Laura Marling - I Speak Because I Can

Laura Marling verdiende ten tijde van haar debuut Alas I Cannot Swim alle mogelijke aandacht als uitzonderlijk getalenteerde, jonge folk singer-songwriter. De aandacht bleef gelukkig toch zodanig beperkt dat commerciële afvlakking is afgewend. Opvolger I Speak Because I Can doet geen concessies, maar gaat slechts voort waar het debuut ophield.

Inmiddels iets volwassener blijven de basiselementen voor het songschrijverschap van de Britse Laura Marling vergelijkbaar. Over het algemeen beginnen de op traditionele leest geschoeide folksongs bij stem en gitaar. Laura’s timbre is uitermate geschikt voor het genre met precies de juiste dosering dramatisering en narratieve kracht. Hoewel de arrangementen vaak haast ongemerkt alsmaar voller en leger worden, is de gelijkenis met de beginjaren van de sobere songs van Ane Brun onmiskenbaar. Ondanks de traditionele ingrediënten zijn Laura’s liedjes verre van ouderwets. Vrijwel iedere song toont een deel van haar eigen karakter. Een goed voorbeeld van de subtiele introductie van eigenzinnige en spannende details is Alpha Shallow. Het predikaat freak folk kan de potentiële luisteraar op het verkeerde been zetten, maar contemplatief spokende achtergrond vocalen zoals in What He Wrote brengen Laura Marling wel dichtbij dit bezige, hedendaagse genre. De pure vorm in de opbouw van haar akoestische liedjes vormt echter een belangrijke troef. Dergelijke aanpak vraagt om serieuze liefhebbers, waarmee de basis kan worden gelegd voor een indiesucces, maar commercialisering op afstand zal blijven.

Zo geschreven lijkt dit een voorbedachte strategie. Haar muziek laat er echter geen twijfel over bestaan dat het album is geboren vanuit artistieke visie. Een groot label heeft ze al (Virgin Records dat ook al het excentrieke Alessi’s Ark bracht) en het passende publiek zal niet uitblijven. Zeker niet omdat na haar opzienbarende debuut de ogen van menigeen toch al op haar waren gericht. I Speak Because I Can bevestigt alle vermoedens op meer dan overtuigende wijze.

Read more...

Love.Stop.Repeat - Remembering

Remembering is de opvolger van een eponiem debuut dat door de connaisseurs in Engeland liefdevol werd ontvangen. Het duo dat verantwoordelijk is, wordt gevormd door zangeres Lindsay West en het instrumentarium van David Millar. Daarbij is een selecte groep gastmuzikanten uitgenodigd voor de details in de aankleding en wat opsmuk. Love.Stop.Repeat is een alt (of acid) folk ensemble dat werkelijk prachtige, sfeervolle liedjes maakt. Deze zijn bewust intiem en ingetogen gehouden. Het kippenvel gevende kristal in Lindsay’s stem samensmeltend met licht en vlug getokkel is al voldoende voor een ijle roes. Het kan zich meten met het meest fijnzinnige dat de hedendaagse Britse folkbeweging te bieden heeft. Het doet denken aan This Is The Kit, Rachael Dadd, Sarah Lov en een vleugje Tara Jane O’Neil in de kabbelende structuren. Niet de soort muziek die zich leent voor remixes, maar lateraal aan deze release op Fence Records komt er een release op elektronische evenknie De-Fence, waarop herinterpretaties van liedjes van Love.Stop.Repeat staan van de hand van Fence Collective leden, waaronder King Creosote en Adem. Remembering is een plaatje om in stilte op mooie dagen van te genieten. Het geeft een heerlijk gevoel. De absolute rust die Love.Stop.Repeat uitstraalt, verhult echter ook subtiel verwikkelde arrangementen en deinende melodieën die lang kunnen boeien. Remembering is een precieus kleinood.

Read more...

Lou Rhodes - One Good Thing

Lou Rhodes is bij het publiek nog altijd vooral bekend als de stem van elektro-triphop gezelschap Lamb. Die band heeft niet onterecht faam vergaard. Lou Rhodes timmert inmiddels al weer drie albums ook solo aan de weg. Daarin meet ze zich een minimalistische stijl aan die in vrijwel alle opzichten het beste als folk kan worden beschreven. Dat maakt Lou Rhodes een interessante singer-songwriter voor liefhebbers van de kale stijl van Fink of Hartog. Dit derde album, One Good Thing, moet gaan uitwijzen of ze ook haar persoonlijke stijl kan verversen.

Het idiosyncratische solodebuut Beloved One toonde bescheiden meesterschap en Bloom borduurde hier op voort. Dat deed niets af aan haar vakmanschap, maar ontwikkeling was een voelbaar gemis. Dit gemis vermindert nauwelijks op One Good Thing. Op enkele tracks speelt coproducer Andy Barlow (Lamb) mee. De rol van strijkers, met name de cello, is weliswaar gegroeid, toch blijft het de licht vibrerende, intense stem van Lou Rhodes die over zacht gitaargetokkel de aandacht opeist. Strijkers voegen daar zo af en toe een meeslepend gebaar aan toe. Ten opzichte van Bloom zijn de arrangementen zelfs weer kaler geworden. Dit purisme vormt in feite een verstilde perfectie. Er moet niets aan worden toegevoegd. Natuurlijk is het jammer dat een nieuwe omslag uitblijft, de liedjes die Lou Rhodes maakt, zijn an sich schitterend. Voor liefhebbers is One Good Thing dus een mooie aanvulling met enkele zeer subtiele aanpassingen.

Read more...

Eckhardt - Big Blue Yonder

Eckhardt is de gekoesterde en zorgvuldig gerijpte geestesvrucht van singer-songwriter Rik Elstgeest. Voor dit soloavontuur vormde hij met vier anderen de artrockband Kopna Kopna die slechts één album uitbracht. Rik ontmoette zijn oude bandleden in variabele samenstelling voor de muziek van de Veenfabriek, een Leids theatergezelschap. Tevens speelde hij bij Alamo Race Track en het onterecht onbekende Ghost Trucker. Er kan worden gesteld dat Rik een bijzondere ontwikkeling heeft doorgemaakt en daarbij aparte leermeesters heeft gehad.

Eckhardt groeide echter thuis in isolement. Vanuit een akoestische gitaar en de vriendschappelijke bijstand van een Zwitserse ontstonden de arrangementen. Deze soberheid was de voedingsbodem voor de huidige rijkdom op het album Big Blue Yonder. Net als bij Alamo Race Track klinkt Eckhardt bekend zonder teveel gelijkenis met eenzijdige invloeden te vertonen. Enkele muzikale vrienden hielpen hem in de studio deze diversiteit te bereiken. Waar van pop wordt afgeweken, komt duidelijk de zandkleurige cadans van americana bovendrijven. Rik houdt zijn vocalen moedwillig klein. Ondanks de dynamische lagen waarop deze mogen rusten, blijft daarom een relatief ingetogen sfeer in stand. Die sfeer voert de hoofdtoon op de momenten dat wordt teruggegrepen naar oerinstrument de akoestische gitaar. In de details bevinden zich talloze bijzondere klanken en excentrische geluiden. In plaats van afleiding vormen die de ondersteuning voor de volle popklank die de songs uiteindelijk kennen.

Wars van pretenties zoekt Eckhardt dus niet de confrontatie op en voorkomt iedere vervreemding. Misschien dat middels dit makkelijker klinkende solowerk van Rik Elstgeest ook de uitzonderlijkere kanten van de (Nederlandse) popmuziek door meer mensen worden opgezocht. Big Blue Yonder geeft een prima inleiding.

Read more...

ME (Minco Eggersman) - Hamden

Wie de moeite neemt, ontvangt bij aankoop van Hamden niet simpelweg een schijfje, maar een schijfje in een leren hoesje in een houten kistje, waarbij ook nog eens een handgestempeld boekje, drie fotokaarten en een stuk tapijt uit de als studio dienstdoende kerk te vinden zijn. Op het schijfje staan dan tevens de vijf films die bij het album horen. Minco Eggersman, de zanger-drummer van At the Close of Every Day, maakte laatst nog de soundtrack bij de film Ooit van Jaap van Heusden. Die tekende ook voor de films bij Hamden, geschoten met mobiele telefoon. Ooit was zijn tweede soloalbum, na The Wagon Fair.

Door Volkoren wordt Hamden aangekondigd als zijn beste en meest duistere werk zover. Gezien het enigmatische orgel waarmee Hamden aanvangt, lijkt het label hierin gelijk te krijgen. Hamden volgt een duidelijk concept. Het is ME’s zoektocht naar God, die onvermijdelijk eindigt in een kerk. Niet verwonderlijk is het daarvoor noodzakelijk zijn diepste twijfels en angsten onder ogen te komen. Ondanks deze heftige thematiek klinkt Hamden op het eerste gehoor toch nog getemperd. De rustige fluisterklanken en contemplatie vormen deel van de stijl van ME. Zo neemt hij afstand van de gelijkenis met bijvoorbeeld de uitgesprokener David Sylvian, maar sluit zodoende wel sober aan bij ouderwetse troubadours en ook het harmonieuze geluid van labelgenoot Brown Feather Sparrow, Mist en de sacrale inslag van Choir of Young Believers of toekomstbelofte Table. Op het album zijn de heldere backing vocalen van de veelgeprezen zangeres Mariecke Borger te horen (zij speelt ook met singer-songwriter Johan Borger). Minco zelf heeft op Hamden een zachtaardige en bemoedigende stem die de luisteraar op plezierige wijze meevoert in zijn zoektocht. Hoewel innig en intens, is de muziek niet beklemmend. Dat past ook bij het geruststellende sprankje hoop dat vrijwel altijd in zijn werk besloten ligt. Zelfs het ontstellende Ooit volgde dit recept. De in zekere mate gruizige, cryptische films bij Hamden ogen vele malen onheilspellender; ook in vergelijking met de muziek een passend geheel.

De opnames zijn ondanks de donkere sfeer bijzonder helder. Dit is te danken aan het grote aandeel live performances in het opnameproces. De klus werd in slechts vijf dagen geklaard. De introspectieve en vertrouwelijke ervaring die Hamden is, wordt vergroot met de persoonlijke limited edition. Op die manier wordt Hamden niet alleen het meest complete, maar ook het grootste werk van ME’s solocarrière. Dat geeft waarschijnlijk de directe aanleiding voor zijn eerste tour (met band).

Read more...

Badly Drawn Boy - Is There Nothing We Could Do?

Badly Drawn Boy zou goed een enfant terrible kunnen worden genoemd. Vooral na zijn laatste megafestatie Born in the U.K. Zijn huidige album betreft een soundtrack, hoewel op de muziekrelease geschreven staat dat het album is geïnspireerd door de film The Fattest Man in Britain. Badly Drawn Boy is niet onbekend met soundtracks. Have You Fed the Fish? was de soundtrack bij de film About A Boy. In mijn ogen was dat echter zijn minst interessante album. Zo rijst dus de vraag waar dit nieuwe project van Badly Drawn Boy zich positioneert.

Het wordt al snel duidelijk dat Is There Nothing We Could Do? toch wel echt geschreven is als soundtrack. Zoals een goede soundtrack betaamd zijn daarop enkele thema’s en liedjes volledig uitgewerkt. Over het algemeen is de hand van Damon Gough, oftewel Badly Drawn Boy, onmiskenbaar. Opvallend is echter dat de trukendoos is thuisgelaten. Complete liedjes als Is There Nothing We Could Do? en Welcome Me To Your World zijn prachtige voorbeelden van Damon’s werk. Er valt niets op af te dingen, maar het verschil is dat ze zijn sympathieke grootheidswaan achterwege laten in hun gematigde opzet. Het gitaarspel is wederom een herkenbaar element. Ook daarin blijft vrijwel alles enigszins op de vlakte, hetgeen ook weleens op zeer mooie ingetogen verrassingen uitkomt. Wat dat betreft is ook deze soundtrack een Badly Drawn Boy plaatje dat de liefhebber beter niet voorbij loopt. Het mist, net als bij Have You Fed the Fish? het muzikale genie dat Damon Gough in creatieve vrijheid is. Soundtracks kennen nu eenmaal functionele regels en repetitieve patronen. Desondanks is de signatuur onvervalsbaar en dus zeker de moeite waard.

Read more...

Sophie Hunger - 1983

Sophie Hunger speelde enige tijd geleden eigenhandig Zwitserland als singer-songwriterland in de kijker. Monday’s Ghost, haar internationale debuut, was haar tweede album. Daardoor weet de kenner nu wat te verwachten van opvolger 1983. Deze titel verwijst naar het geboortejaar van (Émilie Jeanne-)Sophie (Welti) Hunger. Het weglaten van deze overige namen levert een slimme internationaal klinkende naam op. Haar songs zijn echter met of zonder naam al van internationale klasse.

Ze heeft een unieke, subtiel eclectische stijl. De diep donkere, met rollende orgelklanken opgeroepen, zwangere atmosfeer van het openingsnummer maakt een desolaat stroperige gospel. De enigszins uitsponnen klanken die Lovesong to Everyone gelaagdheid geven, geven een schetsmatige, fluwelen verwijzing naar warm zwoele bands als Zero 7. Titelnummer 1983 is vervolgens gezongen in het Duits en wordt door de ritmisch, opzwepende drums een emotionele protestkreet. Het zware, doch ingetogen Headlights doet haar geaspireerde stemgeluid met een schittering oplichten vanuit de nevelige gruizigheid. Op deze manier valt op vrijwel ieder nummer van 1983 een andere klank of sfeer te ontdekken. Sophie Hunger’s weet op een spannende manier te verrassen met haar songschrijverschap en vocale klankkleuren. Een belangrijk stijlkenmerk vormen de zware accenten die regelmatig in de arrangementen zijn terug te horen. Er is zeker verwantschap met opvallende vrouwelijke singer-songwriters zoals bijvoorbeeld Ane Brun, Regina Spektor, Anna Ternheim. De veelzijdigheid van haar geluid past ook bij de meertaligheid (Duits, Zwitserduits, Frans, Engels). Het broeierige Le Vent Nous Portera lijkt vooral door de Franse taal te zijn ingegeven.

Sophie Hunger’s nummers zijn nooit echt vrolijk, maar ze voorkomt dat het album als geheel niet aflatend zwaarmoedig wordt. Daarnaast is een belangrijk verschil met de overheersende tijdgeest dat 1983 een echte pop singer-songwriterplaat is. Invloeden zijn er weliswaar te over, maar uitgesproken folk, rock of nostalgisch is het nergens en het avant-gardistische randje houdt de plaat plezierig modern zonder afstand te nemen. De alle kanten uitschietende diversiteit blijft binnen deze balans en juist daardoor is 1983 zo sterk. Sophie Hunger probeert echter niet iedereen te vriend te houden en dwingt tot keuzes. Daarom kan de luisteraar van haar houden.

Read more...