Andy Nice - The Secrets of Me

Het debuut, The Secrets of Me, van cellist Andy Nice komt uit op het nieuwe Front & Follow label dat tot nu toe vooral experimentele door elektronica getinte artiesten een huis bood. Andy Nice is geenszins een beginneling. Hij heeft al muziek opgenomen en gespeeld met onder andere Luke Haine’s Baadar Meinhof, Cradle of Filth en Orbital. Ook is hij cellist bij de ‘dancestrijkers’ van Instrumental. Momenteel treedt hij op en maakt hij opnames met het illustere Tindersticks. Dit laatste vormt een mooi aanknopingspunt voor zijn eigen werk op The Secrets of Me. Vorig jaar verraste Ben Sollee ons met een prachtige singer-songwriterplaat waarop zijn cello een hoofdrol speelde. Het werk op dit album is echter instrumentaal en maakt gebruik van alle facetten van het instrument. Alleen op het slotnummer, Somebody Take Me Home, klinken de fluwelen vocalen van singer-songwriter Maple Bee (Melanie Garside) en een subtiel aangevuld arrangement.
Hoewel dit mag klinken alsof Andy Nice een album vol klassieke kamermuziek heeft gemaakt, moet ik dit tegenspreken. Er wordt aan alle voorwaarden voor die benoeming voldaan, maar de stijlen waarop zijn composities zijn gebaseerd, passen veel beter bij pop of dance. The Secrets of Me klinkt zo donker als je zou verwachten; met diepe emoties dooraderd. Op geïnspireerde en unieke wijze gebruikt hij flageolets en pizzicato om scherpe, bijna dansbare, ritmes neer te zetten. De klankkleur van zijn cello krijgt dan het karakter van elektronische bliepjes. Daarnaast strijkt hij slepende lagen op een licht ritmische manier, zodat er minimalistisch aandoende ambient soundscapes ontstaan. Alle klankperspectieven die de cello biedt, lijken te worden benut. Hierdoor vindt Andy Nice toch natuurlijk aansluiting bij andere Front & Follow acts. Hij laat horen dat elektronica niet altijd nodig is om muziek te maken in de stijlen die door dat medium zijn toegeëigend. De akoestische en solistische aanpak brengt een doorleefde, persoonlijke atmosfeer in het spel die elektronica vaak mist. Ondanks zijn ervaring als musicus is The Secrets of Me een gedurfd debuut dat om een minstens zo onbevreesd publiek vraagt. Wie zich vasthoudt aan een vastomlijnde beleving van muziek, zal zich geen raad weten met Andy Nice. Voor diegenen met een avontuurlijke en open geest, zal The Secrets of Me een prachtige, intieme openbaring zijn.

Read more...

Bell X1 - Blue Light on the Runway

Deze plaat heb ik een tijdje laten liggen, want ondanks alle positieve geluiden rondom de release, was voorganger Flock net wat te lafjes om echt tot de aanbeveling te strekken. Met Flock richtte de Ierse band zich al op een grootse doorbraak, maar het lijkt nu met Blue Lights on the Runway pas gelukt te zijn. Mijn verwachting is dan ook dat de band daar zijn spierballen voor heeft moeten laten zien. Die verwachting wordt nog eens versterkt door het krachtige artwork dat met het album gepaard gaat. Bij beluistering wordt die verwachting nu ook bevestigd. De heren lijken duidelijk ergens nieuwe inspiratie en begeestering te hebben opgedaan. De geluidsdichtheid van de songs is verminderd, de variatie in de compositie en arrangementen danig verbeterd. Op Blue Lights on the Runway barst Bell X1 plotseling van de creativiteit. Die creativiteit wordt gevoed door inspiratie die men voornamelijk in de tweede helft van de 20e eeuw vindt. Een stevige ritmesectie slaat de fundering voor een serie knappe songs. Anders dan hiervoor, weten ze nu de rust in de songs te bewaren, zelfs als zwaarder geschut wordt ingezet. De band heeft de camera nu juist gefocust en daarmee een helder beeld voor ogen. Dat maakt dat Bell X1 nu trefzeker en scherp klinkt. Een basis waarin inderdaad een lekker vrijmoedig en buitengewoon catchy nummer als The Great Defector uit kan volgen, naast een zelfverzekerde, eenvoudige ballade als Blow Ins. Met deze vierde plaat stappen de Ieren uit de marge en into the spotlight; een factor om rekening mee te houden.

Read more...

Lars Horntveth - Kaleidoscopic

Zo af en toe schenk ik ook aandacht aan een bijzondere plaat die al wat langer geleden uitgebracht is. Vorig jaar verscheen Kaleidoscopic van componist Lars Horntveth (bekend van Jaga Jazzist), de opvolger van POOKA! Kaleidoscopic is zelfs voor de alternatieve pop een uiterst onconventioneel werk. Ik zeg met opzet werk, want het album betreft in feite slechts één enkele compositie. Daarmee gedraagt Lars Horntveth zich niet meer als pop of jazzmuzikant, maar als klassieke componist, in dien verstande dat hij wel een hele serie instrumenten voor zijn rekening neemt onder leiding van Terje Mikkelsen. De uitvoering is daarmee minstens zo verfrissend als de muziek.
Het is een vaak gehoorde kreet dat er in de klassieke muziek een starre houding heerst. Dat drijft muzikanten als Lars Horntveth, die duidelijk affiniteit hebben met de werkwijze, ertoe hun heil daarbuiten te zoeken. Nu is die stap voor Hortnveth wellicht vergemakkelijkt omdat hij al historie had bij Jaga Jazzist. Hij heeft een volstrekt unieke stijl, waarin een uitgesproken avant-gardistische, cinematografische visie het heft in handen houdt.
Kaleidoscopic komt nog het dichtst in de buurt van een symfonie. Waar andere progressievelingen vaak juist openlijk een botsing of ontmoeting van stijlen opzoeken om aan genres en conventies te ontsnappen, richt Lars Horntveth zijn pijlen op een complete symbiose. Modern klassiek, filmmuziek, jazz, pop en rock smelten als een vanzelfsprekendheid samen om tot een werkelijk betoverend mooi meditatief muziekstuk te komen. Uit alles spreekt een sfeer die mij gemakkelijk doet denken aan The Planets van Gustav Holst, bepaalde symfonische suites van Claude Debussy of Edvard Grieg en de Nederlandse componist Roel van Oosten. De bezetting en stijlomslagen zijn daar echter totaal niet mee te rijmen. Toch is er geen beginnen aan om hem tussen namen als Jon Hopkins, Olafur Arnalds of Gregor Samsa te noemen, noch minimalistische en elektronica componisten als Max Richter, Johann Johannson. Ook heeft de muziek niet de vervreemdende uitwerking die experimentele pioniers, zoals Steve Jansen, vaak hebben. Kaleidoscopic is in de basis niet elektronisch, niet minimalistisch en niet uitgesproken experimenteel. Daarentegen is het niet te ontkennen dat Lars Horntveth op geheel eigen wijze zeker een pionier is. Hij heeft een stoutmoedige visie op de ontwikkeling en mogelijkheden van muzikale vormen, maar lijkt er totaal niet op uit te zijn om het resultaat daarvan moeilijk of overdadig complex te maken.
De titel Kaleidoscopic is goed gekozen. De componist neemt een positie in die als een cirkel om het bestaande heen lijkt te liggen. In een constante, beschouwende beweging draait hij daar in veranderlijk tempo omheen, zo af en toe een stap de kern in wagend. De souvenirs van die uitstapjes brengt hij in dezelfde cirkel in beweging, totdat er een vlekkerig aura van draaiende lichamen ontstaat. Kaleidoscopic gaat verder dan reflectie, het vormt afwisselende brandpunten. Het is een grote zeldzaamheid dat nieuwe geluiden zo authentiek en aangenaam klinken. Ik spoor ook de klassieke muziekliefhebber met klem aan om dit album eens te beluisteren. Eenieder die weleens wordt gehinderd door ontdekkingsdrang heeft er nu een bestemming bij.

Read more...

The Lonely Rat - The Lonely Rat

De singer-songwriter die schuil gaat achter The Lonely Rat is Matteo Griziotti, de zanger en gitarist van het Italiaanse Merci Miss Monroe. Inmiddels woont en werkt Matteo in Berlijn. Als The Lonely Rat maakt hij voor het overgrote deel ingetogen liedjes, veelal slechts met zijn gitaar als begeleider. Waar dergelijke setting vaak in clichés vervalt, weet Matteo deze keurig te ontwijken. Misschien zijn de nummers ook niet bijzonder vooruitstrevend, maar traditioneel zijn ze in geen enkel opzicht te noemen. Op zijn sterkste momenten doet hij denken aan Badly Drawn Boy. De songs zijn echter op wat percussie hier en daar van alle opsmuk ontdaan, terwijl Badly Drawn Boy ook bekend staat om zijn bombast en grootsheid. Ook Ane Brun en Aaron zijn namen die ik mezelf hoor denken, maar ook hier geldt dat The Lonely Rat wel erg droog is. De combinatie van een curieus kenmerkend gebruik van melodie met onzuiverheden in de vocalen verklaart deze vergelijkingen wellicht. Jammer alleen dat hij het bereik van zijn stem in de lage regionen slecht inschat. Dan werkt die onzuiverheid wat op m’n zenuwen, hoewel op andere momenten het juist zorgt voor karakter. Zijn gitaarspel is zeker sterke troef. Dit muzikale en veranderlijke spel kan heel goed op zichzelf staan. Luister maar eens naar het opmerkelijke, repetitieve Gave Up Growing Up of het lieflijke getokkel op Kiss the Summer. Telkens weet hij met zeer weinig middelen weer te overtuigen en diverse sferen neer te zetten. Pop is het hoofdingrediënt voor zijn muziek. Toch weet hij door besmettelijk enthousiasme ook fiks te rocken of een innemend folklijntje neer te zetten. De emotie op het debuut is zeker niet uitgelaten. De meeste leidjes zijn lijdzaam, droevig of melancholisch, maar vaak ook vol liefde. Als startend soloartiest kan The Lonely Rat zich enkele schoonheidsfoutjes permitteren, er is in ieder geval genoeg potentieel en oorspronkelijke muzikale intuïtie om op voort te borduren.

Read more...

Lacrosse - Bandages for the Heart

Nu de zomer rap aan kracht wint, zou een plaatje als Bandages for the Heart uit vele speakers moeten schallen. Desondanks blijft het opvallend stil rondom de tweede plaat van het Zweedse Lacrosse. Daarmee lijkt dit album hetzelfde lot beschoren als hun eerste: This New Year Will Be For You And Me. Vreemd, want de opzwepende en energieke popsongs van de band zijn enorm aanstekelijk. Met alle buitenfeestjes die in dit seizoen gaande zijn, zou zo’n plaatje toch een succes moeten zijn. Goed, het is op geen enkele manier echt bijzonder origineel. Lacrosse speelt leentjebuur bij het verleden en heden, maar blijft daar ook steken zonder een eigen sprong naar de toekomst te wagen. Desondanks is Bandages for the Heart alles behalve saai. Ze maken de combinatie van oud en hip zo feilloos dat de luisteraar over het algemeen wel voor de bijl zal gaan. Een vlot, pakkend ritme en merkwaardige refreintjes en kunstgrepen toveren een brede lach op je gezicht. Dit gaat nooit ten koste van gevoel voor melodie, waardoor er altijd een memorabele rode draad bewaard blijft; een lovenswaardige combinatie. Gaat het dan allemaal full throttle? Nee, gelukkig niet. De titelsong bijvoorbeeld is een prettige, overdachte oase van rust. Ook weet de band buiten de dolle onbezonnenheid om, subtiel verschillen in emotie aan te brengen. Eigenlijk lijkt Lacrosse wel wat op Arcade Fire, zonder dat het je een donker gestemd gemoed geeft. Een tikje vermoeiend zijn ze ook, maar wie geeft daarom na een zomerfeestje?

Read more...

Elite Barbarian - It’s Only When You Get To The End That It All Makes Sense

Als het aankomt op elektronische muziek ben ik erg kieskeurig. Elektropop weet mij meestal wel voor zich te winnen, veel dance vaak niet. De experimentele elektronica die Warp placht te brengen, gaat mij meestal te ver, terwijl het bijzondere label Erased Tapes dan weer die dingen uit weet te zoeken die mij boeien. Elite Barbarian komt niet op één van deze labels uit, maar had op beide niet misstaan. In plaats daarvan is het een release van het nieuwbakken Front and Follow label uit Manchester. Ook zij weten bijzondere artiesten aan zich te binden. Het opmerkelijke aan Elite Barbarian is dat het ondanks de experimentele, avant-garde elektronica mij helemaal niet tegenstaat. Ik zou bijna willen zeggen: het luistert lekker weg. Dat komt waarschijnlijk omdat Benjamin Page, de man achter Elite Barbarian, met slepende composities weidse soundscapes maakt. Door de aard van die muzikale landschappen, word je daar helemaal niet zenuwachtig van, maar juist rustig. Het album intrigeert tot het eind. Daarmee bevestigt het album zijn titel. De spaarzame dosering van melodische elementen is wat het album telkens weer spannend maakt. Benjamin bezit de gave om door een heel klein melodisch fragment vanuit allerlei perspectieven te belichten de luisteraar een heel nummer lang te boeien, of beter, te bezweren. Ook is het fijn dat zijn muziek niet agressief wordt, maar in karakter en tempo altijd rustig blijft. Voor degenen die houden van een vriendelijke vorm van experimentele elektronica is dit zeker een aanrader.

Read more...

Helene - Heliotrope

Erg veel aandacht was er hier niet toen dit derde album van Helene uitgebracht werd enkele maanden terug. Dat is een schande, want Heliotrope is een album om te zoenen. Hoewel de sfeer zeker zwoel te noemen is, stijgt het album tot grote hoogte door de warm-koud tegenstellingen in de composities. Helene zingt en Graham speelt de gitaarpartijen en dat duo is een schier perfecte basis voor deze plaat. Lichte psychedelica, droompop, americana invloeden, zweverige gitaren, vriendelijk getokkel en een sfeervol wolkje folk; het zijn allemaal elementen die op een heerlijke manier samenvloeien op dit album. Daarmee roept de band rondom Helene Dineen (bekend van Barefoot Contessa) een veelvoud aan vergelijkingen op. Dit gaat van vrouwelijke singer-songwriter Mira(h), Tara Jane O’Neil en Ane Brun naar Nederlandse geluiden van Audiotransparent en Mist. Als het geheel wordt opgestookt hoor je zelfs iets van de zindering die van Howling Bells uitging en als het gemoed in uptempo songs oplicht komt er speelse kwinkslag in de arrangementen. Heliotrope past in alle seizoenen en bij alle gemoedstoestanden, zonder ook maar een moment verveeld of neutraal te klinken. De kleurrijke verpakking is al even opvallend en mooi als de muziek. Dus wat let je? Laten we hopen dat de critici en commerciële bonzen snel dit plaatje nog eens heroverwegen. Tot die tijd kunnen we in relatieve beslotenheid genieten van het voordeel van deze kennis.

Read more...