The Notwist - The Devil, You + Me

We hebben zes jaar moeten wachten totdat The Notwist klaar was voor de volgende stap in hun bijzondere evolutie. Nadat verschillende bandleden ervaring opgedaan hebben in Ms. John Soda, Tied & Tickled Trio en 13 & God zijn diverse ontwikkelingen mogelijk. The Devil, You + Me opent vertrouwd met de zachte, uitnodigende stem van Markus Acher, maar al gauw blijkt dat onder de bekende sound belangrijke verschuivingen hebben plaatsgevonden. In het algemeen klinkt het album donkerder en zwaarder album dan de voorlopers. Waar Shrink en Neon Golden op voortreffelijke wijze post-punkrock, jazz, en elektronica deden versmelten tot een geluid dat een jazzy interpretatie van Radiohead had kunnen zijn, is dit album elektronischer dan ooit en dat kan fors scherp uitpakken. De punkrock invloeden zijn volledig overgenomen door elektronica, veel ruimte latend aan de melodieën. Zo blijft ook de zoete sound waar bands als The Go Find, Grandaddy en Phoenix, aan verwant zijn, behouden. The Devil, You + Me zal langzaam zijn mooie geheimen prijsgeven, als in On Planet Off. Absoluut geen straf voor de fans. Wederom divers en vindingrijk, The Notwist is wel veranderd, maar daarmee vooral zichzelf gebleven.

Read more...

Lowgold - Promise Lands

De nieuwe plaat van Lowgold verenigt als vanouds hun Britse afkomst met Amerikaanse sound en structuur. Hun melodische gitaar poprock wordt al sinds de eerste release veel vergeleken met Coldplay en dat moet nu maar eens over zijn. Als je dan toch aan het vergelijken slaat komen er ook nog eens vooral Britse namen bovendrijven in plaats van Amerikanen. Op Promise Lands klinkt Lowgold geregeld als een mix van Doves en Cherry Ghost, terwijl hun wildere kant bij tijd en wijlen een donker randje krijgt dat van Editors lijkt afgesnoept. De nummers zijn allen sterk, maar de productie is vaag te noemen en daarmee komen de composities niet zo goed uit de verf. De wat vlakke sound van het album maakt dat het nergens echt binnenkomt of aanstekelijk wordt. Zanger Darren Ford is gelukkig een constante van hoog niveau. Uiteindelijk geeft Farmer’s Tale aan dat met de soberdere songwriting skills van Daniel Symons er nog altijd voldoende potentieel zit in de band. Zonder de spanning, diepte en diversiteit van genregenoten laten ze hier echter heel wat liggen.

Read more...

db Clifford - Recyclable

Met de sound van DB Clifford is al vaker groot succes geboekt, denk vooral aan Jamiroquai, maar op de verdienstelijke wijze waarop Clifford hier nieuw leven in blaast is er ruimte voor meer. Al van jongs af aan zette hij zijn gevoelens om in muziek, wat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de enorme soepelheid en het gemak waarmee hij de radiovriendelijke songs op de plaat heeft gezet. Recyclable vervalt nergens in moeilijkdoenerij en veel songs zijn hitgevoelig, zoals dat ook bleek bij band als Maroon 5 of het toegankelijke geluid van singer-songwriters als James Morrison. Dat Clifford simpelweg een muzikaal virtuoos blijkt wel uit het feit dat hij op één gitaarpartij na letterlijk het hele album van composities en uitvoering tot productie verzorgt heeft. Daardoor kon hij lekker zijn gang gaan en zet een wat subtieler geluid neer dan bands in dit genre, maar is toch weer wat grootser en voller dan andere singer-songwriters. De zonnige en laidback sfeer van de licht funky pop zal waarschijnlijk niemand tegen de borst stuiten, maar is het allemaal niet te perfectionistisch? Let op, DB Clifford kan weleens hoge ogen gaan gooien bij het grote publiek.

Read more...

The Pineapple Thief - Tightly Unwound

Tightly Unwound is de zevende studioplaat van The Pineapple Thief in zo’n acht jaar. Daarmee zijn ze erg productief te noemen, maar dat staat hun creativiteit niet in de weg. Al vanaf het begin lieten ze zich inspireren door Muse, Coldplay en Radiohead, waarbij ze atmosferische klanken mooi combineren met een zwaarder rockend geluid. Op Thightly Unwound zijn de songs zorgvuldig opgebouwd en werken toe naar verrassend mooie momenten. Er zit een volwassen muzikale diepgang in. Ruimtelijke zangpartijen die gedrapeerd zijn over de bij vlagen lekker stevige en springerige drum en bas. Met een oor voor harmonieën brengt het vijftal een goede afwisselende sound met lang uitgesponnen klanken. Het album boeit direct en versterkt zijn greep op de luisteraar met alsmaar meer engagement. De structuur is onmiskenbaar Brits en het zwaardragende weer in het Engelse zuiden heeft zijn uitwerking niet gemist. Het is tijd dat de band nu echt de spotlight intreedt.

Read more...

Anti Atlas - Between Two/Between Voices

Het komt niet vaak voor dat je twee platen voor de prijs van één aan kunt schaffen, nog minder dat beide van dergelijk hoog niveau zijn. Anti Atlas is een project van Ned Bigham (D-Influence) en Chris Hufford (producer van Radiohead) en dit is hun tweede release. Het debuut van Anti Atlas ging onopgemerkt en onterecht aan ons voorbij. De heren maken ambient pop die hoorbaar klassieke structuren en invulling volgt, aangekleed met sfeervolle elektronica en jazzy elementen die er een contemporaine tastbaarheid aan geven. De muziek sluit aan bij de lounge scene, maar vervalt nergens in eentonige elektronica met drummachines. Hier wordt echt muziek gemaakt met de techniek, anderszins hulpmiddelen zijn nu volwaardige onderdelen van de composities. Op dit dubbelalbum zijn de instrumentale nummers to horen op Between Two en vocale versies op Between Voices, beide even sterk waardoor twee volwaardige albums met eigen stijl ontstaan. De Betweens zouden het goed doen onder beeld, science fiction in het bijzonder. Anti Atlas doet zo zijn naam op twee manieren eer aan: enerzijds stuurden ze voor Between Voices hun composities de hele wereld over, terrestrische beperkingen trotserend, anderzijds draagt de muziek je naar etherische sferen. Toch is de kracht van Anti Atlas juist dat, anders dan andere elektronische ambient, hun wereldlijke basis muzikaal nooit wordt vergeten. Zo blijft de binding met de luisteraar over alle stijlen sterk gedurende het geheel. Chapeau!

Read more...

Sarah Slean - Orphan Music

Het is direct te horen dat de Canadese Sarah Slean een klassieke achtergrond heeft. Zowel in stijl als uitvoering maakt ze hier gretig gebruik van. Ondanks dat ze al vijf releases op haar naam heeft staan en haar muziek gebruikt is in populaire series heeft ze hier geen reputatie opgebouwd. Orphan Music bevestigd nog maar eens hoeveel we daarom missen, want zonder te vernieuwen zet ze songs neer van absolute topkwaliteit die wereldfaam toekomen. Hier worden de furies van An Pierlé en Tori Amos verenigd, ondertussen subtiel omwonden met invloeden afkomstig van een grootser Amerikaans sentiment. Ze zet even gemakkelijk de sfeer van ouderwetse Franse chansons neer als de puurheid uit de kamermuziek. De begeleiding is doorgaans beperkt tot enkel piano geregeld bijgestaan door een goed strijkkwartet, dat ze zelf dirigeert en zelf de arrangementen voor schrijft. Er is geen sprake van ingetogen muziek, maar toch is het muziek om ontspannen op weg te dromen. De partijen zitten smaakvol in elkaar en geven de ruimte aan het timbre van Sarah zonder zelf aan muzikaliteit in te boeten. Geen blos, geen moeite, ze kan zich meten met grootheden als PJ Harvey zonder daarop te lijken. Orphan Music is een fraaie collectie songs van een muzikante en zangeres in volle bloei. Het enige storende aan het album zijn de terechte applaussalvo’s aan het eind van veel nummers, maar het beste nieuws is nog wel dat de opvolger al klaar ligt.

Read more...

Blaudzun - Blaudzun

20 maart, laat op de avond, de kleine zaal van Paradiso: Blaudzun gaf een concert dat beter als voorprogramma van Patrick Watson had kunnen fungeren. Intense popsongs zinderden door de zaal, gebiologeerd door een stem die emoties verscheurt in dromerige sferen. Ver weg doet die me denken aan de zeggingskracht van James Walsh op de eerste Starsailor en dat is bijzonder. Stilistisch is het ongrijpbaar, maar snel blijkt dat Blaudzun de creatieve keerzijde is van een Nederlander (Johannes Sigmond). Zijn pop met de prachtig doordingende stem werd door 3voor12 beschreven als op Britse leest geschoeid met Amerikaanse snik in de stem. Onder dergelijke invloeden kun je niet uit, maar ook Nederland en Scandinavië zijn aanwezig. Denk aan een minder orkestrale versie van Audiotransparent of de fluisterklanken van The White Birch alsook de pathetiek van Scott Matthew recentelijk. In zijn wereld geldt dat minder meer is. Alleen al een gitaar, wat dwarrelende accordeonklanken en dan die stem. Blaudzun lokt je als een sirene mee naar het stekelige hart van de songs. Zelf zegt hij muziek te willen maken voor een nachtelijke autorit, ik denk echter dat dat levensgevaarlijk zou zijn. Blaudzun mag groots groeien, maar moet in rust en stilte worden genoten.

Read more...