Scouting for Girls - Scouting for Girls

In thuisland Engeland steeg dit album zonder pardon naar nummer één in de charts. Doorgaans is dat een aanbeveling, maar het heeft even geduurd voordat wij van dit album mochten genieten. Hier zijn ze dan. Dit debuut brengt ons een opnieuw fris indiebandje dat gelijk doet denken aan Athlete gecombineerd met de opzwepende drammerigheid van Ghosts, hoewel weer minder rauw dan Air Traffic. Het is duidelijk in welke hoek deze band geplaatst moet worden, ook dat dit een doorslaand succes zou kunnen worden aan onze kant van de zee. De drie singles die dit album al heeft opgeleverd zijn terechte hits geworden. De aanstekelijk repetitieve melodieën zetten zich direct vast onder de huid. Soepel spel en een vleugje humor doet de rest. Scouting for Girls getuigt dat er nog altijd ruimte is voor dit soort energieke indiepop in Engeland. Geldt dat ook voor het vaste land?

Read more...

Avishai Cohen Trio

Avishai Cohen toont zich een weergaloos bassist en componist. Gently Disturbed is verre van een standaard jazzalbum. Het bevat negen originele en twee interpretaties van traditionele composities. Het trio heeft een conventionele piano-bas-drumbezetting, maar ontstijgt conventionaliteit onmiddellijk in hun spel. De opening is een pianopartij die direct van Debussy ontleent lijkt. Daarna ontwikkelt de sfeer richting de hedendaagse muziek en wordt filmische jazz. Alle nummers staan in eerste plaats in dienst van melodie, daar zijn geen franjes of opsmuk voor nodig. Juist op deze manier demonstreert het trio zijn virtuositeit op de instrumenten. Uitbundigheid, vrolijkheid en een snik komen in perfecte harmonie samen. In vloeiende ritmewisselingen is er zowel in hoog als laag tempo volledige controle, zonder over te slaan in nervositeit. Avishai verzorgt ook moeiteloos melodieën met zijn bas, doet het even sprankelend klinken als de piano ondanks de norse ingetogenheid van het instrument. Intrigerende en exploratieve composities vullen Gently Disturbed. Een waar kunstukje.

Read more...

Sara Bareilles - Little Voice

Hoeveel meisjes achter een piano zijn er al niet langsgekomen? Waarom zouden we nog opkijken van de zoveelste? Little Voice is een album met soulvolle pop, maar blijft soms dichterbij Fiona Apple, dan bij een Amy Winehouse. Het rockt en funkt iets meer dan de zeer emotieve uitbarstingen van alternatieve genregenoten, zoals Maroon 5 dat ook kan. Het nummer Love Song bijvoorbeeld schalt al tijden over MTV en radiostations. Daarmee is deze singer-songwriter nu al moeilijk te missen en een commercieel succes. Zoals vaak met dergelijke instant hits, blijkt de ware waarde pas bij beluistering van het hele album. Gelukkig vecht Sara Bareilles zich op het album echt vrij van de jukebox. Een serie zeer radiovriendelijke popsongs volgen. Inhoudelijk en muzikaal is het allemaal niet zo heel vindingrijk. Pas als het zoete gepolijste sausje een beetje terughoudend wordt, krijg je een pareltje als het ritmische Come Round Soon of zweverige afsluiter Gravity. Eerder dit jaar hoorden we in dit publieksvriendelijke genre al A Fine Frenzy met een bescheiden meesterwerkje. Dat niveau wordt hier niet gehaald. Wat maakt het uit? Succesvol is ze al. Uiteindelijk klinkt het resultaat erg goed, maar mist wel wat eigen identiteit.

Read more...

Sandrine - Dark Fades into the Light

Als dochter van een dominee was de kerk Sandrine’s eerste aanzet tot muziek. Haar talent ontwikkelde pas echt toen ze het gezin rigoureus de rug toekeerde. De seculaire muziek was een openbaring. Haar Australische debuut volgde snel en succesvol, waarna de roddelpers haar muzikale onafhankelijkheid bijna neersloeg. De redding kwam in muziek en liefde toen ze haar pijlen op Amerika richtte en producer Malcolm Burn vond. Van deze worsteling is op het album niets te merken. Vanaf het begin gaat er een ontspannen sfeer van uit. Met krachtige, verhalende stem voert Sandrine je door een aantal mooie ballads. Het viert de schoonheid van simpele dingen in het leven als een frisse, zomerse zonsopkomst. De inspiratie is terug te voeren op singer-songwriters van de sixties. De songs bevatten een natuurlijk americanalaagje met een zinderend broeigevoel. Het doet me denken aan voormalig landgenote Sarah Blasko of A Girl Called Eddy en Aimee Mann. Volstrekt een schot in de roos.

Read more...

Jim Noir - Jim Noir

Dit is de eponieme opvolger van Tower of Love die hier volledig over het hoofd gezien werd, ondanks veelvuldig gebruik in reclames in bepaalde landen. Jim Noir maakt psychedelische funk met beetje bombast die precies het juiste stukje repeteert, zodat de vaak simpele teksten van de refreintjes zich onmiddellijk in je kop nestelen. Een veelal onmiskenbare Britse sixties sound gegoten in de vorm van dansbare, hitgevoelige nummers met en neus voor harmonie en aanstekelijke melodietjes. Daarnaast refereert hij in elektronicagebruik constant aan niet de minste namen: Air, St. Etienne, Stereolab en een beetje HaHa Sound van Broadcast. De mosterd komt van vele plaatsen, toch weet Jim Noir telkens een uiterst origineel concept neer te zetten. Het pakkende What U Gonna Do kan een zomerse cabrio-hit worden met treffende nostalgie en frisse moderniteit. Het steekt allemaal vrijwel feilloos in elkaar. Doordat er ruimte is om de potentiële hits af te wisselen met meer getemperde nummers is ook het album als geheel goed te beluisteren. De soundtrack voor vele feestjes, of gewoon een ontspannende vrolijke bui.

Read more...

Tindersticks - The Hungry Saw

Dit is Tindersticks eerste album in vijf jaar en er is al veel over geschreven. Dat nodigt uit voor een onconventionele typering van hun geluid. Onherroepelijk valt direct de doorleefde stem van Stuart A. Staples op, die probleemloos de gevoelige melodieën draagt. In eerste instantie lijkt het album te openen met bassen en ritmes die een verrassend retro en soulful gevoel belichamen, om vervolgens snel om te buigen naar een geluid dat stoelt op americana (White Sands) in combinatie met solide piano ballads (Aimee Mann). Hoewel Tindersticks toegankelijker is, doet het regelmatig denken aan het rauwe overengagement van Dez Mona en Destroyer. Dat het geluid hier getemperd en beteugeld is, verbetert de houdbaarheid van de afzonderlijke nummers. Met een zorgvuldige opbouw sleept Tindersticks je steeds verder de diepte in, een strategie die lijkt op wat David Sylvian kan doen. Er is een mooie balans tussen akoestische en versterkte klanken en wordt nergens overgecompliceerd. De soms net spookachtig dissonante, instrumentale stukken van de hand van David Boulter, roepen een droeve nostalgie op en vervolmaken de albumervaring. IJle strijkers zorgen voor filmisch ruimtelijke effecten in de stille productie. Flarden verleden raken het heden, een bijna perfect anachronisme. The Hungry Saw staat desondanks stevig in de tijd, de rijping zal plaatsvinden in de luisteraar.

Read more...

Mechanical Bird - 11 Songs for Perchers

Dit prachtig uitgevoerde album lijkt maar om een ding te draaien: vogels. Niet alleen het artwork en de teksten laten daar geen twijfel over bestaan, zelfs als samples komen ze regelmatig terug. Toch was het geen opzet, Mechanical Bird (oftewel Jakob Brixen) zag deze rode lijn met de tijd in het schrijfproces verschijnen. Het was nooit de bedoeling om hier een album van te maken en veel van de intieme songs bestonden aanvankelijk alleen als privé opnames. Gelukkig besliste Jakob ze uit te brengen als Mechanical Bird en zo is 11 Songs hier neergestreken. Het tempo is laag, de composities subtiel, de sound warm en natuurlijk. Hoewel veel invullingen een experimentele oorsprong hebben, mag met name door de opkomst van de freakfolk dit niet meer vernieuwend heten. Dat neemt niet weg dat Mechanical Bird genoeg te bieden heeft. De vogels verhullen veel emotie en symboliseren wat anders te complex zou zijn. Mooie melodieën en gelaagde opbouw zetten een sfeer neer die krachtig de pop met folk en natuur verbindt op een ritmische, bijna ambientachtige manier. Een verbintenis die gehoord mag worden.

Read more...