The National Bank - Come On Over to the Other Side

Dit plaatje is een onverwachts Noors feestje, een bijzondere getuige van het succes van mixen van verschillende stijlen van verschillende personen. De leden afzonderlijk hebben terecht of onterecht nooit de weg naar mijn collectie gevonden, maar al vanaf de eerste noten pakte dit eclectisch, hitgevoelige album me. The National Bank is voor mij wat atypisch, maar het plezier, de muzikaliteit en de sympathie die uit de composities spreekt is een schot in de roos. Dit heeft wel tot gevolg dat ik met vergelijken niet erg ver kom, misschien een beetje zonnige Westcoast pop van Oranger en ‘80s revival van Grand National, met een songwriterig jazz sausje erover en een flinke dosis electronische tierelantijntjes. Toch is in dit diverse epische geluid het liedje nooit ver weg en iedere laag lijkt alleen bij te dragen aan het complexe geheel. De zang van Thomas Dybdahl werkt ook in deze band bijzonder goed, hoewel het erg afwijkt van zijn solo werk. Het is een wat bevreemdend geheel, maar de glimlach die de hitgevoelige vrolijkheid produceert is als de eerste zonnestralen van het voorjaar in een grauw Scandinavië. Het bevindt zich soms op de grens van pure kitschpop, zoals het duo Bauer, maar laat dan ook niemand onberoerd.

Read more...

Radar Bros. - Auditorium

De Radar Bros. zijn al oude rotten in het vak aan het worden. In ruim tien jaar is dit hun vijfde album. Myspace laat weten dat ze zich ophouden in Mexico, maar hun materiaal wordt traditiegetrouw opgenomen door Jim Putnam in Californië. Hun pop-rock met laag tempo is een perfecte soundtrack voor zomerige roadtrips. Gedurende de tijd is hun sound alleen in details aangepast en heeft nooit aan karakter ingeboet. Vooral Amerikaanse geluiden kunnen als referentie dienen, zoals Midlake, Robert Gomez, Grandaddy en American Music Club. Hiermee is de lading echter nooit gedekt, de Radar Bros. hebben de tijd gehad te rijpen en hun muziek naar telkens een hoger plan te tillen. De band is er vooral op gericht het lied zo goed mogelijk over te brengen, waarin binnen de low-fi rock invloeden de melodie altijd de hoofdrol opeist. Deze wordt vaak door originele klanken van zowel begeleiding als ijle zang op zo’n manier nog eens benadrukt dat je de nummers direct in je hart sluit. Het resulteert in een heel helder album gevuld met heel herkenbare nummers die allen en eigen sfeer met zich meedragen, zoals het luchtige Heart of Crows, het enigmatische On Nautilus, en het droevig opgelaten Hills of Stone. En dat achter elkaar, keer op keer. Radar Bros. geniet slechts beperkte bekendheid en het zou een schande zijn als dat met dit album niet verandert. Auditorium bezit een modern klassieke klasse als The Trials of Van Occupanther en zou vergelijkbaar onthaald moeten worden.

Read more...

American Music Club - The Golden Age

Dit is mijn introductie van deze band van Mark Eitzel, maar dat alleen doordat dit het eerste album is dat bij eerste beluistering me weet te winnen. Ook zijn solo projecten konden mij niet zo bekoren. Dit is de eerste nieuwe plaat na de herstart met Love Songs for Patriots. De vraag is vooral wat er anders is bij deze Mark Eitzel en band ten opzichte van het vorige werk. Ik geloof dat het vooral in de balans zit. The Golden Age klinkt als het ware ook golden: zo vol en helder als het edelmetaal. De americana basis is goed gebruikt voor originele songstructuren, in goed uitgewerkte ballads. De folk en rock invloeden zijn smaakvol ingevuld, waardoor een gematigd popgeluid ontstaat. De instrumentatie klinkt even natuurlijk als divers en de belegen stem van Eitzel komt bijzonder goed tot zijn recht. De oude garde opent hier de poort naar een nieuwe generatie lyrische Amerikaanse muziek. The Golden Age is een plaat zonder zwakke plekken en mooie solo’s, met een sfeer van een broeierige zeebries over hooggelegen graslanden.

Read more...

A Fine Frenzy - One Cell in the Sea

Geen pretenties, geen gekunstel, geen vernieuwing, maar wel heel lekkere muziek, dat is wat singer-songwriter Alison Sudol (A Fine Frenzy) ons voorschotelt op One Cell in the Sea. Laat je echter niet bedriegen door het gemak en de ontspannen sfeer die uitgaat van de pure popmuziek op dit plaatje, want A Fine Frenzy combineert op een heerlijk toegankelijke manier de hoogstandjes uit de popgeschiedenis van de afgelopen jaren. Bovendien doet ze dit in combinatie met fijne poëtische teksten die een flinke portie originele inhoud niet schuwen. Alison is autodidact op de piano en beschikt over een prettig in het gehoorliggende, buigbare stem die de melodieën met verve brengen. Het is duidelijk dat haar talent gesteund door een team topprofessionals een succesformule is. Ogenschijnlijk moeiteloos schudt ze hoogtepunt na hoogtepunt, en muzikale spanningsboog na spanningsboog uit haar mouw. De manier waarop iedere muzikale invulling naadloos op zijn plaats valt, verraadt dat er ook goed over is nagedacht. Dit gaat veel verder dan de inmiddels volprezen single Almost Lover. Er zijn talloze invloeden te noemen, maar weinigen daarvan halen het niveau van A Fine Frenzy. Dit album is bij eerste persing al Grand Cru, als het even goed rijpt hoop ik op nog vele smakelijke voortzettingen!

Read more...

Audiotransparent - Nevland

In Nederland wordt prachtige muziek gemaakt, alleen beseffen te weinig mensen zich dat nog. Audiotransparent is een Groningse band die zonder meer enorme indruk maakt, al met hun naamloze debuut en nu weer met het geniale Nevland. De composities bevatten enorm vindingrijke constructies en blijven speelbeurt na speelbeurt boeien. Het werkt naar bescheiden climaxen toe die toch de luisteraar constant op het puntje van zijn stoel laten. Nergens gaat het over de top, de opbouw blijft subtiel en komt bovendien ontspannen over. Ze geven zichzelf de typering slow fidelity orchestra mee en dit is een rake definiëring. Het gaat hier niet om soundscapes of ambient, noch gaat het om pure pop, rock of folk. Soms heeft het nog het meeste weg van een kamerorkest, maar dan met pop bezetting en een gevoel voor dynamiek dat alleen door de beste musici gehaald kan worden. Om me te wagen aan een vergelijking moet ik me keren tot een volgeling in plaats van een voorganger, namelijk het Belgische Krakow, waarbij de kanttekening dat die Audiotransparent alleen maar kunnen benaderen. Nevland is een magistrale plaat die met klem geschikt is voor die mensen die zich op muzikaal gebied kunnen laten overrompelen en hun ogen durven te sluiten voor geweld als in een concertzaal. Muziek komt tot leven met dit heerlijke album!

Read more...

Alaska in Winter - Dance Party in the Balkan

In de inmiddels aan bekendheid winnende formule van bands als Beirut en A Hawk and a Hacksaw, maar ook de folktronica komt een nieuwe telg onze kant op: Alaska in Winter. Verwacht echter geen herhalingsoefening, leden van de genoemde bands spelen mee en hebben de band daarmee duidelijk beïnvloed, maar het geluid van Alaska in Winter is ruimer, voller en vooral minder folk dan dat van haar gasten. Bovendien wordt er gebruik gemaakt van orthodoxe of een diverse vorm van Gregoriaanse invloeden, wat ook een klassiek tintje meegeeft. Veel nummers worden verder ingevuld met warme elektronica zoals we dat kennen van Air. Het resultaat heeft iets weg van het grootse gebaar van de epische kitsch van Rob Dougan en het gekunstelde laptop gehalte van Granddaddy, gecombineerd met de drukke orkestraties van folk à la Sufjan Stevens. Het album kent een koude en donkere sfeer, die vast te maken heeft met het schrijfproces van de plaat, in isolatie, in de winter, in Alaska. Samen met de titel geeft dit de nog ontbrekende invloeden aan. Iedereen die zich hier weinig bij voor kan stellen, moet zeker gaan luisteren. Het album is overtuigend, maar de afzonderlijke nummers zouden gebaat zijn met iets meer eenheid en iets minder kitsch om de emoties van de luisteraar echt te bereiken.

Read more...

Adrian Crowley - Long Distance Swimmer

Het is nogal stereotypisch: je komt uit Ierland en je speelt folk. Toch is er meer onder de zon bij de in ons land nog redelijk onbekende Adrian Crowley. Long Distance Swimmer is zijn vierde plaat en overtuigt met kleine folksongs met een sterke invloed uit zowel het Britse als Amerikaanse territorium. Deze folk beweegt zich echter op het scheidsvlak van de pop en kent zijn sterkste troeven in de mooie, volle stem van Adrian, begeleid door geabstraheerde folkloopjes die het minimalisme niet uit de weg gaan. Zijn vriend en genregenoot James Yorkston speelt op meerdere nummers mee, naast de multi-instrumentale inzet van Adrian zelf. Een ander vergelijkingspunt is Smog en ook landgenoot Luka Bloom kan genoemd worden, Long Distance Swimmer weet zelfs het niveau van de laatste Bloom te overstijgen. Vooral het gemak waarmee de kleine luisterliedjes gespeeld worden maakt indruk. Het zal zowel fans van de betere akoestische folk als liefhebbers van low-fi singer-songwriters raken. Al met al zou deze plaat een doorbraak moeten gaan betekenen voor Adrian Crowley met zijn kwalitatief hoge en alles behalve stereotype folk.

Read more...