badly Drawn Boy of Ben Christophers en Bart Davenport. Terecht niet de minste namen om te noemen. Zijn innemende ballades appelleren aan een zwarte vorm van romantiek waarin het thema liefde vaak de boventoon voert. Duke Special combineert een scala aan stijlen, van ouderwets tot modern en altijd omgevingsgevoelig. Het levert een charismatische mix op die evengoed een rode draad op het album vormt. Doordat het melodrama met de jaren lijkt te zijn afgezwakt, komen nu glimmende popparels met onregelmatige omtrek tevoorschijn. Ondanks de spannende balans met zijn zoete stem en melodieën werkt I Never Thought This Day Would Come rustgevend. Duke Special is overduidelijk excentriek en daardoor wordt zijn werk avontuurlijk speels. Deze lieflijke charme met een ferme knipoog zorgt ervoor dat liefhebbers van singer-songwriters zeker voor dit fijne Ierse plaatje zullen vallen.

Read more...